Филип Мюррей: Шотландиядан Америкаға дейінгі кәсіби одақ жетекшісінің өмірі мен қызметі

Кіріспе

Шотландияда туған американдық еңбек қозғалысының көшбасшысы (1886–1952)

Филип Мюррей (25 мамыр 1886 – 9 қараша 1952) – Шотландияда туған болат жұмысшысы және американдық еңбек қозғалысының көшбасшысы. Ол Болат жұмысшыларын ұйымдастыру комитетінің (SWOC) тұңғыш президенті, Американың Біріккен болат жұмысшыларының (USWA) тұңғыш президенті, сондай-ақ Өндірістік ұйымдар конгресінің (CIO) ең ұзақ қызмет еткен президенті болды.

Ерте өмір

Мюррей 1886 жылы Шотландияның Блантайр қаласында дүниеге келді. Оның әкесі Уильям Мюррей католик шахтер және кәсіподақ жетекшісі болған, ол ұлының тууына дейін Ирландиядан Шотландияға көшіп келген. Оның анасы, бұрынғы Роза Лейден, мақта тоқу фабрикасында тоқушы болып жұмыс істеген. Роза Филип екі жаста болғанда қайтыс болды. Уильям Мюррей қайтадан үйленіп, тағы сегіз балаға ие болды. Филип ең үлкен ұл еді, және бірнеше жыл ғана мектепте оқығаннан кейін, отбасын көмектесу үшін 10 жасында көмір шахтасына жұмысқа түсті. 1902 жылы Филип әкесімен бірге АҚШ-қа көшіп келді. Олар Питтсбург аймағына қоныстанды және көмір шахтерлері болып жұмысқа орналасты. Жас Филип қазып алған әр тонна көмірі үшін жалақы алды. Келесі жылы олар отбасының қалған бөлігін Америкаға әкелуге жеткілікті ақша жинады.

UMWA

Мюррей 1904 жылы Американың Біріккен шахтерлер одағына (UMWA) қосылғанда көмір шахтасында жұмыс істеді. Бір менеджердің ол қазған көмірдің салмағын қасақана өзгертіп, азайтқанын сезген Мюррей оны ұрып, жұмыстан босатылды. Басқа шахтерлер оны қызметіне қайтаруды талап етіп, ереуілге шықты. Компания жауап ретінде Мюррейдің отбасын компанияға тиесілі үйден қуды. Мюррей компанияның бұл әрекетіне қатты ашуланып, дүрсілдеді. Мюррей кәсіподақтар жұмысшылардың мүдделерін қорғаудың жалғыз жолы екеніне сенімді болды, ол өмір бойына белсенді және адал одақтас болды. 1905 жылы Мюррей Пенсильвания штатының Питтсбург аймағындағы Хорнинг қаласындағы UMWA жергілікті бөлімінің президенті болып сайланды. Өзінің ең жақсы жергілікті президенті болуға ниеттеніп, ол математика мен ғылым бойынша 18 айлық корреспонденциялық курстың оқуына жазылды. Формальды білімі аз болса да, ол курсты бар болғаны 6 айда аяқтады. Мюррей 1910 жылдың 7 қыркүйегінде Элизабет Лавериге (шахтадағы апатта қаза тапқан шахтердің қызы) үйленді. Олар ұл асырап алды. 1911 жылы Мюррей Америка Құрама Штаттарының азаматы болды. Мюррей, басшылықпен ынтымақтастықты, жауынгерлікке қарағанда артық көрді, UMWA президенті Джон П. Уайттың назарына ілікті. 1912 жылы Уайт UMWA президенті болып сайланғаннан кейін, ол Мюррейді UMWA атқару комитетінің бос орнына тағайындады. 1916 жылы Уайт Мюррейді UMWA 5-ауданының президентіне сайлау науқанында қолдады. Дегенмен, өзінің салыстырмалы консерватизміне қарамастан, Мюррей Джон Л. Льюиспен жақын байланыста болды. Ол Льюистің 1917 жылы UMWA вице-президенті, ал 1920 жылы UMWA президенті болуына қолдау көрсетті. Қарсылығында, Льюис Мюррейді вице-президент лауазымына тағайындады. Мюррей Льюистің берік қолдаушысы және көмекшісі болды. Льюис жұмыс берушілермен және саясаткерлермен қарым-қатынасты жүргізді, ал Мюррей UMWA мүшелерімен байланыс жасады. Мюррей Американың Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысуын қатты қолдады және жұмысшылардың соғысқа қатысуын қамтамасыз ету үшін үкімет шенеуніктерімен және жұмыс берушілермен тығыз жұмыс істеді. Президент Вудро Вильсон оны Ұлттық соғыс еңбек кеңесінің Пенсильвания аймақтық тобына және Ұлттық битумды көмір өндіру комитетіне тағайындады. 1930 жылдары Мюррей үкіметтік комитеттерде жұмысын жалғастырды. Генерал Хью С. Джонсон 1933 жылы Ұлттық өнеркәсіптік жаңғырту заңының 7(а) тармағын іске асыру үшін Еңбек және өнеркәсіптік кеңес құрғанда, Мюррей жаңа органға мүше болып кіруге келісті. Ол "1935 жылғы битумды көмірді сақтау туралы заңды" (Гэффи-Снайдер заңы деп те аталады) жазуда маңызды рөл атқарды, кейіннен АҚШ Жоғарғы соты Картер v. Картер Коал Компани ісінде бұл заңды күштен шығарды.

