1930-1967 жылдар аралығында АҚШ киноиндустриясының өзін-өзі цензуралау ережелері

Кіріспе

АҚШ киностудияларының өзін-өзі цензуралау ережесі (1930–1967)

Кино өндірісі кодексі – 1934 жылдан 1968 жылға дейін АҚШ-тағы ірі студиялар шығарған көптеген фильмдердің мазмұнына қатысты индустриялық нұсқаулар жиынтығы, өзін-өзі цензуралауға бағытталған. Ол 1922–1945 жылдары Америка кино өндірушілер мен таратушылар қауымдастығының (MPPDA) президенті Уилл Х. Хейстің есімімен «Хейс кодексі» деп танымал. Хейстің басшылығымен MPPDA, кейін Америка кино ассоциациясы (MPAA) және Кино ассоциациясы (MPA) 1930 жылы өндіріс кодексін қабылдады және 1934 жылдан бастап оны қатаң түрде қолдана бастады. Кодекс АҚШ-тағы көпшілік назарына арналған фильмдерде рұхсат етілген және рұхсат етілмеген мазмұнды анықтады. 1934 жылдан 1954 жылға дейін кодекс Холливудта кодекстің орындалуын қамтамасыз еткен Хейс тағайындаған әкімші Джозеф Бриенмен тығыз байланысты болды. Киноиндустрия 1950 жылдардың соңына дейін кодекстің нұсқауларын сақтады, бірақ теледидардың, шетелдік фильмдердің ықпалы, Отто Премингер сияқты тәуелсіз режиссерлердің шекараны кеңейту әрекеттері және АҚШ Жоғарғы сотының араласуы салдарынан кодекс әлсіреуге ұшырады. 1968 жылы бірнеше жыл бойы тиімсіз қолданылғаннан кейін өндіріс кодексі MPAA фильмдер рейтингісі жүйесімен алмастырылды.

Өмірбаян

1920 жылдары Голливуд Уильям Десмонд Тейлордың өлімі және танымал актер Роско "Фэтти" Арбакльдің Вирджиния Раппены зорлағаны туралы айыптама сияқты бірқатар жағымсыз дау-дамаларға тап болды, бұл діни, қоғамдық және саяси ұйымдардан кеңінен наразылық тудырды. Көптеген адамдар киноиндустрияның әрқашан моральдық тұрғыдан күмәнді болғанын сезінді, ал саяси қысым күшейді, 1921 жылы 37 штаттың заң шығарушылары жүзге жуық кино цензурасы туралы заң жобаларын ұсынды. 1922 жылы студиялар өз фильмдерін көрсету үшін жүздеген және мүмкін мыңдаған үйлесімсіз, оңай өзгертілетін әдептілік заңдарына сәйкес келу перспективасына тап болғандықтан, өзін-өзі реттеуді қалаулы опция ретінде таңдады, бұрынғы президент Уоррен Г. Гардингтің почта министрі және Республикалық Ұлттық Комитетінің бұрынғы төрағасы болған пресвитериан дін өкілі Уилл Х. Хейсті Голливудтың беделін жақсартуға шақырып алды. Бұл қадам Бейсболдың жоғары лигасының судья Кенесо Маунтин Лэндисті 1919 жылғы Әлем чемпионатына қатысты құмар ойындарының салдарынан бейсболдың адалдығына қатысты сұрақтарды тоқтату үшін өткен жылы Лига комиссары ретінде тағайындаған шешімін еске түсірді; The New York Times тіпті Хейсті "экран Лэндисі" деп атады. Хейс жылына 100 000 доллар жалақы алды және Американың кино өндірушілер мен таратушыларының (MPPDA) президенті болып 25 жыл қызмет етті, онда ол "индустрияны шабуылдардан қорғады, көңіл көтеруші кеңестер айтты және жаулықты тоқтату туралы келісімдер жасады". 1924 жылы Хейс студиялардың ескеруіне кеңес берген "Формула" деп аталатын ұсыныстар жинағын ұсынды және кинорежиссерлерден жоспарлап отырған фильмдерінің сюжеттерін кеңсесіне сипаттауларын сұрады. 1915 жылы Жоғарғы Сот Огайо штатының Индустриялық комиссиясына қарсы "Mutual Film Corporation" ісінде сөз бостандығы киноға қатысты емес деп бірауыздан шешім шығарды. Бұрын фильмдерді тазартуға жасалған әрекеттер (мысалы, 1916 жылы студиялар Ұлттық киноиндустрия қауымдастығын (NAMPI) құрған кезде) көп нәтиже бермеді. Нью-Йорк 1921 жылы цензуралық кеңес құру арқылы Жоғарғы Соттың шешімінен пайдаланған алғашқы штат болды. Вирджиния келесі жылы соған ілесіп, дыбыстық фильм пайда болғанға дейін сегіз штат кеңеске ие болды, бірақ олардың көпшілігі тиімсіз болды. 1920 жылдары Нью-Йорк сахнасында, кейіннен экрандық материалдың жиі көзі болған, топлесс шоулар, дөрекі сөздермен, ересектерге арналған тақырыптармен және жыныстық қылықты диалогтармен толтырылған қойылымдар болды. Дауыс жүйесіне ауысу процесінің басында Нью-Йоркте қабылданған нәрсе Канзаста қабылданбауы мүмкін екені анық болды. Алайда, қағидаларды күштеңдетудің жолы әлі табылмады.

