Шарль Уильям Ширли Брукс: Журналист және жазушы өмірі

Кіріспе

Чарльз Уильям Ширли Брукс (1816 жылғы 29 сәуір – 1874 жылғы 23 ақпан) – ағылшын журналисі және романист. Лондонда туған ол мансабын заңгер кеңсесінде бастады. Біраз уақыттан соң ол жазуға көшті және түрлі мерзімді басылымдарға материалдар жазды. 1851 жылы ол "Панч" журналының штат қызметкері болып жұмысқа орналасты, онда "Парламент сарыны" деген мақалалар жариялады, ал 1870 жылы Марк Лемонның қайтысынан кейін редакторлық қызметке тағайындалды. Ол "Аспен соты" және "Гордиан түйіні" сияқты бірнеше роман жариялады.

Өмір

Брукс Уильям Брукс, сәулетшінің ұлы, 1867 жылдың 11 желтоқсанында 80 жасында қайтыс болды. Оның әйелі – Вильям Сабинаның үлкен қызы Элизабет. Ол 1816 жылдың 29 сәуірінде Лондонның Доути көшесі, 52 нөмірде дүниеге келген. 1832 жылдың 24 сәуірінде ол өзінің ағасы, Озвестридің Чарльз Сабинасымен бес жылға келісімшарт жасады. 1838 жылдың қараша айында Заңгерлік қоғамның емтиханын тапсырды, бірақ ол заңгер болғандығы туралы жазба қалмаған. Бес сессия бойы ол «Таңертеңгі хроника» газетіндегі парламенттік шолудың авторы ретінде, Парламенттің журналистер галереясында орын алды. 1853 жылы ол осы газет тарапынан Ресей, Сирия және Мысырдағы еңбек және кедейлер мәселелерін зерттеу үшін арнайы комиссар ретінде жіберілді. Осы елдерден жазған хаттары кейіннен «Орыстардың Оңтүстігі» деген атпен «Саяхатшылар кітапханасының» алтыншы томына жиналып, басылды. 1842 жылдан бастап ол «Айнсворт журналында» жарияланған мақалаларына Чарльз В. Брукс деп қол қойды. Оның екінші әдеби қолтаңбасы С. Ширли Брукс болды, ал соңында ол Ширли Брукс атанды. Оның толық христиандық есімдері Чарльз Уильям Ширли, соңғысы – отбасының ежелгі аты. Оның алғашқы журналдық мақалалары, олардың ішінде «Бөбек көзіне арналған лаунж», «Ағылшын актерлерінің Қытайға саяхаты», «Кузен Эмили» және «Желжолдағы жазу» атты туындылары оны Харрисон Эйнсворт, Ламан Бланшар және басқа да танымал адамдармен байланыстырды. Ол көп ұзамай әдеби достардың ықпалды орталығына айналды, олар оның зинасы мен әлеуметтік қасиеттеріне риза болды. Драматург ретінде ол жиі үлкен жетістіктерге қол жеткізді, бірақ бірде-бір рет еңбектің нәтижесін көрсетпеді, мысалы, бес актілі комедия қою. Оның түпнұсқалық драмасы «Креол» немесе «Махаббаттың тұтқыны» 1847 жылдың 8 сәуірінде Лицейде үлкен құрметпен қойылды. 1848 жылдың 7 маусымында сол сахнада «Кез келген өзгеріс үшін» атты жеңіл пьеса көрсетілді. Екі жылдан кейін, 1850 жылдың 5 тамызында оның екі актілі драмасы «Жұлдыздардың қызы» Нью-Странд театрында қойылды. 