Кіріспе

Британдық балалар жазушысы Уильям Теренс Дири (3 қаңтар 1946 жылы туған).

Өмір және мансап

Дири Сандерлендте дүниеге келген. Оның әкесі Биллдің кедейлікпен күресетін Хендон қаласында ет дүкені болған, ал анасы Фреда киім дүкенінің менеджері еді. Дири Монквермут грамматикалық мектебінде оқыды және мектептегі тәжірибесін, әсіресе алған оқыту стилін қатты ұнатпады. Балалық шағында ол қасапханада жұмыс істеді, үш жасынан бастап дүкенге көмектесті. 18 жасында электр энергиясы басқармасына менеджмент бойынша стажер ретінде, ал кейіннен 1972 жылы Поуис театрының драмалық компаниясына қосылды. Ол актер ретінде Уэльс ауылдарында гастрольдеп, балаларға театрды жеткізді. Дири Сандерленд педагогикалық колледжінде мұғалімдік біліміне ие болды және драма сабақтарын оқытты. 1975-1977 жылдары ол Саффолк ауылдық кеңесінің қаржыландыруымен жұмыс істейтін, білім берумен байланысты Lowestoft Theatre Centre театрының театр директоры/аудандық драма кеңесшісі болды. 1976 жылы жазуды бастады, ал 1994 жылы «Қорқынышты тарихтар» сериясын жариялағаннан кейін толық уақытқа көшті. «Қорқынышты тарихтар» кітаптары балалардың қызықты деректері, кең көлемді ақпараты және әзілді суреттері үшін танымал, ал ересектер үшін балаларды тарихқа қызықтыру үшін бағаланады. Бұл сериядағы кітаптар көптеген тілдерге аударылып, үлгі алды. Кітаптар сериясы бойынша 2002 жылы CITV телеарнасында мультфильм сериясы түсірілді. «Қорқынышты тарихтар» атты тірі комедиялық скетч-шоуы 2009 жылдан бері CBBC телеарнасында көрсетілуде. Диридің өзі де кейде шоуда пайда болады. 2000 жылы Дири Сандерленд университетінен білім беру саласының құрметті докторы атағын алды. Ол «Сандерленд» футбол клубының жақтасы. 2011 жылы 35 жылдық еңбектен кейін балалар кітаптарын жазудан зейнеткерлікке шықты. Ол әйелі Дженни және қызы Сарамен бірге Англияның Дурхам графтығындағы Бернхоуп қаласында тұрады. Дири былай деді: «Мен мектептерге қызығушылық танытпаймын. Олардың 21-ғасырда ешқандай маңызы жоқ. Олар Виктория дәуірінде балаларды көшеден алып тастау үшін құрылды. Бір сыныпта 30 бала, жасы бірдей, бір ғана мұғаліммен оқытудың ең жақсы жолы деп кім ойлады? Менің мектебімде 52 бала болды, мен тек 11-ді қалай тапсыруға болатынын үйрендім. Тестілеу – білім берудің өлімі. Балалар 11 жаста мектепті тастап, жұмысқа баруы керек. Кенге немесе мұржадан өтуге емес, компьютермен жұмыс істеуге немесе басқа да маңызды нәрселерге. 11 жастан кейін үйренгенімнің бәрі уақытты ысырап ету болды. Тригонометрия, Бойль заңы: бұл маған ешқашан пайдасы тимеді. Олар маған қарым-қатынас орнату, бала тәрбиелеу және ақшаны басқару сияқты өмірлік дағдыларды үйретуі керек еді. Мен 18 жасымда мұндай нәрселер туралы ешбір түсінігім болған жоқ. Мектептер өзгеруі керек». Дири сондай-ақ «Оқу орындары оның әңгімелерінің барлық қызығын кетіреді» деп, «Оқу орындарында «Қорқынышты тарихтарға» тыйым салуды» ұсынды. 2013 жылы Дири қоғамдық кітапханаларға қарсы сөйледі, олардың «өте ұзақ уақыт бойы болғандығын», «қазіргі уақытта маңызды емес екенін» және «өз уақытын өткергенін» айтты, сондай-ақ кітапханалық несиелер үшін авторларға төленетін қоғамдық қарыз беру құқығын сынады. Ол былай деді: «Бізде кітаптарды тегін оқуға құқығымыз бар деген түсінік қалыптасқан, авторлардың, баспагерлердің және салық төлеушілердің есебінен. Біз тамақ кітапханасына тамақтану үшін барамыз деп күтпейміз. Егер мен кітапты сатсам, мен кітаптың басына 30 пенни аламын. Мен алты мың фунт аламын, ал мен 180 мың фунт алуым керек».