Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Христиан дінінің тармағы
Christian denomination
Шотландияның еркін пресвитериан шіркеуі (FPC Church; An Eaglais Shaor Chlèireach,) 1893 жылы құрылды. Шіркеу өзін Шотландия реформациясының рухани мұрагері деп есептейді. Шіркеудің веб-сайтында ол «Шотландияның тарихи шіркеуінің конституциялық мұрагері» екені айтылған. Оның жақтастары кейде «Сеседерлер» немесе «Уи-Ви-Фрилерлер» деп аталады. Шағын болғанымен, шіркеудің бес құрлықта қауымдары бар. Шотландияның еркін пресвитериан шіркеуі ілімі, құлшылығы және практикасы бойынша кальвинистік болып табылады, ал қауым Құдай Сөзіне: Киелі кітапқа адал сенетінін және мойындағанын білдіреді. Шіркеудің бағынышты стандарты – Вестминстерлік сенім білдіруі.
The Free Presbyterian Church of Scotland (FPC Church; An Eaglais Shaor Chlèireach, ) was formed in 1893. The Church identifies itself as the spiritual descendant of the Scottish Reformation. The Church web site states that it is 'the constitutional heir of the historic Church of Scotland'. Its adherents are occasionally referred to as Seceders or the Wee Wee Frees. Although small, the church has congregations on five continents. The Free Presbyterian Church of Scotland is Calvinist in doctrine, worship and practice and the community believes and professes that it accurately practices and adheres to the Word of God: the Bible. The subordinate standard of the church is the Westminster Confession of Faith.
Тарих
1892 жылы Шотландияның еркін шіркеуі, Шотландияның Біріккен пресвитериан шіркеуі мен Шотландия шіркеуінің (1889) үлгісін келе келе, Вестминстерлік сенім туралы жазбаны қабылдаудағы қатаң талаптарды жеңілдететін Декларациялық акт қабылдады, бұл Біріккен пресвитериан шіркеуімен бірігуге жол ашады деп кеңінен есептелді. Бұл Килмалидің (кейін Расай мен Дингваллде) Дональд Макфарлейн (1834-1926) наразылығына ұшырады, оған кейін Шильдайгтың Дональд Макдональд (1825-1901) қосылды. Соның салдарынан көптеген қарттар мен бірқатар қауым, көбінесе Таулы аймақта, Шотландияның еркін шіркеуімен байланысын үзді және өздері санайтын дәстүрлі бағыттағы Шотландияның еркін пресвитериан шіркеуін құрды. 1907 жылға қарай бұл шіркеуде жиырма қауым мен он екі пастор болды. Шотландияның еркін пресвитериан шіркеуі құрылғаннан кейін бірнеше жыл өткен соң (1900 жылы), Шотландияның еркін шіркеуі Біріккен пресвитериан шіркеуімен бірігіп, Шотландияның Біріккен еркін шіркеуін құрды, бірақ бірігуден тыс қалған және «Шотландияның еркін шіркеуі» атауын сақтап қалған шамалы топ болды. Бастапқыда екі шіркеудің бірігуі мүмкін бе деп ойланды, бірақ бұл орын алмады, себебі кейінірек бөлінудің негізі Декларациялық акт емес, Құрылтай қағидасы болды, ол Шотландияның еркін шіркеуімен (1900 жылдан кейін) бөлінгеннен кейін ғана жойылды. Екі конфессия 1892 жылғы Декларациялық актіні әртүрлі бағалады: Шотландияның еркін шіркеуі оны міндетті емес деп есептесе, еркін пресвитериандар оны міндетті деп санады. 1905 жылы еркін пресвитериандық синод 1900 жылдан кейінгі еркін шіркеудің азшылығымен бірігу туралы ұсыныстарды талқылады. Синод «Ескі және Жаңа Ғимараттың қатесіздігі мен қатесіздігі және Сенім туралы жазбаның барлық доктринасы, оның жариялануы мен тәжірибесі» деп санайтын шіркеумен бірігуді қарастыратынын мәлімдеді. Синодтың 1900 жылдан кейінгі еркін шіркеуді бағалауы «сөзбен жеткілікті түрде мойындағанмен», ол «іс жүзінде артта қалды» деген қорытындыға келді. Бір маңызды мәселе - еркін шіркеудің профессор В. М. Александрды жұмысқа алуы болды, ол Киелі кітаптың мәртебесі туралы кейбір консерваторлардың пікірінше, екіұштылық тудыратын кітап жазған болатын. 1917 жылы еркін шіркеудің FPC-ге берген жауабында доктор Александр 1905 жылы кітапты айналымнан алып тастағаны, «кітап Құдай Сөзінің қатесіздігіне күмән тудыратын ойларға» өкінгендігі және 1906 жылы Киелі жазбалардың қатесіздігіне деген сенімін былай деп растағаны атап өтілді: «Мен Құдай Сөзінің абсолютті қатесіздігін өмірден де қымбат санаймын». Алайда 1918 жылғы FPC синодында жауап «жаңылдыратын мәлімдемелер мен келісімге келу ұсыныстарын» қамтиды деп сипатталған ұсыныс қабылданды. Кейбір еркін пресвитериандық пасторлар 1900 жылдан кейінгі еркін шіркеудің азшылығымен бірігуді бөлек еркін пресвитериандық куәлікті сақтаудан артық көрді. 