Эдвард Бейнс: Лидс Меркури редакторы және тарихшысы

Кіріспе

оның аттас ұлы

Эдвард Бейнс (1774–1848) – редактор және «Лидс Меркурий» газетінің иесі (оның күш-жігерінің арқасында Англиядағы жетекші провинциялық газетке айналды), саясаткер және тарихи және географиялық анықтамалық еңбектердің авторы. 1848 жылы қайтыс болғаннан кейін, «Лидс Интеллигенсер» (Меркурийдің бәсекелесі және оның қырық жылдан астам уақыт бойы саяси қарсыласы) оны «Лидстің көрнекті тұлғаларының қатарына өзіне даусыз орын тапқан адам» деп сипаттады. Оның мінез-құлқы мен сыртқы келбеті туралы былай деді: «Бейнс мырза зор еңбекқорлық пен табандылыққа, сондай-ақ шыдамдылық пен нық қадамдылыққа ие болды; одан бөлек, ол жағымды мінез-құлық пен сөйлеу өнеріне де ие еді, оның мейірімді және әдепті мінезі тіпті оны жау санағандарды да татуластыратын еді. Ол дене бітімінде мықты, қалыптыдан сәл жоғары бойлы, жүзі дұрыс, мінезі ашық және жағымды болды; және ол өмірінің соңына дейін дене келбетінің сұлулығын, жандылығын және әдептілігін сақтап қалды». Алғаш ол Престон қаласындағы грамматикалық мектептің кіші класында оқыды. Бірақ бір жыл ішінде «Меркурий» «Кембридж Интеллигенсерімен» сөз таласына түсті, ол «Меркурийді» үкіметтің әуенімен билеп, наразылардың түнгі жиындарындағы жаңылған хабарлармен (және оларды өкілеттікпен баяндайтын редакциялық пікірлермен) әрекет етеді деп айыптады. 1805 жылы «Лидс Интеллигенсердің» жаңа редакторы «Меркурийді» «құмарлыққа толы» деп шабуылдады; Бейнстің ыстық жауабымен бірге бұл екі газет арасында ұзаққа созылған өзара сыпайылықтың жоқтығын тудырды, бұл олардың әрқайсысын екіншісінің іс-әрекеттері мен ниеттері үшін сенімсіз көзқарасқа ие етті. 1820 жылғы қаралау ісінде адвокаттың айтуынша, «саяси жаңалықтар жетіспеген кезде бір редактордың екінші редакторға шабуыл жасауы жиі кездесетін жағдай еді, ал халық олардың дау-жанжалынан ләззат алды». «Меркурий» өзінің тілшілерін газет таралымынан тыс маңызды оқиғаларға жіберді, мысалы, Йорк соттарына: «Меркурийдің» тілшісі Манчестердегі үлкен реформалық жиынға қатысып, қысқаша жазбалар алды, ол Питерлоо қырғынына айналды. Сол тілші Бейнстің екінші ұлы Эдвард болды, ол 1820 жылдан бастап әкесі жергілікті саясатқа көбірек аралассай, «Меркурийдің» күнделікті басқаруын біртіндеп өз мойнына алды.

Edward Baines (1774–1848) was the editor and proprietor of the Leeds Mercury (which, by his efforts, became the leading provincial paper in England), politician, and the author of historical and geographic works of reference. On his death in 1848, the Leeds Intelligencer (a rival of the Mercury, and its political opponent for over forty years) described his as "one who has earned for himself an indisputable title to be numbered among the notable men of Leeds". Of his character and physical appearance it remarked: "Mr Baines had great industry and perseverance, as well as patience and resolution; and with those he possessed pleasing manners and address, that debonair and affable bearing, which conciliated even those who might have felt that they had reason to regard him as an enemy In person he was of a firm well built frame, rather above the average stature; his features were regular, his expression of countenance frank and agreeable; and he retained his personal comeliness as well as his vivacity and suavity of manners to the last". and then in the lower school of the grammar school in Preston. but within the year the Mercury was exchanging insults with the Cambridge Intelligencer, which accused the Mercury of dancing to the Government's tune with vague reports of (and editorial comment deploring) nocturnal meetings of the disaffected. In 1805 a new editor of the Leeds Intelligencer attacked the Mercury as "bespattered with sedition"; together with Baines' heated response this initiated a long lasting state of mutual incivility between the two papers which makes each an unreliable source for the other's deeds and motives. According to counsel in an 1820 libel case "When there was a dearth of political news, nothing was more common for one Editor to attack another, and the public appeared to find amusement in their squabbles". The Mercury sent its own reporters to significant events outside its circulation area, such as York Assizes: a Mercury reporter was present and taking shorthand notes at the giant Reform meeting at Manchester which became the Peterloo massacre. That reporter was Baines' second son Edward, who from 1820 onwards progressively took over the everyday running of the Mercury as his father became more involved in local politics.

