Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Женевалық физик және өнертапқыш (1724–1803)
Genevan physicist and inventor (1724–1803)
Жорж Луи Ле Седж (lə saʒ; 13 маусым 1724 – 9 қараша 1803) – Женевалық физик. Ол ең көп танымал гравитация теориясымен, электр телеграфын ойлап табуымен және газдардың кинетикалық теориясын болжауымен. Дидроның «Энциклопедиясына» үлес қосушылардың бірі болған.
Georges Louis Le Sage (lə saʒ; 13 June 1724 – 9 November 1803) was a Genevan physicist and is most known for his theory of gravitation, for his invention of an electric telegraph and his anticipation of the kinetic theory of gases. He was a contributor to Diderot's Encyclopédie.
Өмірі және білімі
Ле Седж Женевада дүниеге келді. Оның әкесі, Теодор Агриппа д’Обиньенің ұрпағы, Жорж Луи Ле Седж, Бургундиядағы Кушес қаласынан шыққан еді, ал анасы – Анна Мари Камп. Әкесі, түрлі тақырыптар бойынша көптеген мақалалардың авторы, 13 жасында ұлын өз зерттеулерімен, соның ішінде римдік ақын Лукрецийдің еңбектерімен айналыстырды. Пьер Превост пен Ле Седж туралы кейбір мәліметтерге сәйкес, балалық шағындағы ата-анасының тәрбиесі өте қатаң болған, ал Ле Седж бұған өзін оқшаулау және түрлі мәселелерді ойлап тереңдету арқылы жауап берді. Әкесінен өзгеше, ол фактілерді ғана қабылдап, жалпылауға қызығушылық танытпаса, Ле Седж ең алдымен жалпы және абстрактті принциптерге ден қойды. Ле Седж алғашқы білімін Женева колледжінде алды, онда ол Жан Андре Делюкпен жақын достықта болды. Философиядан бөлек, ол Габриэль Крамерден математиканы, ал Жан Луи Каландриниден физиканы оқыды. Кейін ол Базельде медицинаны оқуға шешім қабылдады және математикадан жеке сабақтар берді. Онда Ле Седж Даниэль Бернуллимен де танысты, оның газдардың кинетикалық табиғаты туралы еңбектері оған үлкен әсер етті. Содан кейін Ле Седж Базельді тастап, Парижде медицинаны оқуын жалғастырды. Женеваға оралғаннан кейін Ле Седж дәрігер болып жұмыс істеуге тырысты, бірақ әкесінің француз екендігіне байланысты оған рұхсат берілмеді. Ол жерде Чарльз Боннемен достық байланыс орнатты. Әкесінің қарсылығына қарамастан, Ле Седж өмірін математикаға арнады, әсіресе, гравитация механизмін іздестірді. Ол Женевада математика профессоры болуға үміттене бірақ, лауазымға тағайындала алмады. Өмірінде аз ғана мақала жариялағанмен, Ле Седж Жан Ле Ронд д’Алембер, Леонард Эйлер, Паоло Фризи, Роджер Джозеф Боскович, Иоганн Генрих Ламберт, Пьер Симон Лаплас, Даниэль Бернулли, Фирмин Абаузит, Лорд Стэнхоп сияқты адамдармен кеңінен хат алмасты. Ол математикадан жеке сабақтар берді, ал оның шәкірттері, соның ішінде Ла Рошфуко, Симон Лхуильер, Пьер Превост, оның тұлғасына қатты әсерленді. Ол Париж Ғылым академиясының корреспонденті болды, сондай-ақ Корольдік қоғамның мүшесі де болды. Ле Седж 79 жасында Женевада қайтыс болды.
