31-ші әскерлік дивизия тарихы

Кіріспе

31-ші жаяу әскер дивизиясы ("Дикси") – 1917 жылдан 1968 жылға дейін дерлік үздіксіз әрекет еткен АҚШ Ұлттық гвардиясының жаяу әскер дивизиясы. Құрамында Алабама, Флорида, Джорджия, Луизиана, Мичиган, Иллинойс және Миссисипи штаттарынан әскери қызметкерлер болған дивизия Бірінші және Екінші дүниежүзілік соғыстарда қызмет етті, сондай-ақ Корея соғысы кезінде жұмылдырылды, бірақ соңғысында шетелге жіберілген жоқ. 1917 жылы Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Алабама, Флорида және Джорджия штаттарының ұлттық гвардиясынан құрылған дивизия 1918 жылдың қыркүйегінде Францияға аттанды, соғысты аяқтаған 11 қарашадағы келісімге жеткенге дейін бірнеше апта бұрын жетті. Францияда дивизия кадрлық құрамға дейін қысқартылып, әскерлерінің көп бөлігі Франциядағы бөлімшелерді толықтыру үшін пайдаланылды. 1918 жылдың желтоқсанында АҚШ-қа оралды және 1919 жылдың қаңтарында демобилизацияланды. 31-ші дивизия 1923 жылы Алабама, Флорида, Луизиана және Миссисипи штаттарының ұлттық гвардияшыларымен қайта ұйымдастырылды. 1940 жылы Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде жұмылдырылып, бірнеше жыл АҚШ-та оқу-жаттығудан өтті. 1944 жылы Оңтүстік-Батыс Тынық мұхиты аймағына жіберілді, Жаңа Гвинеядағы әскери операцияларға қатысты және Минданао шайқасында күш көрсетті. Соғыс аяқталғаннан кейін 1945 жылдың желтоқсанында дивизия демобилизацияланды. 1946 жылы 31-ші дивизия Алабама және Миссисипи бөлімшелерімен қайта құрылды. Корея соғысы кезінде жұмылдырылған дивизия Camp Atterbury және Camp Carson әскери базаларында дислокацияланды. 31-ші дивизия 1954 жылы демобилизацияланып, Алабама және Миссисипиде қайта ұйымдастырылды. Азаматтық құқықтар қозғалысының қалыптасу кезеңінде Миссисипи дивизиясының бөлімдері 1962 жылғы Оле Мисс көтерілісі кезінде тәртіпті қалпына келтіру үшін шақырылды, ал Алабама дивизиясы 1963 жылы мектептерде теңдікті қамтамасыз ету және 1965 жылы Сельмадан Монтгомериге дейінгі шерулер кезінде тәртіп сақтау үшін федералдық басқаруға бағындырылды. 1968 жылы дивизия таратылды, оның бөлімдері 30-шы бронетанкті дивизияның құрамына енді.

