Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Құрылмай қалған американдық моральдық қысым тобы
Defunct American moral pressure group
Ұлттық әдептілік легионы, сондай-ақ Католик әдептілік легионы деп белгілі, 1934 жылы Цинциннати архиепискобы Джон Т. МакНиколас құрған, католик аудиториясы үшін кинофильмдердегі көңіл көншітпейтін мазмұнды анықтауға бағытталған католик ұйымы болды. Мүшелерден тек "әдептілік пен христиандық моральды қорламайтын" фильмдерді ғана қолдауға уәде беру талап етілді. 1965 жылы Ұлттық әдептілік легионы Ұлттық католик кино кеңсесі (NCOMP) ретінде қайта ұйымдастырылды. 1980 жылы NCOMP, сол кезде 16 251 көркем фильмге рейтинг берген екі апталық "Review" басылымымен бірге қызметін тоқтатты.
The National Legion of Decency, also known as the Catholic Legion of Decency, was a Catholic group founded in 1934 by Archbishop of Cincinnati, John T. McNicholas, as an organization dedicated to identifying objectionable content in motion pictures on behalf of Catholic audiences. Members were asked to pledge to patronize only those motion pictures which did not "offend decency and Christian morality". In 1965, The National Legion of Decency was reorganized as the National Catholic Office for Motion Pictures (NCOMP). In 1980, NCOMP ceased operations, along with the biweekly Review, which by then had published ratings for 16,251 feature films.
Өмірбаян
Кино индустриясы киноның алғашқы күндерінен бастап, көптеген мемлекеттік және қалалық цензуралық комиссиялардың құрылуын болдырмау үшін фильмдердің мазмұнын өздігінен реттеуге бірнеше рет әрекеттенді. Бұл әрекеттердің көпшілігі тиімсіз болды. 1909 жылы Чарльз Спраг Смит және әлеуметтік жұмыс, дін және білім салаларындағы онға жуық белгілі тұлғалар Купер Одағындағы Халық институтының қолдауымен қала әкімінің кеңсесіне даулы фильмдер бойынша ұсыныстар жасау үшін комитет құрды. Бастапқыда Нью-Йорк қозғалыс суреті цензурасы деп аталған бұл комитет, көп ұзамай Ұлттық қозғалыс суреті цензурасы болып белгілі болды. Ұлттық кеңес фильмдерді үкіметтік цензурадан сақтау үшін жаңа фильмдерге ресми емес бағалау орталығы болды. Кеңестің мақсаты – сапалы фильмдерді мақұлдау және жаңа "халық өнерін" қолдау болды. 1916 жылдың наурыз айында "цензура" деген сөздің маңызын азайту үшін кеңес өзінің атын Ұлттық қозғалыс суретін қарау кеңесі деп өзгертті.
From the early days of cinema, the motion picture industry made several attempts to self regulate the content of films to avoid the creation of numerous state and municipal censorship boards. Most of these efforts were relatively ineffectual. In 1909, Charles Sprague Smith and about a dozen prominent individuals from the fields of social work, religion, and education, formed a committee, under the auspices of the People's Institute at Cooper Union, to make recommendations to the Mayor's office concerning controversial films. Initially called the New York Board of Motion Picture Censorship it soon became known as the National Board of Motion Picture Censorship. To avoid government censorship of films, the National Board became the unofficial clearinghouse for new movies. The Board's stated purpose was to endorse films of merit and champion the new "art of the people". In March 1916 the Board changed its name to the National Board of Review of Motion Pictures to avoid the controversial word "censorship".
Ұлттық кино индустриясының қауымдастығы (NAMPI)
Ұлттық киноиндустрия қауымдастығы – 1916 жылы Голливуд студиялары штаттар мен муниципалитеттердің фильмдерді цензуралау талаптарына жауап ретінде құрылған, индустрияның өзін-өзі реттеу органы еді. Қауымдастық "Он үш қағиданы" жасады, ол олар ұсынып отырған тақырыптар мен сюжеттік желілердің тізімі болды. Дегенмен, егер студияның фильмі "Он үш қағиданың" мазмұн шектеулерін бұзса, оны орындау механизмі болмады және NAMPI тиімсіз болып шықты.
