«Бұрыс жол» - Дуглас Корриганның өмірі мен ұшулары

Кіріспе

Американдық ұшқыш (1907–1995)

Дуглас Корриган (туған Клайд Гроус Корриган; 22 қаңтар 1907 – 9 желтоқсан 1995) – американдық ұшқыш, 1938 жылы «Бұрыс жолмен» деген лақап атымен белгілі болды. Шілде айында Калифорния штатының Лонг-Бич қаласынан Нью-Йоркке жасаған трансконтиненталдық ұшудан кейін, ол Бруклиндегі Флойд Беннетт аэродромынан Ирландияға ұшты, бірақ оның ұшу жоспары Лонг-Бичке оралу үшін тіркелген еді. Корриган өзінің рұқсатсыз Атлантикалық мұхиты арқылы жасаған ұшуының навигациялық қатеге байланысты болғанын айтты, мұның себебі ауыр бұлтты жағдай мен нашар жарықтан туындаған, ол жер белгілерін көре алмады және компасын дұрыс оқи алмады. Дегенмен, ол білікті ұшақ механігі болды (ол Чарльз Линдбергтің «Сент-Луис рухы» ұшағын құруға көмектесті) және өзінің ұшағына бірнеше өзгерістер енгізіп, оны Атлантикалық мұхиты арқылы ұшуға дайындады. Оған Нью-Йорктен Ирландияға тікелей ұшуға рұқсат берілмеген, ал оның «навигациялық қатесі» қасақана жасалған деп есептелді. Бірақ ол Ирландияға әдейілеп ұшқанын ешқашан жария түрде мойындаған емес.

Ерте өмір

Клайд Гроус Корриган әкесі, құрылыс инженері және анасы мұғалім болғандықтан осылай аталды. Есейген соң ол өзінің атын Дуглас деп өзгертті. Техас штатының Галвестон қаласында туған Корриган ирланд тегінен шыққан. Оның отбасы жиі көшіп тұрды, соңында ата-анасы ажырасып, балаларының күтімін бөлісіп алды. Корриган ақырында анасы, ағасы Гарри және қарындасы Эвелинмен Лос-Анджелесте қоныстанды. Оқуын бітірмей жұмыстан кетіп, құрылыс саласында жұмыс істеді. 1925 жылдың қазан айында он сегіз жасар Корриган үйінің жанында Curtiss JN 4 "Jenny" бипланында қысқа сапарға шығуға ақы төлеген адамдарды көрді. Ол өзі үшін 2,5 доллар төледі (1925 жылғы 2,5 доллар шамамен соңғы жылдары <есептелген сомаға> тең). Бір аптадан кейін ол ұшу сабақтарын бастады, ұшуға мүмкіндік болмаған уақытын жергілікті ұшақ механиктерінен үйренуге жұмсады. 1926 жылдың 25 наурызында ол алғаш рет жеке ұшты.

Ұшақ механиктері

Райан Аэронавтика Компаниясы Корриган ұшақтауды үйренген әуежайдан жұмыс істеді және оны 1926 жылы Сан-Диегодағы зауытына жұмысқа алды. Корриган Чарльз Линдбергтің "Сент-Луистің рухы" ұшағының қанатын құрастыруға, жанармай бактерілерін және аспаптар панелін орнатуға жауапты болды. Корриган мен оның әріптесі Дэн Бернетт ұшақтың көтеру күшін арттыру үшін қанатты бұрынғы Райан конструкцияларынан 3 метрге (10 футқа) ұзартты. Линдберг тарихи рейсіне дайындалу үшін Сан-Диегодан Нью-Йоркке ұшқанда Корриган "Сент-Луистің рухы" ұшағының астынан тіреу бөлшектерін алып тастады.