Ұйымдастыру және оқыту

1917 жылғы 5 мамырдағы Ұлттық гвардия дивизияларын ұйымдастыру жоспарына сәйкес, Алабама, Флорида және Джорджия гвардия бөлімдері 10-дивизияны құруға тиіс болды, бірақ сол кезде ол ұйымдастырылмады. 18 шілдеде Соғыс министрлігі осы үш штаттың Ұлттық гвардия әскерлерін 31-дивизияны құруға белгіледі. Оқу үшін дивизия 3 тамызда Уилер лагерінде шоғырландырылуға бағытталды; Алабама, Флорида және Джорджия Ұлттық гвардиясы екі күннен кейін федералдық қызметке шақырылды. Дегенмен, 31-дивизия бөлімдері 25 тамызда генерал-майор Фрэнсис Джозеф Кернан қолбасшылыққа келгенге дейін шоғырлануды бастаған жоқ. 18 қыркүйекте Кернанның орнына 56-шы далалық артиллерия бригадасының командирі, бригадир генерал Джон Луис Хейден, аға бригада командирі тағайындалды. Дивизия құрамына 61-ші және 62-ші жаяу әскер бригадалары және 56-шы далалық артиллерия бригадасы кірді. 61-ші бригадаға 5-ші Джорджия жаяу әскері, жеке Джорджия жаяу әскер роталары және 1-ші және 2-ші Джорджия және 1-ші Флорида жаяу әскер полктерінің бөлімдері кірді; 62-ші бригадаға 1-ші Алабама және 2-ші Флорида жаяу әскері, сондай-ақ 1-ші Флорида және 1-ші Джорджия жаяу әскер полктерінің және 1-ші Алабама кавалериясының бөлімдері кірді; 56-шы бригадаға Джорджия далалық артиллериясының, 1-ші Флорида, 1-ші Джорджия және 2-ші Алабама жаяу әскер полктерінің және 1-ші Алабама кавалериясының бөлімдері кірді. 1 қыркүйекте 31-дивизия 8 тамыздағы ұйымдастыру кестесіне сәйкес қайта ұйымдастырылды, ол төрт жаяу әскер полкі бар шаршы дивизияны көздейді. Осының нәтижесінде 61-ші бригадаға 117-ші пулемет батальонымен 121-ші және 122-ші жаяу әскер полктері, 62-ші бригадаға 118-ші пулемет батальонымен 123-ші және 124-ші жаяу әскер полктері, ал 56-шы бригадаға 106-шы траншеялық миномет батареясымен 116-шы, 117-ші және 118-ші далалық артиллерия полктері кірді. Қазан айында дивизияға Алабама, Флорида және Джорджиядан 10 000 сарбаз қосылды, олар Гордон, Джексон және Пайк лагерьлерінен ауыстырылды, ал 22 қазан күні дивизия жүйелі жаттығуларды бастады. 1918 жылғы 15 наурызда генерал-майор Фрэнсис Х. Френч дивизия командирі болды; ол екі айдан кейін генерал-майор Лерой Спрингс Лайонмен ауыстырылды. 31-дивизия қарашадан маусымға дейін өз жаяу әскерлерінің көп бөлігін және артиллерия сарбаздарының шамамен жартысын, оның ішінде 4300 сарбазды Кэмп Мерритке жіберді. Маусым айында Мичиган мен Иллинойс штатынан 9200 сарбаз, шілдеде Иллинойс штатынан 5700 сарбаз дивизияға келді. 21 шілдеде дивизия 24 000 сарбаздан тұрды, оның офицерлері көбінесе Ұйымдастырылған резервтік корпус пен Ұлттық армиядан шыққан. 56-шы далалық артиллерия бригадасы 24 шілдеде Джексон лагерінде жаттығу үшін кетті, ал 122-ші жаяу әскер полкінің 2-ші батальоны 20 тамызда Грин лагеріне көшірілді. Сол айдың соңында 2000 сарбаз, оның ішінде Травис лагерінен 1200 сарбаз 31-дивизияға қосылды. 28 қыркүйекте 61-ші бригада командирі бригадир генерал Уолтер Александр Харрис дивизия қолбасшылығын қабылдап, 14 қарашаға дейін басқарды.

