Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Томас Барнс (11 қыркүйек 1785 – 7 мамыр 1841) – ағылшын журналисі, публицист және редактор. Ол 1817 жылдан өмірінің соңына дейін, 1841 жылы қайтыс болғанға дейін "Таймс" газетін басқарғанымен әйгілі.
Thomas Barnes (11 September 1785 – 7 May 1841) was an English journalist, essayist, and editor. He is best known for his work with The Times which he edited from 1817 until his death in 1841.
Ерте өмір және білім
Барнс Джон Барнстың, заңгердің, және оның әйелі Мэридің, тумасы Андерсонның, үлкен ұлы болды. Анасы қайтыс болғаннан кейін Барнсты әжесі тәрбиеледі, содан кейін ол Christ's Hospital-де білім алды. 1902 жылы мектеп Хоршамға көшкенде, оның құрметіне пансионат аталды. Ол онда Ли Хант пен Томас Митчеллмен бірге оқыды, кейіннен Томас Митчелл көрнекті ғалым атанды. Барнс содан кейін Кембридж университетіндегі Пемброк колледжіне түсті, онда оқу және спортта да өте жақсы нәтижелер көрсетті. Пемброкте Барнс классикалық әдебиеттерді зерттеді және 1808 жылы ең жақсы студенттердің бірі болып диплом алды. Академиялық мансапты қарастырғаннан кейін, Барнс отбасының тілегімен заңгерлік мансапқа қадам басып, 1809 жылы Лондонға көшіп, Ішкі ғибадатханаға (Inner Temple) қабылданды. Жаңа мамандығымен айналысып жүргенде, Барнс Хант, Чарльз Лэмб және Уильям Хазлитт сияқты белгілі тұлғалардың қатысқан әдеби үйірмесіне қосылды. Барнс Вест-Эндтегі ойын-сауықтарды ұнатты және жиі құмарлықтарына беріліп, бұл оның сыртқы түріне зиян келтірді.
Barnes was the eldest son of John Barnes, a solicitor, and his wife Mary, née Anderson. After his mother's death, Barnes was raised by his grandmother before beginning his education at Christ's Hospital. When the school moved to Horsham in 1902 he had a boarding house named after him. While he was there he was a contemporary of Leigh Hunt and Thomas Mitchell, later a prominent academic. From there Barnes went up to Pembroke College, Cambridge, where he excelled both academically and athletically. While at Pembroke, Barnes studied classics, and he took his degree in 1808 as head of the senior optimes. After considering a career as an academic, Barnes acceded to his family's wishes and embarked on a career in the law, moving to London in 1809 and entering the Inner Temple. While working at his new profession, Barnes joined the famous literary circle of which Hunt, Charles Lamb and William Hazlitt were prominent members. Barnes enjoyed the entertainments of the West End, and he indulged his appetites frequently, much to the detriment of his physical appearance.
Журналистикадағы мансап
Барнс заңгерлік мансабының еңбекке толы екенін ескере отырып, өзінің қабілетін дамытуға мүмкіндік іздеді. Ол мұны "Таймс" газетінің театр сыншысы Баррон Филдпен достық қарым-қатынас арқылы тапты. Филд арқылы Барнс Джон Уолтермен танысты, ол көп ұзамай Барнсты заңдық істер, саясат және театр туралы хабарлар жасайтын журналист ретінде жұмысқа алды. Филд зейнетке шыққаннан кейін Барнс оның орнына театр сыншысы болды, ал 1811 жылы парламенттік қызметкерлер штабына қабылданды. Оның міндеттерінің ішінде парламенттік очерктер жазу да болды, олар кейін жиналып, 1815 жылы "Парламенттік суреттер" атты кітапта жарияланды. Осы жылдары ол Ли Ханттың "The Examiner" және "The Reflector" басылымдарына да материалдар жазды.
With his legal career characterised by drudgery, Barnes sought an outlet for his talents. He found this through his friendship with Barron Field, who was the theatre critic for The Times. Through Field, Barnes met John Walter, who soon employed Barnes as a journalist reporting on law cases, politics and the theatre. Upon Field's retirement Barnes succeeded him as theatre critic, and in 1811 he became a member of the parliamentary staff. As part of his duties he penned a number of parliamentary sketches, which were later collected and published in a book, Parliamentary Portraits, in 1815. During this period, he also wrote for Leigh Hunt's publications the Examiner and the Reflector.
