Стивен Кинг: Өмір және шығармашылық жолы

Стивен Кинг – американдық жазушы (1947 ж.т.), «Брэм Стокер» және «Огаст Дерлет» сыйлықтарының иегері. Биографиясы, шығармашылығы және марапаттары туралы ақпарат.

20 мин оқу

100%

Дереккөз: Stephen King — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Американдық жазушы (1947 жылы туған)
сол немесе ұқсас есімді басқа адамдар

Кингтің бірнеше туындылары Брам Стокер және Август Дерлет сыйлықтарына ие болған. Ол сонымен қатар әдебиетке жалпы үлесі үшін марапаттар алды, оның ішінде 2003 жылғы американ әдебиетіне ерекше үлес қосқаны үшін медаль және 2014 жылғы Ұлттық өнер медалі. Джойс Кэрол Оутс Кингті "американдық кеңістік үнемі шабыттандыратын, ал американдық халық мәдениеті мол мүмкіндіктерге толы, керемет тамырланған, психологиялық тұрғыдан 'шындыққа жақын' жазушы" деп атады.

Ерте өмір және білім

Кинг 1947 жылғы 21 қыркүйекте Мэн штатының Портленд қаласында дүниеге келді. Оның әкесі, Дональд Эдвин Кинг, Екінші дүниежүзілік соғыстан оралғаннан кейін вакуум тартқыштарын сатушы болып жұмыс істеді. Ол Индиана штатында Поллок атымен туған, бірақ ересек болған соң Кинг деп өзгертті. Кингтің анасы – Нелли Рут Кинг (қыздығы Пиллсбери). Оның ата-анасы 1939 жылғы 23 шілдеде Мэн штатының Скарборо қаласында неке қиды. Олар Дональдтың отбасымен Чикагода тұрды, содан кейін Нью-Йорк штатының Кротон-он-Хадсон қаласына көшті. Кингтің ата-анасы Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталған кезде Мэйне қайтып келді және Скарборо қаласында қарапайым үйге қоныстанды. Ол шотланд-ирланд тегінен шыққан. Кинг екі жасқа толғанда әкесі отбасын тастап кетті. Анасы оны және үлкен ағасы Дэвидті жеке өсірді, кейде үлкен қаржылық қиындықтарға тап болды. Олар Скарбородан көшіп, Иллинойс штатының Чикаго қаласындағы, Кротон-он-Хадсон қаласындағы, Висконсин штатының Вест-Де-Пере қаласындағы, Индиана штатының Форт-Уэйн қаласындағы, Массачусетс штатының Малден қаласындағы және Коннектикут штатының Стратфорд қаласындағы туыстарына тәуелді болды. Кинг 11 жасқа келгенде оның отбасы Мэн штатының Дарем қаласына көшті, онда анасы ата-анасы қайтыс болғанға дейін оларға күтім жасады. Кейін ол ақыл-есі кеміп қалған адамдарға арналған жергілікті пансионатта күтімші болып жұмыс істеді. Кинг өзінің жазумен "шамамен алты немесе жеті жасында айналысқанын", ол "комикстерден панельдерді көшіріп, содан кейін өзінің әңгімелерін ойлап тапқанын" айтады. Ол сондай-ақ фильмдерді де жақсы көретін: "Басынан бастап фильмдерді жақсы көретінмін. Сондықтан жазуды бастағанда, мен сол кездегідей суреттермен жазуға бейім болдым". Кинг жастық шағында көп оқыған: "Нэнси Дрюден Психоға дейін барлығын оқыдым. Менің сүйікті кітабым – Ричард Мэтисонның «Кішірейіп бара жатқан адам» романы". Кинг өзінің өмірлік мақсатын кенеттен қалай түсінгенін еске алады: ағасымен бірге шатырдан қарап жатқанда, ол әкесінің кітаптары салынған қорапты тапты: «Мен сол күні тапқан қорап – ескі Avon қағаз кітаптарының қазынасы еді. Бірақ ең бағалысы – 1947 жылғы Г.Ф. Лавкрафттың «Көшпенді қорқыныш және басқа да әңгімелер» жинағы болды. Мен жолымды таптым. Лавкрафт – әкемнің арқасында, мен үшін жаңа мүмкіндіктердің есігін ашты». Кинг кітап тасымалдаушы жүргізушісінен: «Балалардың шынайы өмірі туралы әңгімелеріңіз бар ма?» деп сұрады. Ол оған «Құмырсқалар иесі» кітабын берді. Бұл кітап оның үшін маңызды болды: «Есімде, бұл кітаптың қолынан шыққан күшті қолынан шығып, менің тамағымнан ұстап алғашқы кітап болды. Ол маған: «Бұл жай ғана ойын-сауық емес, өмір мен өлім туралы мәселе» деді. Мен үшін «Құмырсқалар иесі» романның не үшін керек екенін, оның неге қажет екенін көрсетеді». Ол Дархам бастауыш мектебінде оқыды және 1962 жылы Мэн штатының Лисбон-Фолс қаласындағы Лисбон орта мектебіне түсті. Ол ағасының мимеограф машинасымен басып шығарған «Дэйвтің жамылғысы» газетіне материалдар жазды, кейіннен достарына әңгімелер сатты. Оның алғашқы жеке жарияланған әңгімесі «Мен жасөспірім қабір тонауым» болды, ол 1965 жылы Comics Review фанзинының төрт санынан кейін серияланды. Ол Лиссабонның Weekly Enterprise газетінде спорт жаңалықтарын хабарлаушы болып жұмыс істеді. 1966 жылы Кинг стипендиямен Мэн университетіне түсті. Ол студенттік газетке, The Maine Campus-қа материалдар жазды және профессорлар Эдвард Холмс пен Бертон Хатленнен кеңес алды. Кинг Хатлен ұйымдастырған жазу шеберханасына қатысты, онда ол Табита Спрауске ғашық болды.