According to the 5 May 1917 organization plan of National Guard divisions, the Alabama, Florida, and Georgia guard units were to form the 10th Division, though it was not organized at the time. On 18 July, the War Department designated the National Guard troops of these three states to form the 31st Division. For training, the division was directed to concentrate at Camp Wheeler on 3 August; the Alabama, Florida, and Georgia National Guards were drafted into federal service two days later. However, the units of the 31st did not begin concentration until 25 August, when Major General Francis Joseph Kernan took command. Kernan was replaced by 56th Field Artillery Brigade commander Brigadier General John Louis Hayden, the senior brigade commander, on 18 September. The division included the 61st and 62nd Infantry Brigades and the 56th Field Artillery Brigade by the end of the concentration period. The 61st included the 5th Georgia Infantry, separate Georgia infantry companies, and detachments of the 1st and 2nd Georgia and 1st Florida Regiments of Infantry; the 62nd included the 1st Alabama and 2nd Florida Infantry, and detachments of the 1st Florida and 1st Georgia Regiments of Infantry and of the 1st Alabama Cavalry; the 56th included detachments of the Georgia Field Artillery, the 1st Florida, 1st Georgia, and 2nd Alabama Regiments of Infantry, and of the 1st Alabama Cavalry. On 1 September, the 31st was reorganized in accordance with the tables of organization of 8 August, which called for a square division with four infantry regiments. As a result, the 61st Brigade included the 121st and 122nd Infantry with the 117th Machine Gun Battalion, the 62nd included the 123rd and 124th Infantry with the 118th Machine Gun Battalion, and the 56th included the 116th, 117th, and 118th Field Artillery Regiments with the 106th Trench Mortar Battery. During October, the division was reinforced with 10,000 men from Alabama, Florida, and Georgia, transferred from Camps Gordon, Jackson, and Pike, as it began systematic training on 22 October. On 15 March 1918, Major General Francis H. French became division commander; he was replaced by Major General LeRoy Springs Lyon two months later. The 31st transferred almost all of its infantry privates and about half of its artillery privates from November to June, including 4,300 who were sent to Camp Merritt. In June, 9,200 men from Michigan and Illinois transferred to the division, followed by 5,700 from Illinois in July. By 21 July, the division fielded 24,000 men, with its officers mostly from the Organized Reserve Corps and the National Army. The 56th Field Artillery Brigade left to train at Camp Jackson on 24 July, while the 2nd Battalion, 122nd Infantry relocated to Camp Greene on 20 August. During the latter month, 2,000 men, including 1,200 from Camp Travis, joined the 31st. On 28 September, 61st Brigade commander Brigadier General Walter Alexander Harris took command of the division, leading it until 14 November.

Шетелге орналасу және демобилизация

Дивизия қыркүйек айында шетелге қозғалысын бастады, Кемп-Милл арқылы Бруклин, Хобокен және Нью-Йорк порттарына көшіп барды. 106-шы инженерлер мен пойыздар 16 қыркүйекте Нью-Йорктен алғашқы болып аттанды, 29 қыркүйекте Шотландияға жетті. Сол күні дивизияның алдын ала жасағы Хобокеннен шығып, 7 қазанда Брестке келді. Дивизия штабы (USS Orizaba бортында), жаяу әскердің көп бөлігі, 106-шы далалық сигнал батальоны және 106-шы пойыз штабы мен әскери полициясы 30 қыркүйек пен 11 қазан аралығында теңіз жолымен жүзіп кетті. Олар 13-21 қазан аралығында Брестке қонды, 17 қазанда Англияға келген 117-ші және 118-ші пулемет батальондары мен 106-шы пойыз штабы мен әскери полициясынан басқа. 56-шы далалық артиллерия бригадасы 14-28 қазан аралығында қалған жаяу әскер мен пойыздармен бірге жүзіп, 25 қазан мен 9 қараша аралығында Брестке қонды, 24 қазанда Англияға қонған 124-ші жаяу әскерді қоспағанда. Англиядағы әскерлер қысқа мерзімге демалыс лагерьлерінде болды, содан кейін Шербург және Гавр арқылы Брестке көшті. Жабдықтау қызметтері үшін 106-шы инженерлер, пойызыз, 4 қазанда Гаврден Брестке көшірілді. Францияға келген соң, 31-ші дивизия жетінші деполық дивизия болып құрылуы жоспарланды, ол ауыстыруды өңдеуге жауапты кадрлық құрамы болды. Meuse-Argonne шабуылында ауыр жарақаттарға байланысты кадр тапшылығы туындағандықтан, 31-ші дивизия 17 қазанда қысқартылды, ал екі күннен кейін дивизия штабы, екі жаяу әскер бригадасы, 116-шы пулемет батальоны, 106-шы жабдықтау пойызы және 106-шы пойыз штабы мен әскери полициясы Ле-Манға көшті, кейбір бөлімшелер Лош аймағы арқылы көшті, ал қалған бөлімшелер Брестке келген кезде дивизиядан бөлінді. Дивизия 29 қазанда ең төменгі шекке дейін қысқартылды, бірақ 56-шы далалық артиллерия бригадасы оқу үшін Coëtquidan лагеріне жіберілді. Бригаданың 106-шы траншеялық миномет батареясы 4 қарашада Витреге көшті, ал оған бұрын 106-шы далалық сигнал батальоны ерген, ол 30 қазанда Кур-Шевернидегі Сигнал корпусының ауыстыру орталығына кеткен. Дивизия штабы, 61-ші және 62-ші бригадалар, 116-шы батальон және 106-шы пойыз штабы мен әскери полициясы қараша айының басында қысқартылды. Оның көптеген қызметкерлері 10 офицер мен 102 сарбаздан тұратын ең төменгі шекке дейін қысқартылған, 2-деполық дивизияға ауыстырылды. 106-шы санитариялық пойыз Бресте қалды, 25 қарашада Камп-де-Сугеге көшті, ал одан желтоқсанда Ле-Мандағы американдық кемеге кіру орталығына көшті, онда ол ең төменгі шекке дейін қысқартылды. 27 қарашада ең төменгі шекке дейін қысқартылған құрам мен 56-шы далалық артиллерия бригадасы (106-шы траншеялық миномет батареясысыз) Брестке көшті, одан олар 9 және 10 желтоқсан аралығында USS Manchuria кемесімен жүзіп кетті. 20 желтоқсанда Меррит лагеріне келгеннен кейін, олар 1919 жылдың 1 қаңтарында Гордон лагеріне көшті, онда ең төменгі шекке дейін қысқартылған құрам мен 56-шы бригада 14 қаңтарда демобилизацияланды. Дегенмен, дивизияның бөлімдері бірнеше ай бойы Францияда қалды. 106-шы жабдықтау пойызы 29 қарашада Камп-де-Сугеге көшті. 106-шы траншеялық миномет батареясы мен 106-шы санитариялық пойыздың бір бөлігі сәйкесінше 2 және 15 қаңтарда жөнелтілді. 106-шы далалық сигнал батальоны 18 сәуірде Бордодан кетіп, дивизияның соңғы бөлімдері, 106-шы инженерлер мен 106-шы жабдықтау пойызы 5 шілдеде АҚШ-қа оралды.