Le Sage was born in Geneva, his father, a descendant of Théodore Agrippa d'Aubigné, was Georges Louis Le Sage from Couches in Burgundy, and his mother Anne Marie Camp. His father, who was the author of many papers on various subjects, occupied his son of his own studies early, including the works of the Roman poet Lucretius at the age of 13. According to Pierre Prévost and some notices of Le Sage, the education by his parents in his early years was very strict, and Le Sage reacted to this by isolating himself and with meditation on various subjects. Contrary to his father, who allegedly only accepted facts and had little interest in generalisation, Le Sage was primarily interested in general and abstract principles. Le Sage took the first regular education at the college of Geneva, where he was friendly connected with Jean André Deluc. Besides philosophy, he studied mathematics under Gabriel Cramer, and physics under Jean Louis Calandrini. Later he decided to study medicine in Basel, where he also gave private lessons in mathematics. Here, Le Sage also met Daniel Bernoulli, whose work on the kinetic nature of gases was very influential to him. Then Le Sage left Basel and continued to study medicine in Paris. After he came back to Geneva, Le Sage tried to work as a physician, but it was denied because his father was a native from France. There, he was friendly connected with Charles Bonnet. Against the will of his father Le Sage devoted his life to mathematics and, in particular, a search for the mechanisms of gravity. He tried to become a professor for mathematics in Geneva, but he couldn't get the position. Although Le Sage published few papers in his life, he had extensive letter exchanges with people like Jean le Rond d'Alembert, Leonhard Euler, Paolo Frisi, Roger Joseph Boscovich, Johann Heinrich Lambert, Pierre Simon Laplace, Daniel Bernoulli, Firmin Abauzit, Lord Stanhope etc
He gave private lessons in mathematics, and his pupils, including La Rochefoucauld, Simon Lhuilier, Pierre Prévost, were deeply impressed by his personality. He was a correspondent of the Paris Academy of Science and also became a Fellow of the Royal Society. Le Sage died at the age of 79 in Geneva.
Телеграф
1774 жылы ол алғашқы электр телеграфын жасады. Телеграфта әрбір әріп үшін 26 жеке сым болды және оның жұмыс істеу қашықтығы үйінің екі бөлмесімен шектелді.
In 1774 he realised an early electric telegraph. The telegraph had a separate wire for each of the 26 letters of the alphabet and its range was only between two rooms of his home.
Кинетикалық теория
Ле Саж газдардың табиғатын түсіндіруге де тырысты. Бұл әрекеті Рудольф Клаузиус пен Джеймс Клерк Максвелл тарапынан бағаланды. Максвелл былай деп жазды: "Оның соқтығысу теориясы кемшіліктері бар, бірақ газдардың кеңею күші [яғни қысым] туралы түсіндірмесі қазіргі динамикалық теориямен ұқсас". Ле Саж сондай-ақ, осы механизмді алғаш рет сипаттаған адам өзі емес екенін нақты айтты және Лукреций, Гассенди, Герман мен Бернуллиге сілтеме жасады.
Le Sage also tried to explain the nature of gases. This attempt was appreciated by Rudolf Clausius and James Clerk Maxwell. Maxwell wrote: "His theory of impact is faulty, but his explanation of the expansive force of gases" [i. e., pressure] "is essentially the same as in the dynamical theory, as it now stands." Le Sage also clearly pointed out, that he was not the first one who described such a mechanism, and referred to Lucretius, Gassendi, Hermann and Bernoulli.