1905 жылы пасторлар Джон Маклиод (Кеймс), Александр Стюарт (Эдинбург) және Джордж Маккей (Сторнуэй) еркін шіркеуге қабылданды. 1918 жылы пасторлар Джон Р. Маккей (Инвернес), Александр Макрей (Портри) және Эндрю Сазерленд солай істеді. Екі конфессия көбінесе шатастырылады, бірақ бұрынғыдай емес: олар бастапқыда негізінен Таулы аймақтағы болды, Вестминстерлік сенім туралы жазбаны қолдауды жалғастырып, әлеуметтік консервативті көзқарас білдіреді. Алайда, еркін пресвитериан шіркеуі демалыс күні шіркеуге бару үшін қоғамдық көлікті пайдалануды күнә деп санайды, ал еркін шіркеу мұны істемейді. Еркін шіркеу қазіргі заманғы Киелі кітап аудармаларын пайдалануға рұқсат береді, ал еркін пресвитериан шіркеуі қоғамдық құлшылықта Авторизацияланған нұсқаны (1961 жылғы синод шешімі бойынша) және отбасылық және жеке құлшылықта пайдалануға ұсынылатын жалғыз нұсқа ретінде пайдалануға рұқсат береді.
In 1892 the Free Church of Scotland, following the example of the United Presbyterian Church of Scotland and the Church of Scotland (1889), passed a Declaratory Act relaxing the stringency of subscription to the Westminster Confession of Faith, which was widely perceived as paving the way for unification with the United Presbyterian Church. This was met by a protest from Rev Donald Macfarlane (1834 1926) of Kilmallie (later of Raasay and Dingwall), who was later joined by one other minister, the Rev Donald Macdonald (1825–1901) of Shieldaig. The result was that a large number of elders and some congregations, mostly in the Highlands, severed their connection with the Free Church of Scotland and formed the Free Presbyterian Church of Scotland, along lines they considered to be more orthodox. By 1907 this body had twenty congregations and twelve ministers. A few years after the Free Presbyterian Church of Scotland was formed (in 1900), the Free Church of Scotland did indeed unite with the United Presbyterian Church of Scotland to form the United Free Church of Scotland, with a somewhat larger minority remaining outside the union and retaining the name Free Church of Scotland. Initially, some wondered if the two churches would merge, but this did not happen, partly because the grounds on which the later separation was based had been the Establishment Principle, rather than the Declaratory Act, which had only been rescinded post separation by the Free Church of Scotland (post 1900). The two denominations took a different view of the 1892 Declaratory Act: the Free Church of Scotland did not regard it as having been a binding measure while the Free Presbyterians did. In 1905, the Free Presbyterian Synod debated proposals for union with the post 1900 Free Church minority. The Synod declared that it would consider union with a church which held ‘the infallibility and inerrancy of the Scriptures of the Old and New Testaments, and the whole doctrine of the Confession of Faith, both in her profession and practice’. The Synod's assessment of the post 1900 Free Church was that ‘although she made ample profession in words’ nevertheless she ‘came far behind in her practice’. One major issue was the Free Church's employment of Professor W. M. Alexander, who had written a book which the FPs and some post 1900 Free Church conservatives believed to be ambiguous about the status of the Bible, as a lecturer in its college. A 1917 Free Church Reply to a FPC Statement of Differences stated underlined the fact that Dr Alexander had in 1905 withdrawn the book from circulation, expressed regret 'for any reflections which the book was fitted to cast on the infallibility of the Word of God' and in 1906 publicly reaffirmed his belief in the inerrancy of Scripture in these words: 'I cherish as more precious than life itself the absolute infallibility of the