Томас Тэггарт: Американ саяхаты және саяси өмірбаяны

Кіріспе

Американдық саясаткер (1856–1929)

Томас Таггарт (17 қараша 1856 – 6 наурыз 1929) – ирланд текті американдық саясаткер, ХХ ғасырдың басында Индиана штатындағы Демократиялық партияның саяси көшбасшысы болған және өмірінің соңына дейін жергілікті, штаттық және ұлттық саясатта ықпалды тұлға болып қала берді. Таггарт 1886–1894 жылдары Индиана штатының Марион округінің аудиторы, ал 1895–1901 жылдары Индианаполис қаласының мэрі болып сайланды. Оның әкімшілігі халыққа арналған жақсартуларды, ең бастысы қаланың саябақтар мен бульварлар жүйесін құруды қолдады. Ол сондай-ақ 1900–1916 жылдары Демократиялық Ұлттық Комитетінің мүшесі және 1904–1908 жылдары төрағасы болды. Таггарт 1916 жылғы наурыз айында АҚШ Сенатына тағайындалды, бірақ қарашадағы сайлауда орынды жоғалтты. Ирландияда туған иммигрант Таггарт 1861 жылы бес жасында АҚШ-қа келді, Огайо штатының Ксения қаласында өсті және жасөспірім шағында Индианаға көшіп келді. 1877 жылы Индианаполиске көшкеннен кейін ол табысты қонақ үй иесі, қаржыгер және саясаткер болып жұмыс істеді. 1888 жылғы президенттік сайлауда партияның округтік төрағасы ретінде Таггарт оған Мэрион округін республикалық Бенджамин Харрисоннан, туған жерінен шыққан үміткерден жеңіп алуға көмектесті. 1892 жылы штаттық төраға ретінде Таггарт Кливлендке Индиана штатын Харрисонның қайта сайлану ниетіне қарсы алып жүруге көмектесті. 1908 жылы Таггарт Джон В. Керннің АҚШ вице-президенті және Томас Р. Маршаллдың Индиана губернаторы лауазымына Демократиялық партияның кандидаттығын алуға көмектесті. Ол сондай-ақ Вудро Вильсонның 1912 жылы АҚШ президенті және Маршаллдың вице-президенті лауазымына ұсынылуын қамтамасыз етуге, сондай-ақ Джеймс М. Кокстың 1920 жылғы президенттік сайлауға ұсынылуына қатысты. Саяси қызметімен қатар, Таггарт Индиана штатының Ориндж округіндегі French Lick Springs қонақ үйінің иесі және дамытушысы болды; ол сонымен қатар Массачусетс штатының Хайанис портында жазғы үйінде тұрды.

