Кіріспе

Американдық романист, әйелдер баскетбол жаттықтырушысы Хайрам Фредерик Муди III (18 қазан 1961 жылы туған) – американдық романист және әңгімелер авторы. Ол 1994 жылғы «Мұз дауілі» романымен ең көп танымал. Роман 1973 жылы Алғыс айту күні демалысында Коннектикут штатының екі шағын қалалық отбасының ыдырауын суреттейді, осы туындысы оған үлкен даңқ әкеліп, бестселлерге айналды және «Мұз дауілі» атты фильмнің түсірілуіне себеп болды. Оның көптеген шығармалары әріптес жазушылар мен сыншылар тарапынан жоғары бағаланған.

Ерте өмір және білім

Мюди Нью-Йорк қаласында банкир және инвестициялық стратегияшы Хирам Фредерик Мюди кіші және «The New York News» газетінің президенті және баспашысы Фрэнсис Марион Флинннің қызы Маргарет Морин отбасында дүниеге келді. Мюди әулеті 1680 жылдан бері Мэн штатында қоныс тепкен, әулеттің бірнеше буыны сол жерде өмір сүрді. Мюдидің әкесі сонда туған, бірақ оның ата-анасы кейін Массачусетс штатындағы Винчестер қаласына көшіп өтті. Мюди Коннектикут штатының Дариен және Нью-Канаан сияқты бірнеше қалашықтарында өсті, кейіннен ол осы жерлердегі оқиғалар мен романдардың сюжетін құрады. Ол Нью-Гэмпширдегі Сент-Пол мектебін және Браун университетін бітірді. 1986 жылы Колумбия университетінен Көркем өнер магистрі дәрежесін алды, ал шамамен жиырма жыл өткен соң «The Atlantic Monthly» журналында жарияланған эссесінде бұл бағдарламаны сынады. Дипломдық жұмысын аяқтағаннан кейін ол алкоголизмге байланысты психиатриялық ауруханаға жатты.

Мансап

Бірде салауатты өмірге оралғаннан кейін, Farrar, Straus and Giroux компаниясында жұмыс істегенде ол өзінің алғашқы романын жазды – 1992 жылғы «Garden State». Роман сол кезде ол тұрған Солтүстік Нью-Джерсидің өнеркәсіптік аймағында өсіп келе жатқан жастар туралы болды. 1997 жылы қайта басылған романына жазған кіріспесінде ол оны өзінің ең «жалаңаш» туындысы деп атады. Мудидің 1994 жылғы екінші романы – «Мұз дауілі» сыншылар тарапынан жоғары бағаланып, оның нағыз табысына айналды. Чикаго Трибьюн газеті үшін жазған Адам Бегли оны «Америкалық отбасыға ащы, сүйіспеншілікпен және кінәлі құрмет» деп сипаттады. Бұл – адам сәтсіздіктеріне деген терең ой және жанашырлықпен толтырылған жақсы кітап. Оның үшінші романы – 1997 жылғы «Пурпура Америка» да мақтауға ие болды. Хекс Радклифтің Коннектикут штатына жасаған сапары туралы бұл оқиға бір демалыс күні ішінде өріледі. «Нью-Йорк Таймс» газеті оны «керемет, тыныстың қалуын қамтамасыз ететін роман» деп сипаттап, «адам сезімінің түбінде жатқан қайшылықты, кейде түсініксіз өзгерістерді керемет бейнелейді» деді. 2001 жылғы «Demonology» әңгімелер жинағы, әсіресе оның атақты әңгімесі көп назар аударды. Ниччи Джеррард осы әңгіме туралы былай деп жазды: «Бұл әпкесінің өлімі туралы, оның өмірін бізге шашыраңқы естеліктер арқылы көрсетеді: балалық шағы, ана болуы, кенеттен болған қайтысы. "Мен оның өліміне жақсырақ нәрсе ойластыруым керек еді", – дейді ол. "Мен оның өмірі қысқа және көбінесе қайғылы болды демеуім керек емес, мен де оның ішкі күйзелістері болғанын айтпауым керек". Рик Мудидің әңгімелеріне жасаған бұл әдемі және меланхолиялық қорытындыны автордың өзінің көлеңкеден шығуы деп ойлауға болады, әсіресе жинақтағы алғашқы әңгіме де, бірақ одан да жасырын түрде, жақын әпкесінің өлімі туралы». Мудидің «Қара жамылғы» (2002) мемуары NAMI/Ken Book Award және PEN/Martha Albrand Award for the Art of the Memoir сыйлықтарын жеңіп алды. «Дивинерлер» романы 2005 жылы жарық көрді. «Дивинерлер» ромасының баспашысы Little, Brown and Company, кітаптың алғашқы үлгілерінен кейін мұқабасын өзгертті, себебі әйелдер оған жағымсыз реакция білдірді. Бастапқы мұқабада Конан варвардың техноколор қызғылт сары түсті суреті бейнеленген, ал жаңа мұқабада сол сурет киноэкранындағы көрініс ретінде көрсетілген. 2007 жылы «Дивинерлер» романынан кейін «Дұрыс тіршілік ету» атты үш повестьтен тұратын жинақ жарық көрді. Бұл жинақ Ұлыбритания мен Ирландияда «Омега күші» деген атпен жарияланды. «The Four Fingers of Death» романы 2010 жылдың 28 шілдесінде Little, Brown and Company компаниясынан шықты. 2012 жылы ол Италияның Фернанда Пивано сыйлығын жеңіп алды. 2015 жылғы «Солтүстік Америкадағы қонақ үйлер» романы – оның соңғы туындысы, NPR және Washington Post газеттері оны жылдың үздік кітабы деп атады. 2019 жылы оның екінші мемуары – «Ұзақ жетістік» жарық көрді. Муди көркем әдебиетпен қатар, музыкант және композитор да. Ол Wingdale Community Singers тобының мүшесі, ол «көне және сәл модернистік халық музыкасын орындайды» деп сипаттайды. Муди 1997 жылы Fly Ashtray тобының Flummoxed EP-інде орындалған «Free What's his name» әнін жазды, 2004 жылы One Ring Zero тобымен бірлесіп Rick Moody and One Ring Zero EP-ін шығарды, сондай-ақ One Ring Zero тобының As Smart As We Are, Memorandum және Planets альбомдарына сөздер жазды. 2006 жылы Мудидің эссесі Суфжан Стивенстің Рождестволық әндер жинағына енгізілді. 2013 жылы ол Дэвид Боуимен «The Next Day» альбомынан кейін алғашқы сұхбатын жариялады. 2016 жылы ол Таня Доннелидің жаңа «Swan Song Series» альбомында үш ән жазды. 2007 жылы «Нью-Йорк Таймс» газетінің кітап шолуында 1975-2000 жылдар аралығындағы ең үздік американдық көркем әдебиеттің авторы кім деп сұрағанда, Муди Грейс Пэйлидің «Жылынған әңгімелер» жинағын таңдады. 2001 жылы Рик Муди Итан Хоук, Ханна Макфарланд және Дженнифер Рудольф Уолшпен бірге Нью-Йорктың қоғамдық кітапханасының жас арыстандар көркем әдебиет сыйлығын құрды. Муди One Ring Zero тобының Майкл Хёрстпен бірге 18:59 Подкаст сериясын жүргізеді.

