Кіріспе

Шошқа өсіретін шағын қоршау Шошқа өсіретін қоршау – үй шошқаларын мал ретінде өсіруге арналған шағын аудандағы қоршау. Оны кейде шошқа қорасы, шошқа сарайы, шошқа тобы, шошқа үйі немесе шошқа бөлмесі деп те атайды, бірақ "шошқа тобы" үй жануарлары ретінде ұсталатын шошқаларды ұстауға арналған қоршауларды да білдіруі мүмкін. Шошқалардың қоршауы әдетте қоршалған, жалаңаш топырақ және/немесе лайлы жер болып табылады. "Sty" және "pigsty" сөздері лас, қауашақ жерлерді білдіру үшін қолданылады, "sty" сөзі Proto Germanic *stiją сөзінен шыққан, ол "лас шатыр" дегенді білдіреді. Шошқалардың, әдетте таза жануарлардың, мұндай өмірлік ортаны құруына үш себеп бар:

Шошқалар көп жейтін жануарлар және эрозияны бақылауға ештеңе қалмайынша, қоршаудағы барлық өсімдіктерді жейді. Шошқа табиғи түрде тамақ іздеп, топырақты қазып, оны бұзады. Шошқалар терлеу арқылы дене температурасын реттемейді, сондықтан оларға өз дене температурасын реттеу үшін су немесе лай керек. Шошқа өсіруге арналған үлкен қоршау әдетте шошқа алаңы деп аталады. Аралас шаруашылықта кездесетін шошқа қоршауынан айырмашылығы, шошқа алаңы көбінесе арнайы құрылған нысан болып табылады. Қозғалысы шектеулі және жабық қоршау шошқа бөлмесі деп аталады. Кейбір сарапшылардың пікірінше, мұндай күштеп ұстау кортизол деңгейін көтеруі мүмкін.

Отбасылық шаруашылықтың шошқа қорасы

Отбасылық шошқа қорасы – 1900 жылдар басындағы отбасылық шаруашылықтарда кездесетін, шошқа шаруашылығының шағын көлемді жүйесі болған, бірақ бүгінгі күнге дейін жеке үйлерде шошқа өсіру практикасы сақталған. Отбасылық шошқа қораларында небәрі бірнеше шошқа ұсталып, олар жыл бойына етпен қамтамасыз ететін. Мұздатқыштар пайда болғанға дейін, кейбір отбасылық шаруашылықтар жыл бойына тамаққа қажетті ет пен май (шошқа майы) үшін шошқаға негізгі көз ретінде сенеген. Жалға берілген шаруашылықтарда бірнеше шошқа қорасы болуы мүмкін еді. Бұл, қазіргі американдық шошқа шаруашылықтарынан күрт өзгеше, онда орташа есеппен 2000 шошқа болады, ал ірілерінде жүздеген мыңдаған шошқа өсіріледі.

Шошқа қорасы

Шошқаларды ашық ауада өсіру қиындықтар тудырады, бірақ шағын отбасылық шаруашылықтар бұл қиындықтарды басқаруға мүмкіндік берді. Атап айтқанда, шошқалар жоғары температурада "жылу стресіне" ұшырайды және оларды табиғи түрде салқындату үшін тер бездері болмайды. Шошқалардың суға немесе "батпаққа" қол жеткізуі керек, ол – лайлы жер. Су мен лай болмаса, шошқалар өз нәжісінде маусынуға мәжбүр болады. Әдетте шошқалар өз нәжісін кез келген жерге шығармайды, олар қапшақтың бір бұрышын "дәретхана" ретінде пайдаланады. Сумен толтырылған цементтен жасалған батпақ шошқаны жақсырақ салқындатады. Балама ретінде, шошқаларға көлеңке ұсынуға болады. Ақ шошқалар күн күйігіне ерекше бейім. Көптеген отбасылық шаруашылықтарда шошқа қоралары қолға ұсатылған кез келген материалдан жасалған импровизациялық қоршаулар болды. Құрылыс материалдарын және күш-жігерді үнемдеу үшін қалам көбінесе кішкентай етіп жасалады.

Шошқаларды құю

Тарихи тұрғыдан алғанда, бұл шаруашылықтар шошқаларды сатуға немесе отбасы мұқтаждарына жарамсыз астық, жеміс-жидек және көкөністермен қоректендірген. Фермерлер базарынан, асханалардан қалған артық өнімдер мен қалдықтар да диетаның бір бөлігі болған. "Свиллді қоректендіру" (ас үстелінен қалған қалдықтармен қоректендіру) тәсілі бүгінде ауруға қаупты деп есептеледі, бірақ бұл көбінесе шошқаларға ет берумен байланысты, және көптеген елдерде бұл амалға тыйым салынған. Шошқаларға сүт пен су қосылған кебек немесе жүгері ұнынан жасалған "слопс" та берілген. Тарихи тұрғыдан алғанда, егін жинау бітіп қалғаннан кейін шошқаларға бау-бақшаларда еркін жем іздеуге рұқсат етілген. Мұндай жем іздеу топырақ эрозиясына және судың ағып кетуіне әкелуі мүмкін, бірақ осы шаруашылықтардың кішкентай көлемі бұл процестердің дамуына кедерес келтірген.