"Спион Оливер"

1817 жылғы 14 маусымда «Меркурийдің» бірінші басылымында Уэйкфилд түрмесінде көтеріліс жоспарлауда айыпталған он Йоркшир адамының ұсталғаны хабарланды. Олардың өткен аптада Дьюсбери маңындағы кездесуде Лондондағы орталық ұйымдастыру комитетінің өкілі ретінде танысқан Оливер мырзамен ұсталғаны айтылды; оқырмандары «Оливердің» тыңшы екенін болжауы мүмкін. Ұсталғаннан кейін Хаддерсфилд пен Осетте аласапырандар болды. Екінші басылымда үш қосымша айыптама келтірілді, оларды құрметті, орташа реформаторлардың куәлігімен растады: біріншіден, «Оливер» олардың біреуін, Дьюсбери кітап сатушысын, кездесуге бірнеше рет шақырған; екіншіден, «Оливер» ұсталғаннан кейін Уэйкфилдте олардың тағы біреуімен көрінген, және ол әлі де неге бостандыққа шыққанына түсінікті жауап жоқ; үшіншіден, ол генерал Бингтің, Англияның солтүстігіндегі ішкі қауіпсіздікке жауапты армия офицерінің киімді қызметшісімен сөйлескенін көрген, кейін қызметші Бингтің үйінен Уэйкфилдке Оливерді автобуспен апарғанын айтқан. «Меркурий» Бингке айыптама тақпады, бірақ «осы екі рет айырылған сатқынның» жұмыс берушілері кім екенін сұрады және жергілікті билікті тергеуге шақырды. «16-сы күні «Лидс Меркурийдегі» Оливер туралы ақпарат парламенттің екі палатасында оқылды, Лордтар палатасында Эрл Грей, ал Халық палатасында сэр Фрэнсис Бердет оқыды. Бұл оқиға күшті сезім тудырды, оппозиция мүшелері ашыққан жағдайды ең қатты айыптады». Бинг «Меркурийге» алғашқы есептің көп бөлігін жоққа шығарып хат жазды, бірақ Бейнс келесі аптада «Меркурийдің» есебін растайтын және Бингтің пікірін жоққа шығаратын қосымша дәлелдермен бірге хатты басып шығарды. Бұл хабар Оливерге қарсы жергілікті наразылықты тудырды және үкімет агенттерінің қылмысқа итермелегендеріне қатысты айыптамаларға әкелді. Виг магнаты және Батыс Райдингтің лорд-лейтенанты Эрл Фицвильям Ішкі істер министрлігіне Райдингтегі кез келген аласапырандар ұсақ болды және Оливердің әрекеттеріне байланысты болды деп жазды (ол шағымданады): үкімет оларды Хабиас Корпусты қайта тоқтатуды ақтау үшін пайдаланбауы керек. Фицвильям Хаддерсфилд судьяларына өздерінің көтерілісшілеріне қарсы дәлелдер жинамауға кеңес берді; мұндай дәлелдер серіктестерден ғана келуі мүмкін, сондықтан оларға қарсылық білдіруге болады. Йорк сот отырысында судья қазылар алқасына берген нұсқауында Фицвильямнан да қатал болды, кінәлілердің куәлігіне сенбеуге шақырды және ешқандай айыптамалар болған жоқ. «Меркурийдің» Оливерді ашуы Йоркшир тұтқындарының сотталуына жол бермегенмен, Дербиширде «Пентридж көтерілісіне» (Оливер де ықпал еткен) қатысушылар соншалықты сәтті болмады, олар судьялар мен жиырма драгунмен бетпе-бет келген кезде тарап кетер алдынан бір адамды өлтірді. Отыз бес адам бас көтерушілік үшін сотталды, жиырма үш адам сотталды; төртеуі өлім жазасына кесілді. Сондықтан Бейнс өз әріптестерінің өмірін сақтап қалғанын айта алады, ал «Оливердің» бетін ашу Бейнске ұлттық бедел әкелді. Алайда Уильям Коббет сияқты сыншылар, Оливерді ашуға себеп болған, Жүсіп Митчеллге қатысты Бейнстің қарауына қарсылық білдірді, бірақ ол жұқа мата сатушының күдігі болғанын атап өтті, «Меркурийдің» редакторының тергеуінен емес. Оливер Митчеллмен Солтүстік және Мидлендс аймақтарын аралап шықты, ол оны таныстырды және оны әлеуетті көтерілісшілермен таныстырды. Митчелл мамыр айының басында тұтқындалды, ал Оливер екінші рет жалғыз сапарға шықты. Оливердің ашылуынан кейін Бейнс Митчеллдің Йоркширдегі реформаторлардың кездесулерінде сөйлеуіне кедергі келтірді, Митчеллдің де тыңшы болуына күдік туды. Митчеллдің хабаршы екенін растайтын ешқандай дәлел ( «бірлестік арқылы кінәлі болудан басқа») сол кезде ұсынылмады, сондай-ақ Ішкі істер министрлігінің мұрағаттарында жүргізілген кейінгі тергеулерде де ешқандай дәлел табылмады. ол Сэр Джордж Стриклендтің аузына парламентте Стриклендтің 1832 жылғы Садлер заң жобасын арнайы комитет қарауына жіберуді талап ететін сөздерді салды, бірақ Стрикленд мұндай сөздерді айтпады және заң жобасын «Тұтас палата комитеті» қарауына шақырды және арнайы комитет оны кейінге қалдырмасын; Стрикленд Йорктегі фабрика реформасы туралы үлкен округтік кездесуге қатысып, «Меркурийдің» аузына салынған сөздерді жоққа шығарғанда «Меркурийдің» есебі Стриклендтің аузына қателігінің түсіндірмесін салды, «Лидс Меркурийден» ешқандай айтусыз. Округтік кездесу туралы есепте қатысушылар арасында кең таралған мас болу туралы айтылды, бұл басқа газеттерде ешқандай назардан өтпеген нәрсе. Мас болу туралы талаптарға наразы болған фабрика реформаторлары кейіннен «Меркурий» кеңсесінің сыртында Бейнстің сақталынған бейнесін өртеді; сақталынған бейне алдыңғы және артқы жағында «Солтүстіктің Ұлы Өтірікшісі» деп жазылған, бұл Коббет бұрыннан «Меркурийге» және Бейнске тастаған атау. Коббет кейін есте қаларлық және цитатаға лайық түрде «БРОУГАМНЫҢ ҰЛЫ ҚОСАУШЫСЫ», «Солтүстіктің ҰЛЫ ӨТІРІКШІСІ», НЕД БЕЙНС, «Лидс Меркурий» деп аталатын өтірік пен әуесқойлықтың массасының жарияланушысы деп жазды. «Осы ашкөз және принципсіз қосаушы, Йоркширді жиырма жылдан бері алдап келеді».