The National Association of the Motion Picture Industry was an industry self regulatory body created by the Hollywood studios in 1916 to answer demands for film censorship by states and municipalities. The Association devised "Thirteen Points", a list of subjects and storylines they promised to avoid. However, there was no method of enforcement if a studio film violated the Thirteen Points content restrictions, and NAMPI proved ineffective.
Американың кино продюсерлері мен дистрибьюторлары (MPPDA)
Бірнеше ашық-жасық фильмдер мен Голливуд жұлдыздарына қатысты экраннан тыс даулы жанжалдар сериясынан кейін саяси қысым күшейді, 1921 жылы 37 штаттың заң шығарушылары жүзге жуық киноцензура заң жобасын ұсынды. Өз фильмдерін көрсету үшін жүздеген, тіпті мыңдаған, үйлесімсіз және оңай өзгертілетін әдептілік заңдарына бағыну перспективасына тап болған студиялар өзін-өзі реттеуді артықшылықты бағыт ретінде таңдады. 1922 жылы Америка кино өндірушілер мен таратушыларының қауымдастығы (MPPDA) құрылды. Уилл Х. Хейс қауымдастықтың бірінші президенті болып тағайындалды. Ұйымның мақсаты Арбакл жанжалынан кейін және негізінен протестанттық топтардың фильмдерді федералдық цензураға ұсынуларының күшеюіне байланысты киноиндустриясының беделін жақсарту болды. "Хейсті «суреттерді тазартуға» тарту, кем дегенде, жартылай, жаңалықтармен байланысты әрекет болды, және оның консервативті дәрежесі, оның ішінде пресвитериан шіркеудің диаконы және бұрынғы Республикалық партия төрағасы лауазымдары көп айтылды". Дегенмен, бұл күш-жігер көбінесе сәтсіз аяқталды, өйткені студиялар сценарийлерін Хейстің кеңсесіне жіберуге, сондай-ақ оның ұсынымдарын орындауға міндетті емес еді. 1927 жылы Хейс индустрия үшін «Істемеңіз және сақтықпен болыңыз» кодексін жасауды қадағалады. Бұл тізімде фильмдер әртүрлі аймақтарда қандай мәселелерге тап болуы мүмкін екені көрсетілген. Тағы да, Хейстің күш-жігеріне қарамастан, студиялар «Істемеңіз және сақтықпен болыңыз» кодексін көбінесе елемеді, 1929 жылдың соңына қарай MPPDA өндіріс алдында Голливуд сценарийлерінің шамамен 20 пайызын ғана алды.
After several risqué films and a series of notorious off screen scandals involving Hollywood stars, political pressure was increasing, with legislators in 37 states introducing almost one hundred movie censorship bills in 1921. Faced with the prospect of having to comply with hundreds, and potentially thousands, of inconsistent and easily changed decency laws to show their movies, the studios chose self regulation as the preferable option. In 1922, the Motion Picture Producers and Distributors of America (MPPDA) was formed. Will H. Hays was named the association's first president. The goal of the organization was to rehabilitate the image of the movie industry in the wake of the Arbuckle scandal and amid growing calls by primarily Protestant groups for federal censorship of the movies. "Hiring Hays to “clean up the pictures” was, at least in part, a public relations ploy, and much was made of his conservative credentials, including his roles as a Presbyterian deacon and past chairman of the Republican Party." This effort largely failed, however, as studios were under no obligation to send their scripts to Hays's office, nor to follow his recommendations. In 1927, Hays oversaw the creation of a code of "Don'ts and Be Carefuls" for the industry. This list outlined the issues that movies could encounter in different localities. Again, despite Hays' efforts, studios largely ignored the "Don'ts and Be Carefuls," and by the end of 1929, the MPPDA received only about 20 percent of Hollywood scripts before production,
Өндіріс кодексі