In the 1920s, Hollywood was rocked by a number of notorious scandals, such as the murder of William Desmond Taylor and the alleged rape of Virginia Rappe by popular movie star Roscoe "Fatty" Arbuckle, which brought widespread condemnation from religious, civic and political organizations. Many felt that the film industry had always been morally questionable, and political pressure was increasing, with legislators in 37 states introducing almost one hundred film censorship bills in 1921. In 1922, as they were faced with the prospect of having to comply with hundreds and potentially thousands of inconsistent, easily changed decency laws in order to show their films, the studios chose self regulation as the preferable option, enlisting Presbyterian elder Will H. Hays, Postmaster General under former President Warren G. Harding and former head of the Republican National Committee, to rehabilitate Hollywood's image. The move mimicked the decision that Major League Baseball had made in hiring judge Kenesaw Mountain Landis as League Commissioner the previous year to quell questions about the integrity of baseball in the wake of the 1919 World Series gambling scandal; The New York Times even called Hays the "screen Landis". Hays was paid the lavish sum of $100,000 a year , and served for 25 years as president of the Motion Picture Producers and Distributors of America (MPPDA), where he "defended the industry from attacks, recited soothing nostrums, and negotiated treaties to cease hostilities". In 1924, Hays introduced a set of recommendations dubbed "the Formula", which the studios were advised to heed, and asked filmmakers to describe to his office the plots of films they were planning on producing. In 1915, the Supreme Court had decided unanimously in Mutual Film Corporation v. Industrial Commission of Ohio that free speech did not extend to motion pictures. While there had been token attempts to clean up the films before (such as when the studios formed the National Association of the Motion Picture Industry (NAMPI) in 1916), little had come of the efforts. New York became the first state to take advantage of the Supreme Court's decision by instituting a censorship board in 1921. Virginia followed suit the following year, with eight individual states having a board by the advent of sound film, but many of these were ineffectual. By the 1920s, the New York stage, a frequent source of subsequent screen material, had topless shows, performances filled with curse words, adult subject matter, and sexually suggestive dialog. Early in the sound system conversion process, it became apparent that what was acceptable in New York might not be so in Kansas. however, there was still no way to enforce tenets.

Кодқа дейінгі: 1927 жылы ұсынылған "Қоймаңыз" және "Қорық болыңыз"

1927 жылғы 29 маусымда қабылданған қаулыда МППДА «істемеу керек» және «сақтық керек» тізімдерін олардың «Магна Харта» деп атаған құжатында ресімдеді. Осылардың көптегені кейіннен Кодекстің маңызды қағидаларына айналды.

Ешқашан

"Осы Ассоциация мүшелері түсірген суреттерде, оларға қандай қатыс болмасын, төмендегі тізімге енген нәрселер көрсетілмеуі керек": және оны студияларға жіберді. Лорд ерекше қызығушылықпен дыбысты фильмдердің балаларға тигізетін әсеріне алаңдады, оларды осының әсеріне аса сезімтал деп есептеді. SRC (бұрынғы Америкалық Қызыл Кресттің атқарушы хатшысы, полковник Джейсон С. Джой басқаратын) фильмнің түсірілуін бақылау және қажет болған жағдайда өзгерістер немесе қысқартулар енгізу туралы студияларға кеңес беруге жауапты болды. 31 наурызда MPPDA Кодекске бағынуға келісті. Өндіріс кодексінің мақсаты – кең аудиторияға таратылатын фильмдерге шектеу қою, осылайша фильмдердің барлық көрермендерге ұнауына кедеріс келтіру болды.

