Американың үндістерді қоныстандыру саясаты: 19 ғасырдың басы
Indian removal
АҚШ-тың 19 ғасырындағы үндістерді күштеп көшіру саясаты, жергілікті тайпаларды қырып жоюға әкелді. Томас Джефферсонның саясаты және қауіпсіздік мақсаты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
XIX ғасырдың басындағы АҚШ-тың ішкі саясаты
Early 19th century United States domestic policy
Үндістерді көшіру – бұл Америка Құрама Штаттары үкіметінің этникалық тазалау саясаты. Ол американдық үндістердің өздері басқаратын тайпаларын олардың шығыс АҚШ-тағы атамекендерінен Миссисипи өзенінен батысқа, атап айтқанда, арнайы белгіленген Үнді аумағына (шамамен қазіргі Оклахома штаты) күштеп көшіру арқылы жүзеге асырылды. Көптеген ғалымдар бұл геноцид деп санайды. Үндістерді көшіру жаңа қоныс аударушылардың арасында танымал саясат болды. Бұл саясаттың бастауы еуропалық отарлаушылардың, содан кейін он үш колония кезеңінде және революциядан кейін АҚШ-та американдық қоныс аударушылардың әрекеттерінен туындады, және ол 20 ғасырдың ортасына дейін жалғасты.
The Indian removal was the United States government policy of ethnic cleansing through forced displacement of self governing tribes of American Indians from their ancestral homelands in the eastern United States to lands west of the Mississippi Riverspecifically, to a designated Indian Territory (roughly, present day Oklahoma), which many scholars have labeled a genocide. Indian removal, a popular policy among incoming settlers, was a consequence of actions first by the European colonists and then later on by the American settlers in the nation during the thirteen colonies and then after the revolution, in the United States of America also until the mid 20th century.
Революциялық астарында
Революциялық және АҚШ-тың алғашқы кезеңдеріндегі американдық көшбасшылар, жергілікті американдықтарды жеке адамдар ретінде немесе ұлттар ретінде қарастыру қажеттігін талқылады.
American leaders in the Revolutionary and early US eras debated about whether Native Americans should be treated as individuals or as nations.</blockquote>
Джефферсон саясаты
Президент ретінде Томас Джефферсон екі негізгі мақсатқа бағытталған, кең ауқымды үнді саясатын әзірледі. Ұлттың қауіпсіздігін ең маңызды деп есептегендіктен, ол жергілікті тайпалардың (шетелдік емес) жаңа Америка Құрама Штаттарымен тығыз байланыста болуын қамтамасыз етуді қалады. Ол жер аударуды барлық адалдық пен ізгіліктерді тастау, сондай-ақ ұлттың өз одақтастары мен қарауындағы халқымен қарым-қатынаста әділдіктің бұзылуы деп сипаттады. Дүниежүзіндегі көңілсіздік пен сенімсіздік, алдамшылық пен қарақшылыққа қарсы наразылықтан ешқандай жақсылық күтуге болмайтыны осы адамдарда айқын болды, ал біз көмек пен кеңес алу үшін оларға жүгінеміз. Эмерсон хатының соңында бұл мәселені саясиландырмау қажет екенін айтып, президент Мартин Ван Бюренге чероки тайпаларын жер аударудан тоқтатуға шақырды. АҚШ-тың басқа жекелеген қоныс аударушылары мен қоныс аударушылардың қоғамдық ұйымдары да жер аударуға қарсы болды.
As president, Thomas Jefferson developed a far reaching Indian policy with two primary goals. He wanted to assure that the Native nations (not foreign nations) were tightly bound to the new United States, as he considered the security of the nation to be paramount. He describes removal as such a dereliction of all faith and virtues, such a denial of justice in the dealing of a nation with its own allies and wards since the earth was made a general expression of despondency, of disbelief, that any goodwill accrues from a remonstrance on an act of fraud and robbery, appeared in those men to whom we naturally turn for aid and counsel. Emerson concludes his letter by saying that it should not be a political issue, urging President Martin Van Buren to prevent the enforcement of Cherokee removal. Other individual settlers and settler social organizations throughout the United States also opposed removal.