Трансатлантикалық ұшқыш

Екі ескі Wright Whirlwind J6 5 қозғалтқыштарынан (алғашқыларының орнына) және қосымша отын бактерінен жасалған қозғалтқышты орнатып, Корриган 1935 жылы Нью-Йорктен Ирландияға тоқтамай ұшуға рұқсат алу үшін Әуе сауда бюросына өтініш берді. Өтініш қабылданбады; оның ұшағы трансатлантикалық сапарға жарамсыз деп танылды, бірақ ол ел ішіндегі сапарлар үшін төменгі стандартқа сертификатталған. Келесі екі жыл ішінде Корриган толық сертификаттау үшін бірнеше рет өзгерістер енгізіп, қайтадан өтініш берді, бірақ ешқайсысы сәтті болмады. Шындығында, 1937 жылға қарай, ережелердің күшейе түсуіне байланысты, ұшағына жасаған кең ауқымды өзгерістерден кейін, оның лицензиясын жаңартудан бас тартты, себебі ол қауіпсіз ұшу үшін тым тұрақсыз деп есептелді. Оның автобиографиясында ресми қарсылыққа деген наразылығын білдірген, және ол сол жылы бейресми түрде өтуді шешкен деп кеңінен есептеледі. Ол мұны мойындамаса да, әуежай қызметкерлері жұмыстан кеткеннен кейін, бактерін толтырып, Ирландияға ұшу үшін Нью-Йоркке кешке жетуді жоспарлаған. Механикалық ақаулар оның рұқсатсыз ұшуын тоғыз күнге созды, бұл оны Атлант мұхитының "қауіпсіз ауа райы терезесінен" тыс қалдырды, және ол Калифорнияға оралды. Осы сапарының нәтижесінде ол ұшағын "Sunshine" деп атады. Алайда, федералдық шенеуніктер Калифорниядағы әуежай қызметкерлеріне "Sunshine" ұшуға жарамсыз екенін хабарлап, ол алты айға тоқтатылды. 1938 жылдың 9 шілдесінде Корриган Калифорниядан Бруклиндегі Флойд Беннет Филдке (Нью-Йорк) қайта ұшты. Ол қозғалтқышты жөндеп, ұшаққа жұмсаған ақшасының жалпы сомасы 900 долларға жетті (1938 жылғы 900 доллар қазіргі жылдарда шамамен <есептелген сомаға> тең), эксперименттік лицензия алды және оралу сапарына шартты келісіммен континенттік сапарға рұқсат алды. "Robin" ұшағы отынды барынша тиімді пайдалану үшін шығысқа қарай 27 сағат ұшты. Ұшудың соңында отын тиімділігі маңызды болды, бензин ағып кетуі пайда болды, бұл ұшқыштар кабинасын түтінмен толтырды. Флойд Беннет Филдке күтпеген жерден келгеннен кейін, Говард Хьюз әлемді аралауға дайындалып жатқанда, Корриган тесікті жөндеуге көп уақыт кетеді деп шешті, егер ол кестесіне сәйкес келсе. Оның ұшу жоспары бойынша ол Калифорнияға 17 шілдеде оралуы керек еді. Ұшу алдында Корриган Флойд Беннет Филдтің менеджері Кеннет П. Берден қай ұшу-қону жолағын пайдалану керектігін сұрады, ал Бер оған әкімшілік ғимаратқа қарама-қарсы батысқа қарай ұшпаса, кез келген жолақты пайдалануға рұқсат берді, себебі сол жерде Бердің кеңсесі орналасқан. Корриганның автобиографиясында жазылғандай, Бер ұшып көтерілгенге дейін оған "Bon Voyage" тіледі, мүмкін, Корриганның Атлант мұхитын ұшу ниетіне сілтеме жасады. 05:15-те бензин мен маймен ұшып шыққаннан кейін, Корриган 4200 фут (1280 м) 06 ұшу-қону жолағынан тікелей шығысқа қарай ұшты. (Бер кейіннен Корриганның ниетінен бұрын хабардар болмағанын ашық түрде мойындады.) Корриган өзінің "қателігін" 26 сағат ұшқаннан кейін байқағанын мәлімдеді. Бұл оның 10 сағаттан кейін аяғының суықтап қалғанын сезінгенімен толық сәйкес келмейді; пилот кабинасының едені жөнделмеген бактан ағып жатқан бензинмен суға толы болды. Ол бұрандалы сырғамен пилот кабинасының еденін тесіп, отынның ыстық түтікке қарама-қарсы жағына ағып кетуін қамтамасыз етті, бұл әуеде жарылу қаупін азайтады. Егер ол мұхит үстінде екенін білмесе, ол осы сәтте түсіп кетер еді; оның орнына ол ұшу уақытын қысқарту үмітімен қозғалтқыштың жылдамдығын шамамен 20%-ға арттырды деп мәлімдеді. Ол 18 шілдеде Дублин графтығындағы Балдоннел әуежайына 28:13 сағат ұшып келді. Оның азық-түліктері екі шоколад, екі қорап өрік және бір литр су болатын. Корриганның ұшағында отын бактері оның орнының алдында орнатылған, бұл оған тек қана қабырғалардан көруге мүмкіндік берді. Оның радиосы болмады және компасы 20 жыл бұрын жасалған. Ирландияға келгеннен кейін Корриганмен кездескен журналист Х. Р. Книккербокер 1941 жылы былай деп жазды: Әуе сауда шенеуніктері оның ұшуы бұзған ережелерді тізімдеу үшін 600 сөзді телеграмма жіберді (әр сөз үшін ақы төлеп, қысқалықты көтермелейтін құралмен). Корриганның заңсыздығына қарамастан, ол тек қана жеңіл жаза алды; оның ұшқыш куәлігі 14 күнге тоқтатылды. Ол өзінің ұшағымен Нью-Йоркке "Манхэттен" пароходымен оралды және 4 тамызда, оның тоқтатылуының соңғы күні келді. Оның оралуы үлкен мерекемен атап өтілді. Оның Бродвейдегі парадқа қатысқандардың саны Линдбергтің жеңісінен кейін құрметке бөленгендердің санынан көп болды. Сонымен қатар, оған Чикагода да парад ұйымдастырылды. Кейін ол Ақ үйге АҚШ Президенті Франклин Д. Рузвельтпен кездесті. Ол 1957 жылдың 16 шілдесіндегі "To Tell the Truth" американ телешоуының эпизодында қатысушы ретінде пайда болды.

