Стивен Джонсон Филд: АҚШ Жоғарғы Сотының тарихындағы тұлға

Кіріспе

АҚШ Жоғарғы Сотының судьясы 1863-1897 жылдары Стивен Джонсон Филд (4 қараша 1816 – 9 сәуір 1899) – американдық құқықтанушы. Ол 1863 жылдың 20 мамырынан 1897 жылдың 1 желтоқсанына дейін АҚШ Жоғарғы Сотының қазысы болды, бұл қызмет мерзімі ұзақтығы бойынша екінші орынды иеленеді. Осы тағайындалуға дейін ол Калифорнияның бесінші бас қазысы болды.

Ерте өмір және білім

Коннектикут штатының Хадам қаласында дүниеге келген ол конгрегационалист пастор Дэвид Дадли Филд I және оның мұғалімі Субмит Дикинсонның тоғыз баласының алтыншысы болды. Оның отбасынан 19 ғасырдағы Америкада белгілі болған тағы үш бала туды: танымал адвокат Дэвид Дадли Филд II, миллионер инвестор және Атлантикалық кабельді құрушы Сайрус Филд, сондай-ақ танымал дін қызметкері және саяхат жазушысы Генри Мартин Филд пастор. Ол Массачусетс штатының Стокбридж қаласында өсті және он үш жасында әпкесі Эмилия және оның миссионер күйеуі Джозиа Брюермен бірге Түркияға барды. 1837 жылы Уильямстаун, Массачусетс штатындағы Уильямс колледжін бітірді. Уильямс колледжінде оқыған кезінде ол Delta Upsilon бауырластығының негізін қалаушылардың бірі болды. Ол Олбаниде Харман Бликермен және Нью-Йоркте ағасы Дэвидпен заң оқығаннан кейін адвокаттық практикамен айналысты. 1848 жылға дейін Дэвидпен бірге заңгерлік қызмет атқарды, содан кейін алтын асығу кезінде Калифорнияға кетті. Филд болашақ судья Дэвид Джозиа Брюердің сіңілісі болды. Басқа да белгілі туыстарының ішінде Пауль Стивен Филд және заң ғалымы Анна Филд бар.

Калифорния саясаты мен заңдағы мансап

Калифорнияда Филдтің заңгерлік тәжірибесі дамып, ол Мэрисвилл қаласының мэрі және бұрынғы мексикалық заң жүйесіндегі бейбіт судья болып сайланды (қызығы, ол Мэрисвиллге келгеннен кейін үш күн өткен соң ғана мэрияға сайланды). Алтын іздеу қаласы түрмеге қаражат жұмсауға шамасы келмегендіктен және тұтқындарды Сан-Францискоға тасымалдау өте қымбат болғандықтан, Филд қамшымен ұру тірегін енгізді, өйткені мұндай қатыгездік болмаса, қаладағы көптеген адамдар ұсақ қылмыстар үшін дарға асылатынына сенді. Сайлаушылар оны 1850 жылы Юба округін Калифорния штатының Ассамблеясында өкілдік ету үшін жіберді, бірақ ол келесі жылы штаттық сенатқа өту сайысында жеңіліске ұшырады. Оның табысты заңгерлік тәжірибесі 1857 жылы Калифорния Жоғарғы Сотына сайлануына әкелді, онда ол алты жыл қызмет етті. Филд өзгелермен келіспегенде қатал және кекшіл болды, оған оңай жау жасайтын. Оның бір қарсыласы Филдтің өмірі "кішіпейілділік, арзандық, мақтанғақ сөздер, қорқақтық және жек көрінетін мақтанышқа толы" екенін жазды. Калифорния Жоғарғы Сотында қызмет еткенде, Филд екі пистолеттің сыйып тұратындай үлкен қалталары бар арнайы пальто жасатты, осылайша ол қаруды қалтаның ішінде атып жіберуге болатын. 1858 жылы судья Уильям Т. Барбур оны дуэльге шақырды, бірақ дуэль алаңында ешкім де оқ атпады. 1859 жылы Филд Калифорния Жоғарғы Сотының бұрынғы бас судьясы Дэвид С. Терридің орнын басты, өйткені судья Терри Калифорниядан АҚШ сенаторы Дэвид Колбрет Бродерикті дуэльде өлтіріп, штаттан кетіп қалды. Филд пен Терридің жолдары 30 жылдан кейін қайтадан қиылысты, ол 9-шы Федералды округ сотының аймақтық судьясы ретінде Терриге қарсы күрделі ажырасу ісі бойынша шешім шығарды (сондай-ақ сотқа бағынбағаны үшін оны түрмеге жіберді). Өш алу ниетімен Терри 1889 жылы Калифорния штатының Стоктон қаласының жанында Филдті өлтіруге тырысты, бірақ Филдтің күзетшісі, АҚШ маршалы Дэвид Б. Нигл оны атып өлтірді. Иронияға орай, Терридің өлтірілуіне байланысты құқықтық мәселелер 1890 жылы In re Neagle ісі бойынша Жоғарғы Сотқа келіп түсті. Сот АҚШ Бас прокурорының АҚШ маршалдарын Жоғарғы Сот судьяларының күзетшілері етіп тағайындауға құқылы екенін және маршал Нигл Терриді ату кезінде өкілеттігі шегінде әрекет еткенін анықтады. Филд өзін істен шеттетіп алды.