Мартин Квигли – «Exhibitors Herald World» (тәуелсіз көрмешілерге арналған сауда журналы) журналының баспагері болды. Дэниел Лорд – иезуит діни қызметкері, Сесил Б. Демилдің 1927 жылғы «Патшалардың патшасы» фильмінің техникалық кеңесшілерінің бірі болған. Квигли Лордқа кино үшін кодекс жазуды тапсырды. Чикаго архиепископы Джордж У. Мунделиннің қолдауымен, Лорд кейін «Өндіріс кодексі», «Кодекс» және «Хейс кодексі» деп аталған кодекс авторы болды. Ол 1930 жылы Уилл Хейске ұсынылып, MPPDA тарапынан құпия түрде таратылды. Студия басшылары оған аса ынталы емес еді, бірақ кейбір түзетулерден кейін кодекс индустрия ережесі ретінде қабылдады, бірақ студия продюсерлеріне Хейс кеңсесінің қолданылуын жолдармен айналып өтуге мүмкіндік беретін көптеген олқылықтар болды. Кодекс қабылдаудың басты себептерінің бірі – тікелей үкіметтің араласуынан сақтану болды. Кодекс сақтау жөніндегі міндет студиялық байланыс комитетіне жүктелді, бірақ олар көп ұзамай қарауға тиіс фильмдердің көп санынан шашырап қалды. Комитетте аз штат болды және ықпалы да шамалы еді. Проблемалық деп танылған мазмұнды өңдеуге мәжбүрлеу құқығы болмағандықтан, студияларды өзгерістер жасауға көндіруге тырысты. 1930 жылдан 1934 жылға дейін Өндіріс кодексі федералды цензура талаптарына қарсы күресте аз ғана тиімді болды. SRC жалпы тиімсіз деп есептелді. Лорд бұл кодексті сәтсіздік деп санады.
Martin J. Quigley was publisher of Exhibitors Herald World (a trade magazine for independent exhibitors). Daniel A. Lord was a Jesuit priest who had served as one of the technical consultants on Cecil B. DeMille's 1927 The King of Kings. Quigley drafted Lord to write a code for motion pictures. With the blessing of Cardinal George W. Mundelein of Chicago, Father Lord authored the code, which later became known as "The Production Code", "The Code", and "The Hays Code". It was presented to Will Hays in 1930 and privately circulated by the MPPDA. The studio heads were less than enthusiastic but after some revisions, agreed to make The Code the rule of the industry, albeit with many loopholes that allowed studio producers to override the Hays Office's application of it. One main reason in adopting the Code was to avoid direct government intervention. Tasked with enforcing the code was the Studio Relations Committee, which very soon was overwhelmed by the number of films to view. The committee had a small staff and not much influence. Without the power to compel the editing of content deemed problematic, it was left with attempting to persuade the studios to make changes. From 1930 to 1934, the Production Code was only slightly effective in fighting back calls for federal censorship. The SRC was considered generally ineffective. Lord considered the code a failure.
Тарих
Католик епископтары мен миряндары федералдық цензураға күмәнмен қарады және Хейстің өзін-өзі цензуралау тәсілі мен қоғамдық пікірдің ықпалын қолдады. Католик әдептілік легионы 1934 жылы Цинциннати архиепискобы Джон Т. МакНиколастың басшылығымен құрылды. Оларға "әдептілікке және христиандық моральға қайшы келмейтін фильмдерден басқа, барлық кинофильмдерден аулақ болуға" уәде беруге шақырылды. Бұл идея тез арада басқа шіркеулерге де тарады. Епископтардың "The Living Church" журналы оқырмандарына қол қоюға арналған ант қағазын жариялады. Оны протестанттық Детройт шіркеулер кеңесі де қолдады. Легион алғашқы жылдары фильмдерді олардың моральдық мазмұнына қарай бағалайтын рейтинг жүйесін енгізді. Фильмдер "А" -дан "С" -ға дейін бағаланды, мұнда "А" - моральдық тұрғыдан қабылданғысы, ал "С" - қабылданғысы жоқ деп есептелді. Алғашқы шетелдік фильмдердің бірі 1933 жылғы "Экстази" эротикалық романтикалық драмасы болды, онда он сегіз жасар Хеди Ламар жалаңаш жүзіп, қашқан атының артынан жалаңаш қуады, сондай-ақ заңсыз махаббат және өзіне-өзі қол жұмсау оқиғалары көрсетілді. Бұл шешімді қабылдау қиын болған жоқ, себебі Ватикан журналисі Венеция кинофестивалінде көрсетілімге қатысқаннан кейін Папа Пий XI Ватикан газетінде оны айыптады. Әйелдер ұйымдарының қарсылығын тудырған бұл фильмке Пенсильвания штатының цензуралық органы да тыйым салды. Легион католиктерді кейбір фильмдерді көруден аулақ болуға шақыратын буклеттер мен жарнамалық парақтарды да жариялады және таратты, оларды олардың пікірінше, әдепсіз деп есептеді. Легион көбінесе Америка кино ассоциациясының Өндіріс кодексіне қарағанда фильмдерге қатысты консервативті көзқарас ұстанды. 