Тарих
Жас кезінде Ле Саж римдік ақын Лукрецийдің еңбектеріне зор ықпал етті және Лукрецийдің кейбір идеяларын гравитацияның механикалық түсіндірмесіне енгізді, осыған өмір бойы еңбек етіп, қорғады. Ле Саж өзінің жазбаларының бірінде, кейін Ле Саж гравитация теориясы деп аталған теорияның негізгі ерекшеліктерін 1743 жылы әзірлегенін жазды. 1747 жылдың 15 қаңтарында Ле Саж әкесіне:
In his early youth Le Sage was strongly influenced by the writings of the Roman poet Lucretius and incorporated some of Lucretius' ideas into a mechanical explanation of gravitation, which he subsequently worked on and defended throughout his life. Le Sage wrote in one of his cards, that he developed the basic features of the theory, which was later called Le Sage's theory of gravitation, already in 1743. Then on 15 January 1747 Le Sage wrote to his father:
«Эврика, Эврика!» – деп хат жазды. «Мен осы сәтте осыншалықты қанағаттанған емеспін, себебі мен дәл қазір, түзу сызықты қозғалыстың қарапайым заңы арқылы, ғарышқа бірдей гравитацияны қатаң түрде түсіндірдім, ол қашықтықтың квадраты ұлғайған сайын бірдей пропорциямен кемиді». Оның теориясының алғашқы баяндамасы «Essai sur l'origine des forces mortes» деп аталды, ол 1748 жылы жазылды, бірақ жарияланбады. 1756 жылы Ле Саждың теориясының бір тұжырымдамасы жарияланды, ал 1758 жылы ол теорияның толыққанды тұжырымдамасын Ғылым академиясының тағы бір конкурсына жіберді. «Essai de Chymie Mécanique» атты осы еңбегінде ол гравитацияның және химиялық байланыстардың табиғатын түсіндіруге тырысты. Ол сыйлықты тағы бір қатысушымен бөлісті, бірақ оның байланыс теориясы қабылданбады, ал теорияның гравитациялық бөлігіне оның бірнеше замандастары, соның ішінде Эйлер қызығушылық танытты. Теорияның кеңірек оқырман қауымға қолжетімді болған баяндамасы «Lucrèce Newtonien» («Ньютондық Лукреций») болды, онда Лукрецийдің идеяларымен сәйкестік толыққанды дамытылды. Теорияның тағы бір түсіндірмесі Ле Саждың жазбаларынан 1818 жылы Превост оның өлімінен кейін жариялады, ол «Physique Mécanique de George Louis Le Sage» деп аталды, бірақ онда бұрынғы еңбектерде жарияланбаған жаңа ештеңе жоқ.
Eureka, Eureka. Never have I had so much satisfaction as at this moment, when I have just explained rigorously, by the simple law of rectilinear motion, those of universal gravitation, which decreases in the same proportion as the squares of the distance increase. The first exposition of his theory, "Essai sur l'origine des forces mortes", was created by him in 1748, but was never published. In 1756 one of Le Sage's expositions of the theory was published, and in 1758 he sent a more detailed exposition of the theory to another competition of the Academy of Sciences. In this paper, entitled "Essai de Chymie Méchanique", he tried to explain both the nature of gravitation and chemical affinities. He shared the prize with one other entrant, but his theory of cohesion never gained acceptance, and only the gravitational portion of the theory was found to be of interest by a few of his contemporaries, including Euler. The exposition of the theory which became accessible to a broader public was "Lucrèce Newtonien" ("The Newtonian Lucretius"), in which the correspondence with Lucretius' concepts was fully developed. Another exposition of the theory was published from Le Sage's notes posthumously by Prévost in 1818, and was called "Physique Mécanique de George Louis Le Sage", but it does not contain anything which was not published in the earlier papers.
Ле Садждің алдыңғылары
Ле Седж қазір "Ле Седждің гравитация теориясы" деп аталатын теорияны бірінші болып ұсынбады. Бұл теорияны бұрын Фацио, Крамер және Редекер сипаттаған. Ле Седжге осы алдыңғылардың қаншалықты әсер еткені күмәнді мәселе.
Le Sage was not the first to propose what is now called "Le Sage's theory of gravity". Those who had described the theory previously include Fatio, Cramer, and Redeker. The extent to which Le Sage was influenced by these predecessors is a matter of controversy.