Жас шағы мен отбасы

Томас Таггарт 1856 жылдың 17 қарашасында Ирландияның Монаган графтығындағы Эмивалде Томас пен Марта Кингсбери Таггарттардың отбасында дүниеге келді және 1861 жылы бес жасында отбасымен бірге АҚШ-қа көшіп келді. Таггарттар Огайо штатының Ксения қаласына қоныстанды, онда Томас ағасы жергілікті теміржол депосында жұмыс істеді. Жас Таггарт орта мектепті ерте тастап, депоның қонақ үйі мен мейрамханасында толық жұмыс істеді. 1875 жылы, жас Томас 18 жасқа толғанда, оның жұмыс берушісі, Н. және Г. Омер компаниясы, оны Индиана штатының Гаррет қаласына ДиКалб Хаус мейрамханасында жұмыс істеуге жіберді. Томас 1877 жылға дейін Гарретте қалды, содан кейін Индианаполиске, Индиана штатына, Омер компаниясының асханасы/мейрамханасында кеңсе кызметкері болып жұмыс істеуге ауыстырылды. Таггарт еңбекқор адам ретінде танымал болғандықтан, жаңа Юнион станциясындағы депо мейрамханасының менеджері, тіпті ақырында оның жалғыз иесі болды. 1878 жылы, Индианаполиске көшіп келгеннен кейін бір жыл өткен соң, Таггарт Гарретте тұрғанда танысқан Ева Дора Брайантқа үйленді. Томас пен оның әйелі алты баланың – бес қыз бен бір ұлдың ата-анасы болды. Флоренс Ева (1878–1899) Мексика шығанағындағы қайық апатында қайтыс болды; Люси Марта (1880–1960) Индианаполистегі Джон Херрон өнер институтында талантты суретші және өнер педагогы болды; Нора (1881 жылы туған), Вассар колледжін бітірген, Боббс-Меррилл компаниясының президенті және төрағасы болған Дэвид Л. Чемберске тұрмысқа шықты; Ирен Мэри (1883 жылы туған) Луисвилл, Кентуккидегі дәрігерге үйленді; Эмили Летиция (1888 жылы туған) Индианаполистегі ет өңдеуші компанияның атқарушы қызметкері Уильям Р. Синклерге тұрмысқа шықты; ал Томас Дуглас (1886 жылы туған) Йель университетін бітіріп, 1912 жылы French Lick Springs қонақ үйінің басқаруын өз қолына алды. Томас пен Ева Таггарттың тоғыз немересі болды. Таггарттар отбасының негізгі үйі Индианаполисте болды, онда олар 1913 жылы 1331 Солтүстік Делавэр көшесінде жаңа үй салды. Үлкен үйдің сыртқы пішіні грузин стилінде, ал ішкі жабдығы итальян стилінде жасалған. 1920 жылы ол House Beautiful журналының Индианаполистегі ең жақсы үш үйінің бірі деп танылды. Таггарттар Индианаполистегі Сент-Пол епископальдық шіркеуінің мүшелері болды. 1901 жылы Таггарт пен инвесторлар тобы Индиана штатының Ориндж округіндегі French Lick Springs қонақ үйін сатып алғаннан кейін Таггарттар отбасы жиі қонақ үйге барып тұратын. 1915 жылы салынған жеті қабатты сәнді қанат отбасының тұруына арналған бөлмелермен жабдықталған. Отбасы 1915–16 жылдары Массачусетс штатының Хайанис портында жазғы үй салдырды. Үйге Таггарттың туған жері, Ирландияның құрметіне Эмивейл деп ат қойылды. 1928 жылы Джозеф П. және Роза Кеннеди Кеннедитердің отбасылық ошағын құру үшін Таггарттардың Хайанис Порт үйіне жақын жерді сатып алды. Таггарттардың Хайанис Порт үйі 1937 жылы Ева қайтыс болғаннан кейін сатылды.

