Америка ақыны Мария Брукс: Өмір мен шығармашылық тарихы

Кіріспе

Америкалық ақын

Мария Гоуэн (немесе Гоуэн) Брукс (қалам аты – Көркем өнерді жақсы көретін және Мария Дель Окиденте; 1794 – 11 қараша 1845) – американдық ақын. Ол Эдгар Аллан По мен Англияның ақыны Роберт Саутиге ұнады, ол оның ең белгілі «Зофиел» өлеңін насихаттады.

Ерте өмір және білім

Абигейл Гоуэн 1794 жылы Массачусетс штатының Медфорд қаласында дүниеге келді. Әкесі әдебиетке құмар адам болғандықтан, ол үйде көптеген өлеңдермен танысты. Тоғыз жасында ол үлкен көлемде мәтіндерді жаттап алды. Абигейл он үш жасқа келгенде, әкесі банкрот болып қайтыс болды. Ол Бостон саудагері, одан отыз жылға жуық үлкен Жон Брукске қарауға берілді. Оның заңды қамқоршысы ретінде ол оған 14 жасында үйлену ұсынысын жасады, ал олар 16 жасында неке қиды. Ол оның екі баласына ана болды, бірақ олардың некесі бақытсыз болды, әсіресе Джон 1812 жылғы соғысқа байланысты инвестицияларынан байлығын жоғалтқаннан кейін.

Мансап

Отбасының қаржылық жағдайы нашарлап, салыстырмалы кедейлікте өмір сүрген Абигейл, көңіл көтеру үшін өлең жаза бастады. Осы кезеңде ол өзінің атын "Мария Абигейл" деп өзгертті, бірақ ол ақырында "Мария" деп белгілі болды. Сонымен қатар, он тоғыз жасында ол өзінің алғашқы эпикалық поэмасын жазды. Ол жарияланбаған "мәнерлі романс" деп сипатталды. 1820 жылы Брукс кіріс табу ниетімен өзінің алғашқы поэзия жинағын – "Джудит, Эстер және басқа өлеңдер" атты туындысын "Көркем өнерді жақсы көретін" псевдонимімен жариялады. 1823 жылы күйеуі қайтыс болды, содан кейін Брукс ағасымен бірге Кубаның Мансанас қаласындағы кофе егістігіне көшіп кетті. Ол келгеннен кейін көп ұзамай ағасы қайтыс болды, нәтижесінде оған "тұрақты кіріс" қалды. Осы уақытта ол ең танымал болатын "Зофиль, немесе жеті күйеудің әйелі" поэмасын жаза бастады, ол Тобит кітабындағы Сараның оқиғасына негізделген. 1824 жылы Брукс Канадаға сапар шекті, онда ол Жаңа Англияда танысқан канадалық сарбазға құдаланды (Джон Брукс қайтыс болғанға дейін). Бірақ олар "бірқатар түсініспеушіліктерге" байланысты ажырасып кетті, содан кейін Брукс екі рет өмірге қол салуға тырысты. 1825 жылы Америка Құрама Штаттарына оралғаннан кейін ол Бостонда "Зофильдің" бірінші кантосын жариялады. 1826 жылы Брукс ағылшын ақыны Роберт Саутимен хат алмасып, ол оның туындыларын жоғары бағалады және оған "Мария Дель Оксиденте" (Батыстың Мариясы) псевдонімін берді. Ол оны "барлық ақындардың ең құштар және қиялдауы бар" деп санады, бірақ бұл бағалау уақытқа төзді. Ол сондай-ақ Эдгар Аллан Поның назарына ілікті. Ол да оның туындыларын мақтады және әдеби шолуларында оны жиі жақсы жайттармен атады. Брукс "Зофильді" 1829 жылы аяқтады, бірақ оны бірден жарияламады. Біріншіден, ол ұлын Хорас Бруксті Нью-Гэмпшир штатының Хановер қаласына алып барып, оны Вест-Пойнтқа түсуге тырысты. Бірақ ол сәттілікке жете алмады. Алайда, сол жылы ол Парижге сапар шегіп, Америка революциялық соғысындағы батырлық қызметімен танымал Лафайет маркізімен кездесті. Ол Брукс ұлына Вест-Пойнтқа оқуға орналасуға оңайлықпен көмектесті, ол онда сәл табысқа жетті. 1831 жылы ол Англияға барып, Саутидің үйінде бірнеше апта болды. Сол жерде ол Лондонға "Зофильдің" жариялануын бақылады. Содан кейін ол Америка Құрама Штаттарына оралып, шамамен он екі жыл Жаңа Англияда өмір сүрді. 1843 жылы ол "Бостон газетінде Idomen; немесе Yumuri аңғары" атты "бақытсыз махаббатының прозалық әңгімесін" бөліп жариялады. Сол жылдың желтоқсан айында ол Кубадағы үйіне оралып, "Кеткендерге арналған ода" атты тағы бір өлеңін жариялады. Ол 1845 жылы 51 жасында тропикалық қызбадан қайтыс болды. Ол сол кезде "Беатрис, Колумбтың сүйіктісі" атты романс үстінде жұмыс істеп жатқан, ол ешқашан жарияланбады. Ол Кубаның Матансас қаласындағы Лимонар шіркеуінің зиратында жерленді.

With the family's financial reverses and living in comparative poverty, Abigail began to write poetry as consolation. Around this time, she changed her name to "Maria Abigail", which would eventually become, simply, "Maria". Also around this time, at age nineteen, she had written her first epic poem. It is described as a "metrical romance", which she never published. In the hopes of earning some income, in 1820 Brooks published her first collection of poetry, Judith, Esther, and other Poems, under the pseudonym "A Lover of Fine Arts". In 1823, the husband died, and Brooks went to live with her brother on his coffee plantation in Manzanas, Cuba. He died soon after her arrival, which left her with a "settled income". During this time, she began to write the poem she would become most famous for: Zophiël, or the Bride of Seven, based on the story of Sara in the Book of Tobit. In 1824, Brooks made a sojourn to Canada, where she became engaged to a Canadian soldier she had met in New England (prior to John Brooks’ death). However, they became estranged, "through a series of misunderstandings", and Brooks subsequently attempted suicide, twice. Upon returning to the United States, in 1825, she published the first canto of Zophiël in Boston. In 1826, Brooks began a correspondence with the English Poet Laureate, Robert Southey, who praised her work heartily and gave her the pseudonym "María Del Occidente" (Maria of the West). He regarded her as "the most impassioned and imaginative of all poetesses", but time did not sustain this verdict. She also caught the attention of Edgar Allan Poe. He, too, praised her work, and often mentioned her favorably in his literary reviews. Brooks finished Zophiël in 1829, but did not publish it immediately. First, she took her son, Horace Brooks, to Hanover, New Hampshire, to try to enroll him at West Point. She was unsuccessful. However, in the same year, she visited Paris, and there met the Marquis de Lafayette, a man renowned for his heroic services in the American Revolutionary War. He was easily able to secure a position at West Point for Brooks's son, who went on to be modestly successful there. In 1831, she went to England and spent a few weeks at Southey's home. There, he oversaw the publishing of Zophiël in London. She then returned to the United States and lived in New England for approximately twelve years. In 1843, she serially published a "prose account of her unhappy love affair", called Idomen; or, the Vale of Yumuri, in a Boston newspaper. In December of the same year, she returned to her Cuban estate and published another poem, Ode to the Departed. She died in 1845, at age 51, of tropical fever. She had been working on a romance at the time, Beatriz, Beloved of Columbus, which was never published. She was buried in Limonar Church Cemetery in Matanzas, Cuba.