Қалқа
Қазіргі кезде "Ле Саждың гравитация теориясы" деп аталатын теорияны 1690 жылдары сэр Исаак Ньютон мен Кристиан Гюйгенстің досы Николас Фацио де Дюйльер ұсынды. Фацио Швейцарияның танымал тұлғасы болды, ал гравитацияның кинетикалық теориясы оның өмірінің көп бөлігін арнаған ең көрнекті ғылыми үлесі болды. Ле Садж Фатио туралы алғаш рет әкесі арқылы естігенін айтты, өйткені әкесі цевеноттардың (камисарлардың) пайғамбарлықтарын естіген және Фатио сол пайғамбарлардың бірі екенін айтты. Ле Сейдждің әкесі Фацио жұмыс істеген ғылыми салалармен жақсы таныс болды және ол Ле Сейджге ғылымдарды үйретті. Дегенмен, Ле Сейдж кейіннен әкесі Фационың өзіне ұқсас гравитация теориясын жасағанын ешқашан айтпағанын мәлімдеді. (Ле Садж өзінің жадының нашар екенін мойындады, сондықтан оның есте сақтауының дұрыстығы белгісіз.) Қалай болғанда да, Ле Сейдж 1749 жылы ұстазы Габриэль Крамер хабарлағанға дейін Фатионың теориясы туралы ештеңе білмейтінін мәлімдеді. Фационың қайтыс болғаннан кейін бірнеше жыл өткен соң (1753 жылы), Ле Седж Фационың қағаздарын – өз сөздері бойынша – оларды ұмытылудан құтқару үшін, сондай-ақ ол гравитация теорияларының тарихы туралы жазуды жоспарлаған трактат үшін алуға тырыса бастады. Фационың бір қағаздарын Абаузит 1758 жылы Ле Сейджге жіберді, ал басқа қағаздарын Ле Сейдж 1766, 1770 және 1785 жылдары сатып алды. Ол Фационың өмірбаянын жазуды бастады, бірақ оны аяқтамады, сондай-ақ Фационың кейбір еңбектерін жариялауға тырысты. Женева қолжазбаларын Ле Саж қайтыс болғаннан кейін Женева кітапханасына Превост қалдырды және олар әлі де сол жерде. Фатионың еңбектерін салыстыру: Zehe (1980), pp. 285–309. Бопп басылымы – 1929 жылы Карл Бопп жариялаған Дэниел Бернулли сақтаған Фационың толықтай сақталған жалғыз қолжазбасының толық басылымы. Онда Женева қолжазбаларының барлық бөліктері бар (оның ішінде 1, 2, 3 және 4-ші проблемалар). 1949 жылғы Гагнебин басылымы Le Sage сақтаған үш (алты) Женева қолжазбасына (GM) негізделген. Ол Фатионың 1743 жылы, Бопп басылымының негізі болған қолжазбаны жазғаннан кейін қырық жылдан кейін жасаған түзетулерін қамтиды. Алайда, "2, 3 және 4 проблемалар" Фацио теориясының математикалық жағынан ең озық бөліктерін қамтиды және оларды Гагнебин өзінің редакциясына енгізбеді, өйткені ол GM 4, 5, 6-ны елемеді.
The theory now called "Le Sage's theory of gravity" was originally proposed in the 1690s by Nicolas Fatio de Duillier, a friend of Sir Isaac Newton and Christiaan Huygens. Fatio was a well known Swiss personage, and the kinetic theory of gravitation was his most notable scientific contribution, to which he devoted much of his life. Le Sage said that he heard of Fatio for the first time through his father, because his father had heard the prophecies of the cevénots (camisards), and told him that Fatio was among those prophets. Le Sage's father was well acquainted with the scientific fields in which Fatio worked, and he tutored Le Sage in the sciences. Nevertheless, Le Sage later claimed that his father never told him that Fatio had created a theory of gravitation essentially identical to his own. (Le Sage also admitted that he had a pathologically bad memory, so it is unclear if his recollection is accurate.) In any case, Le Sage stated that he knew nothing of Fatio's theory until he was informed by his teacher Gabriel Cramer in 1749. A few years after Fatio's death (which occurred in 1753), Le Sage began trying to acquire Fatio's papers to – according to his own words – rescue them from oblivion, and also for a treatise he planned to write on the history of theories of gravitation. One of Fatio's papers was sent to Le Sage by Abauzit in 1758, and other papers were acquired by Le Sage in 1766, 1770 and 1785. He also started a biographical note on Fatio, although he did not complete it, and he tried without success to publish some of Fatio's papers. The Geneva manuscripts were deposited in the library of Geneva by Prévost after Le Sage's death and are still there. Comparison of Fatio's papers: Zehe (1980), pp. 285–309