In California, Field's legal practice boomed and he was elected alcalde, a form of mayor and justice of the peace under the old Mexican rule of law, of Marysville (curiously, he was elected Alcalde just three days after his arrival in Marysville). Because the Gold Rush city could not afford a jail, and it cost too much to transport prisoners to San Francisco, Field implemented the whipping post, believing that without such a brutal implement many in the rough and tumble city would be hanged for minor crimes. The voters sent him to the California State Assembly in 1850 to represent Yuba County, but he lost a race the next year for the State Senate. His successful legal practice led to his election to the California Supreme Court in 1857, serving six years. Field was determined and vengeful when others disagreed with him, and he easily made enemies. An opponent of his wrote that Field's life would be "found to be one series of little mindedness, meanlinesses, of braggadocio, pusillanimity, and contemptible vanity." While serving on the California Supreme Court, Field had a special coat made with pockets large enough to hold two pistols so that he could fire the weapons inside the pockets. In 1858 he was challenged to a duel by a fellow Judge (William T. Barbour) but at the dueling ground, neither man fired his gun. In 1859 Field replaced the former chief justice of the California Supreme Court, David S. Terry, because Judge Terry killed a United States Senator from California (David Colbreth Broderick) in a duel and left the state. Field and Terry's paths crossed again 30 years later when Field, acting in his capacity as a circuit judge of the 9th Federal Circuit Court, ruled against Terry in a convoluted divorce case (and had him sent to jail for contempt of court as well). Seeking revenge, Terry attempted to kill Field in 1889 near Stockton, California, but was instead shot dead by Field's bodyguard, U. S. Marshal David B. Neagle. Ironically, legal issues arising from the killing of Terry came before the Supreme Court in the 1890 habeas corpus case of In re Neagle. The Court ruled the United States Attorney General had authority to appoint U. S. Marshals as bodyguards to Supreme Court justices and Marshal Neagle had acted within the scope of his authority in shooting Terry. Field recused himself from the case.

АҚШ Жоғарғы Сотының судьясы

1863 жылы наурыз айында Америка Құрама Штаттарының Жоғарғы Сотының орын саны тоғызdan онға дейін арттырылды, бұл Оншы округ заңының нәтижесінде болды. Бұл президент Авраам Линкольнге жаңа судьяны ұсынуға мүмкіндік берді, ол 1863 жылғы 6 наурызда осы ұсынысты жасады. Сотта аймақтық және саяси тепе-теңдікті қамтамасыз етуді көздеген Линкольн батыстық және Одақшыл демократ Филдті таңдады. Филд 1863 жылғы 10 наурызда АҚШ Сенатымен бекітілді.

