Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Аляска штатының Скегвей қаласындағы және Канаданың Юкон аумағындағы тас жол.
Highway in Skagway, Alaska, United States and Yukon Territory, Canada
Маршрут сипаттамасы
Клондайк тас жолы Аляска штатында басталып, Берегіндегі Белі үстірт арқылы өтеді, онда Канада-АҚШ шекарасын кесіп Британ Колумбиясына (БК) дейін жетеді, содан кейін Юконға кіріп, Уайтхорс қаласының жанында Аляска тас жолымен қосылады. Екі тас жол Уайтхорстың солтүстігіне дейін бірге жүреді, сосын Клондайк тас жолы тағы да Доусон-Ситиге бұрылады. Тас жолдың ұзындығы шамамен километрді құрайды.
The Klondike Highway winds in the state of Alaska for , up through the White Pass in the Coast Mountains where it crosses the Canada–US border to British Columbia (BC) for , then enters Yukon where it reaches the Alaska Highway near Whitehorse and shares a short section with that highway until north of Whitehorse, where it diverges once more to Dawson City. The highway is long.
Оңтүстік Клондайк тас жолы
Жергілікті тұрғындар Каркросс жолы деп атаған бастапқы бөлім 1942 жылы Аляска тас жолының бір бөлігіне айналды, бірақ келесі жылы Марш-Лейк бағыты ашылғанға дейін. Юкон тас жолы 5 ретінде ол 6-шы тас жолмен және Тагиш жолымен (қазір 8-ші нөмірленген) бір айналма жолды құрады. 1978 жылы ол Клондайк тас жолының бөлігі болып, 2-ші тас жол деп қайта нөмірленді. 1980-ші жылдары жолдың бағыты жақсартылды. Аляска тас жолынан оңтүстікке қарай тұратын тұрғындар әлі де мекенжайларын Аляска тас жолының нөлдік нүктесінен басталатын, тарихи мильмен өлшейді, тіпті қашықтықтар дәл болмаса да, ал километрлік бағаналар Скайуэйдің паром терминалынан қашықтықты көрсетеді. "Каркросс-Скайуэй жолының" құрылысы 1950-ші жылдары басталды, бірақ Скайуэйден таудың ортасында тоқтатылып, 1976-1977 жылдары Капитан Уильям Мур көпірі салынғаннан кейін қайта жаңартылды. Жолдың толық құрылысы Скайуэй мен Каркросс арасында 1978 жылдың тамызында аяқталды. Ол маусымдық жабылуға дейін бірнеше апта ғана ашық болды. Алғашқы толық жазғы маусымы 1979 жылы болды. Тас жол бастапқыда туристер үшін салынған, бірақ 1986 жылы Уайт-Пасс және Юкон темір жолының (WP&YR) тоқтатылуына байланысты коммерциялық тасымал үшін маңызды болды. Faro кенінің жаңа иелері үкіметтен жүк тасымалы үшін жолды ашуға келісім алды. Соңғы қысқы жабылу 1986 жылдың көктемінде аяқталды. Тас жолдың Каркросс-Скайуэй бөлігі 1980-ші жылдардың соңы мен 1990-шы жылдардың басында кеңейтіліп, бағыты өзгертіліп, (салқын аралас) асфальтталды. Кен рудасын таситын жүк көліктері мен жанармай цистерналары қазіргі (2013) жылғы негізгі коммерциялық пайдаланушылар болып табылады. Бұл жол сонымен қатар танымал туристік бағыт (жеке көліктер, автоүйде саяхаттайтындар, автобустар) болып табылады және WP&YR компаниясына круиздік кемелерге қызмет көрсететін Фрейзердегі автобустармен байланысатын, экономикалық тұрғыдан тиімді поезд саяхаттарын ұйымдастыруға мүмкіндік береді, сондай-ақ Каркросс пен Уайтхорстан солтүстікке бағыттарды да ұсынады.