Murray was working in a coal mine in 1904 when he became involved in the United Mine Workers of America (UMWA). Feeling that a manager had purposefully altered and lowered the weight of the coal he had mined, Murray punched the man and was fired. The other coal miners went on strike to demand his reinstatement. In response, the company threw Murray's family out of their company owned home. Murray was shocked and angered by the company's actions. Convinced that unions were the only means workers had of protecting their interests, Murray became an avid and lifelong unionist. In 1905, Murray was elected president of the UMWA local in the Pittsburgh area town of Horning, Pennsylvania. Determined to become the best local president he could, he enrolled in an 18 month correspondence course in mathematics and science. Although he had little formal education, he completed the course in just 6 months. Murray married Elizabeth Lavery (the daughter of a miner killed in a mine accident) on September 7, 1910. They adopted a son. In 1911, Murray became a naturalized citizen of the United States. Murray, who favored co operation with management rather than militancy, came to the attention of UMWA President John P. White. After White won the UMWA presidency in 1912, he appointed Murray to a vacant seat on the UMWA executive board. White then backed Murray in 1916 when Murray ran for president of UMWA District 5. Despite his relative conservatism, however, Murray became a close associate of John L. Lewis. He supported Lewis's bid to become a UMWA vice president in 1917, and UMWA president in 1920. In return, Lewis appointed Murray to the position of vice president. Murray became a strong supporter of and assistant to Lewis. Lewis handled relations with employers and politicians, and Murray handled relationships with UMWA members. Murray strongly supported America's entry into World War I and worked closely with government officials and employers to ensure that labor cooperated in the war effort. President Woodrow Wilson appointed him to the Pennsylvania regional panel of the National War Labor Board and the National Bituminous Coal Production Committee. In the 1930s, Murray continued to serve on government committees. When General Hugh S. Johnson formed the Labor and Industrial Advisory Board in 1933 to implement Section 7(a) of the National Industrial Recovery Act, Murray agreed to serve on the new body. He played a key role in writing the "Bituminous Coal Conservation Act of 1935" (also known as the Guffey Snyder Act), later struck down by the United States Supreme Court in Carter v. Carter Coal Co.