On 14 June 1817, the first edition of the Mercury reported that ten Yorkshire men were held in Wakefield jail accused of planning insurrection. It noted that they had been arrested the previous week at a meeting near Dewsbury between them and a Mr Oliver, who had represented himself as a delegate from a central organising committee in London; its readers would probably infer that 'Oliver' was a spy. Following the arrest of the men, there had been disturbances at Huddersfield and Ossett. The second edition made three further charges, supported by the evidence of respectable named moderate reformers: firstly that 'Oliver' had repeatedly urged one of them a Dewsbury bookseller, to attend the meeting: secondly, that 'Oliver' had been seen by another of them at Wakefield after the arrests, and with no satisfactory explanation why he was still at liberty: thirdly that he had been seen in conversation with a liveried man servant of General Byng, the army officer responsible for internal security in the North of England, the man servant later saying that on a previous occasion he had driven Oliver from Byng's house to Wakefield to catch a coach. The Mercury made no charge against Byng, but asked who were the employers of 'this double distilled traitor' and called upon local magistrates to investigate. "On the 16th the exposure of Oliver in the Leeds Mercury was read in both houses of parliament, by Earl Grey in the lords and Sir Francis Burdett in the commons. A strong sensation was produced; and those members, supported by the body of the opposition condemned in the most indignant language the atrocious proceedings brought to light". Byng wrote to the Mercury, denying much of the initial report, but Baines printed the letter the following week accompanied by further evidence supporting the Mercury's account and rebutting Byng's. The report triggered revulsion locally against Oliver and against conviction of those led to crime by government agents. Earl Fitzwilliam, a Whig magnate and Lord Lieutenant of the West Riding, wrote to the Home Office saying that any disturbances in the Riding had been minor and were brought about by Oliver's activities (of which he complained) : the government should not use them to justify a renewed suspension of Habeas Corpus. Fitzwilliam advised the Huddersfield magistrates not to gather evidence against their rioters; that could only come from accomplices and hence be highly objectionable. At York assizes, the judge in his direction to the jury was even harsher than Fitzwilliam on the unreliability of the evidence of accomplices, and no convictions were secured. Whilst the Mercury's exposure of Oliver prevented the conviction of the Yorkshire prisoners, in Derbyshire the participants in the 'Pentridge rebellion' (also triggered by Oliver) were not so fortunate, having by mischance killed a man before dispersing when faced with the magistrates and twenty dragoons. Thirty five were tried for high treason and twenty three convicted; four being executed. Baines could therefore claim to have saved the lives of fellow Yorkshiremen., and the unmasking of 'Oliver' gave Baines a national reputation. However, critics such as William Cobbett pointed out that it was the suspicions of a linen draper, rather than any investigation by the editor of the Mercury, that had unmasked Oliver, and objected to Baines's treatment of Joseph Mitchell. Oliver had made a previous tour of the North and Midlands with Mitchell, who knew and introduced him to potential insurrectionists. Mitchell was arrested in early May and Oliver made his second tour alone. After Oliver's exposure, Baines prevented Mitchell speaking at meetings of Yorkshire fellow reformers, alleging that Mitchell was under the gravest suspicion of being a spy too. No evidence (other than 'guilt by association') to support Mitchell being an informer let alone an agent provocateur was produced at the time, nor has any been revealed by subsequent investigation in Home Office archives. it put into the mouth of Sir George Strickland a speech in Parliament calling for Sadler's Bill of 1832 to go to a Select Committee, when Strickland had made no such speech and had called for the Bill to be considered by a "Committee of the whole House" and not be delayed by a Select Committee; when Strickland attended a great county meeting in York on factory reform and disowned the words put in his mouth by the Mercury the Mercury's report put into Strickland's mouth its explanation of its mistake, avoiding any mention of the Leeds Mercury. The report of the county meeting alleged widespread drunkenness amongst the attendees, a point which had somehow gone unnoticed by other newspapers. Offended by the claims of drunkenness, factory reform supporters subsequently burnt Baines in effigy outside the Mercury offices; the effigy was labelled front and back "The Great Liar of the North", an epithet Cobbett had previously hurled at the Mercury and Baines, Cobbett later wrote more memorably, and more quotably, of "BROUGHAM's grand puffer, "the GREAT LIAR OF THE NORTH," NED BAINES, publisher of that mass of lies and nonsense called the "Leeds Mercury" this swelled up, greedy, and unprincipled puffer, who has been the deluder of Yorkshire for twenty years past."