Мазмұны

Код екі бөлікке бөлінді. Біріншісі – «жалпы қағидалар» жиынтығы, ол суреттің «көргендердің моральдық деңгейін төмендетуіне» тыйым салды, әйелдер, балалар, төменгі топтар және «әсерге ұшырауға бейім» саналы адамдарға дұрыс әсер етпеу үшін, «дұрыс өмірлік стандарттарды» көрсетуді талап етті және соңында суретте заңға қарсы күлкі орын алуына немесе «оның бұзылуына көңіл білдіруіне» тыйым салды. Гомосексуалистер де-факто жыныстық бұзылуға тыйым салуға енгізілді, ал нәсілдік араласуды бейнелеуге тыйым салынды (1934 жылға қарай бұл тек қара және ақ нәсілдер арасындағы жыныстық қатынастар деп анықталды). Сондай-ақ, «тек ересектерге арналған» саясаты күмәнді, тиімсіз стратегия болып табылады және оны жүзеге асыру қиын болады делінген; алайда, «жетілген сананың жас адамдарға зиян келтіретін сюжеттердегі мәселені оңай түсінуіне және зиянсыз қабылдауына» мүмкіндік берілді. Егер балалар қадағалауда болса және оқиғалар эллипстік түрде көрсетілсе, «кинодан шабыттанған ой қылмысының мүмкіндігі» қарастырылды. Некеден тыс жыныстық қатынастар, олар тартымды немесе әдемі болып көрсетілмеуі керек болды, құмарлық оятпайтын және оларды қалыпты санағандай етіп көрсетілмеуі керек еді. Кез келген жыныстық акті, бұзық деп есептелсе, соның ішінде бір жынысты қатынастар, жыныстық қатынас немесе романтика туралы кез келген ұсынысқа тыйым салынды. Билік иелеріне құрметпен қарау қажет болды, ал дін қызметкерлерін күлкілі кейіпкерлер немесе жамандық жасаушылар ретінде көрсетуге болмады. Кейбір жағдайларда саясаткерлер, полиция қызметкерлері және судьялар жамандық жасаушылар бола алады, егер жамандық жасаушылар ретінде бейнеленген адамдар ережеден тыс ерекшеліктер болса ғана. Бүкіл құжат католиктік рухта жазылған және өнерді сақтықпен ұстау қажет екені айтылды, өйткені ол «әдепсіздікке әкелуі мүмкін» және оның «терең моральдық маңызы» күмәнсіз. Қайталанатын тақырып – «көптеген жағдайларда көрермендер жамандықтың дұрыс емес екеніне, ал жақсылықтың дұрыс екеніне сенімді болуы керек». 19 ақпан 1930 жылы «Variety» журналы Кодтің толық мазмұнын жариялады және мемлекеттік киноцензуралық кеңестердің көп ұзамай ескіргенін болжады; алайда, Кодті орындауға міндетті адамдар – Джейсон Джой (1932 жылға дейін комитет төрағасы) және оның ізбасары Джеймс Уингейт – көбінесе ынтасыз және/немесе тиімсіз болды. «Көк періште» – кеңсе қараған алғашқы фильм, оны Джой ешқандай түзетусіз мақұлдады, бірақ Калифорния цензурасы оны әдепсіз деп тапты. Джойға жылына 500 фильмді қарауға тура келді. 1930 жылы Хейс кеңсесінің киностудияларға фильмдерден материалдарды алып тастауға бұйрық беруге құқығы болмады, оның орнына олармен ақылдасып, кейде тілеу-тілек айтты. Жағдайды қиындата отырып, шағымдану процесі соңғы шешімді қабылдау жауапкершілігін студиялардың қолына жүктеді. Бірақ алғашқы суретте, жаратылыс дүниеге келгенде, оның ақылсыз ғалым жаратушысы «Енді Құдай болу сезімін білемін!» деп жариялады. Кодты елемеудің бір себебі, кейбір адамдар мұндай цензураны 1920-шы және 1930-шы жылдардың басындағы еркіндікке ұмтылған әлеуметтік көзқарастарға байланысты әдепсіз деп тапты. Бұл Виктория дәуірін кейде наивті және артта қалған деп мазақтап, сынаған кезең болды. Код жарияланғанда, либералды «The Nation» журналы оған шабуыл жасады. Көп ұзамай, Кодты бұзу ашық құпияға айналды. 1931 жылы «Голливуд репортері» Кодты мазақтап, «Хейстің моральдық кодексі енді тіпті әзіл емес, ол жай ғана естелік» деген аноним сценаристтің сөзін келтірді; екі жылдан кейін «Variety» осылай істеді. Өндірістік кодекс федералды, мемлекеттік немесе қалалық үкімет тарапынан жасалмаған және орындалмаған; Голливуд студиялары үкімет цензурасынан қашу үмітімен, үкіметтік реттеуге қарағанда өзін-өзі реттеуді артық көреді. Дене шынықтыру және спорт саласындағы жаңалықтар: «Үнсіз бұзықтық жаман болды. Дауыстап айтылған бұзықтық цензурадан кек алуды талап етті». Брандейс университетінің американдық зерттеулер профессоры Томас Доэрти Кодты «тек «жасамайсың» тізімі емес, католик доктринасын Голливуд формуласына байлап, уағыз айтуға тырысқан нәрсе» деп анықтады. Күнәлілер жазаланады, ізгілер марапатталады, шіркеу мен мемлекеттің билігі заңды, ал неке одағы қасиетті». Жозеф И. Брин, қоғаммен қарым-қатынаста жұмыс істеген белгілі католик, ПКА төрағасы болып тағайындалды. Бриннің 1954 жылы зейнеткерлікке шыққанға дейін басқарған кезінде Өндірістік кодекс...

