Америкалық Дауэс Комиссиясы және үндістер жерлерінің бөлінуі

Кіріспе

Америкалық Доуес комиссиясы, оның алғашқы төрағасы Генри Л. Доуестің есімімен аталатын, 1893 жылдың 3 наурызындағы Үндістер кеңсесіне бөлінген қаражат туралы заңға қосылған ескертпе арқылы құрылды. Комиссияның мақсаты – Бес өркениетті тайпаны үнді жерлерін тайпалық меншіктен шығаруға және 1887 жылғы Доуес заңы бойынша басқа тайпалар үшін қабылданғандай, тайпалық жерлерді жеке үлестерге бөлу саясатын қабылдауға көндіру болды. 1893 жылдың қараша айында президент Гровер Кливленд Доуесті төраға етіп, Меридит Х. Кидд пен Арчибальд С. Маккеннонды мүшелер етіп тағайындады. Осы процесте үнді ұлттары ортақ жерлерінен айрылып, олар жеке учаскелерге бөлініп, ұлттың жеке мүшелеріне берілді. Доуес комиссиясы адамдардың тек бір тайпаға ғана жататынын талап етті, бірақ көптеген адамдардың бірнеше ата-тегі болды. «Доуес тізілімі» деп белгілі ұлттық тізілімге тіркелу үнді азаматтығы және жер иелігі мәселелерінде маңызды рөл атқарады. Көптеген үнді тайпалары адамның тайпа мүшесі екенін анықтаудың жалғыз жолы қандық байланыс емес деп есептесе де, Доуес комиссиясы осыны талап етті. Көптеген бостандық алғандар (Азамат соғысынан кейін босатылған үнділердің құлдары) тайпа мүшелері ретінде тізілімнен шығарылды, бірақ олар соғыстан кейін босатылып, АҚШ-пен жасалған бейбіт келісімдерге сәйкес, ұсталған тайпаларға толық мүшелік беруге тиіс болды. Доуес комиссиясы көптеген бостандық алғандардың тегі аралас болса да, оларды жеке бостандық алғандар тізіліміне енгізіп, мүшелікке қатысты өздерін анықтауға мүмкіндік бермеді. Бұл Флоридадағы әртүрлі үнді елді мекендерімен қатар дамыған тарихи африкалық текті қауымдастықтарға да қатысты (1821 жылға дейін испан колониясы болған және қашқан құлдар мен оңтүстік-шығыс орманды аймақтарының босқындары үшін танымал орын болған), олар депортациядан бұрын, мысалы, Қара Семинолдар сияқты, үнді аумағына бірге көшіп келді. Билеуші қоян туралы келісімнің 14-бабына сәйкес (1831), Миссисипи шокталарының мүшелері Үнді аумағына көшірілмеуге құқылы болды. Олар тіркеліп, Миссисипи немесе Алабама штаттарындағы белгіленген жерде тұруы керек еді. Тіркеу процесі нашар жүргізілді, ал кейін қандық байланысы бар ұрпақтар Үнді аумағына көшіп келгенде, олар тайпа мүшелері ретінде тану үшін Доуес комиссиясына жүгінуге мәжбүр болды. Комиссия мүшелік тізімін өзгертуге құқығы жоқ еді. Көптеген Крик бостандық алғандары әлі күнге дейін Крик ұлтына қарсы мүшелік үшін күресіп жатыр, өйткені олар азаматтықтың қазіргі үлесіне қатысуға тырысады. Тайпа мүшелері ретінде тек Доуес тізілімінде тіркелген Крик үндісінің ұрпақтары ғана танылады. Осыған ұқсас дау Чероки бостандық алғандары мен Чероки ұлтын да қамтыды. Чероки ұлты референдумда (одан бостандық алғандар алынып тасталды) барлық бостандық алғандарды, Доуес тізілімінде Черокиден шыққандарын дәлелдей алатындарды қоспағанда, мүшелікке қабылдамау туралы шешім қабылдады. Доуес комиссиясының нәтижесінде бес үнді ұлты ұлттық жерлерінің көп бөлігін жоғалтты, өйткені үкімет жеке шаруашылықтарға бөлінгеннен кейін қалған жерлерді «артық» деп жариялады. АҚШ бұрынғы үнді жерлерін еуропалық америкалық қоныс салушыларға сатты. Бұдан басқа, келесі онжылдықтарда қоныс салушылар жеке үнді шаруашылықтарынан жер сатып алып, тайпа мүшелерінің жалпы жер иелігін азайтты. Үндістер жерді сатудан ақша алды, бірақ бұрынғы аумақтарының көп бөлігін жоғалтты. 1934 жылдан кейін тайпалар өзін-өзі басқаруды қалпына келтіре бастағаннан кейін, әсіресе 1970 жылдан бастап, олар тайпалық жерлерді сатуды тоқтатуға тырысты. Энжи Дебоның «And Still the Waters Run: The Betrayal of the Five Civilized Tribes» (1940) атты маңызды еңбегі Доуес комиссиясы мен 1898 жылғы Кертис заңының үлестіру саясатының үнді американдықтарды олардың жерлерінен және ресурстарынан айыру үшін қалай жүйелі түрде манипуляцияланғанын егжей-тегжейлі баяндады. Тарихшы Эллен Фицпатриктің сөздері бойынша, Дебоның кітабы «ақтардың әкімшілік басқаруы мен үлестіру саясатын жүзеге асыру негізінде тұрған сыбайлас жемқорлық, моральдық бұзылу және қылмыстық әрекеттің жан түршігерлік талдауын ұсынды».