The division began its overseas movement in September, relocating via Camp Mills to the Brooklyn, Hoboken, and New York Ports of Embarkation. The 106th Engineers and Train were the first to depart from New York on 16 September, arriving in Scotland on 29 September. On the latter date, the Advance Detachment of the division sailed from Hoboken, arriving at Brest on 7 October. The division headquarters (aboard the USS Orizaba), most of the infantry, the 106th Field Signal Battalion, and the 106th Train Headquarters and Military Police sailed between 30 September and 11 October. They landed at Brest between 13 and 21 October, except for the 117th and 118th Machine Gun Battalions and the 106th Train Headquarters and Military Police, which arrived in England on 17 October. The 56th Field Artillery Brigade sailed with the remaining infantry and trains between 14 and 28 October, and landed at Brest between 25 October and 9 November, except for the 124th Infantry, which landed in England on 24 October. The troops in England spent a brief period in rest camps, then moved to Brest through Cherbourg and Le Havre. For duty with the Services of Supply, the 106th Engineers, without Train, relocated from Le Havre to Brest on 4 October. Once in France, the 31st was planned to become the seventh depot division, a cadre formation responsible for processing replacements. Due to a personnel shortage caused by heavy casualties suffered in the Meuse–Argonne Offensive, the 31st Division was ordered skeletonized on 17 October, and two days later the division headquarters, both infantry brigades, the 116th Machine Gun Battalion, 106th Supply Train, and 106th Train Headquarters and Military Police moved to Le Mans, with some units relocating through the Loches area, while the remaining units were detached from the division when they arrived at Brest. The division was ordered reduced to a record cadre on 29 October, although the 56th Field Artillery Brigade was detached to Camp Coëtquidan for training. The 106th Trench Mortar Battery of the brigade relocated to Vitrey on 4 November, preceded by the 106th Field Signal Battalion, which left for the Signal Corps Replacement Depot at Cour Cheverny on 30 October. The division headquarters, the 61st and 62nd Brigades, the 116th Battalion, and 106th Train Headquarters and Military Police were skeletonized early in November. Most of its personnel were transferred to the 2nd Depot Division as replacements, except for a record cadre numbering 10 officers and 102 men. The 106th Sanitary Train, which had remained at Brest, relocated to Camp de Souge on 25 November, and thence to the American Embarkation Center at Le Mans in December, where it was skeletonized. On 27 November, the record cadre and 56th Field Artillery Brigade (without the 106th Trench Mortar Battery) moved to Brest, from which they sailed aboard the USS Manchuria between 9 and 10 December. After arriving at Camp Merritt on 20 December, they moved to Camp Gordon on 1 January 1919, where the record cadre and 56th Brigade demobilized on 14 January. Elements of the division remained in France for several months longer, however. The 106th Supply Train relocated to Camp de Souge on 29 November. The 106th Trench Mortar Battery and part of the 106th Sanitary Train sailed on 2 and 15 January, respectively. The 106th Field Signal Battalion departed Bordeaux on 18 April, and the last units of the division overseas, the 106th Engineers and 106th Supply Train, returned to the United States on 5 July.