1851 жылғы көрме оның «Экспозиция: скандинавиялық эскиз» атты туындысын жазуға себеп болды, ол бір актіде мүмкіндігінше көп маңызсыз материалды қамтиды. Джон Оксенфордпен бірлесіп, ол 1861 жылдың 26 желтоқсанында Олимпиадаға «Тимур татар» немесе «Самарқанның темір шебері» атты экстраваганзаны ұсынды. Оның басқа драмалық туындыларының ішінде «Қорғаушы періште», «Лоутер аркадасы», «Құрмет және алаяқтық» және «Біздің жаңа тәлімгеріміз» бар. Брукс ерте жылдары көптеген танымал мерзімді басылымдарға үлес қосты. Ол «Illustrated London News» журналының жетекші жазушысы болды, кейіннен ол осы журналға «Қағазда жоқ ештеңе» деген атпен апталық мақала жазатын болды. Ол 1858–1859 жылдары «Литературная газета» журналын басқарды және Роберт Беллдің қайтысынан кейін 1867 жылы «Home News» журналын редакциялады. 1849 жылы Альберт Смит редакциялаған «Гаварни Лондонда» атты томға ол үш эскиз ұсынды: «Опера», «Көрініс» және «Шет елдік джентльмен». 1852 жылы Ангус Б. Ричпен бірлесіп «Кешіріммен бір әңгіме» жариялады. Отыз сегіз жасында ол «Аспен соты: біздің заманымыздың тарихы» туындысын жазып, танымал романист ретінде өзінің беделін нығайта бастады. Содан кейін ол екінші романдық тәжірибесіне кіріспес бұрын бес жыл күтті. Ол 1858 жылдың қаңтарынан бастап он екі бөлімнен тұратын «Гордиан түйіні» атты сериялық көркем әдебиеттің авторы болды, бірақ Джон Тенниел салған суреттерімен бірге бұл жұмыс екі жылдан астам уақыт бойы аяқталмады. Брукс пен «Панч» арасындағы маңызды байланыс 1851 жылы басталды. Ол өзінің мақалаларына қолтаңба ретінде Эпикур Ротундус есімін қолданды. Өмірінің соңына дейін ол журналдың бағандарына үлес қосты, ал 1870 жылы ол Марк Лемонның орнын басып, редактор болды. Оның ең танымал мақалаларының бірі – «Парламент мәні», ол бұрынғы «Таңертеңгі хроника» газетіндегі тәжірибесімен байланысты ерекше жазу стиліне сай келді. 1872 жылдың 14 наурызында Брукс Антикварлар қоғамының мүшесі болып сайланды. 1874 жылдың қаңтарында ол кремацияны заңдастыру үшін науқан жүргізу үшін құрылған Ұлыбританияның кремация қоғамының негіздеуші мүшесі болды, бірақ бірнеше аптадан кейін қайтыс болды. Өлім оны кітаптары мен қағаздарының арасында, отбасымен қуанышпен жұмыс істеп жүргенде тапты. Оның өлімі алдында «Шайлау эпиграммалары» және «Жағдай» атты екі мақала жазылды, ал олар жарияланбастан бұрын ол қайтыс болды. Ол 1874 жылдың 23 ақпанында Лондонның Регентс Парк ауданындағы 6 Кент Террасасында қайтыс болды және 28 ақпанда Кенсал Грин зиратында жерленді. Ол Тринидадтың Напарима қаласынан доктор Уильям Уолкиншоудың қызы Эмили Маргаретқа үйленді. 1876 жылдың 19 маусымында оған азаматтық тізім бойынша 100 фунт стерлинг зейнетақы тағайындалды, ал 1880 жылдың 14 мамырында ол қайтыс болды. Олардың ұлы, Реджинальд Ширли Брукс, журналист болды.