Авторлығы

Журналистік қызметімен қатар, Бэйнс бірнеше тарих және анықтамалықтардың авторы болды. Оның алғашқы кітабы – «Француз революциясының соғыстары тарихы» 1817 жылы жарық көрді, бірақ ол 1814 жылдан бастап бөлек шығарылымдар түрінде жарияланған болатын. 1801 жылға дейінгі мәліметтері сол тақырыптағы басқа автордың 1803 жылғы бұрынғы еңбегінен (А. Стефенстің «Француз революциясынан туындаған соғыстар тарихы, оған осы оқиғаның себептерін қарау» (Лондон, 1803 ж.)) кеңінен (кейде сөзбе-сөз) алынған. Бұл факт Бэйнс жұмысты «Патша Георг III билігінің тарихы» (1820) деп қайта қарағанға дейін назарда болған жоқ; оның жаңа алғы сөзінде: «Жұмысты жеңілдету және 1803 жылы жарияланған Александр Стивенс мырзаның «Соғыстар тарихының» баспашысы мен иесінің ұсынысымен бірінші томның шамамен жартысы сол еңбектерден қысқартылды» делінген. Бұл кейіннен «Интеллигенсер» журналының редакторларының бірі Бэйнсті плагиат жасады деп айыптауына себеп болды. Ол Йоркшир және Ланкашир округтері үшін тарих, каталог және анықтамалықтар да жазды, соңынан Ланкаширге қатысты жұмысын округ тарихына, «Ланкастер графтығының Палатин тарихына» айналдырды.