SWOC

Мюррей CIO-да да, SWOC-да да белсенді болды. 1936 жылы Америка Еңбек Федерациясы Өндірістік Ұйым Комитетін (CIO) құраған кәсіподақтарды шығарып тастағанда, Мюррей Льюистің жаңа еңбек ұйымын құру шешімін қолдады және жаңа CIO-да вице-президент болып тағайындалды. 1936 жылы 7 маусымда Питтсбургте болат жұмысшыларының ұйымдастыру комитеті (SWOC) құрылғанда, Льюис Мюррейді оның төрағасы етіп тағайындады. Мюррей 500 000 долларлық бюджетті және 36 (кейіннен 200) ұйымдастырушыны басқарды. Мюррейдің басшылығымен SWOC 1937 жылы 2 наурызда US Steel компаниясымен ұжымдық келісімшартқа қол қойып, үлкен жетістікке жетті. SWOC жұмыс берушінің кәсіподақтарына сұғынып кіріп, оларды компанияға қарсы қайырды, дәстүрлі ұйымдастыру науқанынан бас тартты. Мюррей мен SWOC алғашқы жеңіліске ұшырады, өйткені SWOC "Little Steel" компанияларында жұмыс істейтін жұмысшыларды ұйымдастыруға тырысты: Republic Steel, Bethlehem Steel, Youngstown Sheet and Tube, National Steel, Inland Steel және American Rolling Mills. Жұмыс берушілер күресшілерді жеңу үшін зорлық-зомбылық, тыңшылық және көптеген ереуіл үзушілерді пайдаланды. Мюррей 1938 жылы қарашада өткен CIO-ның алғашқы ресми съезінде екінші вице-президент болып сайланды. US Steel компаниясымен алғашқы табысқа жеткеннен кейін ұйымдастыру баяулады. 1939 жылы SWOC 2,5 миллион доллар қарызға батты. Little Steel кәсіподақ құруға қарсылық көрсетуді жалғастырды, ал SWOC Оңтүстіктегі зауыттарда аз ғана нәтижеге қол жеткізді.

Бас ақпараттық қызметкер

1940 жылы Льюис CIO президенті лауазымынан зейнеткерлікке шыққанда, Мюррей оның орнын басу үшін президент болып сайланды. CIO, Ұлы депрессия мен жұмыс берушілердің қарсылығы жаңа мүшелердің келуін тоқтатқан кезде, UMWA-ның көп мөлшердегі жарналарын қабылдады. Льюис Франклин Д. Рузвельтпен Германия мен Жапонияға қарсы соғыс қажеттігі және Ұлттық еңбек қатынастары заңында көрініс тапқандай, мемлекеттік қорғау қажеттігі мәселелері бойынша келіспеді. Льюис 1940 жылғы президенттік сайлауға 11 күн қалғанда Венделл Уилкиді қолдады және кәсіподақ мүшелері оны қолдамаса, CIO президенті лауазымынан кететінін мәлімдеп, олардың Уилкиге қолдау көрсетуін қамтамасыз етті. Ноябрь сайлауынан кейін екі апта өткен соң өткен CIO конвенциясында Льюис ұсынған жобаға қарамастан, Сидни Хиллман және басқа CIO басшылары Мюррейдің кандидатурасын иемденді. Мюррей сайлауда Рузвельтті қолдағанмен, Льюис Мюррейдің кандидатурасын өзі ұсынды. Мюррей 1940 жылғы 22 қарашада CIO президенті болып сайланды.

USWA-ның құрылуы

1941 жылдың көктемінде "Литл Стил" SWOC-қа бас иді. Ондаған мың жұмысшыны қамтыған ереуілдер мен қолайсыз сот шешімдері "Бетлехем Болат", "Йонгстаун Табақ және Түтік" және "Ішкі Болат" компанияларында сайлауларға әкелді, және көпшілік одаққа дауыс берді. "Republic Steel" компаниясы көп ұзамай келісімшарттарға қол қойды. SWOC-тің мүшелері тез арада Біріккен Кеншілер Одағынан басып өтті, бұл Мюррей мен Льюисті одан әрі наразылыққа түсірді. "Литл Стилдегі" жеңістер Мюррейді SWOC-ті нағыз одаққа айналдыруға жетеледі. SWOC 1942 жылдың 22 мамырында Огайо штатының Кливленд қаласында өткен құрылтайда таратылды. "Американың Біріккен Болат Жұмысшылары" (USWA) атты жаңа ұйым құрылды. Мюррей USWA-ның бірінші президенті болды. Мюррейдің SWOC-тегі ұзақ жылдар бойы сенімді серігі болған Дэвид Дж. Макдональд SWOC-те екінші тұлғаға айналды, көбінесе одақтың күнделікті жұмысын басқарды. Олар бірлесіп одақты жоғары орталықтандырылған және демократиялық емес тәсілмен басқарды. Барлық жарналар Питтсбургтегі бас кеңсеге түсті, ал келісімшарттарды келісу және ереуілдер ұйымдастыру құқығы қатаң түрде бақыланды. Мюррейдің пікірінше, мұндай шаралар болат өндірушілердің одаққа көрсеткен қарсылығымен толыққанды ақталады.