Thomas Taggart was born on November 17, 1856, to Thomas and Martha Kingsbury Taggart in Emyvale, County Monaghan, Ireland], and immigrated with his family to the United States in 1861 at the age of five. The Taggarts settled in Xenia, Ohio, where Thomas senior worked at a local railroad depot. Young Taggart left high school early to work full time at the depot's hotel and restaurant. In 1875, when young Thomas was 18, his employer, the N. and G. Ohmer Company, sent him to Garrett, Indiana, to work in the restaurant at DeKalb House, a depot hotel. Thomas remained at Garrett until 1877, when he was transferred to Indianapolis, Indiana, to work as a clerk for the Ohmer company's dining hall/restaurant at the city's Union Depot. Known as a hard worker, Taggart became the depot restaurant's manager and eventually its sole owner in the new Union Station. In 1878, a year after his move to Indianapolis, Taggart married Eva Dora Bryant, whom he met while living in Garrett. Thomas and his wife were the parents of six children, five daughters and one son. Florence Eva (1878–1899) died tragically in a yachting accident in the Gulf of Mexico; Lucy Martha (1880–1960) became an accomplished artist and art educator at the John Herron Art Institute in Indianapolis; Nora (born 1881), a Vassar College graduate, married David L. Chambers, who became president and chairman of the Bobbs Merrill Company; Irene Mary (born 1883) married a physician from Louisville, Kentucky; Emily Letitia (born 1888) married William R. Sinclair, an executive with Kingan and Company, an Indianapolis based meatpacker; and Thomas Douglas (born 1886) graduated from Yale University and in 1912 assumed management of the French Lick Springs Hotel. Thomas and Eva Taggart also had nine grandchildren. The Taggart family's primary residence was in Indianapolis, where they built a new home at 1331 North Delaware Street in 1913. The large home included a Georgian Colonial exterior and an Italian style interior. It was selected as one of House Beautiful's three best homes in Indianapolis in 1920. The Taggarts were members of Saint Paul Episcopal Church in Indianapolis. In 1901, after Taggart and a group of investors purchased the French Lick Springs Hotel in Orange County, Indiana, the Taggart family frequently visited the hotel. Its seven story deluxe wing, completed in 1915, provided accommodations for the family when they were in residence. The family also had a summer home built in 1915–16 at Hyannis Port, Massachusetts. The home was called Amyvale, in honor of Taggart's Irish birthplace. In 1928 Joseph P. and Rose Kennedy acquired property adjacent to the Taggarts' Hyannis Port home to establish the Kennedy compound. The Taggarts' Hyannis Port home was sold after Eva's death, in 1937.

Мансап

1877 жылы Индианаполиске көшіп келгеннен кейін Таггарт Индиана штатындағы қонақүй иесі, қаржыгер және саясаткер ретінде сәтті мансапқа қол жеткізді. Таггарт Индиана штатының Марион округінің аудиторы (1886–1894) және Индианаполис қаласының мэрі (1895–1901) болып сайланды. Индианадағы Демократиялық партиясының жетекшісі, Демократиялық Ұлттық Комитетінің мүшесі (1900–1916) және партияның ұлттық төрағасы (1904–1908) ретінде Таггарт штаттық және ұлттық саясатта ықпалды саяси тұлғаға айналды. 1916 жылы Таггарт АҚШ Сенаторы болып тағайындалды, бірақ сол жылы өткен ерекше сайлауда жеңіліске ұшырады.

Мейрамханашы

Теггарт Индианаполис Юнион Станциясындағы мейрамхана бизнесін сатқаннан кейін, оның инвестициялары Индианаполистегі Гранд және Денисон қонақ үйлеріндегі бақылау үлестерін, сондай-ақ мыс, газ және мұнай өнеркәсібіне инвестицияларды қамтыды. Таггарттан басқа, топқа Монон темір жолының президенті Уильям МакДоэл, Терре-Хаутедегі сыра зауытының иесі Кроуфорд Фэйрбанкс және «Индиана мен Иллинойстағы карьерлер мен минералдық мүдделерге» ие полковник Ливингстон Т. Диксон кірді. Шамамен 1905 жылы Таггарт серіктестерінің минералды бұлақтардағы қонақ үйіндегі үлесін сатып алып, оның жалғыз иесі болды. Таггарттың басшылығымен мүлік бірінші сыныпты шипажайға және әйгілі құмар ойындары ортасына айналды. Таггарт қонақ үйді, оның минералды бұлақтарын және курорттың аумағын жақсартуға және кеңейтуге инвестициялады. Ол сондай-ақ жаңа нысандар салды, French Lick қаласына троллейбус қызметін енгізді және Monon темір жолын қонақ үй аумағына қосымша теміржол салуға және Чикагоға күнделікті жолаушылар пойыздарын қоюға көндірді. Курорттың ең жоғары танымалдылығының кезеңінде, 20 ғасырдың басында, қонақ үй жылдық табыс ретінде 2 миллион доллардан астам пайда тапты. Казинодағы құмар ойындары Индиана заңдары бойынша заңсыз болғанымен, ол 1900 жылдардың басынан 1940 жылдардың ортасына дейін Оранж округінде гүлдеді, осы кезеңде Таггарт отбасы French Lick Springs қонақ үйін басқарды және курорттың танымалдығына үлкен үлес қосты. Оранж округінде бірнеше казино жұмыс істеді, бірақ Таггарт өзін осы жергілікті құмар ойындары орындарымен байланыстырудан бас тартты және заңсыз құмар ойындарына қатысқанын жоққа шығарды.