Лидс

Mercury баспасының иесі және редакторы ретінде Бейнс Лидстің істерінде маңызды тұлғаға айналды. 1848 жылғы некрологта айтылғандай, мырза Бэйнс Лидстің көптеген, тіпті көпшілігі болмаса, мемлекеттік мекемелерді құруға және қолдауға қатысты. Жастығынан ол Мейірімді, немесе бейтаныс достар қоғамына келіп, ол әрқашан жылы дос болып қалды. Ол қалпына келтіру үйін, диспансерді, Ланкастер мектебін, Философиялық қоғамды, Механиктер институтын, Әдеби қоғамды, Жаңа кітапхананы, Саудагерлердің қайырымдылық қоғамын, Лидс және Йоркшир сақтандыру компаниясын, біздің қамқорлық мекемелерімізді, су құбырларымызды құруға көмектесті – қысқасы, соңғы жарты ғасырда Лидсте құрылған барлық қоғамдық пайдалы және қайырымдылық мекемелері. Ол сонымен қатар Лидстің саясатында маңызды тұлғаға айналды, бірақ ол Диссидент және реформатор болғандықтан 1830 жылдарға дейін «жабық корпорация» болған Лидс корпорациясынан тиімді түрде шеттетілді; бос орындар корпорацияның қолданыстағы мүшелерінің сайлауы арқылы толтырылды; олар тори және көбінесе англикандықтар болды, сондықтан олардың ізбасарлары да солай болды. Саяси өмірдің реформаторлар мен диссиденттерді шеттеуге болмайтын бір саласы – (Англикан) приход шіркеуінің сакральдық жиналысы болды. Барлық мүлік иелері (оның ішінде диссиденттер мен басқа да конформистер) шіркеу салымын төлеуге тиіс болды, ал салық төлеушілер қатысуға және дауыс беруге құқылы болды. Бейнс 1819 жылы шоттарды жариялау талабымен басталып, 1828 жылы экономияға бағытталған шіркеу қызметкерлерінің сайлауын қамтамасыз етуге қол жеткізді. Вигтер билікке келген кезде Броугэм лорд-канцлер болды, бұл қосымша сайлауды қажет етті: бұл жолы ауылдық Йоркширдің вигтері Батыс Райдингті алдын алды және дәстүрлі үміткерді: Скарбороу маңындағы Харкнесс Холлдың сэр Джон Ванден Бенпде Джонстонын алды. Бейнс Лидстегі реформалық агитациядағы жетекші күш болды және Лорд Джон Расселдің тапсырмасы бойынша қалалық сайлау округтеріндегі біліктілікті 10 фунт стерлингке дейін (жылдық төлемдер) қауіпсіз түрде белгілеуге болатынын анықтау керек болды. Efn| Лидс тұрақты мақсаттары үшін сайлау үшін жиырма немесе отыз мырзалар, құрметті статусы және белгілі мінезі бар, біздің жүн өндірісінің басты орталығында сайлау науқаны жүргізіп жатыр. Олардың сауалнамаларының нәтижесі бойынша, қаладағы жұмысшы табы тұратын аудандарда әрбір елу үй иесінің біреуі ғана 10 фунттық ереже бойынша дауыс бере алады. Негізгі сауда көшелерінде әрбір ер адам дауыс береді. Қаланың тұрғын үйлер орналасқан бөліктерінде әйелдер саны дауыс берушілер санынан айтарлықтай азайтады. Лидстегі жұмысшы табының көпшілігі 5-тен 8 фунтқа дейін жалдамалы үйлерде тұрады; Маршалл және компания фабрикасында жұмыс істейтін 140 үй иесінің ішінде, отбасы басшылары (оның ішінде бірнеше бақылаушылар) екі адамнан аспайды дауыс бере алады; Холбектегі C. Уилланс және ұлдары мырзаларының фабрикасындағы 160 үй иесінің ішінде (оның ішінде он бес бақылаушы), аптасына 25-30 шиллинг табатындардың бірі де дауыс бере алмайды; Тейлор және Вордсворт мырзаларының машина жасаушылар жұмысындағы 100 үй иесінің ішінде, тіпті осы жоғары сыныптағы механиктердің ішінде бір ғана адам дауыс бере алады; Голбек қалашығының 11000 тұрғынының ішінде, негізінен жұмысшы табы, сонымен қатар фабрикалар, бояу үйлері, қоғамдық үйлер және кейбір сыйлы тұрғын үйлер бар, 150 ғана дауыс беруші болады. Вортли қалашығында 6000-ға жуық адам және 130 дауыс беруші бар. Армлиде 5000 тұрғыны бар, оның 150-і ғана дауыс береді. Жалпы алғанда, сауалнама жүргізушілердің бірауыздан пікірінше, 10 фунттық талап кез келген адамды сайлау құқығына сенімді түрде тапсыруға болмайды.