Американың жергілікті тұрғындары жер аударылғанда
Жергілікті тайпалар өз үкіметтерін жаңартты, конституциялар мен заң кодекстерін жасады және өздерінің тәуелсіздігін сақтау және федералдық үкіметтен күтілген қорғауды қамтамасыз ету үшін саясаттар мен шарттарды келісу үшін Вашингтонға өкілдер жіберді. Олар АҚШ-тың қалағандай, бейімделудің, жер аудару саясатын тоқтатуға және федералдық үкімет пен айналасындағы штаттармен жақсы қарым-қатынас орнатуға көмектеседі деп ойлады. Американың жергілікті халықтарының жер аудару мәселесіндегі пікірлері әртүрлі болды. Көпшілігі өз туған жерлерінде қалуды және оны сақтау үшін бар күштерін салуды қаласа, ал кейбіреулері өздерінің тәуелсіздігі мен мәдениетін сақтау үшін басқа ұлт өкілдері тұратын аймаққа көшудің жалғыз жолы деп сенді. АҚШ бұл бөліністі (көбінесе) азшылық топтармен жер аудару шарттарын жасасу үшін пайдаланды, олар көшу өз халқы үшін ең дұрыс шешім екеніне көнді. Бұл шарттарды көбінесе халықтың көп бөлігі мойындамады. Конгресс жер аудару шартын бекіткеннен кейін, егер олар шартта белгіленген мерзімге дейін көшпесе (немесе көшуді бастаса), федералдық үкімет жергілікті тайпаларды күшпен көшіруге құқылы болды.
Native groups reshaped their governments, made constitutions and legal codes, and sent delegates to Washington to negotiate policies and treaties to uphold their autonomy and ensure federally promised protection from the encroachment of states. They thought that acclimating, as the U. S. wanted them to, would stem removal policy and create a better relationship with the federal government and surrounding states. Native American nations had differing views about removal. Although most wanted to remain on their native lands and do anything possible to ensure that, others believed that removal to a nonwhite area was their only option to maintain their autonomy and culture. The U. S. used this division to forge removal treaties with (often) minority groups who became convinced that removal was the best option for their people. These treaties were often not acknowledged by most of a nation's people. When Congress ratified the removal treaty, the federal government could use military force to remove Native nations if they had not moved (or had begun moving) by the date stipulated in the treaty.
Үнділерді жер аудару туралы заң
Эндрю Джексон 1829 жылы АҚШ президенті болған кезде оның үкіметі үндістерді қоныстандыру мәселесінде қатал саясат ұстанды; 1837 жылы Луизиана штатындағы Батон-Руж қаласының жанында 300-ден астам крик тайпасының өкілдері Миссисипи өзенінде батыс жазықтарына күштеп көшірілу кезінде суға батып қайтыс болды.
When Andrew Jackson became president of the United States in 1829, his government took a hard line on Indian removal; In 1837 outside of Baton Rouge, Louisiana over 300 Creeks being forcibly removed to Western prairies drowned in the Mississippi River.
Қосымша оқу (алғашқы соңғы)
Блэк, Джейсон Эдвард (2006). ХІХ ғасырдағы АҚШ үкіметі мен жергілікті дауыстар: американдық үндістерді шығару және жер бөлудегі риторика. (PhD диссертациясы), Колледж Парк, Мэриленд: Мэриленд университеті. Мысалы, 571–615 беттердегі библиографияға қараңыз. Эле, Джон (1988). Жасқырдың жолы: Чероки ұлтының өрлеуі мен құлдырауы. Нью-Йорк: Doubleday. Жахода, Глория (1975). Жасқырлар жолы: 1813–1855 жылдардағы американдық үндістерді көшіру тарихы. Нью-Йорк: Холт, Райнхарт және Уинстон.
Black, Jason Edward (2006). US Governmental and Native Voices in the Nineteenth Century: Rhetoric in the Removal and Allotment of American Indians. (PhD dissertation), College Park, MD: University of Maryland. See, for instance, the bibliography on pp. 571–615. Ehle, John (1988). Trail of Tears: The Rise and Fall of the Cherokee Nation. New York: Doubleday. Jahoda, Gloria (1975). The Trail of Tears: The Story of the American Indian Removals 1813–1855. New York: Holt, Rinehart and Winston. .