King was born in Portland, Maine, on September 21, 1947. His father, Donald Edwin King, a traveling vacuum salesman after returning from World War II, was born in Indiana with the surname Pollock, changing it to King as an adult. King's mother was Nellie Ruth King (née Pillsbury). His parents were married in Scarborough, Maine, on July 23, 1939. They lived with Donald's family in Chicago before moving to Croton on Hudson, New York. King's parents returned to Maine towards the end of World War II, living in a modest house in Scarborough. He is of Scots Irish descent. When King was two, his father left the family. His mother raised him and his older brother David by herself, sometimes under great financial strain. They moved from Scarborough and depended on relatives in Chicago, Illinois; Croton on Hudson; West De Pere, Wisconsin; Fort Wayne, Indiana; Malden, Massachusetts; and Stratford, Connecticut. When King was 11, his family moved to Durham, Maine, where his mother cared for her parents until their deaths. After that, she became a caregiver in a local residential facility for the mentally challenged. King says he started writing when he was "about six or seven, just copying panels out of comic books and then making up my own stories Film was also a major influence. I loved the movies from the start. So when I started to write, I had a tendency to write in images because that was all I knew at the time." King was a voracious reader in his youth: "I read everything from Nancy Drew to Psycho. My favorite was The Shrinking Man, by Richard Matheson — I was 8 when I found that." King recalls his sudden realization of what he wanted to do for a living: while browsing through an attic with his elder brother, he discovered a box of their father's books: "The box I found that day was a treasure trove of old Avon paperbacks The pick of the litter, however, was an H. P. Lovecraft collection from 1947 called The Lurking Fear and Other Stories I was on my way. Lovecraft—courtesy of my father—opened the way for me." King asked a bookmobile driver, "Do you have any stories about how kids really are?" She gave him Lord of the Flies. It proved formative: "It was, so far as I can remember, the first book with hands—strong ones that reached out of the pages and seized me by the throat. It said to me, 'This is not just entertainment; it's life or death.' To me, Lord of the Flies has always represented what novels are for, why they are indispensable." He attended Durham Elementary School and entered Lisbon High School in Lisbon Falls, Maine, in 1962. He contributed to Dave's Rag, the newspaper his brother printed with a mimeograph machine, and later sold stories to his friends. His first independently published story was "I Was a Teenage Grave Robber", serialized over four issues of the fanzine Comics Review in 1965. He was a sports reporter for Lisbon's Weekly Enterprise. In 1966, King entered the University of Maine at Orono on a scholarship. While there, he wrote for the student newspaper, The Maine Campus, and found mentors in the professors Edward Holmes and Burton Hatlen. King participated in a writing workshop organized by Hatlen, where he fell in love with Tabitha Spruce.

