Уолтер Бэджот: Журналист, экономист және эссеист өмірі мен қызметі
Walter Bagehot
Уолтер Бэджот (1826-1877) – ағылшын журналисі, экономист, саясат және әдебиет туралы жазған эссеші. «Ағылшыл конституциясы» және «Ломбард-стрит» еңбегімен танымал.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1826–1877 жылдары өмір сүрген ағылшын журналисі және жазушысы, астероид.
English journalist and writer (1826–1877)
the asteroid
Уолтер Бэгехот (ағылш. Walter Bagehot; 3 ақпан 1826 – 24 наурыз 1877) – ағылшын журналисі, кәсіпкер және эссе жазушы, ол үкімет, экономика, әдебиет және ұлттар туралы кеңінен жазған. Ол 1855 жылы «National Review» журналын құруға бірлесіп қатысқандығымен және «Англия конституциясы» мен «Ломбард-стрит: Ақша нарығының сипаттамасы» (1873) атты еңбектерімен белгілі.
Walter Bagehot ('/b//æ//dʒ//ə//t/ BAJət; 3 February 1826 – 24 March 1877) was an English journalist, businessman, and essayist, who wrote extensively about government, economics, literature and race. He is known for co founding the National Review in 1855, and for his works The English Constitution and Lombard Street: A Description of the Money Market (1873).
Өмір
Багехот 1826 жылдың 3 ақпанында Англияның Сомерсет графтығындағы Лэнгпорт қаласында дүниеге келген. Оның әкесі Томас Уотсон Багехот Стюки банкінің бас директоры және вице-президенті болған. Ол Лондон университетінің колледжінде (UCL) математиканы оқыды және 1848 жылы моральдық философия саласында магистр дәрежесін алды. Багехот Линкольн мейрамханасының адвокаты болып қабылданды, бірақ 1852 жылы әкесінің кеме жүйтіп, банктік бизнесіне қосылуды артық көрді. 1858 жылы Багехот Элизабет (Элиза) Уилсонға (1832–1921) үйленді, оның әкесі Джеймс Уилсон «Экономист» журналын құрған және оның иесі болған. Жұбайлар Багехот 51 жасында қайтыс болғанға дейін бақытты өмір сүрді, бірақ балалары болмады. Олардың махаббат хаттарының жинағы 1933 жылы жарияланды.
Bagehot was born in Langport, Somerset, England, on 3 February 1826. His father, Thomas Watson Bagehot, was managing director and vice chairman of Stuckey's Bank. He attended University College London (UCL), where he studied mathematics and, in 1848, earned a master's degree in moral philosophy. Bagehot was called to the bar by Lincoln's Inn, but preferred to join his father in 1852 in his family's shipping and banking business. In 1858, Bagehot married Elizabeth (Eliza) Wilson (1832–1921), whose father, James Wilson, was the founder and owner of The Economist. The couple were happily married until Bagehot's untimely death at age 51, but had no children. A collection of their love letters was published in 1933.
Журналистика
1855 жылы Багеот досы Ричард Холт Хаттонмен бірге National Review журналын құрды. 1861 жылы ол "Экономист" журналының бас редакторы болды. Редакторлық қызмет еткен 16 жыл ішінде Багеот "Экономист" журналының саяси жаңалықтарды жариялауын кеңейтіп, саясаткерлер арасындағы оның беделін арттырды. Ол британдық элитасы тарапынан кеңінен қабылданып, 1875 жылы Афинеумға сайланды.
In 1855, Bagehot founded the National Review with his friend Richard Holt Hutton. In 1861, he became editor in chief of The Economist. In the 16 years he served as its editor, Bagehot expanded the reporting of politics by The Economist, and increased its influence among policy makers. He was widely accepted by the British establishment and was elected to the Athenaeum in 1875.