Филд Джон Маршаллдың 34 жылдық қызмет рекордтарын бұзуға ұмтылды, тіпті жұмыс жүктемесіне шыдамаған кезде де. Оның әріптестері денсаулығының нашарлауына байланысты отставкаға келуін өтінді, бірақ ол бас тартты. 1896 жылғы наурыз айында ол Сот атынан соңғы шешімін жазды, бірақ тағы да жиырма ай бойы қызметте болды және 1897 жылғы 1 желтоқсанда зейнеткерлікке шықты. Филд Тейни және Чейз соттарының соңғы өкілі болды. 1939 жылдан 1975 жылға дейін қызмет еткен Уильям О. Дуглас оның рекордын басып өткенге дейін ол Сотта ең ұзақ қызмет еткен мүше болып қала берді. Ол 1899 жылғы 9 сәуірде Вашингтон қаласында қайтыс болды және Рок-Крик зиратында жерленді.

Сот үкімдері

Филд 544 пікір жазды, бұл басқа судьялардан көп, тек Жоғарғы Сот судьялары Сэмюэл Миллер, Джон П. Стивенс және Кларенс Томас ғана одан көп жазды (салыстыру үшін, Бас судья Маршалл 34 жыл қызмет еткен кезеңде 508 пікір жазды). Журналист Брайан Доэртидің айтуынша, "Филд – нақты тиісті процестің тұжырымдамасының алғашқы дамушыларының бірі болды (көптеген либертариандық заңгерлердің ұнататын түсінігі) – он төртінші түзетумен қорғалған тиісті процесс процедураларға ғана емес, заңдардың мәніне де қатысты деген ой". Филдтің нақты тиісті процеске ынталы қолдауы оның Slaughter House ісіне және Munn v. Illinois ісіне қатысты наразылықтарында көрінді. Slaughter House ісінде судья Филдтің наразылығы Сыйлықтар немесе иммунитеттер туралы ережеге емес, Тиісті процесс туралы ережеге бағытталды (судья Брэдлидің және судья Суэйннің наразылықтарында да маңызды болды). Munn v. Illinois және Mugler v. Kansas істерінде судья Филд өзінің наразылығын тиісті процесс ережесіне сәйкес мүліктік мүдделерді қорғауға негіздеді. Филдтің ең танымал пікірлерінің бірі – Pennoyer v. Neff ісіндегі көпшілік пікірі, ол келесі 100 жылға жеке юрисдикция бойынша стандартты белгіледі. Оның тиісті процесс туралы көзқарастары ол Жоғарғы Соттан кеткеннен кейін соттың көпшілігі тарапынан қабылданылды. Басқа да істерде ол табыс салығын жоюға (Pollock v. Farmers' Loan and Trust Company), монополияға қарсы заңды шектеуге (United States v. E. C. Knight Company) және Мемлекетаралық сауда комиссиясының өкілеттіктерін шектеуге көмектесті. Ол сондай-ақ Плесси v. Фергюсон ісіндегі көпшілікке қосылды, ол нәсілдік сегрегацияны қолдады. Филд Strauder v. West Virginia ісіндегі маңызды шешімге қарсы шықты, онда көпшілік пікір бойынша, афроамерикандықтарды қазылар алқасынан шығарудың он төртінші түзетудің тең қорғаныс ережесін бұзғаны айтылды. Ол Santa Clara County v. Southern Pacific Railroad Co., 118 U. S. 394 (1886) ісіндегі шешімді алға жылдырды, бұл АҚШ Жоғарғы Сотының теміржол мүліктеріне салық салуға қатысты корпоративтік құқық ісі. Бұл іс ең алдымен он төртінші түзетудегі тең қорғаныс ережесі корпорацияларға конституциялық қорғаныс береді деген қорытынды үшін ерекшеленеді. Бұл 2010 жылғы Citizens United v. FEC шешіміне әкелді, ол Федералды сайлауға шексіз, құпия корпоративтік қаражатты жіберді. Мансабының басында Филд Калифорнияның қытай иммигранттарына қатысты кемсітуші заңдарына қарсы пікірлер жазды. Аудандық сотта жеке судья ретінде қызмет етіп, ол 1879 жылы қытайларға қатысты кемсітуші деп саналған "құйрықтық жарлықты" (Pigtail Ordinance) жоққа шығарды, бұл оны Калифорния жұртшылығының арасында ұнатпайтын тұлғаға айналдырды. 1884 жылғы аудандық сот шешімі In re Look Tin Sing ісінде ол АҚШ-та туған балалардың, ата-тегіне қарамастан, АҚШ азаматтары болып табылатынын мәлімдеді. Алайда, АҚШ Жоғарғы Сотының мүшесі ретінде ол расистік және қытайлық американдықтарға қарсы риторикаға толы пікірлер жазды, әсіресе оның көпшілік пікірі The Chinese Exclusion Case, Chae Chan Ping v. United States, 130 U. S. 581 (1889) ісінде, сондай-ақ Chew Heong v. United States, 112 U. S. 536 (1884) ісіндегі наразылығында.