The American Dawes Commission, named for its first chairman Henry L. Dawes, was authorized under a rider to an Indian Office appropriation bill, March 3, 1893. Its purpose was to convince the Five Civilized Tribes to agree to cede tribal title of Indian lands, and adopt the policy of dividing tribal lands into individual allotments that was enacted for other tribes as the Dawes Act of 1887. In November 1893, President Grover Cleveland appointed Dawes as chairman, and Meridith H. Kidd and Archibald S. McKennon as members. During this process, the Indian nations were stripped of their communally held national lands, which was divided into single lots and allotted to individual members of the nation. The Dawes Commission required that individuals claim membership in only one tribe, although many people had more than one line of ancestry. Registration in the national registry known as the Dawes Rolls has come to be critical in issues of Indian citizenship and land claims. Although many Indian tribes did not consider strict 'blood' descent the only way to determine if a person was a member of a tribe, the Dawes Commission did. Many Freedmen (slaves of Indians who were freed after the Civil War), were kept off the rolls as members of tribes, although they were emancipated after the war and, according to peace treaties with the United States, to be given full membership in the appropriate tribes in which they were held. Even if freedmen were of mixed race ancestry, as many were, the Dawes Commission enrolled them in separate Freedmen Rolls, rather than letting them self identify as to membership. The same was true for members of the historical African descendant communities which developed alongside different Indian settlements in Florida (a Spanish colony for most of the colonial period until 1821 and a popular destination for both escaped slaves and indigenous Southeastern Woodlands refugees) prior to deportation, such as the Black Seminoles, who then accompanied them to Indian Territory. Under Article 14 of the Treaty of Dancing Rabbit Creek (1831), members of the Mississippi Choctaw had the option of not being relocated to Indian Territory. They were required to register and remain on allocated land in Mississippi or Alabama. The registration process was handled poorly and when blood descendants later emigrated to Indian Territory they had to appeal to the Dawes Commission for recognition as tribal members. The Commission denied power to amend the membership roles. Many Creek Freedmen are still fighting the membership battle today against the Creek Nation, as they attempt to share in contemporary benefits of citizenship. The tribe has defined as members only those who are descended from a Creek Indian listed on the Dawes Rolls. A similar controversy has embroiled Cherokee Freedmen and the Cherokee Nation. The Cherokee Nation voted in a referendum (from which the Freedmen were excluded) to exclude all Freedmen except those who could prove descent from a Cherokee on the Dawes Roll. The result of the Dawes Commission was that the five Indian nations lost most of their national land bases, as the government declared as "surplus" any remaining after the allotment to individual households. The US sold the surplus land, formerly Indian territory, to European American settlers. In addition, over the next decades, settlers bought land from individual Indian households, thus reducing overall land held by tribal members. The Indians received money from the overall sale of lands, but lost most of their former territory. As tribes began to re establish self government after 1934, and especially since the 1970s, they have tried to end the sales of tribal lands. Angie Debo's landmark work, And Still the Waters Run: The Betrayal of the Five Civilized Tribes (1940), detailed how the allotment policy of the Dawes Commission and the Curtis Act of 1898 was systematically manipulated to deprive the Native Americans of their lands and resources. In the words of historian Ellen Fitzpatrick, Debo's book "advanced a crushing analysis of the corruption, moral depravity, and criminal activity that underlay white administration and execution of the allotment policy."