Word of God'. However a motion was carried at the 1918 FPC Synod which characterized the Reply as containing 'evasive statements and suggestions of compromise'. Some of the Free Presbyterian ministers preferred union with the post 1900 Free Church minority to maintaining a separate Free Presbyterian witness. In 1905 Revs John Macleod (Kames), Alexander Stewart (Edinburgh) and George Mackay (Stornoway) were accepted by the Free Church. In 1918, Revs John R Mackay (Inverness), Alexander Macrae (Portree) and Andrew Sutherland followed suit. The two denominations are often confused, though not as often as in the past: they were initially of a predominantly Highland background, continue to share support for the Westminster Confession of Faith, and express a socially conservative outlook. However, the Free Presbyterian Church considers it a sin to use public transport to go to church on the Sabbath, while the Free Church does not. The Free Church permits the use of modern Bible translations, while the Free Presbyterian Church prescribes the exclusive use of the Authorized Version in public worship (by resolution of the Synod in 1961), and as the only version recommended for use in family and private devotions.
1989 жылы бөлініп кетті
1989 жылы бір топ бөлініп, "Шотландияның еркін пресвитериан шіркеуінің Вестминстерлік сенім жазбасының 20-шы және 26-шы тарауларын іс жүзінде іске асыра алмауы" себебімен Ассошиэйтед пресвитериан шіркеулерін құрды. Бұл, Лорд Адвокат және Лорд Канцлер Лорд Маккей оф Клэшфернның екі қайтыс болған әріптесі үшін өткізілген Рим-католик реквием миссасына қатысқандығы үшін ескіше қызметтен шеттетілуінен кейін болды. Сол кездегі Синодтың модераторы Зимбабведен келген дін қызметкері, марқұм Арон Ндебеле, ндебеле тайпасынан шыққан адам еді. FPC католик шіркеуінің көптеген аспектілеріне, оның ішінде миссаға қарсы тұруын жалғастыруда, және уақыт-уақытпен биліктегі тұлғаларға, соның ішінде Ұлыбритания Корольдік отбасына миссаға қатысуларына қарсылық білдіреді. Олар 2013 жылы өзінің туысының реквием миссасында болған қатысуына наразылық білдіріп, Принц Чарльзге хат жазды. Шіркеу Папаның Антихрист екенін мәлімдейді.
In 1989, a splinter group formed the Associated Presbyterian Churches "following the perceived failure of the Free Presbyterian Church of Scotland to put into practice chapters 20 and 26 of the Westminster Confession of Faith", following the suspension of Lord Advocate and Lord Chancellor Lord Mackay of Clashfern as an elder for attending the Roman Catholic Requiem Masses offered for two of his deceased fellow judges. The Moderator of Synod at the time was a minister from Zimbabwe, the late Aaron Ndebele, an Ndebele. The FPC continues to oppose many aspects of the Catholic Church, including Mass, and has protested from time to time against figures in positions of authority including the British Royal Family attending Mass. It wrote to Prince Charles to complain of his presence at a requiem mass for one of his cousins in 2013. The church maintains that the Pope is the Antichrist.
Шотландияның реформация шіркеуіндегі бірліксіздік
Еркін пресвитериандар Шотландиядағы Вестминстерлік сенім білдірісін ұстанатын конфессиялар, осы білдірістен тарихи түрде бас тартқаны үшін тәубе етіп, олармен бірігуі керек деп санайды. FPC катехизисі (2013 жылғы басылым – 1942-1943 жылдарғы түпнұсқа басылымның жаңартылған нұсқасы) былай дейді: «Реформацияланған шіркеуді өкілдік етуді таластайтын және Вестминстерлік стандарттарға қайшы келетін бөліністерді тудырған немесе сақтап келе жатқан Шотландиядағы барлық пресвитериан шіркеулері тәубе етуге және ілім, құлшылық, басқару және тәртіп тұрғысынан тазалыққа оралуға міндетті. Шотландияның еркін пресвитериан шіркеуі бөлініске кінәлі емес және ілім, құлшылық, басқару және тәртіп бойынша Шотландияның реформацияланған шіркеуінің нағыз мұрагері екенін мәлімдейді. Ол әрине, өзін кемелді деп санамайды, бірақ Шотландиядағы барлық шіркеулер оның конституциясы мен куәлігінің айналасында бірігуі керек деп санайды».