CIO реформасы

Мюррей CIO президенті болып келген кезде федерацияның қаржылық және ұйымдық жағдайы өте қиын еді. Ол оны тұрақтандыру үшін бірқатар реформалар жүргізді. Ол мүшелер мен кәсіподақтардан қарыздарын жинады, шығындарды шектеді, тиімсіз ұйымдастыру жобалары мен кәсіподақтарды жапты немесе қысқарды, ұйымдастырушыларды кәсіподақтардан шығарды (олар ұйымдастырушылар емес, қызмет көрсетушілер сияқты әрекет етті) және ұйымның Кеншілерден алатын субсидияға тәуелділігін біртіндеп тоқтатты. 1941 жылдың қараша айына қарай CIO бюджеті артықшылыққа ие болды. 1941 жылдың соңында Льюис CIO-ға бес жылдық субсидияны қайтару туралы талап қоятын «ұсыныс» ұсынды және Мюрреймен тек делдалдар арқылы қарым-қатынас жасауды бастады. Екі бұрынғы дос арасындағы қарым-қатынас тез нашарлады. Мюррей SWOC-ті USWA-ға айналдырып, өзін президент етіп тағайындағанда, Льюис оған қарсы шара қолданды. 1942 жылдың 25 мамырында ол UMWA атқару комитетін Мюррейді вице-президент лауазымынан шеттетуге және оның кәсіподақ мүшелігінен айыруға мәжбүр етті.

Екінші дүниежүзілік соғыс

Мюррей Рузвельт әкімшілігін және Екінші дүниежүзілік соғыс кезіндегі соғысқа жәрдемдесуді ынталы түрде қолдады. Ол барлық CIO кәсіподақтары атынан «ереуілге бармау» туралы уәдені жылдам қабылдады және өндірісті ұлғайту, жабдықты жылдам жаңарту және конструкциялық мәселелерді шешу мақсатында өнеркәсіптік кәсіподақтар кеңесін құруды қолдады (Вальтер Рейтермен бірге). Соғыс өндірісіндегі нәсілдік шиеленістерді азайтуға көмектесу үшін Мюррей нәсілдік дискриминацияны жою жөніндегі CIO комитетін (CARD) құрды. CARD дереу дискриминация туралы хабардар ету бағдарламасын іске қосты, ол оңтүстік аймағында толыққанды нәтиже бермесе де, басқа аймақтарда тиімді болды. 1943 жылы Мюррей Әділ жұмыспен қамтамасыз ету комитетін тұрақты үкіметтік орган етуді ұсынды. Мюррей сондай-ақ Ұлттық қорғаныс тараптық кеңесінде және соғысқа жәрдемдесу үшін құрылған бірқатар басқа да үкіметтік мекемелерде қызмет етті.