The code was divided into two parts. The first was a set of "general principles" which prohibited a picture from "lowering the moral standards of those who see it", so as not to wrongly influence a specific audience of views including, women, children, lower class, and those of "susceptible" minds, called for depictions of the "correct standards of life", and lastly forbade a picture to show any sort of ridicule towards a law or "creating sympathy for its violation". Homosexuals were de facto included under the proscription of sex perversion, and the depiction of miscegenation (by 1934, defined only as sexual relationships between black and white races) was forbidden. It also stated that the notion of an "adults only policy" would be a dubious, ineffective strategy that would be difficult to enforce; however, it did allow that "maturer minds may easily understand and accept without harm subject matter in plots which does younger people positive harm". If children were supervised and the events implied elliptically, the code allowed "the possibility of a cinematically inspired thought crime". Sexual relations outside marriage, which were forbidden to be portrayed as attractive or beautiful, were to be presented in a way that would not arouse passion or make them seem permissible. Any sexual act considered perverted, including any suggestion of same sex relationships, sex or romance, was ruled out. Authority figures had to be treated with respect, and the clergy could not be portrayed as comic characters or villains. Under some circumstances, politicians, police officers, and judges could be villains, as long as it was clear that those individuals portrayed as villains were the exceptions to the rule. The entire document was written with Catholic undertones, and stated that art must be handled carefully because it could be "morally evil in its effects", and its "deep moral significance" was unquestionable. A recurring theme was "that throughout, the audience feels sure that evil is wrong, and good is right".]] On February 19, 1930, Variety published the entire content of the Code, and predicted that state film censorship boards would soon become obsolete; however, the men obliged to enforce the code—Jason Joy (head of the committee until 1932) and his successor, James Wingate—were generally unenthusiastic and/or ineffective. The Blue Angel, the first film the office reviewed, which was passed by Joy with no revisions, was considered indecent by a California censor. Joy had to review 500 films a year with a small staff and little power. In 1930, the Hays office did not have the authority to order studios to remove material from a film, and instead worked by reasoning and sometimes pleading with them. Complicating matters, the appeals process ultimately put the responsibility for making the final decision in the hands of the studios. In the first picture, however, when the creature was born, his mad scientist creator was free to proclaim "Now I know what it feels like to be God!"]] One factor in ignoring the code was the fact that some found such censorship prudish, owing to the libertine social attitudes of the 1920s and early 1930s. This was a period in which the Victorian era was sometimes ridiculed as being naïve and backward. When the Code was announced, the liberal periodical The Nation attacked it, Soon, the flouting of the code became an open secret. In 1931, The Hollywood Reporter mocked the code and quoted an anonymous screenwriter saying that "the Hays moral code is not even a joke any more; it's just a memory"; two years later Variety followed suit. The Production Code was not created or enforced by federal, state, or city government; the Hollywood studios adopted the code in large part in the hopes of avoiding government censorship, preferring self regulation to government regulation. Father Daniel A. Lord, a Jesuit, wrote: "Silent smut had been bad. Vocal smut cried to the censors for vengeance." Thomas Doherty, Professor of American studies at Brandeis University, has defined the code as "no mere list of Thou Shalt Nots, but a homily that sought to yoke Catholic doctrine to Hollywood formula. The guilty are punished, the virtuous rewarded, the authority of church and state is legitimate, and the bonds of matrimony are sacred." Joseph I. Breen, a prominent Catholic layman who had worked in public relations, was appointed head of the PCA. Under Breen's leadership, which lasted until his retirement in 1954, enforcement of the Production Code became notoriously rigid. Even cartoon sex symbol Betty Boop had to change her characteristic flapper personality and dress, adopting an old fashioned, near matronly appearance. However, by 1934, the prohibition against miscegenation was defined only as sexual relationships between black and white races. The first major instance of censorship under the Production Code involved the 1934 film Tarzan and His Mate, in which brief nude scenes involving a body double for actress Maureen O'Sullivan were edited out of the master negative of the film. By the time the Code became fully functional by