The Free Presbyterians believe that the denominations in Scotland adhering to the Westminster Confession of Faith should unite with it after repentance over historical retreat from the Confession. The FPC Catechism (the 2013 edition is an updated version of the original 1942 1943 edition) says: 'All Presbyterian Churches in Scotland claiming to represent the Reformed Church and who have caused or who maintain schisms contrary to the avowed Westminster Standards are bound to repent and to return to purity in doctrine, worship, government and discipline. The Free Presbyterian Church of Scotland is not guilty of schism and claims to be the true heir of the Reformed Church of Scotland in doctrine, worship, government and discipline. While she certainly does not claim perfection, she maintains that all churches in Scotland should unite around her constitution and testimony'.
ХХІ ғасырдағы өзгерістер
Шіркеулерді кеңейту жұмыстары көбінесе жай жүргізіліп, нәтижелері Ерақыт Пресвитериан шіркеуінде ұзақ мерзімде бағаланады. Ол, жанға рухани өмір пайда болуына дейін Киелі Рухтың жұмыс істеу қажеттігін, шіркеудің Киелі кітапқа негізделген және Мәсіхке бағытталған уағыз беруді қамтамасыз ету қажеттігін, өздерін қайтадан туғандардың қасиетті өмір сүруінің маңыздылығын және жақсы үлгі көрсету арқылы евангелизмді ынталандырады. Ол, Еуропалық Ұлыбританияға жету үшін басқа евангелистік шіркеулердің тәсілдерін үлгі алмады. Оның Катехизисінде былай делінген: «Көптеген қазіргі заманғы шіркеулерде ғибадатта драма, би және музыкалық топтар болады, сондай-ақ жастарды тарту және ұстап тұру үшін спорт пен әлеуметтік ойын-сауық қолданылады; бірақ бұл дүниелік нәрселер және Мәсіх шіркеуі Патшалықтың мүддесін ілгерілету үшін оған жол беруі керек емес». Ұлттың қазіргі ахуалы туралы жария мәлімдемелер көбінесе Ерақыт Пресвитериандықтардың рухани құлдырауы туралы алаңдаушылықты, басқа реформаланған шіркеулердің секуляризациясының күшеюінен туындаған қорқынышпен біріктіреді. 2014 жылғы ФП Дін және мораль комитетінің баяндамасында ФП Сыртқы аралдардағы қауымның баяндамасынан үзінді келтірілген, бірақ бұл мәселелер елдің көптеген басқа аймақтарына да қатысты екені айтылды. «Біз өзіміздің арамызда діннің төмен деңгейін мойындауымыз керек», - делінген баяндамада, сондай-ақ басқа конфессиялар туралы: «Біз шіркеулерде христиандығын жариялаған көптеген адамдардың кәсіби және әуесқой спортқа, дүниелік музыкаға, кино, би, қоғамдық орындарға, концерттерге және ceilidhs сияқты ойын-сауықтарға бұрынғы дүниелік қызығушылықтарын жалғастыруға белсенді түрде ынталандырылатынын көреміз, сондай-ақ көптеген адамдар әлем сияқты сөйлейді және киінеді, олардың бұрынғы серіктерінен айырмашылықты анықтау қиын».