Having installed an engine built from two old Wright Whirlwind J6 5 engines (affording instead of the of the original) and extra fuel tanks, Corrigan applied to the Bureau of Air Commerce in 1935, seeking permission to make a nonstop flight from New York to Ireland. The application was rejected; his plane was deemed unsound for a nonstop transatlantic trip, although it was certified to the lower standard for cross country journeys. Over the next two years, Corrigan made repeated modifications and reapplications for full certification, but none succeeded. Indeed, by 1937, after extensive modifications in the face of increasing regulation, his aircraft was refused renewal of its license because it was deemed to be too unstable for safe flight. His autobiography expresses his exasperation with official resistance and he is widely thought to have responded by deciding that year to make an unofficial crossing. Although he never admitted it, he apparently planned a late arrival at New York so that he could refill his tanks and leave for Ireland after airport officials had gone home from work. Mechanical problems extended his unapproved flight to nine days, which delayed him beyond the Atlantic "safe weather window", and he returned to California. As a result of this trip, he named his plane Sunshine. However, federal officials notified Californian airfield officials that Sunshine was not airworthy and it was grounded for six months. On July 9, 1938, Corrigan again left California for Floyd Bennett Field in Brooklyn, New York. He had repaired the engine, taking his total spent on the aircraft to about $900 (900.0 in 1938 is equivalent to about <calculated amount> in recent years), gained an experimental license, and obtained permission for a transcontinental flight with conditional consent for a return trip. With the Robin cruising at for maximum fuel efficiency, the eastbound journey took him 27 hours. Fuel efficiency became critical toward the end of the flight, and a gasoline leak developed, filling the cockpit with fumes. Upon his unannounced arrival at Floyd Bennett Field, in the midst of Howard Hughes' preparations for departure on a world tour, Corrigan decided repairing the leak would take too long if he was to meet his schedule. His logged flight plan had him returning to California on July 17. Before takeoff, Corrigan asked the manager of Floyd Bennett Field, Kenneth P. Behr, which runway to use, and Behr told him to use any runway as long as he didn't take off to the west, in the direction of the administration building where Behr had his office. As recorded in Corrigan's autobiography, Behr wished him "Bon Voyage" prior to takeoff, perhaps in a nod to Corrigan's intentions to fly the Atlantic. Upon takeoff at 0515 with of gasoline and of oil, Corrigan made a straight out departure from the 4200 feet (1280 m) runway 06, and kept going east. (Behr later swore publicly he had no foreknowledge of Corrigan's intentions.) Corrigan claimed to have noticed his "error" after flying for about 26 hours. This is not entirely consistent with his claim that after 10 hours, he felt his feet go cold; the cockpit floor was awash with gasoline leaking from the unrepaired tank. He used a screwdriver to punch a hole through the cockpit floor so that the fuel would drain away on the side opposite the hot exhaust pipe, reducing the risk of a midair explosion. Had he been truly unaware he was over ocean, it seems likely he would have descended at this point; instead, he claimed to have increased the engine speed by almost 20% in the hope of decreasing his flight time. He landed at Baldonnel Aerodrome, County Dublin, on July 18, after flying 28:13 hrs. His provisions had been two chocolate bars, two boxes of fig bars, and a quart of water. Corrigan's plane had fuel tanks mounted ahead of his position, allowing him to see only out of the sides. He had no radio and his compass was 20 years old. The journalist H. R. Knickerbocker, who met Corrigan in Ireland after his arrival, wrote in 1941:

Aviation officials sent a 600 word telegram to list the regulations broken by his flight (in a medium that encourages brevity by charging at a rate per word). Despite the extent of Corrigan's illegality, he received only a mild punishment; his pilot's certificate was suspended for 14 days. He and his plane returned to New York on the steamship Manhattan and arrived on August 4, the last day of his suspension. His return was marked with great celebration. More people attended his Broadway ticker tape parade than had honored Lindbergh after his triumph. He was also given a ticker tape parade in Chicago. Later he met with United States President Franklin D. Roosevelt at the White House. He appeared as a contestant on the July 16, 1957 episode of United States television panel show To Tell the Truth.

Кейінгі өмірі

Корриган өзінің автобиографиясын жазды, «Бұл менің тарихым», ұшудан кейін бірнеше ай өткен соң; ол 1938 жылғы 15 желтоқсанда Рождестволық базарға арналған болып шықты. Ол сондай-ақ «бұрыс бағыт» өнімдерін, оның ішінде сағат тіліне қарсы айналатын сағатты жарнамалады. Келесі жылы (1939) ол RKO Radio Pictures киностудиясының «Ұшқан ирланд» атты фильмде өзін-өзі сомдады. Ол осы рөлінен алған 75 000 доллар (1939 жылы 75 000 долларға тең, қазіргі шақта шамамен <есептелген сомаға> жуық) оның әуежайдағы жұмысынан 30 жылдық табысына тең болды. Чарльз Линдберг бұл жетістікті бірден мойындамаса да, Корриган өзінің автобиографиясының көшірмесін жібергеннен кейін 1939 жылы оған төрт беттік достық хат жазды. 1940 жылы жанкүйерге жазған хатында Корриган «ұшақтармен немесе машиналармен жұмыс істеуден басқа хоббиім жоқ» деді. АҚШ Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысқанда ол бомбалаушыларды сынап, Әуе көлігі басқармасының бөлімшесі – «Ферри командасында» ұшты. 1946 жылы ол АҚШ Сенатына тыйым салу партиясынан кандидат ретінде түсіп, республикашыл Уильям Ф. Ноулендке қарсы сайлауда 2%-дан аз дауыс жинады. Содан кейін ол Калифорниядағы шағын әуе компаниясында коммерциялық ұшқыш болып жұмыс істеді. Корриган 1950 жылы авиациядан зейнеткерлікке шығып, Санта-Анада (Калифорния) апельсин бағын сатып алды. Өмірінің соңына дейін ол әйелі мен үш ұлымен бірге сол жерде тұрды. Ол апельсин өсірудің қыр-сырын білмеді, көршілерінен үйренгенін айтты. 1966 жылы оның әйелі қайтыс болды, ал Корриган бағының көп бөлігін құрылыс үшін сатты, тек ранчо стиліндегі үйін қалдырды. 93 үйден тұратын аудандағы бір көше оның құрметіне аталған. 1972 жылы Санта-Каталина аралында ұшақ апатында бір ұлы қаза болғаннан кейін ол усақ-айдарлы болып кетті. Алайда 1988 жылы ол өзінің әйгілі «бұрыс бағыт» ұшуының 50 жылдығына қатысып, әуесқойларға «Робин» ұшағын ангардан алып шығуға рұқсат берді. Ұшақ қайта құрастырылып, қозғалтқышы сәтті іске қосылды. Корриган соншалықты қуанды ki, ұйымдастырушылар оны көрмеге қатысқанда ұшақтың қанаттарына күзет қойды және оны ұшырып кетпеу үшін құйрығын полиция машинасына байлауды қарастырды. 1995 жылы жарық көрген ұшақтар туралы құпиялар жинағында Корриганның 84 жасында «Американың жалғаншылар клубының» құрметті мүшесі болып сайланғаны және «құрметті атаққа» (Атлантиканы асып ұшқаннан бері көптеген ұсыныстар сияқты) сыпайы, бірақ қатаң түрде бас тартқаны айтылды. 1995 жылғы 9 желтоқсанда қайтыс болғанға дейін Корриган өзінің Атлантиканы кездейсоқ асып өткенін мойындады. 2019 жылғы қазан айында Корриганның Curtiss Robin ұшағы Калифорния штаты Чино қаласындағы Planes of Fame Air Museum мұражайына жеткізілді, онда ол бүгінгі күнге дейін қойылған күйінде сақталуда.