Шығармалары
1867 жылы Багехот «Англия конституциясы» атты еңбегін жазды, онда ол өркениеттердің қалай сақталып қалатынын зерттейді. Ол өркениеттердің бастапқы кезеңдерінде қазіргі либерализмнің құндылықтарына қайшы келетінін, себебі олар конформизм мен әскери жетістіктерге негізделгенін, бірақ қауіпсіздікке қол жеткеннен кейін, олардың үлкен әртүрлілік пен еркіндікке мүмкіндік беретін жүйелерге айналуы мүмкін екенін айтады. Оның пікірі «жетілген адам» мен «жабайы адам» арасындағы айырмашылығына негізделген. Ол бұл айырмашылықты жеке тұлғаның «нервтік ұйымының» ұрпақтан-ұрпаққа жетілдірілуінің нәтижесі деп есептеді. Ол осы айырмашылықты моральдық жетістік деп санады, осы арқылы «жетілген» элита өз еркінің күшімен «жабайы адамдардан» «мұрагерлік тәліммен» моральдық жағынан өзгешелене алды. Ол сондай-ақ осы ұстанымды псевдоғылыми нәсілшілдіктің бір түрін дамыту үшін пайдаланды, оған сәйкес, аралас нәсілді адамдарда адам табиғатының негізі болып табылатын «мұрагерлік сенім» немесе «қалыптасқан дәстүрлі сезімдер» болмады. Ол өз пікірлерін Джон Любок пен Эдвард Тайлордың еңбектеріне сілтеме жасау арқылы эмпирикалық тұрғыдан дәлелдеуге тырысты, бірақ олардың ешқайсысы да адам эволюциясы туралы жазбаларында мәдени мұрагерлікке қарсы тұрып, туа біткен мұрагерлік айырмашылықтар туралы аргументтерді қабылдамады. Тайлор, әсіресе, Багехоттың физикалық мұрагерлік маңыздылығы туралы көзқарасын немесе қазіргі заманғы «жабайы» сананың «қорқынышты суреттермен өрнектелгенін» және төменгі инстинкттердің осы суреттерде сақталғанын, ал жетілген еуропалық адам үшін осы инстинкттердің мұрагерлік ерік арқылы тегістелгенін қабылдамады. Оның қаржы саласындағы байқаулары орталық банктердің өкілдерімен жиі цитаталанады, әсіресе 2007 жылы басталған жаһандық қаржы дағдарысынан кейін. Атап айтқанда, «Багехоттың қағидасы» ерекше танымал болды: қаржы жүйесінің дағдарыс кезінде орталық банктер төлем қабілетті сақтау мекемелеріне еркін несие беруі керек, бірақ тек сенімді кепілдікпен және қарыз алушылардың шынайы қажеттілігі болмаған жағдайда оларды тоқтатуға жеткілікті пайыздық ставкамен.
In 1867, Bagehot wrote The English Constitution, in which he examines how civilisations sustain themselves, arguing that, in their earliest phase, civilisations are very much in opposition to the values of modern liberalism, insofar as they are sustained by conformism and military success but, once they are secured, it is possible for them to mature into systems which allow for greater diversity and freedom. His viewpoint was based on his distinction between the qualities of an "accomplished man" and those of a "rude man", which he considered to be the result of iterative inheritances by which the "nervous organisation" of the individual became increasingly refined down through the generations. He regarded that distinction as a moral achievement whereby, through the actions of the will, the "accomplished" elite was able to morally differentiate themselves from "rude men" by a "hereditary drill". He equally applied such reasoning to develop a form of pseudoscientific racism, whereby those of mixed race lacked any "inherited creed" or "fixed traditional sentiments" upon which, he considered, human nature depended. He attempted to provide empirical support for his views by citing John Lubbock and Edward Tylor although, in their writings on human evolution, neither of them accepted arguments for innate hereditary differences, as opposed to cultural inheritance. Tylor, in particular, rejected Bagehot's view of the centrality of physical heredity, or that the modern "savage" mind had become "tattooed over with monstrous images" by which base instincts had been preserved in crevices, as opposed to accomplished European man, for whom such instincts had been smoothed away through the inherited will to exercise reason. His observations on finance are often cited by central bankers, in particular in the period in wake of the global financial crisis which began in 2007. More specifically, there was particular popularity "Bagehot's Dictum" that in times of crisis of the financial system, central banks should lend freely to solvent depository institutions, yet only against sound collateral and at interest rates high enough to dissuade those borrowers that are not genuinely in need.
Мұра
Багехо 1867 жылы ауырған пневмониясынан толыққан толық айықпады, ал 1877 жылы суық тиюдің салдарынан қайтыс болды. Оның әдеби, саяси және экономикалық эсселерінің жинақтары оның өлімінен кейін жарық көрді. Олардың тақырыптары Шекспир мен Дизраэлиден күміс бағасына дейін алуан түрлі болды. Жыл сайын Британдық саяси зерттеулер қауымдастығы үкімет және мемлекеттік басқару саласындағы ең үздік диссертацияға арналған Уолтер Бэггот сыйлығын тағайындайды. Любош Кохутек ашқан 2901 Багехот астероиді оның құрметіне аталған. The Economist журналы әр апта сайын "Багехот" деген атаумен қазіргі оқиғаларға шолу жариялайды. Бұл баған оның құрметіне аталған және "Вальтер Багехот дәстүрінде британдық өмір мен саясатты талдау" деп сипатталады. 2022 жылғы қаңтар айынан бастап, бұл бағанды басылымның саяси редакторы Дункан Робинсон жазады.
Bagehot never fully recovered from a bout of pneumonia he suffered in 1867, and he died in 1877 from complications of what was said to be a cold. Collections of Bagehot's literary, political, and economic essays were published after his death. Their subjects ranged from Shakespeare and Disraeli to the price of silver. Every year, the British Political Studies Association awards the Walter Bagehot Prize for the best dissertation in the field of government and public administration. Minor planet 2901 Bagehot, discovered by Luboš Kohoutek, is named in his honor. The Economist carries a weekly current affairs commentary entitled "Bagehot", which is named in his honour and is described as "an analysis of British life and politics, in the tradition of Walter Bagehot". as of January 2022, the column has been written by Duncan Robinson, political editor of the publication.