January 1935, several films from the pre Code era and the transition period beginning in July 1934 were pulled from release exchanges (with some of them never seeing public release again), which led studios to remake some of its early 1930s era films in later years: 1941 saw the release of remakes of The Maltese Falcon and Dr. Jekyll and Mr. Hyde, both having had very different pre Code versions released ten years prior. The Hays Code also required changes regarding adaptations of other media. For instance, Alfred Hitchcock's Rebecca could not retain a major element from Daphne du Maurier's 1938 novel where the narrator discovers that her husband (the aristocratic widower Maxim de Winter) killed his first wife (the titular Rebecca) and she makes light of it, since it followed Rebecca having strongly provoked and taunted him. As having a major character get away with murder and living happily ever after would have been a flagrant violation of the Code, Hitchcock's version had Rebecca die in an accident with Maxim de Winter being only guilty for hiding the facts of her death. The 2020 remake, not bound by the Code, restored du Maurier's original plot element. The PCA also engaged in political censorship. When Warner Bros. wanted to make a film about Nazi concentration camps, the production office forbade it, citing the prohibition on depicting "in an unfavorable light" another country's "institutions [and] prominent people", with threats to take the matter to the federal government if the studio went ahead. This policy prevented a number of anti Nazi films being produced. In 1938, the FBI unearthed and prosecuted a Nazi spy ring, subsequently allowing Warner to produce Confessions of a Nazi Spy (1939), with The Three Stooges' short subject You Nazty Spy! (1940) being the first Hollywood film of any sort to openly spoof the Third Reich's leadership, followed soon after by The Great Dictator. Breen's power to change scripts and scenes angered many writers, directors and Hollywood moguls. Breen influenced the production of Casablanca (1942), objecting to any explicit reference to Rick and Ilsa having slept together in Paris, and to the film mentioning that Captain Renault extorted sexual favors from his supplicants; ultimately, both remained strongly implied in the finished version. Adherence to the Code also ruled out any possibility of the film ending with Rick and Ilsa consummating their adulterous love, making inevitable the ending with Rick's noble renunciation, one of Casablancas most famous scenes. [[File:Notorious1946. jpg|thumb|left|300px|Some directors found ways to get around the Code guidelines; an example of this was in Alfred Hitchcock's 1946 film Notorious, where he worked around the rule of three second kissing by having the two actors break off every three seconds. The whole sequence lasts two and a half minutes. Outside the mainstream studio system, the code was sometimes flouted by Poverty Row studios, while exploitation film presenters operating on the territorial (state rights) distribution system openly violated it through the use of loopholes, masquerading the films as morality tales or muckraking exposés. One example of this is Child Bride (1938), which featured a nude scene involving a twelve year old child actress (Shirley Mills). Newsreels were mostly exempt from the Code, although their content was mostly toned down by the end of 1934 as the result of public outrage over the coverage of the killings of John Dillinger in July, and of "Baby Face" Nelson and three girls in the Blue Ridge Mountains, the latter two occurring during the same week in November, not deviating much from the Code until World War II. However, the most famous defiance of the code was the case of The Outlaw, a western produced by Howard Hughes, which was denied a certificate of approval after it was completed in 1941 since the film's advertising focused particular attention on Jane Russell's breasts. When the film's initial 1943 release was shuttered by the MPPDA after a week, Hughes eventually persuaded Breen that this did not violate the code and the film could be shown, although without a seal of approval. The film eventually got a general release in 1946. The David O. Selznick production Duel in the Sun was also released in 1946 without the approval of the Hays Office, featuring several on screen deaths, adultery and displays of lust. The financial success of both films became deciding factors in the weakening of the Code in the late 1940s, when the formerly taboo subjects of rape and miscegenation were allowed in Johnny Belinda (1948) and Pinky (1949), respectively. In 1951, the MPAA revised the code to make it more rigid, spelling out more words and subjects that were prohibited. That same year however, MGM head Louis B. Mayer, one of Breen's foremost allies, was ousted after a series of disputes with the studio's production head, Dore Schary, whose preference for gritty "social realism" films was often at odds with the Hays Office. In 1954, Breen retired, largely because of ill health, and Geoffrey Shurlock was appointed as his successor.

