Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын драматургі және ақыны сэр Генри Тейлор (18 қазан 1800 – 27 наурыз 1886) – ағылшын драматургі және ақыны, Колониялық кеңседе қызметкер болған, сондай-ақ көрнекті әдебиет қайраткері.
English playwright and poet
Sir Henry Taylor (18 October 1800 – 27 March 1886) was an English dramatist and poet, Colonial Office official, and man of letters.
Ерте өмір
Генри Тейлор 1800 жылғы 18 қазанда Бишоп Миддлхэмде дүниеге келді. Ол Джордж Тейлор аға мен Элеонора Эшворттың үшінші ұлы болды, анасы оның нәресте кезінде қайтыс болды. Әкесі 1818 жылы Джейн Миллсқа үйленді, содан кейін отбасы Виттон-ле-Уэрге көшті. Джордж Тейлор ағаның досы Чарльз Арбутнот Генри Тейлор мен оның ағасы Джордж Тейлор кішіге Лондоннан жұмыс тауып берді. 1817 жылы олар екінші ағасы Уильяммен бірге Лондонға сапарлады. Бірақ көп ұзамай үш бауыр да тиф ауруына шалдықты, нәтижесінде екі інісі екі апта ішінде қайтыс болды. Тейлор 1869 жылғы туған күніне орай Святого Михаила и Святого Георгия орденінің (KCMG) командор-рыцары атағымен марапатталды. Хейдің ізбасарлары Джеймс Стивен, Герман Меривал және Фредерик Роджерс болды. Хей, Стивен, Тейлор және осы кеңседе жұмыс істеген Джеймс Спэддингтің әрқайсысы реформа ұсынды. 1830 жылдары Тейлор мен Стивен виконт Хауиктің аболиционистік көзқарастарын қолдады, осының салдарынан Стивен Хейді алмастырды. Тейлор 1886 жылғы 27 наурызда дүние салды. 1823 жылғы қазан айында Лондонға оралғанда, ол Гиффорд Лорд Джон Рассел туралы тағы бір мақаласын жариялағанын көрді. Тейлор «Лондон журналына» да материалдар жазған және редакторлық қызметке ұсыныс алған. Фенвик өзі жазушы болмаса да, оның достығы Тейлор мен Вордсворттың шығармаларына есімде қалған әсер етті. Генри Тейлор өзінің өмірбаяндық еңбегінде: «Менің жазбаларымда оның ойлары көп. Мен одан да көп болғанын қаладым; және оның ойларын өзінің жазбаларында қалдырғанын қаладым», – деп жазды.
Henry Taylor was born on 18 October 1800 in Bishop Middleham. He was the third son of George Taylor Sr and Eleanor Ashworth, who died when he was an infant. His father remarried Jane Mills in 1818, and the family then moved to Witton le Wear. George Taylor Sr's friend Charles Arbuthnot found vocational positions in London for Henry Taylor and his elder brother, George Taylor Jr. In 1817, the pair along with their second brother, William, a medical student, went to London. Soon afterwards, all three siblings contracted typhus fever, and both his brothers died within a fortnight. Taylor was appointed a Knight Commander of the Order of St Michael and St George (KCMG) in the 1869 Birthday Honours. Hay's successors included James Stephen, Herman Merivale and Frederic Rogers. Hay, Stephen, Taylor and James Spedding, who also worked in the Office, each proposed reform. During the 1830s, Taylor and Stephen endorsed the abolitionist contentions of Viscount Howick, as a consequence of which Stephen replaced Hay. Taylor died on 27 March 1886. Returning to London in October 1823, he found that Gifford had printed another article of his, on Lord John Russell. Taylor had also contributed to the London Magazine, and had an offer of the editorship. Though Fenwick was not herself a writer, her friendship left an enduring impression on the writings of Taylor and Wordsworth. In his autobiography, Henry Taylor wrote, “There is a good deal of her mind in my writings. I wish there was more; and I wish that she had left her thoughts behind her in writings of her own.”
Тейлордың еңбегі оған әдеби достарды да сыйлады: Томас Хайд Вильерстің және оның әріптесі Джеймс Стивеннің төңірегіндегі адамдар. Вильерс арқылы ол Чарльз Остин, Джон Стюарт Милл және бірнеше бэнтисттермен танысты. Милл құрастырған пікірсайыс клубында олардың көзқарастарына қарсы сөз сөйледі. Сондай-ақ, оларды Вордсворт пен Саутимен жеке кездесуге шақырды. Карлайлдың Тейлордың «көзді ашар шындығы» туралы пікірін редактор Джеймс Энтони Фроуд «құштарлық» деп қате түсірді. Ол Джон Стерлингті де білді және Францияның Людовик Филипп сарайына барғанда Фанни Троллоппен танысты. Тейлор Саутидің ресми өмірбаяншысы болуға ниеттенді. Саутидің екінші некесі, Каролина Энн Боулзбен болған отбасылық жанжал оны Вордсворттар мен Боулзға қарсылармен бірге болды. Ол Саутидің әдеби мұрагері атанды.