1930 жылдардың басында қоғамды жеңілтексіз күнәлар мен тәртіпсіздіктер туралы ескертуді мақсат еткен көптеген сенсациялық фильмдер пайда болды. Бірақ шындығында, бұл фильмдер цинизмге толы, пайда табуға бағытталған, есірткі, ашық секс, жезөкшелік, көп әйел алу, балалар некелері сияқты тыйым салынған тақырыптарды көрсетіп, пайда табуға тырысты. Кейбіреулерінде жалаңаш сахналар да болды. Легион айыптаған фильмдердің бірі 1935 жылғы "Қайратты өлтіретін қарқын" болды, ол кокаинге тәуелділік, аморальдық және жезөкшелік туралы айтты. Легион алғашқы онжылдықтарда ойын-сауық индустриясына елеулі әсер етті. 1930 жылдардан 1960 жылдарға дейін елдегі католик шіркеулері жыл сайын миллиондаған католиктердің Легион тыйым салған фильмдерді көруден бас тартуға ант берулерін ұйымдастырды. "Легион ешқашан Католик шіркеуінің ресми органы болмағанмен және оның фильмдерге берген бағасы міндетті болмағандықтан, көптеген католиктер Легионның жіктемелерін басшылыққа алды". 1957 жылы Папа Пий XII "Miranda Prorsus" ("Таңғажайып өнертабыстар") атты энциклика шығарды, онда католиктердің жаман фильмдерді айыптаудан гөрі жақсы фильмдерді қолдауға көбірек мән беруі керек екенін ұсынды, бұл тәсілді бұрын Ұлттық тексеру кеңесі қолданған. Легион рейтингтік процесін қайта қарады, рейтингтік комиссия мүшелерін кино және коммуникация өнерінде білімді адамдармен көбейтті және екі жаңа рейтингтік санатты қосты: тек ересектерге арналған A III және ересектерге арналған, бірақ ескертулермен A IV.
Catholic bishops and laypeople tended to be leery of federal censorship and favored the Hays approach of self censorship, and the influence of public opinion. The Catholic Legion of Decency was organized in 1934 under the auspices of Cincinnati Archbishop John T. McNicholas. Members were asked to sign a pledge promising to "remain away from all motion pictures except those which do not offend decency and Christian morality." The idea soon caught on with other churches. The Episcopal magazine The Living Church printed the pledge for its readers to sign. It was also promoted by the Protestant Detroit Council of Churches. During the early years, the Legion established a rating system that assessed films based on their moral content. The films were graded on a scale from "A" to "C," with “A” being morally permissible and “C” being morally unacceptable. One of the first foreign films condemned was the 1933 Czech erotic romantic drama Ecstasy which featured an eighteen year old Hedy Lamarr swimming nude and chasing naked after her runaway horse, as well as an illicit affair and a suicide. This was not a particularly difficult decision as, after a Vatican journalist attended a screening at the Venice Film Festival, Pope Pius XI denounced it in the Vatican newspaper. Criticized by women's groups, it was also banned by the Pennsylvania state censor. The Legion also published and distributed pamphlets and fliers encouraging Catholics not to view certain films it viewed as immoral. The Legion was often more conservative in its views on films than the Motion Picture Association of America's Production Code. The early thirties saw a number of exploitation film features that claimed to warn the public about various kinds of shocking sin and depravity corrupting society. In reality, these films were cynical, profit motivated vehicles that wallowed in lurid, taboo subjects such as drug abuse, promiscuous sex, venereal disease, polygamy, child marriages, etc. Some included brief nude scenes. One such film condemned by the Legion was 1935 The Pace That Kills which dealt with cocaine addiction, amorality, and prostitution. For the first few decades, the Legion had a significant influence on the entertainment industry. From the 1930s through the 1960s, Catholic parishes in dioceses across the country administered yearly pledges in which millions of Catholics throughout the U. S. vowed to refuse to watch films that were condemned by the Legion. "Although the Legion was never officially an organ of the Catholic Church, and its movie ratings were nonbinding, many Catholics were still guided by the Legion's classifications." In 1957, Pope Pius XII issued the encyclical Miranda Prorsus ("The Remarkable Inventions") which suggested that Catholics should be more concerned about encouraging good movies than condemning bad ones, an approach taken earlier by the National Board of Review. The Legion revised its ratings process, increased the members of its ratings panel with individuals knowledgeable in film and communication arts, and added two new ratings categories: A III, for adults only, and A IV, for adults with reservations.