Женева қолжазбалары | Гагнебин басылымындағы сәйкес бөлімдер | Le Sage-ге тапсырылған күн | Бопп басылымындағы сәйкес беттер
---|---|---|---
GM1 | 34–52 | 29 наурыз 1766 ж. J. P. Mallet | 38–45
GM2 | 1–24 | 17 қазан 1770 ж. F. Jallabert | 22–30
GM3 | 16–35 | Белгісіз | 27–38
GM4 | Кіріспеген | Белгісіз | 50–56 (4-мақсат)
GM5 | Қосылмаған, бірақ бірінші бөлік 27–34 (1-мақсат) | Белгісізге ұқсас | 32–35 (I мәселе), 47–50 (II және III мәселелер), 53–58 (IV мәселе)
GM6 | Келінбеген, бірақ кейбір бөліктері 5, 7–10, 12–16, 19–23, 27–36 | 21 мамыр 1758 ж. Firmin Abauzit | 22–39 және т.б. 47–49 (2-проблема)
The Bopp edition is a full reprint of the only completely surviving manuscript of Fatio, which was preserved by Daniel Bernoulli and published by Karl Bopp in 1929. It contains every part of the Geneva manuscripts (including Problem 1, 2, 3 and 4). The Gagnebin edition from 1949 is based on three (of six) Geneva manuscripts (GM), which were preserved by Le Sage. It includes revisions made by Fatio as late as 1743, forty years after he composed the manuscript on which the Bopp edition was based. However, "Problems 2,3 and 4" contain the mathematically most advanced parts of Fatio's theory, and were not included by Gagnebin in his edition, because he ignored GM 4,5,6. Geneva manuscriptsCorresponding sections in Gagnebin editionDate of submissionto Le SageCorresponding pages in Bopp editionGM134–5229 March 1766 by J. P. Malletpp. 38–45GM21–2417 October 1770 by F. Jallabertpp. 22–30GM316–35Unknownpp. 27–38GM4Not includedUnknownpp. 50–56 (Problem 4)GM5Not included, but the first part is similar to 27–34 (Problem 1)Unknownpp. 32–35 (Problem 1), 47–50 (Problem 2 & 3), 53–58 (Problem 4)GM6Not included, but some parts are similar to 5, 7–10, 12–16, 19–23, 27–3621 May 1758 by Firmin Abauzitpartially pp. 22–39 and pp. 47–49 (Problem 2)
Ле Садж Ламбертке 1768 жылы былай деп жазды: "Николас Фацио де Дюйльер 1689 жылы менің теорияма өте ұқсас теорияны жасады, ол тек қатты қобалжыған материяға берген серпімділігімен ғана ерекшеленді". Онда ол теориялардың үлкен ұқсастығын атап өтті, бірақ Фацио гравитациялық корпускулдардың жылдамдығын жоғалтуды өзінің теориясының маңызды элементі ретінде нақты атап көрсеткеніне қарамастан, Фацио эластикалық соққыларды қабылдады деп қате мәлімдеді. Ле Садж Босковичке хат жолдады Фационың латын поэмасының бастауы (Лукрецийдің үлгісі бойынша) өзінің гравитация теориясы тақырыбында және оған оны жариялағысы келетінін айтты, бірақ Боскович келіспеді, егер ол латын тілінде жарияланса, көпшілікке түсіну қиын болады деп дәлелдеді. Ле Седж гравитация теориясының идеясын Фациодан алған деп ойлау мүмкіндігінен қорқып, "шағылыстырма" жасап, оған математик Пфлидер және астроном Мале (Ле Сейдждің екі досы) қол қойды. Бұл мақалада Ле Седж 1758 жылы Абаузит жасаған көшірмені қоспағанда, Фационың 1766 жылға дейінгі қағаздарын көрмегенін, ал бұл қағаздарында Ле Сейдждің егжей-тегжейлі дамытпайтын ештеңе жоқ екенін айтты. Ле Сейдждің өлімінен кейін Превост баспасынан шыққан "Physique Mécanique" еңбегінде Фатио материяның таза құрылымымен байланысты айтылады, бірақ ол (Ле Сейдж) 1763 жылы, Фатионың түпнұсқалық қағаздарын иемденгенге дейін, таза құрылым туралы идеяны әзірлегенін айтады. Алайда 1758 жылы жазылған Абауз қолжазбасына Зехе жазған сипаттамаға сәйкес, бұл парақшада Фационың материяның таза құрылымы туралы жазған сипаттамасы бар. Сол мақалада Ле Садж Фатио "эластикалық" соққыларды қабылдады деген қате пікірді қайталады, сондықтан ауырлық туралы дұрыс түсіндірме берген жоқ. Зехе Ле Саждың Фацио "эластикалық" соққыларды қабылдады деген оғаш пікірлерін түсіндіруге тырысты, Ле Садж Фационың қағаздарын тым жақсы зерттемеген болуы керек деп болжайды. Жалпы, Ле Садж және Превост Ле Саждың теориясы Фатио теориясынан жоғары екенін мәлімдеді, бірақ Фационың қағаздарына Зехе жасаған жақындағы және егжей-тегжейлі талдау көрсетіп тұр, Фатио теориясы көбірек дамыған.