Саясатшы

Демократ болған Таггарт 1880 жылдары Индианаполисте жергілікті саясатқа белсенді қатысты. Ол 1886 жылы республикалықтар басым Марион округінің аудиторы болып сайланды, 1890 жылы қайта сайланды және 1894 жылға дейін осы лауазымда қызмет етті. Осы кезеңде Таггарт қалалық, округтік және штаттық деңгейде Демократиялық партия төрағасы болып та қызмет етті. 1888 жылғы президенттік науқанда округ төрағасы ретінде оның күш-жігері Гровер Кливлендке Марион округінде жергілікті азамат Бенджамин Харрисонды жеңуге көмектесті – округ президенттік сайлауда алғаш рет демократтарға дауыс берді. 1892 жылы штат төрағасы ретінде Таггарт Кливлендке Индиана штатын жеңіп алып, Харрисонның қайта сайлануына қарсы тұруға көмектесті. 1895 жылдан 1901 жылға дейін Таггарт Индианаполистің мэрі болып үш екі жылдық мерзімге сайланды. Таггарт 1929 жылы қайтыс болғанға дейін ұлттық және штаттық саясатта белсенді болды. Ол 1900 жылдан 1916 жылға дейін Демократиялық Ұлттық Комитетінде қызмет етті және 1904 жылдан 1908 жылға дейін оның төрағасы болды. 1916 жылдың 20 наурызында Индиана губернаторы Сэмюэл М. Ралстон өзінің саяси одақтасы Таггартты Бенджамин Ф. Шивлинің қайтысынан бос қалған АҚШ Сенатының орнына тағайындады. Таггарт федералдық қаражатты тиімді пайдалануды жақтады және ысырапты шығындарға қарсы болды, бірақ Сенаттағы уақыты қысқа болды. Сол қарашада республикашылар жеңіске жетті және Таггарт Сенаттағы орнын Джеймс Э. Уотсонға жоғалтты. 1920 жылы Таггарт Джеймс М. Кокске президенттік сайлауда Демократиялық партияның тізімінен өтуіне көмектесті. Кокс оған жауап ретінде Таггарттың Уотсоннан Сенатқа қайта оралуына қолдау көрсетті, бірақ қарашадағы жалпы сайлауда республикашылар қайтадан жеңіске жетті: Уоррен Г. Хардинг Коксты жеңіп, Таггарт Уотсонға есе жіберді. 1924 жылы Таггарт Самуэль Ралстонның президенттік сайлауда Демократиялық партияның үміткері болуына жақын болды, бірақ Ралстон денсаулығына байланысты жарыстан бас тартты.

Кейінгі жылдар

1920 жылдары Теггарттың денсаулығы нашарласа да, ол 1929 жылы Индианаполисте қайтыс болғанға дейін ұлттық және штаттық саясатта, сондай-ақ азаматтық істерде белсенді болып қала берді. Теггарт "XX ғасырдың бірінші тоқсанындағы демократиялық партияның сөзсіз жетекшісі" және "Индиана штатының ең ықпалды саяси тұлғаларының бірі" деп есептеледі. Ол сонымен қатар Индианаполис қаласының мэрі қызметін атқарып, қоғамдық жақсартуларға, әсіресе қалалық саябақтар мен бульварлар жүйесін құруға қолдау көрсеткені үшін есте қалады. Теггарттың осы бағыттағы еңбегі оны "қалалық табиғи ресурстарды халыққа пайдалану үшін сақтау қозғалысының бастамашысы" етті.