Тастауы

1963 жылы Кодексті «либералдаған» MPAA президенті Эрик Джонстон қайтыс болды. Келесі үш жыл екі топтың билік үшін күресімен ерекшеленді, бұл Кодекстің тұрақсыз қолданылуына әкелді. Ақырында, 1966 жылы «либералды» фракция басымдық танытты, ал Джек Валенти Ассоциацияның жаңа басшысы болды. Аралық кезеңдегі хаос оны жүзеге асыруды мүмкін емес етті, ал Өндіріс кодексіне қарсы болған Валенти фильмдерге шектеулерді жеңілдететін рейтингтік жүйе әзірлеу жұмысын бастады. Бұл идея 1960 жылы «Some Like It Hot» және «Anatomy of a Murder» фильмдерінің сәттілігіне жауап ретінде қарастырылған болатын. 1966 жылы Warner Bros. компаниясы «Кім Вирджиния Вульфтен қорқады?» фильмін шығарды, ол «Ересек көрермендерге ұсынылады» (SMA) белгісімен алғашқы фильм болды. PCA кеңесі фильмнің ашық тілін цензуралау мәселесінде екіге бөлінгендіктен, Валенти келісімге келді: «screw» сөзі алынып тасталды, бірақ «жетекшіні ұрып тастау» сияқты басқа тілдік өрнектер сақталды. Фильм бұрынғыда тыйым салынған тілге қарамастан, Өндіріс кодексінен өтті. MPAA фильмдер рейтингісі 1968 жылдың 1 қарашасында күшіне енді. «G» – барлық жастағы көрермендерге ұсынылады, «M» – ересек көрермендерге ұсынылады, «R» – шектеулі көрсетілім (16 жасқа дейінгілер ата-анасымен немесе ересек қамқоршысымен бірге болса ғана кіре алады), ал «X» – 16 жасқа дейінгілерге кіруге рұқсат жоқ. 1968 жылдың соңында Джеффри Шурлок лауазымынан кетіп, PCA тиімді түрде таратылды, оның орнына Код және рейтингтік басқарма (CARA) құрылды, оның төрағасы Юджин Догерти болды. CARA 1978 жылы «Код» терминін «Классификация» терминімен алмастырды. 1969 жылы Вилгот Шёманның режиссерлік еткен швед фильмі «I Am Curious (Yellow)» АҚШ-та сексуалдық мазмұнын ашық бейнелегені үшін бастапқыда тыйым салынды, бірақ бұл шешім Жоғарғы сотпен жоққа шығарылды. 1970 жылы «ересек көрермендер» терминіне байланысты туындаған шатасулардың салдарынан «M» рейтингі «GP» рейтингісіне өзгертілді, ол «жалпы көрсетілімге арналған, бірақ ата-аналық бақылау ұсынылады» деген мағынаны білдірді, ал 1972 жылы қазіргі «PG» – «ата-аналық бақылау ұсынылады» рейтингісіне өзгертілді. 1984 жылы «Gremlins» және «Индиана Джонс және Ажал ғибадатханасы» сияқты «PG» рейтингісіндегі фильмдердегі қорқынышты элементтердің күштілігіне байланысты туындаған қоғамдық наразылықтарға жауап ретінде «PG-13» рейтингісі «PG» және «R» арасындағы аралық деңгей ретінде құрылды. 1990 жылы «X» рейтингісі «NC-17» (17 жасқа дейінгілерге кіруге рұқсат жоқ) рейтингісімен ауыстырылды, өйткені бұрынғысы порнографиямен байланысты болды. «X» рейтингісі MPAA-мен сауда белгісі ретінде тіркелмегендіктен (өндірушілер мұндай өнімді өздері бағалайды деп күтілген), ол көп ұзамай ересектерге арналған кітап дүкендері мен театрлармен иеленді, олар өз өнімдерін «X», «XX» және «XXX» рейтингісімен сата бастады. Американдық гуманистік қауымдастық Хейс кеңсесіне өндіріс алаңдарындағы жануарларға қатысты бақылау құқығы үшін тәуелді болғандықтан, 1966 жылы Хейс кеңсесінің жабылуы өндіріс алаңдарында жануарларға қатыгездіктің көбеюімен бірге жүрді. Қауымдастық 1980 жылға дейін оған қайта қол жеткізе алмады.