Соғыс аралық кезең

1920 жылғы Ұлттық қорғаныс заңына сәйкес, 39-дивизия 1921 жылы Алабама, Арканзас, Флорида, Луизиана және Миссисипи штаттарына бөлінді, бұл IV корпустың бір бөлігі болды. 1923 жылдың 1 шілдесінде Арканзас бөлімшелері алынып, дивизия қайта ұйымдастырылды және Бірінші дүниежүзілік соғыста 31-дивизияны құраған штаттарға байланысты, тұрақты және гвардия офицерлерінің бірлескен кеңесінің ұсынысы бойынша 31-дивизия деп аталды. 1924 жылдың тамызында дивизия, 124-жаяу әскер бөлігінен басқа, өз әскерлерінің тәжірибесі аздығына байланысты, тағайындалған жұмылдыру оқу орталығы – Макклеллан лагерінде жасақ және взвод деңгейінде оқу-жаттығулар өткізді. Дивизия штабы сол жылдың 15 қазанында ұйымдастырылып, федералдық деңгейде мойындалды және Флорида штатының генерал-майоры Альберт Х. Блэндингтің басшылығымен Флорида штатының Сент-Огюстин қаласында орналасты. Соғыс аралық кезеңде дивизия Бірінші дүниежүзілік соғыс құрылымына ұқсас, шаршы тәрізді ұйымдастырылды, бірақ арнайы әскерлер (әскери полиция, байланыс, қару-жарақ және бронетехника) үшін жеке штаб құрылды, сондай-ақ медициналық және жабдықтау полктері қосылды. Соғыс аралық кезеңде дивизия көптеген жылдар бойы бірге жаттығу өткізбеді, себебі әр штаттың бөлімшелері үшін жеке жазғы лагерьлер ұйымдастырылды. Флорида бөлімшелері J. Clifford R. Foster лагерінде, Алабама бөлімшелері Макклеллан лагерінде, Миссисипи бөлімшелері Shelby лагерінде, ал Луизиана және кейде Миссисипи бөлімшелері Beauregard лагерінде жаттықты. Төрт штаттан құралған дивизия штабы 1924-1926 және 1929-1931 жылдар аралығында Макклеллан лагерінде, 1927 жылы Beauregard лагерінде, 1928 жылы Foster лагерінде және Джорджия штатындағы Fort Oglethorpe-та бірлескен жазғы жаттығулар өткізді. 1933 жылдың 4 наурызында дивизия штабы Флорида штатының Bartow қаласына көшірілді. Соғыс аралық кезеңде 31-дивизияның құрамына кіретін бөлімдер бірнеше рет мемлекеттік міндеттерге шақырылды. Оның Луизиана және Миссисипи бөлімшелері 1927 жылғы Ұлы Миссисипи су тасқынынан кейін шұғыл көмек көрсету үшін шақырылды. Флорида бөлімшелері 1926 жылғы Майами, 1928 жылғы Окичоби және 1935 жылғы Еңбек күні дауылдарына жауап ретінде көмек көрсетті. Олар сондай-ақ 1928-1930 жылдар аралығындағы Жерорта теңізіндегі жеміс шыбын-шіркей карантинін жүзеге асыруға көмектесті. Блэндинг 1936 жылдың 30 қаңтарында Ұлттық гвардия бюросының бастығы болды және оның орнына Луизиана штатының бригадир генералы Луи Ф. Герр уақытша тағайындалды, ол 1940 жылдың 30 қаңтарына дейін қызмет етті. 1938 жылдың тамызында дивизия Де Сото ұлттық орманында өткен Үшінші армия маневрінің Төртінші корпус аймағындағы шоғырлануына қайта біріктірілді, осы кезеңде ол уақытша IV корпустың бір бөлігі ретінде жұмыс істеді. 1939 жылдың 17-23 желтоқсанында дивизия штабы алдағы Луизиана маневріне дайындалу үшін Jackson Barracks-та қосымша қысқы жаттығулар өткізді. 1940 жылдың тамызында Kisatchie ұлттық орманында өткен маневрлер кезінде 31-дивизия IV корпусының бір бөлігі ретінде VIII корпусына қарсы операция жүргізді. 10 қарашада дивизия штабы Birmingham қаласына көшірілді; Блэндинг 18 қарашада зейнеткерлікке шықты және оның орнына Алабама штатының генерал-майоры Джон С. Персонс тағайындалды, ол келесі төрт жылдың көп бөлігінде дивизияны басқарды.