Le Sage wrote to Lambert in 1768: "Nicolas Fatio de Duillier had created a theory in 1689, which is so similar to mine, that it only differed in the elasticity, which he has given his intensely agitated matter". There he outlined the great similarity of the theories, but incorrectly claimed that Fatio assumed elastic collisions, even though the loss of speed of the gravitational corpuscles was explicitly stressed by Fatio as a crucial element of his theory. Le Sage sent in a letter to Boscovich the beginning of Fatio's Latin poem (modeled on Lucretius) on the subject of his theory of gravitation, and told him that he wanted to publish it, but Boscovich did not agree, arguing that it would be too hard for most people to understand if it is published in Latin. Le Sage was worried about the possibility that people might think he had gotten the idea for the gravitation theory from Fatio, because he went to the trouble of making a "certificate", and having it signed by the mathematician Pfleiderer and the astronomer Mallet (two friends of Le Sage), stating that, except for a copy made by Abauzit in 1758, Le Sage saw no papers of Fatio before 1766, and in these papers there was nothing which was not developed by Le Sage in a more detailed way. In the "Physique Mécanique" published by Prevost after Le Sage's death, Fatio is mentioned in connection with the net structure of matter, but it goes on to claim that he (Le Sage) had developed the idea of the net structure already in 1763, before he was in possession of Fatio's original papers. However, according to Zehe's description of the Abauzit manuscript from 1758, this paper contains Fatio's description of the net structure of matter. In the same paper, Le Sage repeated the incorrect claim that Fatio assumed "elastic" collisions – and therefore did not really provide a valid explanation of gravity. Zehe attempted to account for Le Sage's puzzling claims that Fatio assumed "elastic" collisions by speculating that Le Sage must not have studied Fatio's papers very closely. In general, Le Sage and Prévost claimed that Le Sage's theory was superior to that of Fatio, but a more recent and detailed analysis of Fatio's paper by Zehe shows that it is Fatio's theory which is more developed.
Габриэль Крамер, Франц Альберт Редекер
Ле Сейджтің айтуынша, ол гравитация туралы алғашқы эссесін жазғаннан кейін, 1748 жылы Фермин Абаузит Габриэль Крамердің өте ұқсас теориясы туралы хабарлаған, және бұл Крамер Ле Сейджтің Женевадағы ұстазы болған. Кейін Ле Сейдж гравитация туралы идеяларының Кремердің еңбектерін оқығаннан туындады деген айыптамаларға екі жауап берді. Біріншіден, ол өзінің алғашқы эссесін өзінен бұрынғылардың теорияларын білмей жазғанын айтты. Екіншіден, тіпті Крамердің теориясын білгенімен, бұл ешқандай рөл атпайды, себебі Крамердің теориясы тым жалпылама және ғылыми тұрғыдан құнды емес. Дегенмен Ле Сейдж Крамерді Фационың теориясын ұрлаған деп айыптады. (Фационың өзі де осы айыптауды жасаған.) 1751 жылы Ле Сейдж Франц Альберт Редекердің теориясы туралы да білді. Ле Сейдж гравитация теорияларының тарихын жазуға кірісті, онда Фацио мен Редекердің теорияларын сипаттауды жоспарлаған, бірақ оны аяқтаған жоқ.