Church extension work tends to be low key and results to be measured in the long term in the Free Presbyterian Church. It stresses the need for the Holy Spirit to work in the soul before any spiritual life will be present, the need for the church to provide Bible based and Christ focused preaching, emphasizes the need for a holy life by those who claim conversion, and encourages example as well as precept in evangelism. It has not emulated other evangelical churches in their approach to reaching the secular UK. Its Catechism explains: 'Many modern churches have drama, dancing, and music bands in their worship and use sport and social entertainment to attract and retain young people; but these things are of the world and should not be countenanced by the Church of Christ for promoting the interests of the kingdom'. Public pronouncements about the current state of the nation tend to combine concern about Free Presbyterian spiritual decline with fears of increased secularization of other Reformed churches. A 2014 report to the FP Religion and Morals Committee quoted from a FP Outer Isles presbytery report, but said the issues were relevant for many other parts of the country. 'We must acknowledge the low state of religion among ourselves' it said, adding of other denominations: ' we find that many professing Christians in the Churches are actively encouraged to continue their former worldly interest in professional and amateur sport, worldly music, entertainments such as the cinema, dances, use of public houses, concerts and ceilidhs, and that many speak and dress like the world with little distinction to be found between them and their former companions'.
Пресвитериумдар
Шотландияның еркін пресвитериан шіркеуінің әрбір жеке шіркеуі алты пресвитеридің бірінің құрамына кіреді. Пресвитерилер үнемі жиналады, ал барлық пресвитерилер мамыр айында жылдық Синодта бас қосады.
The individual churches of the Free Presbyterian Church of Scotland are each part of one of six Presbyteries. Presbyteries meet regularly, and all Presbyteries meet at the yearly Synod in May.
Азия-Тынық мұхит пресвитери
Азия-Тынық мұхиты пресвитериясы Австралия, Жаңа Зеландия және Сингапурды қамтиды. Австралиядағы қауымдар Шығыс жағалауда орналасқан: Графтон қаласында (1911 жылы қабылданған) және Сиднейде біреуі. Жаңа Зеландиядағы қауымдардың барлығы Солтүстік аралда: Окленд, Гисборн (1954 жылы құрылған), Тауранга және Картертон. Сингапурда бір қауым бар (2000 жылы қабылданған).
The Asia Pacific Presbytery covers Australia, New Zealand and Singapore. The congregations in Australia are found on the East Coast: one in Grafton (received 1911), and one in Sydney. The congregations in New Zealand are all on the North Island: Auckland, Gisborne (founded 1954), Tauranga, and Carterton. There is one congregation in Singapore (received 2000).
Солтүстік пресвитери
Солтүстік пресвитериі Инвернес, Дингуолл және Абердин сияқты қауымдарды қамтиды.
The Northern Presbytery comprises the congregations Inverness, Dingwall, and Aberdeen among others.
Сыртқы аралдар пресвитеригі
Сыртқы аралдар пресвитериі Сыртқы Гебрид аралдарындағы қауымдардан құралған.
The Outer Isles Presbytery consists of the congregations on the Outer Hebrides.
Оңтүстік пресвитери
Оңтүстік пресвитерия Шотландияның Таулы аймақтарының оңтүстігіндегі шотландтық қауымдардан және Англия мен Солтүстік Америкадағы қауымдардан құралады. Лондонда бір қауым бар (1898 жылы негізі қаланды). Канадада, Онтарио провинциясының Чесли қаласында (1902 жылы негізі қаланды) бір қауым бар. АҚШ-та Санта-Фе, Техас штатында бір қауым бар (2000 жылы қабыл алынды).
The Southern Presbytery consists of the Scottish congregations South of the Scottish Highlands, and the congregations in England and North America. There is one congregation in London (founded 1898). There is one congregation in Canada, in Chesley, Ontario (founded 1902). In the United States there is one congregation, in Santa Fe, Texas (received 2000).
Батыс және Скай пресвитериялары
Батыс және Скай пресвитериясы Шотландияның батыс бөліктерінен, Скай аймағын қоса, тұрады, сондай-ақ Украинадағы Одесса қаласындағы діншілер қауымы да оның құрамында (2002 жылы қабылданды).
The Western and Skye Presbytery consists of the Western parts of Scotland including Skye, but also the congregation in Odesa, in Ukraine (received 2002).
Зимбабве пресвитериялары
Зимбабведе қырық жерде діни қызметтер өтеді, олардың орталықтары Булавайо, Ингуэна, Мбума, Нью-Канаан және Зенка қалаларында орналасқан. Зимбабведегі миссиялық қызмет 1904 жылы басталған.
In Zimbabwe services are held in forty locations with their centres in Bulawayo, Ingwenya, Mbuma, New Canaan and Zenka. The Zimbabwe mission began in 1904.