Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Суқұйғыш шоқжұлдызындағы төрт жұлдыздан құралған жұлдыздар шоғыры
Asterism of four stars in the constellation Aquarius
Тарих
M73 1780 жылы Шарль Мессье ашқан, ол бастапқыда бұл нысанды төрт жұлдыздан тұратын шоғыр және аздаған тұмандылық ретінде сипаттады. Кейін Джон Гершельдің жасаған бақылауларында тұмандылық табылмады. Сонымен қатар, Гершель M73 нысанын шоғыр деп белгілеу шартты екенін айтты. Бірақ, Гершель M73 нысанын шоғырлар, тұмандықтар және галактикалардың жалпы каталогына қосты, ал Джон Дрейер Жаңа жалпы каталогты жасағанда M73 нысанын да енгізді.
M73 was discovered by Charles Messier in 1780 who originally described the object as a cluster of four stars with some nebulosity. Much later observations by John Herschel could not find any nebulosity. Moreover, Herschel noted that the designation of M73 as a cluster was questionable. Nonetheless, Herschel included M73 in his General Catalogue of clusters, nebulae, and galaxies, and John Dreyer included M73 when he compiled the New General Catalogue.
Жұлдыздар арасындағы байланыс
M73 бір кезде ғарыш кеңістігінде де, аспанда да физикалық тұрғыдан байланысқан жұлдыздардан тұратын, сирек орналасқан ашық шоғыр ретінде қарастырылған. Жұлдыздардың астеризмдер ме, әлде ашық шоғырлар ма деген мәселе 2000-шы жылдардың басында қызу талқылауларға түсті. 2000 жылы Л. П. Бассино, С. Вальдхаузен және Р. Э. Мартинес M73 және оның айналасындағы жұлдыздардың түстері мен жарқырауына талдау жасап, нәтижесін жариялады. Олар төрт жарқын орталық жұлдыздың және жақын жердегі басқа бірнеше жұлдыздың ашық шоғырлардағы жұлдыздарға тән түс-жарқырау қатынасын ұстанатынын анықтады (бұл Герцспрунг-Рассел диаграммасында көрінеді). Олардың қорытындысы бойынша, M73 – 9′ ені бар ескі ашық шоғыр. Алайда, Г. Карраро да 2000 жылы ұқсас талдау жасап, нәтижесін жариялады және жұлдыздардың түс-жарқырау қатынасын ұстанбайтынын мәлімдеді. Каррароның пікірінше, M73 – астеризм. Е. Бика және оның әріптестері осы дауға толыққанды үлес қосып, M73 орталығындағы төрт жарқын жұлдыздың және жақын маңдағы тағы бір жұлдыздың кездейсоқ сәйкестігінің өте сирек екенін, сондықтан M73 шашыраңқы ашық шоғыр болуы мүмкін деген тұжырым жасады. Бұл дау 2002 жылы М. Оденкирхен мен К. Субиран орталық нүктеден 6′ қашықтықтағы ең жарқын алты жұлдыздың жоғары сапалы спектрлерін талдап жариялағанда шешілді. Олар Жерден алты жұлдызға дейінгі арақашықтықтың бір-бірінен ерекшеленетінін және жұлдыздардың әртүрлі бағытта қозғалатынын көрсетті. Осыған орай, жұлдыздардың тек астеризмдер екеніне келісті. M73 жұлдыздардың кездейсоқ орналасуы екені анықталғанмен, астеризмдерді одан әрі зерттеу сирек орналасқан ашық шоғырларды анықтау үшін маңызды болып табылады. Мұндай шоғырларды жан-жақты зерттеу, ашық шоғырлардың Галактикадағы гравитациялық күштердің әсерінен қалай, қаншалықты жиі және қандай дәрежеде ыдырап кететінін көрсетіп, осы күштердің көздері туралы жаңа мәліметтер беруге мүмкіндік береді.
M73 was once treated as a potential sparsely populated open cluster, which consists of stars that are physically associated in space as well as on the sky. The question of whether the stars were an asterism or an open cluster was a matter of debate in the early 2000s. In 2000, L. P. Bassino, S. Waldhausen, and R. E. Martinez published an analysis of the colors and luminosities of the stars in and around M73. They concluded that the four bright central stars and some other nearby stars followed the color luminosity relation that is also followed by stars in open clusters (as seen in a Hertzsprung–Russell diagram). Their conclusion was that M73 was an old open cluster that was 9 ′ wide. However, G. Carraro, published results in 2000 based on a similar analysis and concluded that the stars did not follow any color luminosity relation. Carraro's conclusion was that M73 was an asterism. Adding to the controversy, E. Bica and collaborators concluded that the chance alignment of the four bright stars seen in the center of M73 as well as one other nearby star was highly unlikely, so M73 was probably a sparse open cluster. The controversy was resolved in 2002, when M. Odenkirchen and C. Soubiran published an analysis of the high resolution spectra of the six brightest stars within 6 ′ of the centre point. They demonstrated that the distances from the Earth to the six stars were very different from each other, and the stars were moving in different directions. Therefore, they concluded that the stars were only an asterism. Although M73 was determined to be only a chance alignment of stars, further analysis of asterisms is still important for the identification of sparsely populated open clusters. A full study of very many such clusters would demonstrate how, how often, and to what degree open clusters are ripped apart by the gravitational forces in the Milky Way and reveal more of the sources of these forces.