In 1963, MPAA president Eric Johnston, who had previously "liberalized" the Code, died. The next three years were marked by a power struggle between two factions, which led to an erratic application of the Code. Finally, the "liberal" faction prevailed by 1966, installing Jack Valenti as the Association's new head. The chaos of the interim period had rendered enforcement impossible and Valenti, an opponent of the Production Code, began working on a rating system under which film restrictions would lessen, an idea that had been considered as early as 1960 in response to the success of the non approved Some Like It Hot and Anatomy of a Murder. In 1966, Warner Bros. released Who's Afraid of Virginia Woolf?, the first film to feature the "Suggested for Mature Audiences" (SMA) label. As the PCA board was divided about censoring the film's explicit language, Valenti negotiated a compromise: the word "screw" was removed, but other language remained, including the phrase "hump the hostess". The film received Production Code approval despite the previously prohibited language. The MPAA film rating system went into effect on November 1, 1968, with the four rating symbols: "G" meaning suggested for general exhibition (persons of all ages admitted), "M" meaning suggested for mature audiences, "R" meaning suggested as restricted (persons under 16 not admitted unless accompanied by a parent or adult guardian), and "X" meaning persons under 16 would not be admitted. By the end of 1968, Geoffrey Shurlock stepped down from his post, and the PCA effectively dissolved, being replaced by the Code and Rating Administration (CARA), headed by Eugene Dougherty. The CARA would replace "Code" with "Classification" in 1978. In 1969, the Swedish film I Am Curious (Yellow), directed by Vilgot Sjöman, was initially banned in the U. S. for its frank depiction of sexuality; however, this was overturned by the Supreme Court. In 1970, because of confusion over the meaning of "mature audiences", the M rating was changed to "GP" meaning "for general exhibition, but parental guidance is suggested", then in 1972 to the current "PG", for "parental guidance suggested". In 1984, in response to public complaints regarding the severity of horror elements in PG rated titles such as Gremlins and Indiana Jones and the Temple of Doom, the "PG 13" rating was created as a middle tier between PG and R. In 1990, the X rating was replaced by "NC 17" (under 17 not admitted) because of the former's stigma, being associated with pornography; as the X rating was not trademarked by the MPAA (which expected producers would prefer to self rate such product), it was soon appropriated by adult bookstores and theaters, which marketed their products as being rated X, XX and XXX. As the American Humane Association depended on the Hays Office for the right to monitor the sets used for production, the closure of the Hays Office in 1966 also corresponded with an increase in animal cruelty on sets. The association did not regain its access until 1980.