Under the National Defense Act of 1920, the 39th Division was allotted to Alabama, Arkansas, Florida, Louisiana, and Mississippi, part of IV Corps, in 1921. On 1 July 1923 it was reorganized, less the Arkansas units, and renamed the 31st Division, following the recommendations of a joint board of Regular and Guard officers, due to its allocation to states which raised the 31st Division in World War I. In August 1924, the division, except for the 124th Infantry, conducted squad and platoon level training at Camp McClellan, its designated mobilization training center, due to its troops being relatively inexperienced. Its headquarters was organized and Federally recognized on 15 October of that year, stationed at St. Augustine, Florida, under the command of Major General Albert H. Blanding of Florida. During the interwar period, the division was organized in accordance with a square organization similar to its World War I structure, although a separate headquarters for Special Troops (Military Police, Signals, Ordnance, and Armor) was created and medical and quartermaster regiments added. During the interwar period, the division did not train together in most years, as separate summer camps were held for the units of each state. Florida units trained at Camp J. Clifford R. Foster, Alabama units at Camp McClellan, Mississippi units at Camp Shelby, and Louisiana and sometimes Mississippi units at Camp Beauregard. The division staff, which included men from all four states, conducted joint summer training at Camp McClellan between 1924 and 1926 and 1929 and 1931, Camp Beauregard in 1927, Camp Foster in 1928, and Fort Oglethorpe, Georgia, in addition to participation in multiple corps area and army command post exercises, including the September 1936 Third Army command post exercise at San Antonio. On 4 March 1933, the divisional headquarters was relocated to Bartow, Florida. Elements of the 31st were called up for state duty several times during the interwar period. Its Louisiana and Mississippi units were called up to provide emergency relief due to the Great Mississippi Flood of 1927. Florida units provided relief in response to the 1926 Miami hurricane, the 1928 Okeechobee hurricane, and the 1935 Labor Day hurricane. They also helped to enforce the 1928–1930 Mediterranean fruit fly quarantine. Blanding became Chief of the National Guard Bureau on 30 January 1936 and was temporarily replaced by Louisiana Brigadier General Louis F. Guerre during his tenure in that position, which lasted until 30 January 1940. In August 1938, the division was reunited for the Fourth Corps Area concentration of the Third Army Maneuver in the De Soto National Forest, during which it operated as part of the provisional IV Corps. Between 17 and 23 December 1939, the division staff conducted supplementary winter training at Jackson Barracks to prepare for the upcoming Louisiana Maneuvers. During the maneuvers, held in the Kisatchie National Forest during August 1940, the 31st operated as part of IV Corps against VIII Corps. On 10 November the division headquarters relocated to Birmingham; Blanding retired on 18 November and was replaced by Alabama Major General John C. Persons, who led the division for most of the next four years.