Рейтингтік жүйе
Бастапқы A: Адептілік жағынан қарсылық жоқ, B: Адептілік жағынан ішінара қарсылық, және C: Сотталған деген рейтингтер кейіннен "А" жалпы көрермендерге арналған A I, және A II, тек ересектер мен жасөспірімдерге арналған, балаларға қолайлы фильмдерді үлкендерге арналған фильмдерден ажырату үшін кеңейтілді. Кейіннен ересектерге ғана арналған A III және ересектерге шартты түрде арналған A IV қосымша санаттары қосылды. "Әдептілік легионы" бірнеше фильмді моральдық тұрғыдан қоғамға зиянды деп танып айыптады. Бұл "C" рейтингісімен көрсетілді. Католик дінін ұстанушылар мұндай фильмдерді көруден тыйым салынды. Оларға "әдептілікке және христиандық моральға қайшы келмейтін фильмдерден басқа, барлық кинокартиналардан аулақ болу" деген нақты тапсырма берілді. "C" рейтингісін алған фильмдердің көпшілігі шетелдік туындылар еді. Легион фильмдерді көрсетілімге шыққан кезде қарастырғандықтан, АҚШ-тан тыс фильмдерді олардың туған елінде алғашқы көрсетілімінен кейін бірнеше жылдан соң, кейде тіпті жылдар өткен соң бағалаған. Мұндай фильмдердің бірі – Жан Ренуардың 1938 жылғы "Адамдық аң" атты туындысы, онда кісі өлтіретін алкоголик туралы айтылады. The New York Times газетінің киносыншысы Фрэнк С. Нюгенттің айтуынша, фильмге оң баға бергенімен, оны көру кезінде ыңғайсыздық сезінген. "Бұл әдемі картина емес, себебі ол ластанған қанынан кісі өлтіруге бейім адам туралы баяндайды. Қазір, қауіпсіз қашықтықта отырмыз, оның немесе оның айтуының бізге толыққанды ұнайтынына көз жеткізе алмаймыз". Кейде Голливуд студиялары фильмнің таралуы мен табысына зиян келтіретін "C" рейтингісін алдын алу үшін Легионмен бірлесіп жұмыс істеді. Metro Goldwyn Mayer 1940 жылғы "Strange Cargo" фильміне түзетулер енгізді, ал Легион оның рейтингін "ересектерге қарсы емес" деп өзгертті. Columbia Pictures "This Thing Called Love" фильмінен он бес шумақ диалогты алып тастады, соның нәтижесінде Легион рейтингті "B" деңгейіне түсірді. (Бұл фильмге Ирландия, Австралия және Британ Колумбиясында тыйым салынды). Ал NCOMP жаңа жүйеге сәйкес кейбір ескі фильмдерге рейтингтерді қайта тағайындауға кірісті.
The original ratings of A: Morally unobjectionable, B: Morally objectionable in part, and C: Condemned were subsequently expanded by separating "A" into A I, for general patronage, and A II, for adults and adolescents only, to distinguish films suitable for children from those more appropriate for older viewers. Additional categories of A III, for adults only, and A IV, for adults with reservations were later added. The Legion of Decency condemned several films for morally offensive content. This was reflected in a "C" rating. Practicing Catholics were directed to refrain from viewing such films. More explicitly, they were directed to "remain away from all motion pictures except those which do not offend decency and Christian morality." Most motion pictures receiving a "C" rating were foreign films. Since it reviewed films when released for distribution, the Legion usually rated non U. S. films a few years after their first release in their country of origin, occasionally years after. One such film was Jean Renoir's 1938 La Bête Humaine about a homicidal alcoholic. Frank S. Nugent, film critic for The New York Times, said even though he gave the film a positive review, he felt uncomfortable watching it. "It is hardly a pretty picture, dealing as it does with a man whose tainted blood subjects him to fits of homicidal mania, Sitting here, a safe distance from it, we are not at all sure we entirely approve of it or its telling." Sometimes the Hollywood studios would work with the Legion to avoid a "C" rating that might harm a film's distribution and profitability. Metro Goldwyn Mayer made revisions to the 1940 Strange Cargo and the Legion changed its rating to "unobjectionable for adults". Columbia Pictures removed fifteen lines of dialogue from This Thing Called Love and the Legion revised the rating to "B". (The film was banned in Ireland, Australia, and British Columbia). and NCOMP began to reassign ratings to some older films based on its new system.