Taylor's work also brought him literary friends: the circle of Thomas Hyde Villiers, and his colleague James Stephen. Through Villiers he became acquainted with Charles Austin, John Stuart Mill, and some of the Benthamites. He made speeches in opposition to their views, in the debating society documented by Mill. He also invited them to personal meetings with Wordsworth and Southey. Carlyle's opinion of the "marked veracity" of Taylor was printed wrongly by the editor James Anthony Froude as "morbid vivacity". He also knew John Sterling, and made the acquaintance of Fanny Trollope whilst attending the court of Louis Philippe of France. Taylor aspired to become the official biographer of Southey. The family row over Southey's second marriage, to Caroline Anne Bowles, found him with the Wordsworths and others hostile to Bowles. He did become Southey's literary executor.
Шығармалары
Уиттон қаласында Тейлор «The Cave of Ceada» атты туындысын жазды, ол «Quarterly Review» журналында жарияланды. Тейлор көптеген пьесалар жазды, оның ішінде «Исаак Комнен» (1827) және «Филип ван Артевельде» (1834) кіретін. Соңғысы оған атақ әкеліп, Шекспирмен салыстыруларға себеп болды. 1845 жылы лирикалық өлеңдер жинағы жарық көрді. Оның «Мемлекеттік қайраткер» (1836) атты эссесі азаматтық қызметтің жұмыс істеуін сатиралық тұрғыдан бейнелегендіктен, қызу пікірталас тудырды. Тейлор 1885 жылы өзінің өмірбаянын жариялады, онда Вордсворт, Саути, Теннисон және Уолтер Скотттың портреттері орын алды. Онда ол Ричард Уэтелидің оны «қайта жанданған Бекон» деп бағалағанын, өлең жазудан гөрі маңызды шаруалары бар екенін (мұны әйелдерге қалдыруға болатын) айтты. Оның «Эдвин - әдемі» атты өлеңінде Чарльз Эллиот Атульф графы рөлінде бейнеленген. Чарльздың інісі Томас Фредерик Эллиот Колониялық кеңседе әріптесі болды. Мысалы, Дж. Г. Локхарт «Филип Ван Артевельде» Тейлорға «өз заманының нағыз суретшілерінің қатарында орын» бергенін мәлімдеді, ал 1868 жылы Дж. Х. Стирлинг Роберт Браунингтің барлық туындыларынан Филипті жоғары бағалады. Дегенмен, қазіргі заманғы әдебиет тарихшылары Тейлордың поэзия және драмадағы жетістіктерін көбінесе назардан тыс қалдырып, оның әдеби сыншы ретіндегі маңыздылығын атап көрсетеді. Ол стильдік қарапайымдылық, жалпы халыққа түсінікті тақырыптар мен поэзиялық туындылардағы ақыл-ой тәртібін қатысты қолдады, сондай-ақ нақты және логикалық құрылымға ерекше мән берді.
In Witton, Taylor wrote The Cave of Ceada which was accepted for the Quarterly Review. Taylor wrote a number of plays, including Isaac Comnenus (1827), and Philip van Artevelde (1834). This latter brought him fame and elicited comparisons with Shakespeare. In 1845 there followed a book of lyrical poems. His essay The Statesman (1836) caused some controversy, as a "supposedly" satirical view of how the civil service worked. Taylor published his Autobiography in 1885, which contains portraits of Wordsworth, Southey, Tennyson and Walter Scott. In it, on his own account, he gave Richard Whately's opinion of him as a "resuscitated Bacon", who had better things to do than write verse (which could be left to women). His poem Edwin the Fair depicted Charles Elliot as Earl Athulf. Thomas Frederick Elliot, Charles's brother, was a Colonial Office colleague. For example, J. G. Lockhart claimed that Philip Van Artevelde secured Taylor "a place among the real artists of his time", and, as late as 1868, J. H. Stirling ranked Philip higher than anything produced by Robert Browning. Modern literary historians, however, tend to overlook Taylor's accomplishments in verse and drama and emphasize his importance as a literary critic, pointing out that he was a strong advocate for stylistic simplicity, subject matter rooted in common life, and intellectual discipline in poetic composition, placing special importance on clear and reasoned structure.
Неке және отбасы
Тейлор 1839 жылдың 17 қазанында Томас Спринг Райстың қызы, Брэндонның 1-ші бароны Монтейгл Теодосия Элис Спринг Райсқа үйленді. Олардың бес баласы болды, соның ішінде биограф Ида Элис Эшворт Тейлор да бар еді.
Taylor married Hon. Theodosia Alice Spring Rice, daughter of Thomas Spring Rice, 1st Baron Monteagle of Brandon, on 17 October 1839. They had five children, including the biographer Ida Alice Ashworth Taylor.