As proprietor and editor of the Mercury Baines became an important figure in the affairs of Leeds. An obituary in 1848 noted Mr Baines took a part in the formation and support of many, if not most of the public institutions of Leeds. In early youth he was a visitor of the Benevolent, or Strangers' Friend Society, to which he always continued a warm friend. He assisted to establish the House of Recovery, the Dispensary, the Lancasterian School, the Philosophical Society, the Mechanics' Institution, the Literary Society, the New Library, the Tradesman's Benevolent Society, the Leeds and Yorkshire Insurance Company, our Provident institutions, our Waterworks in short, nearly all the institutions for public utility and benevolence established in Leeds within the last half century. He also became an important figure in Leeds politics, although as a Dissenter and a Reformer he was effectively excluded from Leeds Corporation which until the 1830s was a 'closed corporation'; vacancies were filled by election by the existing members of the corporation; they were Tories and generally Anglicans, and hence so were their successors. One area of political life from which Reformers and Dissenters could not be excluded was the vestry meeting of the (Anglican) parish church all property owners (including Dissenters and other non conformists) had to pay church rates and rate payers were entitled to attend and vote. Baines fought a prolonged campaign to impose strict economy on church outgoings, starting in 1819 with a demand that accounts be published, and finally in 1828 managing to secure the election of churchwardens committed to economy. On the Whigs coming to power, Brougham became Lord Chancellor, necessitating a by election: this time the Whigs of rural Yorkshire forestalled the West Riding and secured a more traditional candidate: Sir John Vanden Bempde Johnstone of Harkness Hall, near Scarborough. Baines was a leading light in reform agitation in Leeds, and was commissioned by Lord John Russell to determine whether qualification in borough constituencies could safely be set as low as £10 (rates paid a year). efn| Leeds has been regularly canvassed for the purposes of election, by twenty or thirty gentlemen, of respectable station and known character, in that chief seat of our woollen manufacture. The result of their canvass has been, that, in the quarters of the town chiefly inhabited by the working classes, not more than one in every fifty householders will have a vote under the 10l. clause. In the principal streets for shops, almost every male householder will have a vote. In the parts of the town occupied by dwelling houses, the number occupied by females makes a very material deduction from the number of votes. The working classes in Leeds, almost all live in houses of from 5l. to 8l. rent; out of 140 householders, heads of families (including several overlookers) employed in the mill of Messrs. Marshall and Co., not more than two will have votes; out of 160 householders in the mill of Messrs. C. Willans and Sons, Holbeck (including fifteen overlookers) many earning 25s. to 30s. a week, not one will have a vote; out of 100 householders in the works of Messrs. Taylor and Wordsworth, machine makers, only one, even of this high class of mechanics, will have a vote; out of 11,000 inhabitants of the township of Holbeck, chiefly occupied by the working classes, but also containing mills, dye houses, public houses, and some respectable dwellings, there would be only 150 voters. The township of Wortley has nearly 6,000 individuals, and 130 voters. Armley, with 5,000 inhabitants, will have only 150 votes. Upon the whole, the unanimous opinion of the canvassers was, that the 10l. qualification does not admit any person who may not safely be intrusted with the elective franchise