Жұмылдыру және оқыту

Екінші дүниежүзілік соғыстың нәтижесінде дивизия бүкіл Ұлттық гвардиямен бірге жұмылдырылды және 1940 жылғы 25 қарашада өздерінің тұрақты орналасқан жерлерінде Федералдық қызметке қабылданды. Макклеллан лагеріне жіберудің орнына, 31-ші дивизия Блэндинг лагеріне бағытталды, 22 желтоқсанда ол әлі де құрылыс кезеңінде екенін анықтады. Талапкерлер арқылы күшейтілгеннен кейін, дивизия 1941 жылдың тамызында IV корпустың Луизианадағы маневрлеріне, қыркүйек пен қазан аралығында IV корпустың құрамында Good Hope Church маңындағы GHQ маневрлеріне, ал қазан мен қарашада IV корпустың құрамында Руби және Честерфилд, Оңтүстік Каролина маңындағы First Army Carolina маневрлеріне қатысты, содан кейін Блэндингке қайтып келді. 1941 жылғы 15 желтоқсанда Флорида Ұлттық гвардиясының 124-ші жаяу әскер полкі 31-ші дивизиядағы міндеттерінен босатылды. Ол 1944 жылғы 2 наурызда демобилизацияланғанға дейін Форт-Беннингтегі (Джорджия штаты) жаяу әскер мектебінде оқушылар жасағы ретінде пайдаланылды. 124-ші полк 31-ші дивизияда уақытша 154-ші жаяу әскер полкімен (1921-1923 жылдар аралығында 1-ші Флорида жаяу әскер полкінің бұрынғы атауы, кейін 124-ші жаяу әскер полкі деп қайта аталды) алмастырылды, ол 1942 жылғы 20 қыркүйекте АҚШ армиясында құрылды. 1944 жылғы 5 сәуірде 154-ші жаяу әскер полкі таратылды және оның құрамы мен жабдықтары 124-ші жаяу әскер полкін қайта құру үшін пайдаланылды. Луизиана Ұлттық гвардиясының 156-шы жаяу әскер полкі 1942 жылғы 14 шілдеде 31-ші дивизиядан бөлінді. Бөлім Англияға, содан кейін Алжирдің Оран қаласына жіберілді, онда олар 202-ші жаяу әскер батальоны болып қайта аталды және бөлімде көптеген француз тілді әскерилер болғандықтан әскери полиция міндеттеріне тағайындалды. Бөлімнің бір бөлігі D күні жағаға қонды, ал толық бөлім 1944 жылғы 24 маусымда қайта біріктірілді. Кейіннен бұл бөлім босатылған аумақтағы одақтас штабтар мен жабдықтау желілерін күзету үшін пайдаланылды. Бөлім 1946 жылғы 11 наурызда АҚШ-қа оралды.