According to Le Sage, after creating his first essay on gravitation, he was informed in 1748 by Firmin Abauzit about a very similar theory of Gabriel Cramer, who happens to have been Le Sage's teacher in Geneva. In later years Le Sage responded in two different ways to charges that his ideas on gravitation were only the result of studying Cramer's papers. First, he argued that his first essay was written before he knew of the theories of his predecessors. Second, he argued that even if he knew about Cramer's theory, it makes no difference, because Cramer's theory is too vague and scientifically not valuable. Le Sage did, however, accuse Cramer of plagiarising Fatio's theory. (Fatio himself had made the same accusation.) In 1751 Le Sage also became aware of Franz Albert Redeker's theory. Le Sage began to write a history of theories of gravitation, in which he intended to describe the theories of Fatio and Redeker, but he never finished it.
Қорытынды
Ле Седж мұндай теорияны ұсынған алғашқы адам емес екенін мойындағанымен, ол Крэмердің, Фатионың және Редекердің еңбектерін алғаннан кейін де теориядан барлық салдарын шығарған алғашқы адам екенін айтты. Мысалы, "Лукрес Ньютоний" (1782) еңбегінде Ле Седж өзінің алдыңғыларының есімдерін атаған жоқ. Ол тек "мүмкін" осындай қарапайым идея бұрын басқалардың да ойына келген шығар, бірақ егер солай болса, олар оны "тұманды және сенімсіз түрде ұсынған" деді. Ол риторикалық сұрақ қойып: "Бұл болжамды алдыңғылардың (оның нақты білімі жоқ депреттенетіндерінің) ешқайсысы неге осы салдарын соңына дейін жеткізбеген және зерттеулерін жарияламаған?" деді. Оның пікірінше, себебі олар тақырыпты толық түсінбеген, теорияның қағидаларын нығайта алмаған, жалған софизмдерге бойын алдырған, белгілі тұлғалардың беделіне бас иіп, немесе "осы уақытта қиын және көпке ұнамайтын зерттеулерге берілу үшін шындыққа деген махаббат пен өз сенімдеріне деген қайраттары жеткіліксіз болған". Превост өзінің досы Ле Седжді "барлық жазбаларында алдыңғыларын адал түрде еске алғаны үшін" мақтады. Алайда, ол кейде осы алдыңғыларға сілтеме жасағанымен, олар туралы көбінесе сыни пікір білдірді – "Лукрес Ньютоний" еңбегіндегі пікірлеріне және Крэмерді тым тұманды және ғылыми тұрғыдан құнды емес деп бағалауына назар аударыңыз. Лорд Келвин мен Аронсон Превосттің мақтауын, тек Превосттің баяндамасына сүйене отырып, қайталады.
Although Le Sage acknowledged that he was not the first one to propose such a theory, he always said that he was the first one who ever drew all consequences from the theory, even after coming into possession of Cramer's, Fatio's and Redeker's papers. For example, in his "Lucrece Newtonien" (1782) Le Sage did not mention any of his predecessors by name. He merely stated that it was "likely" such a simple idea had occurred to others previously, but if so, they had "presented it in a vague and ill assured fashion". He went on to ask rhetorically why none of these supposed predecessors (of whom he professes to have no definite knowledge) "pushed these consequences to their conclusion and communicated their research". He suggested that the answer was that they had no clear view of the subject, had not firmly grasped the principles of the theory, had allowed themselves to be seduced by specious sophisms, had bowed to the authority of great names, or had "lacked sufficient love of truth or courage of their convictions to abandon easy pleasures and exterior advantages in order to devote themselves to researches at the time difficult and little welcome.". Prévost praised his friend Le Sage for "scrupulously giving credit to his predecessors in all of his writings". However, although he sometimes referred to those predecessors, he often spoke in a derogatory way about them – see his comments in "Lucrece Newtonien", and his appraisal of Cramer as too vague and scientifically not valuable. Lord Kelvin and Aronson repeated Prevost's praise, based only on Prevost's account.