Жеке өмір

Ол Бруклинде және Датчесс округінде тұрады, сондай-ақ бейнелеу суретшісі Лорел Накадетке үйленген.

Марапаттар

"Гарден Стейт" Pushcart редакторының таңдау сыйлығына ие болды. Муди содан бері Америка өнер және әдебиет академиясының Аддисон Меткалф сыйлығын, "Париж шолуының" Ага Хан сыйлығын және Гуггенхайм стипендиясын алды. Оның туындылары The New Yorker, Esquire, Conjunctions, Harper's, Details, The New York Times және Grand Street журналдарында жарияланды.

Сын

Романшы және сыншы Дейл Пек «The New Republic» журналында Мудидің «The Black Veil» романына жағымсыз пікір жазды, бұл пікір әдеби ортада жаман атымен белгілі болды. Пек сынды «Рик Муди – өзінің буынының ең нашар жазушысы» деген сөйлеммен бастады, Мудидің жазуы «әдемілікке құмар, ұқыпсыз, көшірме, [және] сезімталдыққа толы» деп мәлімдеді. Пек кейін өзінің басылым туралы былай деді: «Мен «Рик Муди – өзінің буынының ең нашар жазушысы» сияқты сөйлем жазғанда, менің ойымда 50 адамның осы жолды оқитынын көзге елестетемін. Мен 50 адамның оны контексте оқитынын көзге елестетемін. Ал келесі жол, бұл пікірдің бастапқы жолы үшін кешірім сұрау, осы жолдың мәні жоқ екенін айтады». Муди мен Пек содан бері қайырымдылыққа пирог лақтыруға қатысып, Томас Бернхард туралы панельде бірге пайда болды. «The Rumpus» онлайн журналында Муди поп-кантри жұлдызы Тейлор Свифт пен оның музыкасын сынап, оның өлеңдерін «жасанды және жағымсыз» деп атады, ал оған деген қызығушылықты Oleстра өнімдері, Swiffers, қабатты Jell-O десерттері, үй косметикалық хирургиясы және ректалды ағартумен теңестірді. Комментаторлар Мудидің Свифтке қарсы айтқандарына наразылық білдіргеннен кейін, Муди «Salon» сайтында былай деп жазды: «Мен ақырында көптеген жас әйелдердің Тейлор Свифтті ұнатуына қуаныштымын. Олардың жақсы көретін музыкасы бар екеніне қуаныштымын, тіпті олар соңында одан жалықса да, мен бір кезде Bay City Rollers, Sweet, Alice Cooper, немесе басқаша айтқанда Kiss туралы қуанғанмын, тіпті ол музыканың китч екенін мойындағанмен. Бірақ сыншының жұмысы – қазіргі заманғы музыканың форма тарихымен соқтығысуын реттеу және музыканы тұрақты құндылықтарға негіздеп бағалау, бұл, әрине, ішінара субъективті, бірақ ол сондай-ақ музыканың не болғанын түсінуге байланысты».

Басқа медиа

Муди 2015 жылдың 30 желтоқсанында Кен Ридтің "Телевизиялық кеңесші" подкастында қонақ болды.