1831 жылғы реформалық заң жобасы қабылданады деп күтіп, Лидсті екі мүшелі округтік сайлау округі ретінде құрады, Лидстің реформаторлары 1831 жылдың тамызында екі үміткерді таңдады: Джон Маршалл (оның әкесі, Джон Маршалл да Лидстің жетекші миллонері болды және Йоркширдің депутаты болды) және (Бэйнстің талабы бойынша) Томас Бэбингтон Маколей, ұлттық беделге ие, бірақ Лидспен бұрын байланысы жоқ, дарынды виг ораторы. 1832 жылдың желтоқсанында алғашқы реформаланған парламент сайлауы өткенде, Лидстегі радикалды реформаторлар Садлерді белсенді қолдағанына қарамастан, екі виг тори кандидаты Майкл Томас Садлерді жеңіске ұшыратты. Садлер фабрика реформасы мәселесін көтерген еді; Mercury (Ричард Остлердің «Йоркшир құлдығы» туралы алғашқы хатын басып шығарғаннан кейін (Батыс Райдингтің тоқыма өнеркәсібіндегі балаларды тым көп жұмыс істеуге және жаман қарау) мәселені салқындатқаннан кейін) бұл виг реформалық бағдарламасынан адасқандарды алдау үшін жасалған торидің әрекеті деп айыптады. (Бэйнс және Mercury 1830 жылдардың соңындағы кедейлерге қарсы қозғалысқа да ұқсас көзқарас ұстанды; жұмысшы табының наразылығының түпкі себебі астық заңдары болды, және барлық күштер осы түпкі себепті жоюға бағытталуы керек, симптомдарды басуға емес). Садлер мен оның бауырының Лидстегі жылдар бойындағы қызметі оның жақтары мен кемшіліктері туралы көп нәрсені білдірді, ал Mercury оның кемшіліктерін оқырмандарына еске салып отырды. Торилер және олардың радикалдық одақтастары Маколейді мансапқор және жат адам деп шабуылдады: Лидсті тек парламенттегі орын алу үшін қызығушылық танытты; парламенттегі орынға тек өзі мен оның отбасы үшін ыңғайлы мансаптарды қамтамасыз ету құралы ретінде қызығушылық танытты (олардың үкіметтік тағайындамалары қазіргі уақытта оларға жылына 4000 фунттан астам табыс әкелді). Маколей отбасының қаржылық жағдайы өте нашар болды, және Маколей вигтер билікте болғанда ғана сақталатын лауазымдардан түсетін табыс жеткіліксіз қауіпсіз екенін жақын арада түсінді. Ол парламенттен кетіп, 1834 жылы Үндістанның жоғары кеңесінің мүшесі ретінде Үндістанға кетіп, жылына 10000 фунт жалақы алды. Бейнс келесі қосымша сайлауда виг үміткері болды; жеке радикалдық үміткер болды, бірақ Бейнстің басты қарсыласы тори Сэр Джон Бекетт болды. Бекетт Лидсте туып, білім алған; Бекетт отбасының банкі Лидсте ең бастысы болды («Лидстің Ротшильдтері мен Барингтері») және бұрынғы дағдарыстарда Лидстің мүддесін қорғаған деп танылды, бірақ Сэр Джон Лидстен тыс заңгерлік мансапты жалғастырды, 1817 жылдың ортасында (Лонсдейл графының қызына үйленгеннен кейін) Бас прокурор болып тағайындалды, және 1818 жылы Кокермутқа, әкесінің қалталық округіне парламентке енді. Mercury көрсеткендей, ол 1806 жылдан 1817 жылға дейін Ішкі істер министрлігінің мемлекеттік хатшысының орынбасары болды, Mercury Оливер одан нұсқау алғанын мәлімдеді. Бейнс Лидс Mercury-дегі келесі редакторылық мақаласымен жағдайды түзетуге тырысты, онда диссиденттердің көпшілігі шіркеу мен мемлекет арасындағы кез келген байланысты дұрыс емес деп есептейтінін, бірақ олардың көпшілігі құрылған шіркеудің саяси мәселе екенін немесе наразылық тудыратынын көрмейтінін айтты, бірақ оған сенбеді. Ол Англиялық Региум Донумның жалғасуына қарсы сөйледі және Королева Аннаның сыйлығын (кедей Англия шіркеуінің пасторларының табысын арттыру қоры) әлдеқайда дұрыс негізге салу керек екенін қайта-қайта айтты: Генрих VIII патшаның билігіндегі кірістерден есептелген «Бірінші жемістер мен ондықтар» қазіргі кірістерден есептелгенде әлдеқайда артады. Ол 1836 жылғы Пулетт Томсонның 1834 жылғы Фабрикалық заңды жеңілдету туралы заңын қолдады; ол сондай-ақ келесі үкіметтік фабрикалық ережелер туралы заңдарға дауыс берді, бірақ олар туралы пікір білдіргенде олардың қажеті жоқ екенін айтты.