Corrigan wrote his autobiography, That's My Story, within months of the flight; it was published for the Christmas market on 15 December 1938. He also endorsed 'wrong way' products including a wristwatch that ran counter clockwise. The following year (1939), he portrayed himself in RKO Radio Pictures' movie biography The Flying Irishman. The $75,000 (equal to $75000.0 in 1939 is equivalent to about <calculated amount> in recent years today) he earned from that movie role was the equivalent of 30 years' income at his airfield jobs. Although he did not immediately acknowledge the accomplishment, Charles Lindbergh wrote a friendly four page handwritten letter to Corrigan in 1939 after Corrigan sent him a copy of the autobiography. According to a letter written to a fan in 1940, Corrigan said he had "no hobbies except working on airplanes or machinery". When the United States entered World War II, he tested bombers and flew in the Ferry Command, a division of the Air Transport Command. In 1946, he gained less than 2% of the vote running for the U. S. Senate as a member of the Prohibition Party, running against Republican William F. Knowland. He then worked as a commercial pilot for a small California airline. Corrigan retired from aviation in 1950 and bought an orange grove in Santa Ana, California. He lived there with his wife and three sons for the remainder of his life. He knew nothing about raising oranges, and said he learned by copying his neighbors. His wife died in 1966, and Corrigan sold most of his grove for development, keeping only the ranch style house. One of the streets in the 93 house estate is named after him. He became reclusive after one of his sons died in a private plane crash on Santa Catalina Island in 1972. In 1988, however, he joined in the golden anniversary celebration of his famous "wrong way" flight, allowing enthusiasts to retrieve the Robin from its hangar. The plane was reassembled and the engine was run successfully. Corrigan was so excited that the organizers placed guards at the plane's wings while he was at the show and considered tethering the tail to a police car to prevent him from taking off in it. An anthology of aircraft related mysteries published in 1995 claimed that Corrigan was elected an Honorary Member of the 'Liars Club of America' at the age of 84, and that the 'honor,' (as had so many other suggestions over the years since his transatlantic flight) had been politely but firmly refused. Up to his death on December 9, 1995, Corrigan still maintained that he had made his transatlantic flight by accident. In October 2019, Corrigan's Curtiss Robin was delivered to the Planes of Fame Air Museum in Chino, California, where it remains on display (although in a disassembled state).

Танымал мәдениетте

Корриганның "қателігі" көңілсіз американдық жұртшылықтың қиялын баурап алып, көптеген әзілдерге шабыт берді. "Wrong Way" Corrigan" деген лақап аты кеңінен тарады (кейде 1929 жылғы "Wrong Way" Ригельс футбол оқиғасымен шатастырылып жатады) және егер біреудің дұрыс бағытты таба алмауы туралы сыбыс болғанда (немесе сатира үшін) қолданылды.

Мұра

Авиация тарихшылары Корриганды мұхит арқылы ерте жасалған ұшулардың батыл пилоттарының бірі ретінде еске алады.