The original section known locally as the Carcross Road was actually made into a part of the Alaska Highway in 1942, until the Marsh Lake route was opened the next year. As Yukon Highway 5, it formed a loop road with Highway 6, the Tagish Road (now numbered as 8). It was renumbered as Highway 2 in 1978, being incorporated into the Klondike Highway designation. The road underwent alignment improvements during the 1980s. Residents living as far south as from the Alaska Highway still give their residential addresses as historic mile measurements that start at zero at the Alaska Highway, even though the distances are no longer accurate, and kilometre posts count distance from Skagway's ferry terminal. Construction of the "Carcross Skagway Road" began in the 1950s, was abandoned partway up a mountain from Skagway, and resumed in 1976 1977 when the Captain William Moore Bridge was constructed. The entire road was completed between Skagway and Carcross in August 1978. It was only open for a few weeks before seasonal closure. The first full summer season of use was in 1979. The highway originally was built for tourist traffic, but in 1986 became important as a commercial transportation route, coincident with what seemed to be inevitable abandonment of the White Pass and Yukon Route railway (WP&YR). The new owners of the Faro mine secured government agreement to open the highway for trucking. The last winter closure ended in the spring of 1986. The Carcross Skagway Road portion of the highway underwent substantial rerouting, widening and (cold mix) paving in the late 1980s and early 1990s. Mining ore trucks and fuel tankers are the primary current (2013) commercial users of the highway, which also remains a popular tourist route (cars, RVs, buses), and provides a means for the WP&YR to offer economically priced train excursions connecting at Fraser to buses based at Skagway for the cruise ship industry, or to/from Carcross and Whitehorse to the north.
Солтүстік Клондайк тас жолы
1950 жылға дейін Уайтхорстен Доусон қаласына дейінгі жолдардың сапасы нашар болды және тек ең төзімді саяхатшылар мен моторлы көліктер үшін ғана қолайлы болды. "Уайтхорс-Майо жолы", Юконның алғашқы 2-ші тас жолы, қазіргі маршрут бойынша Уайтхорстан Стюарт Кроссингке дейін, содан кейін солтүстік-шығысқа қарай Майо, Эльза және Кено Ситиге бұрылды. Үш көпірдің соңғысы 1960 жылы Кармакс, Пелли Кроссинг және Стюарт Кроссингтегі паромдардың орнына салынып аяқталды. Юконның алғашқы 3-ші тас жолы, Доусон-Майо жолы, 1955 жылдың қыркүйегінде Стюарт Кроссинг пен Доусон қаласы арасында ашылды. Доусон-Майо жолы 1978 жылы 2-ші тас жолдың бір бөлігіне айналып, Клондайк тас жолы деп аталды, ал Стюарт Кроссингтен солтүстік-шығысқа қарай созылған жол 11-ші тас жол болып, кейіннен Күміс жолы деп аталды. Тіпті 1979 жылы Клондайк тас жолының барлығы қиыршық таспен төселген, бірақ 1982 жылы Кармаксқа дейін солтүстікке қарай кейбір бөліктері асфальтталды. Жаңару және маршруттың бір бөлігін өзгерту жұмыстары 1980-ші жылдардың соңында аяқталды. Шамамен, Солтүстік Клондайк тас жолының алғашқы бөлігі Уайтхорс тұрғындары арасында әлі де Майо жолы деп белгілі. 1980-ші жылдардың басынан бері километрлік белгілер орнатылғанмен, аймақ тұрғындары өздерінің мекенжайын Майо жолы бойындағы шақырыммен өлшеу арқылы анықтап келеді.
The quality of roads from Whitehorse to Dawson City prior to 1950 was poor and only for the hardiest of travelers and motorized vehicles. The "Whitehorse Mayo Road," Yukon's original Highway 2, extended along today's route from Whitehorse to Stewart Crossing, then turned northeast to Mayo, Elsa and Keno City. The last of three bridges was finished in 1960 to replace ferries at Carmacks, Pelly Crossing and Stewart Crossing. Yukon's original Highway 3, the Dawson Mayo Road, was opened in September 1955 between Stewart Crossing and Dawson City. The Dawson Mayo Road became part of Highway 2 in 1978 and was named the Klondike Highway, while the road northeast from Stewart Crossing became Highway 11, and was later named the Silver Trail. Even as of 1979, the entire Klondike Highway was gravel, but by 1982, some paving had been laid down as far north as Carmacks. Rebuilding and some rerouting was completed in the late 1980s. Approximately, the first of the North Klondike Highway are still often known as the Mayo Road to the residents of Whitehorse. Although kilometric distance markers have been in place since the early 1980s, residents in this area still identify their residential address as a mile measurement along the Mayo Road.