Brooks was the son of William Brooks, architect, who died on 11 Dec. 1867, aged 80, by his wife Elizabeth, the eldest daughter of William Sabine of Islington. He was born at 52 Doughty Street, London, 29 April 1816. After his earlier education he was articled, on 24 April 1832, to his uncle, Mr. Charles Sabine of Oswestry, for the term of five years, and passed the Incorporated Law Society's examination in November 1838, but there is no record of his ever having become a solicitor. During five sessions he occupied a seat in the reporters' gallery of the House of Commons, as the writer of the parliamentary summary in the Morning Chronicle. In 1853 he was sent by that journal as special commissioner to inquire into the questions connected with the subject of labour and the poor in Russia, Syria, and Egypt. His letters from these countries were afterwards collected and published in the sixth volume of the Travellers' Library, under the title of the Russians of the South. As of 1842, he signed his articles which were appearing in Ainsworth's Magazine as Charles W. Brooks. His second literary signature was C. Shirley Brooks, and finally he became Shirley Brooks. His full Christian names were Charles William Shirley, the last being an old name in the family. His first magazine papers, among which were A Lounge in the Œil de Bœuf, An Excursion of some English Actors to China, Cousin Emily, and The Shrift on the Rail, brought him into communication with Harrison Ainsworth, Laman Blanchard, and other well known men, and he soon became the centre of a strong muster of literary friends, who found pleasure in his wit and social qualities. As a dramatist he frequently achieved considerable success, without, however, once making any ambitious effort—such, for example, as producing a five act comedy. His original drama The Creole, or Love's Fetters, was produced at the Lyceum 8 April 1847 with marked applause. A lighter piece, entitled Anything for a Change, was brought out at the same house 7 June 1848. Two years afterwards, 5 Aug. 1850, his two act drama, the Daughter of the Stars, was acted at the New Strand Theatre. The exhibition of 1851 gave occasion for his writing The Exposition: a Scandinavian Sketch, containing as much irrelevant matter as possible in one act, which was produced at the Strand on 28 April in that year. In association with John Oxenford, he supplied to the Olympic, 26 Dec. 1861, an extravaganza entitled Timour the Tartar, or the Iron Master of Samarkand, the explanatory letterpress stating that a trifling lapse between the year 1361 and the year 1861 occasionally occurs. Amongst his other dramatic pieces are Guardian Angel, a farce, Lowther Arcade, Honours and Tricks, and Our New Governess. Brooks was in his earlier days a contributor to many of the best periodicals. He was a leader writer on the Illustrated London News, to which journal at a later period he furnished a weekly article under the name of Nothing in the Papers. He conducted the Literary Gazette 1858–9, and edited Home News after the death of Robert Bell in 1867. To a volume edited by Albert Smith in 1849, called Gavarni in London, he furnished three sketches — The Opera, The Coulisse, and The Foreign Gentleman; and in companionship with Angus B. Reach he published A Story with a Vengeance in 1852. At thirty eight years of age he began to assert his claim to consideration as a popular novelist by writing Aspen Court: a Story of our own Time. He then allowed five years to elapse before he made his second venture as a novelist. He did so as the author of a twelve installment serial fiction, the Gordian Knot, from January 1858; but this work, illustrated by John Tenniel, remained unfinished for upwards of two years. Brooks's important connection with Punch began in 1851. He made use of the name Epicurus Rotundus as the signature to his articles. For the rest of his life he was a contributor to the columns of the periodical, and in 1870 he succeeded Mark Lemon as editor. One of his best known series of articles was The Essence of Parliament, a style of writing for which he was peculiarly fitted by his previous training in connection with the Morning Chronicle. On 14 March 1872 Brooks was elected a fellow of the Society of Antiquaries. In January, 1874 he was a founder member of the Cremation Society of Great Britain, set up to campaign for the legalisation of cremation, but within a few weeks he had died. Death found him in the midst of his books and papers working cheerfully amongst his family. Two articles, Election Epigrams and The Situation, were written on his death bed, and before they were published he was dead. He died at 6 Kent Terrace, Regent's Park, London, on 23 February 1874, and was buried in Kensal Green Cemetery on the 28th. He married Emily Margaret, daughter of Dr. William Walkinshaw of Naparima, Trinidad. She was granted a civil list pension of £100 on 19 June 1876, and died on 14 May 1880. Their son, Reginald Shirley Brooks, was also a journalist.