Соғыстан кейінгі ереуілдер және Тафт-Хартли

1945 жылы ол Лондондағы Дүниежүзілік кәсіподақтар конференциясына көптеген белгілі кәсіподақ жетекшілерімен бірге қатысты. Мюррей 1946 жылы болат жұмысшыларының ереуілін ұйымдастырды. Жұмыс берушілер федералдық жалақы мен бағаны реттеу шаралары қолданылып жатқанда, кәсіподақтың жалақы талаптарын қанағаттандыра алмайтындарын мәлімдеді. АҚШ президенті Гарри Трумэн келісімге келу үшін фактілерді зерттеу комиссиясын құрды, соңында бизнес өкілдерінің жалақыны көтеруді қаржыландыру үшін бағаны өсіру туралы ұсынысын мақұлдады. Қаңтардың ортасында басталған ереуіл бір айдың ішінде аяқталды. 1947 жылы Мюррейдің тағы бір күресі болды, Конгресс Трумэннің ветосын ескермей, Тафт-Хартли заңын қабылдады. 1943 жылдың шілдесінде Мюррей CIO құрамында тұрақты саяси әрекеттер комитетін (PAC) құрды, ол АҚШ-тағы алғашқы PAC болды. CIO-ның саяси күш-жігерінің тиімділігі шектеулі болды. Республикалық партия Мюррей мен CIO-ның қарсылығына қарамастан Тафт-Хартли заңын қабылдауға сәттілікке жетті. Заң қабылданғаннан кейін Мюррей мен CIO-ға заңның 304-бабын бұзғаны үшін айып тағылды, ол кәсіподақ қаражатын федералдық саяси науқандарға жұмсауға тыйым салады. CIO Мэриленд штатындағы Конгресске үміткерді қолдаған, ал АҚШ Әділет министрлігі Мюррей мен CIO-ны «The CIO News» газетінің бірінші бетінде бұл туралы жариялағаны үшін сотқа берді. «АҚШ vs. Индустриялық ұйымдар Конгресі» ісінде Жоғарғы сот айыптауды жоққа шығарды және жарнамалық қолдаулар заң бойынша «шығын» емес деп шешті. Мюррейді Ли Прессман қорғады. Мюррей сондай-ақ антикоммунистік ант беруден бас тартты, себебі ол оны қорлаушы деп есептеді. Дегенмен, Мюррей радикал болған жоқ, ол 1949 және 1950 жылдары CIO-дан 11 солшыл бағытталған кәсіподақтың құрамын тазартуға белсенді түрде кірісті. 1948 жылғы президенттік сайлауда Мюррей бұрынғы вице-президент Генри А. Уоллестің үшінші партиядан кандидат болуын қолдамады және Уоллестің және оның Прогрессивтік партиясын коммунистердің қолдауымен және олардың ықпалымен айыптады. Оның орнына Мюррей де, CIO да Трумэн мен Демократиялық партияны қолдады. Мюррей 1949 жылы USWA-ны екінші сәтті ереуілге бастап шықты. Ендігі мәселе жұмыс берушілердің жұмысшылардың денсаулық сақтау және зейнетақы төлемдерінің барлық шығындарын өтеуі керек болды. Кәсіподақ пен жұмыс берушілер тағы да федералдық фактілерді зерттеу комиссиясының көмегін сұрады, бірақ комиссияның ұсыныстары 1949 жылдың 1 қазанында басталған және 31 күнге созылған ереуілге кедергі келтірмеді. Мюррей зейнетақы төлемін екі есеге артты, ал жұмыс беруші барлық шығындарды өтеуге міндеттенді. Сонымен қатар, USWA жаңа медициналық және сақтандыру жәрдемақысының тек жартысын өтеуге келісті.

In 1945, he attended the World Trade Union Conference in London alongside many renowned trade unionists. Murray lead the Steelworkers out on strike in 1946. Employers said that they were unable to meet the union's wage demands under existing federal wage and price controls. US President Harry Truman established a fact finding board to craft a settlement, eventually approving the price increases sought by business in order to finance the wage increases. The strike, which began in mid January, was over within a month. Murray had another fight on his hands in 1947 when the Congress enacted the Taft–Hartley Act over Truman's veto. In July 1943, Murray had established a permanent political action committee (PAC) within the CIO, the CIO PAC, the first ever PAC in the United States. The CIO's political efforts were only marginally effective. The Republican Party successfully passed the Taft–Hartley Act despite the vigorous opposition of Murray and the CIO. After the act passed, Murray and the CIO were indicted for violating section 304 of the act, which forbade the expenditure of union funds in federal political campaigns. The CIO had endorsed a candidate for Congress in Maryland, and the US Department of Justice prosecuted Murray and the CIO for advertising the fact on the front page of The CIO News. In United States v. Congress of Industrial Organizations, the Supreme Court overturned the indictment and found that the publicizing endorsements was not an "expenditure" under the act. Representing Murray was Lee Pressman. Murray also refused to sign the required anticommunist affidavit on the grounds that it was demeaning. Nevertheless, Murray was no radical, and he aggressively purged the CIO of 11 left leaning unions in 1949 and 1950. In the 1948 presidential election, Murray refused to support former Vice President Henry A. Wallace's third party candidacy and accused Wallace and his Progressive Party of being supported and influenced by communists. Instead, both Murray and the CIO supported Truman and the Democratic Party. Murray led the USWA through a second successful strike in 1949. Now, the issue was whether employers should bear the entire cost of workers' health benefits and pensions. Once more, the union and the employers sought the assistance of a federal factfinding board, but the board's recommendations did not prevent a strike from beginning on October 1, 1949 and lasting 31 days. Murray won a doubling of the pension benefit, with the employer continuing to pick up the entire cost. The USWA, meanwhile, agreed to pick up only half the cost of a new health and insurance benefit.