Жауынгерлік хроника

31-ші жаяу әскер дивизиясы 1944 жылдың 24 сәуірінде Жаңа Гвинеядағы Оро шығанағына келді және жауынгерлік қимылдарға кіріспес бұрын амфибиялық жаттығулар өтті. 1944 жылдың 25 маусымында Аитапеге, Жаңа Гвинеяға жылжу туралы ескертілді, 124-ші жаяу әскер полкі Оро шығанағынан шығып, 1944 жылдың 3-6 шілдесінде Аитапеге қонды. Жауынгерлік топ алдыңғы қатарлы позицияларға жылжып, 13 шілдеде басталған жалпы шабуылға қатысты, оның ішінде Дриниумор өзеніндегі қанаты қанға батқан шайқасқа да қатысты. Осы уақытта дивизияның қалған бөлігі 1944 жылдың 18 шілдесінде Сарми-Вакде аймағында 6-шы жаяу әскер дивизиясын ауыстырып, көпірлер, жолдар мен доктар салды, аймақты патрульдеді және жаудың шағын топтарымен шайқасты, жаудың кең ауқымды қарсы шабуылдауын болдырмауға тырысты. Осы шайқастарда 1000-нан астам жапондық қаза тапты. Тамыздың ортасында дивизия Моротайға десант түсіруге дайындық бастады және 11 қыркүйекте Аитапе мен Маффин шығанағынан кетіп қалды. Дивизия 1944 жылдың 15 қыркүйегінде Моротайға десант түсірді, бірақ жеңіл қарсылыққа тап болды. Моротайды басып алу кезінде дивизияның бөлімдері, негізінен 167-ші жаяу әскер полкі, 15-17 қарашада Мапиані басып алды және 19-20 қарашада Азия аралдарына десант түсірді, бірақ жапондықтардың бұрыннан эвакуацияланғанын анықтады. Басқа бөлімдер Сансапорға қайтып оралып, базаны күтіп-жөндеумен және оның жұмысын қамтамасыз етумен айналысты. 1945 жылдың 22 сәуірінде дивизия Филиппин азат етуге қатысу үшін Минданаоға десант түсірді. Дивизияға Филиппин Ұлттық Армиясы мен Филиппин Полициясының бөлімшелері, сондай-ақ жергілікті ұйымдасқан христиан және мұсылман партизандары жапондықтарға қарсы күресте көмектесті. Сайре тас жолымен жоғары көтеріліп, Кибаве-Таломо жолымен төмен түсіп, тізеге дейін батпақта және нөсерлі жаңбырда шайқасқан 31-ші дивизия жауды ішкі аймаққа шегіндіріп, Давао аймағындағы басқа жапондықтарды тоқтатып қалды. 15 тамыздағы жауынгерлік қимылдардың тоқтатылуымен 31-ші дивизия және Филиппин Ұлттық Армиясы Минданаода қалған барлық жапондық күштердің капитуляциясын қабылдады. Дивизия АҚШ-қа оралды және 21 желтоқсанда Стоунман лагерінде таратылды.

The 31st Infantry Division arrived in Oro Bay, New Guinea, 24 April 1944, and engaged in amphibious training prior to entering combat. Alerted on 25 June 1944 for movement to Aitape, New Guinea, the 124th RCT left Oro Bay and landed at Aitape 3–6 July 1944. The combat team moved up to advanced positions and took part in the general offensive launched 13 July, including the bloody Battle of Driniumor River. Meanwhile, the remainder of the division relieved the 6th Infantry Division in the Sarmi Wakde island area, 18 July 1944, built bridges, roads, and docks, patrolled the area, and engaged small units of the enemy, trying not to provoke a large scale counterattack by the enemy. Over 1,000 Japanese were killed in these actions. In mid August the division began to stage for a landing on Morotai, leaving Aitape and Maffin Bay, 11 September 1944. The division made an assault landing on Morotai, 15 September 1944, meeting only light opposition. During the occupation of Morotai, elements of the division, primarily the 167th Infantry Regiment, seized Mapia, 15–17 November, and waded ashore on the Asia Islands, 19–20 November, only to find the Japanese had already evacuated. Other elements reverted to Sansapor, where they maintained and operated the base. On 22 April 1945, the division landed on Mindanao to take part in the liberation of the Philippines. The division was helped by the Filipino troops under the Philippine Commonwealth Army and Philippine Constabulary units and the local organized Christian and Islamic guerrillas fight the Japanese. Moving up the Sayre Highway and driving down the Kibawe Talomo trail, fighting in knee deep mud and through torrential rains, the 31st forced the enemy to withdraw into the interior and blocked off other Japanese in the Davao area. With the end of hostilities on 15 August, the 31st and the Philippine Commonwealth military were accomplished the surrender of all Japanese forces remaining in Mindanao. The division returned to the United States and was inactivated at Camp Stoneman on 21 December.