"Таймс" газетінің редакторы
1815 жылы Уолтер Барнсқа газеттің редакторы Джон Стоддарт жазған даулы мақалаларын өңдеуге рұқсат бергенде, Уолтердің Барнсқа деген сенімі тез арада дәлелденді. 1816 жылдың соңында Стоддарт қызметтен босатылғаннан кейін Барнс оның орнына редактор болып тағайындалды және ол бұл қызметті өмірінің соңына дейін атқарды. Редактор ретінде Барнс газетке алдыңғы редакторларына қарағанда көбірек бақылау жасады және газеттің бір бөлігіне ие болды. Ол газетті жаңаша құру үшін пайдаланды, оқиғаларды жай ғана баяндаудың орнына талдап, мақалаларды газеттің маңызды бөлігіне айналдырды. 1819 жылдың тамызында Петерлу қырғынынан кейін ол парламенттегі виг оппозициясын қолдау саясатын бастады, бұл оның алдыңғысының консерваторлық көзқарасынан өзгеше болды. Барнс Генри Брогаммен жақын дос болды, ол Барнстың мақалалары үшін маңызды ақпарат көзі болды. Барнстың редакторлық кезеңінде «Таймс» газетінің беделі мен таралымы өсті, сонымен қатар қоғамдық істердегі рөлі де артты. Ирландияға сапар барысында көргендерінен әсерленген Барнс католиктердің құқықтарын қорғауға белсенді түрде атсалысты. 1830-жылдардың басында оның газеті «Көкпарсы» деген лақап атқа ие болды, Роберт Пил оны «Реформаның күшті жақтасы» деп атады, ал оның әріптесі Лорд Линдхерст Барнсты «елдегі ең ықпалды адам» деп сипаттады. Осы кезеңде Барнс саяси көзқарасын өзгертті, 1834 жылғы Кедейлер заңына түзетулер енгізуге қарсы шығып, Брогаммен арасы суытылды. Барнс Лорд Палмерстонмен қарым-қатынасын уақытша тоқтатты, ол шетелдік саясатқа бақылауды күшейту үшін қоғамдық пікірді манипуляциялады. Палмерстон құпия ақпаратты баспасөзге жіберді, таңдап алынған құжаттарды жариялады және өзінің беделін арттыру үшін хаттарды жариялады, сонымен қатар британдық ұлтшылдықты қоздырды. Барнс оның насихаттық әрекеттеріне араласудан бас тартты.
Walter's trust in Barnes was soon demonstrated when in 1815 Walter empowered him revise the controversial leading articles written by the intemperate John Stoddart, then the editor of the paper. Upon Stoddart's dismissal at the end of 1816 Barnes was named as his successor as editor, assuming a position which he held until his death. As editor, Barnes came to enjoy a greater degree of control over the paper than his predecessors, and received a share of ownership in the paper. He used it to reshape the paper, analysing events rather than merely summarising them, and making the leading article a central component of the paper. With the Peterloo Massacre in August 1819 he inaugurated a policy of support for the Whig opposition in Parliament that contrasted with his predecessor's staunchly pro Tory stance. He became a close friend of Henry Brougham, who was an important source of information for Barnes's leading articles. During Barnes's editorship, the influence and the scope of The Times grew, and with it its prominence in public affairs. Moved by what he saw during a trip to Ireland, Barnes became a passionate supporter of Catholic Emancipation. By the early 1830s his paper had earned the nickname "The Thunderer", with Robert Peel declaring it to be "a powerful advocate of Reform" and his colleague Lord Lyndhurst describing Barnes as "the most powerful man in the country." It was during this period that Barnes shifted politically, opposing the Poor Law Amendment Act of 1834 and falling out with Brougham. Barnes feuded with Lord Palmerston, who manipulated public opinion to enhance his control of foreign affairs. Palmerston leaked secrets to the press, published selected documents, and released letters to give himself more control and more publicity, all the while stirring up British nationalism. Barnes refused to play along with his propaganda ploys.
Жеке өмір
Барнс ешқашан үйленбесе де, ол Дина Мэри Мондетпен жиырма жылдан астам қарым-қатынаста болды. Олар 1821 жылдан 1836 жылға дейін 49 Нельсон сквері, Саутварк, Лондон қаласында, содан кейін 25 Сохо скверінде, Лондон қаласында бірге тұрды. Барнстың 1841 жылы қайтыс болғаннан кейін Дина Мондет 1852 жылы қайтыс болғанға дейін Сохо скверіндегі үйінде тұруын жалғастырды, одан кейін ол Кенсал Грин зиратында Барнстың қасына жерленді. 1971 жылы А. Н. Л. Мунби мен The Times архившісі арасындағы хат алмасудан көрініп тұрғанындай, Флетчердің 1842 жылғы 11-13 мамырда өткізген "Қайтыс болған редактордың кітапханасынан тұратын құнды кітаптар жинағы" атты аукциондық каталогы, Барнстың кітапханасын көрсетеді, оны "мұрагері" – болжам бойынша Мондет сатқан. Каталогтың көшірмесі Кембридж университетінің кітапханасында сақталады (Munby. c.155(29) белгісімен).
Though Barnes never married, he had a relationship for over two decades with Dinah Mary Mondet. Together they lived at 49 Nelson Square Southwark, London from 1821 to 1836 and then at 25 Soho Square, London. After Barnes's death in 1841, Dinah Mondet continued to live in their home in Soho Square until her own death in 1852, after which she was buried next to Barnes in Kensal Green Cemetery. It is probable (from correspondence with the volume, between A. N. L. Munby and the Archivist of The Times, in 1971) that an auction catalogue of 'A valuable collection of books comprising the library of an editor, deceased' and sold by Mr Fletcher on 11 13 May 1842 represents Barnes's library, sold by 'the administratrix', presumably Mondet. A copy of the catalogue is at Cambridge University Library (shelfmark Munby. c.155(29)).