1952 жылғы болат тәркілеулер

1952 жылы Мюррей USWA-ның ең әйгілі ереуіліне жетекшілік етті. Корея соғысы кезінде инфляцияны тежеу үшін ұлттық жалақы бақылауы қайтадан енгізілді. 1951 жылдың қарашасында USWA өкілдері US Steel компаниясынан жалақыны 30 центке көтеруді, әлеуметтік жәрдемақыларды жақсартуды және жабық кәсіпорын құруды сұрады. Компания бұл талаптарды бағаны сәйкес түрде көтеруге үкіметтің алдын ала келісімінсіз қанағаттандыруға болмайтынын мәлімдеді. Трумэн дауды федералдық жалақыны тұрақтандыру кеңесіне (WSB) жіберді. Мюррей 1952 жылдың 1 қаңтарында жоспарланған ереуілді Кеңес ұсыныс жасағанша кейінге шегеруге келісті. Наурыз айында WSB жалақыны 16,5 центке көтеруді ұсынды. US Steel және басқа да болат өндірушілер Конгресске, Пентагонға және қорғаныс өнеркәсібіне қарсы үгіт жүргізіп, жалақыны көтеруге қарсылық көрсетті. Конгресс Кеңес келісімін жоюмен қорқытты, бірақ Трумэн Тафт-Хартли заңының салқындату шараларын қолданудан немесе болат жұмысшыларына қарсы сот шешімі іздеуден бас тартты. Оның орнына, 1952 жылдың 8 наурызында президент Трумэн американдық болат өнеркәсібін мемлекеттік меншікке алды. Болат өндірушілер тәркілеуге қарсы сотқа шағымданып, тыйым салуды сұрады. Сот алдын ала тыңдаудан кейін үкіметтің пайдасына шешім шығарды, федералдық округ соты президентке болат зауыттарын басып алуға тыйым салды. DC округінің апелляциялық сотының толық құрамы, Жоғарғы Сот істі қарау үшін қабылдағанша, бұл тыйымды күшін жоюға рұқсат берді. 3 мамырда Ақ үйde USWA және болат өндірушілерінің арасындағы кездесу шартты келісімге келуге жақын болды, бірақ Жоғарғы Сот істі қабылдағандықтан болат өндірушілері келісімнен бас тартты. 1952 жылдың 2 маусымында судья Хьюго Блэк «Youngstown Sheet & Tube Co. v. Sawyer» ісі бойынша 6:3 көпшілік дауыспен президенттің болат зауыттарын басып алуға құқығы жоқ екенін мәлімдеді. Үкімет бірнеше сағаттан кейін зауыттарды иелеріне қайтарды, ал болат жұмысшылары 51 күнге ереуілге шықты. CIO-да ереуіл қоры болмағандықтан болат жұмысшыларына көмектесе алмады. Дж. Льюис одаққа 10 миллион долларлық несие ұсынды, бұл Мюррейді ұятқа қалдырды. Болат өнімдері азайды, Мюррей халық пікірі соғысқа кедергі келтіргені үшін одаққа қарсы бұрылуы мүмкін деп қорқыды. Трумэн 1948 жылғы Селективтік қызмет заңының 18-бабына сәйкес болат жұмысшыларын әскерге шақыруға дайындық жүргізді, бұл Мюррейдің ереуілді аяқтауға деген ниетін одан әрі әлсіретті. 1952 жылдың 24 шілдесінде келісімге қол жеткізілді. Болат жұмысшылары жабық кәсіпорынның шектеулі нұсқасын ғана қолға алды. Жалақы мен әлеуметтік жәрдемақылар көтерілді, бірақ WSB ұсынғандай емес, бірақ Мюррей және басқалар ереуілді үлкен жеңіс деп санады. Олар Тафт-Хартли заңының тыйым салуы мен айыппұлдарынан сақталып қалды, ал Трумэн одақты қолдау үшін көп күш жұмсады.