АҚШ католик епископтарының кино және телерадио хабарларын тарату жөніндегі кеңсесі
Америка Құрама Штаттарының католик епископтары конференциясының Кино және телерадио хабарларын тарату жөніндегі кеңсесі – Америка Құрама Штаттарының католик епископтары конференциясының құрамындағы кеңсе болған. Ең көп танымал болғаны – USCCB фильмдерінің рейтингісі, ол 1933 жылы Цинциннати архиепискобы Джон Т. МакНиколас OP бастаған Ұлттық лайықтылық рейтингі жүйесінің жалғасы еді. 1960 жылы Ұлттық католиктік кинофильмдер кеңсесі қайта құрылғаннан кейін, ол кейіннен Кино және телерадио хабарларын тарату кеңсесі (OFB) аталды. 1980 жылы Кино және телерадио хабарларын тарату кеңсесі Ұлттық католиктік радио және теледидар кеңсесімен бірікті. Олар бірлесіп кинофильмдерді, радио және теледидарды 1930 және 1940 жылдарығы "Лайықтылық легионының" бастапқы рейтингтік шкаласын қолдана отырып қарады. 1990 жылға қарай Ұлттық католиктік радио және теледидар кеңсесі тарап, Кино және телерадио хабарларын тарату кеңсесі тек кинофильмдерді қараумен айналысты.
United States Conference of Catholic Bishops' Office for Film and Broadcasting was an office of the United States Conference of Catholic Bishops and is best known for the USCCB film rating, a continuation of the National Legion of Decency rating system begun in 1933 by Archbishop of Cincinnati John T. McNicholas, OP. After the National Catholic Office of Motion Pictures was re established in 1960, it later became the Office of Film and Broadcasting (OFB). The Office of Film and Broadcasting merged with the National Catholic Office for Radio and Television in 1980. Together they reviewed motion pictures, radio, and television using the same rating scale the original Legion of Decency did in the 1930s and 1940s. By 1990 the National Catholic Office for Radio and Television collapsed leaving the Office of Film and Broadcasting to review strictly motion pictures.
Даулар
2005 жылы қатаң рейтингтік жүйе мен үйлесімсіз пікірлерге байланысты даулар күшейді. А IV рейтингі алған фильмдердің мысалдары ретінде "Экзорцист" және "Saturday Night Fever" фильмдерін келтіруге болады, олардың мазмұны көпшілік тарапынан асыра көрсетілген деп есептелді, бұл рейтингтің толық сипаттамасындағы қате түсіндірулер мен жалған қорытындыларға әкелуі мүмкін. 1995 жылы сипаттама "өздігінен моральдық тұрғыдан кінәлі емес, бірақ әдеттегі көруге жарамайтын" фильмдерге өзгертілді. Нәтижесінде, 2010 жылы Кино және телерадио хабарларын тарату басқармасы таратылды. USCCB Католиктерге Католик жаңалықтар қызметі арқылы фильмдер туралы ақпарат пен рейтингтерді өз еркімен беруді жалғастыруда.
In 2005 controversies grew surrounding the intense rating system and inconsistent reviews. Examples of films which received the A IV rating include The Exorcist and Saturday Night Fever, two films whose content was seen by many as being exaggerated by the mainstream press, perhaps leading to the wrong interpretations and false conclusions cited in the rating's full description. In 1995, the description was changed to films "which are not morally offensive in themselves but are not for casual viewing”. Ultimately, the Office of Film and Broadcasting shut down in 2010. The USCCB continues to voluntarily provide information and film ratings for Catholics through the Catholic News Service.