Field wrote 544 opinions, more than any other justice save for Justice Samuel Miller, John P. Stevens, and Clarence Thomas (by comparison, Chief Justice Marshall wrote 508 opinions in his 34 years on the court). According to journalist Brian Doherty, "Field was one of the pioneers of the concept (beloved by many libertarian legal thinkers) of substantive due process – the notion that the due process protected by the Fourteenth Amendment applied not merely to procedures but to the substance of laws as well." Field's vocal advocacy of substantive due process was illustrated in his dissents to the Slaughter House Cases and Munn v. Illinois. In the Slaughter House Cases, Justice Field's dissent focused on the Privileges or Immunities clause, not the Due Process clause (which was important in the dissent of Justice Bradley as well as the dissent of Justice Swayne). In both Munn v. Illinois and Mugler v. Kansas, Justice Field based his dissent on the protection of property interests by the Due Process clause. One of Field's most notable opinions was his majority opinion in Pennoyer v. Neff, which set the standard on personal jurisdiction for the next 100 years. His views on due process were eventually adopted by the court's majority after he left the Supreme Court. In other cases he helped end the income tax (Pollock v. Farmers' Loan and Trust Company), limited antitrust law (United States v. E. C. Knight Company), and limited the power of the Interstate Commerce Commission. He also joined the majority in Plessy v. Ferguson that upheld racial segregation. Field dissented in the landmark case Strauder v. West Virginia, where the majority opinion held that the exclusion of African Americans from juries violated the Fourteenth Amendment's Equal Protection Clause. He pushed the decision in Santa Clara County v. Southern Pacific Railroad Co., 118 U. S. 394 (1886), which is a corporate law case of the United States Supreme Court concerning taxation of railroad properties. The case is most notable for a headnote stating that the Equal Protection Clause of the Fourteenth Amendment grants constitutional protections to corporations. This culminated in the 2010 Citizens United v. FEC decision that unleashed virtually unlimited secret corporate money into Federal elections. Early in his career, Field wrote opinions against California's laws discriminating against the Chinese immigrants to that state. Serving as an individual jurist in district court, he notably struck down the so called 'Pigtail Ordinance' in 1879, which was regarded as discriminating against Chinese, making him unpopular with the Californian public. In his 1884 district court ruling, In re Look Tin Sing, he declared that children born in U. S. jurisdictions are U. S. citizens regardless of ancestry. However, as a member of the U. S. Supreme Court, he penned opinions infused with racist anti Chinese American rhetoric, most notably in his majority opinion in The Chinese Exclusion Case, Chae Chan Ping v. United States, 130 U. S. 581 (1889), and in his dissent in Chew Heong v. United States, 112 U. S. 536 (1884).

Академиялық жұмыс

1885 жылдың қараша айында Филд Лиланд Стэнфорд аға университетінің алғашқы қамқорлар кеңесінің мүшесі болды.