In 1952, Murray led the USWA in its most famous strike. National wage controls had been reimposed to keep inflation in check during the Korean War. In November 1951, USWA negotiators asked US Steel for a large 30 cent wage increase, improvement in fringe benefits, and a closed shop. The company responded that it could not agree without prior government approval of commensurate price increases. Truman referred the dispute to the federal Wage Stabilization Board (WSB). Murray agreed to delay a planned January 1, 1952 walkout until the Board had made its recommendation. In March, the WSB recommended a 16.5 cent wage increase. US Steel and other steelmakers lobbied Congress, the Pentagon and the defense industry heavily, opposing any wage hike. Congress threatened to overturn any Board agreement, but Truman refused to invoke the Taft–Hartley Act's cooling off provisions or seek an injunction against the Steelworkers. Instead, on March 8, 1952, President Truman nationalized the American steel industry. The steelmakers sought an injunction preventing the seizure. After a preliminary hearing went in the government's favor, a federal district court judge enjoined the President from seizing the steel mills. The full Court of Appeals for the D. C. Circuit, sitting en banc, granted a stay of the injunction pending a decision by the Supreme Court to hear the case. A meeting between USWA and the steelmakers at the White House on May 3 nearly ended in agreement on a tentative contract, but the Supreme Court accepted the case and so the steelmakers backed out of the pact. On June 2, 1952, Justice Hugo Black, writing for a 6 3 majority in Youngstown Sheet & Tube Co. v. Sawyer, ruled that the president lacked the authority to seize the steel mills. The government returned the mills to their owners hours later, and the Steelworkers went on strike for 51 days. The CIO, lacking a strike fund, was unable to help the Steelworkers. J
Lewis triumphantly offered the union a $10 million line of credit, which humiliated Murray. Steel supplies finally began to dwindle, and Murray feared the public opinion might turn against the union for impeding the war effort. Truman began preparations to draft the steelworkers into the military under the provisions of Section 18 of the Selective Service Act of 1948, further weakening Murray's resolve to see the strike through. An agreement was reached on July 24, 1952. The Steelworkers achieved only a limited version of the closed shop. Wages and benefits rose but not as much as the WSB had recommended, but Murray and others considered the strike a terrific win. They had avoided the crippling imposition of a Taft–Hartley injunction and its fines, and Truman had gone to significant lengths to support the union.

Өлім

Мюррей жеңісін тойлауға мүмкіндік болмады. Қараша айындағы президент сайлауында Дуайт Д. Эйзенхауэр жеңіске жетті, ал республикашылар Конгрестің екі палатасында да көпшілікке ие болды. Бұл CIO PAC үшін тағы бір жеңіліс болды. Мюррей 1952 жылдың 9 қарашасында Сан-Францискода жүрек талмасынан қайтыс болды. Рейтер оның орнына CIO президенті болды. Макдональд оның орнына Болат жұмысшыларының президенті болды. Ол Питтсбургтің оңтүстік аймағындағы (Касл Шеннон, ПА) Сент-Анн қорымына жерленген.

Басқа рөлдер мен жарияланымдар

Мюррей азаматтық жауапкершілігі жоғары адам болды және көптеген коммерциялық емес ұйымдардың жұмысына қатысты. 1918 жылдан бастап өмірінің соңына дейін Питтсбург қалалық білім беру кеңесінің мүшесі болды. Ол Ұлттық афроамерикалықтар қауымдастығының (NAACP) белсенді мүшесі болды және оның атқару комитетінде қызмет етті. Сонымен қатар, ол Америка Қызыл Крестінің директорлар кеңесіне де мүше болды. Мюррей өмірінде бір кітап жазды: «Ұйымдастырылған еңбек және өндіріс» кітабы 1940 жылы жарық көрді.