In the expectation that the Reform Bill of 1831, would pass, and would establish Leeds as a two member borough constituency, the Leeds reformers chose two candidates in August 1831: John Marshall (whose father, also John Marshall was a leading Leeds millowner and had served as an MP for Yorkshire), and (at Baines's urging) Thomas Babington Macaulay, a gifted Whig orator with a national reputation, but no previous connection with Leeds. When elections for the first reformed parliament eventually took place in December 1832, the two Whigs comfortably defeated the sole Tory candidate Michael Thomas Sadler despite active support for Sadler from the Leeds radical reformers. Sadler had taken up the issue of factory reform; the Mercury (which had printed Richard Oastler's first letter on "Yorkshire Slavery" (the over working and ill treatment of children in the West Riding textile industry) before cooling on the issue) denounced this as a Tory trick to lure the gullible away from the Whig reform programme. (Baines and the Mercury were to hold similar views on the anti Poor Law movement of the late 1830s; the underlying cause of working class discontent was the Corn Laws, and all efforts should go into removing the underlying cause, rather than palliating its symptoms). Years of activity by Sadler and his brother in Leeds meant that much was known for and against him, and the Mercury was assiduous in reminding its readers of the 'against'. The Tories and their Radical allies had attacked Macaulay as a placeman and a stranger: interested in Leeds only as providing him with a seat in Parliament; interested in a seat in Parliament largely as a means of securing comfortable sinecures for himself and his family (whose government appointments were currently yielding them a total annual income of over £4000). The Macaulay family was seriously financially embarrassed, and Macaulay soon decided that income from posts held only for so long as the Whigs held power was insufficiently secure. He resigned from parliament and went out to India in 1834 as a member of the supreme council of India, on an annual salary of £10,000. Baines was the Whig candidate at the ensuing by election; there was a separate Radical candidate, but Baines's chief opponent was the Tory Sir John Beckett. Beckett was Leeds born and educated; the Beckett family bank was pre eminent in Leeds ("The Rothschilds and Barings of Leeds") and was recognised to have acted in the interests of Leeds as a whole in past crises, but Sir John had pursued a legal career away from Leeds, culminating in his appointment in mid 1817 (soon after his marriage to a daughter of the Earl of Lonsdale) as Judge Advocate General, and consequent entry into Parliament in 1818 in Cockermouth, one of his father in law's pocket boroughs. As the Mercury pointed out, he had been Under Secretary of State at the Home Office from 1806 to 1817, the Mercury going on to claim that it was from him that Oliver had received his instructions Baines failed to retrieve the situation by a subsequent editorial in the Leeds Mercury which asserted that whilst the vast majority of Dissenters thought any connection between church and state wrong, the vast majority of them did not see the existence of an established church as a political question, let alone a grievance; but was not believed. He spoke against the continuance of the English Regium Donum, and repeatedly argued that Queen Anne's Bounty ( a fund for augmenting the income of poor Church of England ministers) should be put on a much sounder basis: its revenue of 'First Fruits and Tenths' calculated from revenues in the reign of Henry VIII would be greatly increased by being calculated from current revenues. He supported Poulett Thomson's Bill of 1836 for relaxation of the 1834 Factory Act; he also voted for subsequent government factory regulation bills, but when he spoke in debates on them made it clear that he thought there was no need for them.

Балалар мен мұра

Оның ұлы, сэр Эдвард Бэйнс (1800–1890), Лидс қаласындағы Сент-Эннс-Хиллде тұрды, «Лидс Меркури» газетінің редакторы және кейіннен иесі болды, Лидс округінен парламент депутаты (1859–1874) болды және 1880 жылы рыцарь атағын алды; оның «Мақта мата өндірісінің тарихы» (1835) көп жыл бойы стандартты анықтамалық еңбек болып саналды, сондай-ақ ол әкесі туралы өмірбаян жазды – «Лидс округінен бұрынғы парламент депутаты Эдвард Бэйнстің өмірі». Ұлы ұлы Мэтью Талбот Бэйнс (1799–1860) заңгерлік мансапқа қол жеткізді; ол 1837 жылы Кингстон-апон-Халл қаласының тіркеушісі, 1847 жылы Кингстон-апон-Халл қаласынан парламент депутаты, 1849 жылы Кедейлер заңдары жөніндегі кеңес төрағасы болды, 1852 жылы Лидс округінен қайтадан парламент депутаты болып сайланды, 1855 жылға дейін Кедейлер заңдары жөніндегі кеңес төрағасы қызметін атқарды және 1856 жылы Ланкастер герцогдығының канцлері болып кабинетке кірді. Оның тағы екі ұлы болды: Томас Бэйнс (1806–1881) және Фредерик Бэйнс (1811–1893); оның төртінші және бесінші ұлдары бала кезінде қайтыс болды. Эдвард Бэйнстің кіші қызы Маргарет (1891 жылы қайтыс болды) 1844 жылы Чарльз Ридке үйленді. Тағы бір қызы Шарлотта Оңтүстік Австралия саясаткері және Аделаида қаласының мэрі Теодор Брюстің анасы болды.