Басталуы

Кинг 1967 жылы "Стартлинг Мистери Сторис" журналына "Шыны еден" атты алғашқы кәсіби қысқа әңгімесін сатты.

1970 жылдар: Кэрри "Өлі аймаққа"

Кинг өзінің алғашқы романы "Карридің" шығу тегі туралы былай дейді: "Екі байланыссыз идея, жасөспірімдердің қатыгездігі және телекинез, бірікті". Бұл "Кавальер" журналы үшін жазылған қысқа әңгіме ретінде басталды; Кинг алғашқы үш бетін қоқысқа тастады, бірақ оның әйелі Табита оларды тауып алып, одан кейін не болатынын білгісі келетінін айтты. Ол оның кеңесін тыңдап, оны романға дейін кеңейтті. Ол оған: "Сізде бірдеңе бар. Мен шынымен солай ойлаймын" деді. "The Guardian" басылымында жазғандай, "Карри" – бұл Кэрри Уайттың оқиғасы, орта мектеп оқушысы, алғашқыда жасырын, ал кейін роман дамыған сайын телекинетикалық қабілеттерін ашады. Кей жерлерде бұл роман қатыгез, басқаларында әсерлі (әсіресе Карридің дінге бойұсынушы, дерлік гистерлік анасымен қарым-қатынасы зардап шеккен), ал одан да көп қанды көріністер бар". "The New York Times" газетінде "Карри" туралы жазған рецензияда: "Кинг жай ғана оқиға айтпайды. Ол өзі де мұғалім, ол Карридің санасына, сондай-ақ оның сыныптастарының санасына еніп, түсінеді. Ол символизм туралы да біраз біледі, әсіресе қан символизмі туралы". Кинг оқушыларына "Дракула" пьесасын оқытып жүргенде, егер Ескі әлемнің вампирлері кішкентай Жаңа Англия қаласына келсе не болады деп ойлады. Бұл "Сейлем лотының" бастауы болды, Кинг оны "Пейтон-плейс Дракуламен кездеседі" деп атады. 1977 жылы Кингтер, үшінші және ең кіші балалары Оуэн Филиппен бірге Англияға қысқа сапар жасады. Олар сол күзде Мэнге оралды, ал Кинг Мэн университетінде шығармашылық жазудан сабақ беруді бастады.

1980 жылдар: Қараңғы жартыға дейінгі түрлі маусымдар

1982 жылы Кинг өзінің танымал болған қорқынышты әдебиетінен гөрі күрделі драмалық сипатқа ие төрт повестьтен тұратын «Түрлі маусымдар» жинағын жариялады. Алан Чьюз: «Бірінші үш повестьтің әрқайсысында гипнотикалық сәттер бар, ал соңғысы – қорқынышты кішкентай қазына». Повестьтердің үшеуі фильмге бейімделді: «Менің жанымда тұрғандай дене» (1986); «Рита Хейворт және Шоушенк құтқарылуы» (1994); және «Апт шәкірт» (1998). Төртіншісі, «Тыныс алу әдісі», ең үздік қысқа әдебиет үшін Британдық Фэнтези сыйлығын жеңіп алды. Кинг еске алады: «Мен өмірімде ең жақсы сын-пікірлер алдым. Ал бұл адамдар алғаш рет ойлаған кез еді, бұл шынымен қорқынышты емес». Кинг он жыл бойы тәуелділікпен күресті және көбінесе кокаин мен алкогольдің әсерімен жазды; ол «Куджоны жазуды шамалы есінде сақтайды». 1983 жылы ол «Кристинаны» жариялады, «17 жасар Арни Каннингхэм, оның жаңа сүйіктісі және 1958 жылғы «Плимут Фьюри» арасындағы махаббат үшбұрышы». Сол жылы ол 1970 жылдардың соңында жазылған «Жануарлар зираты» шығармасын жариялады, сол кезде оның отбасы «көптеген жануарларды жойған» тас жолдың жанында тұрған. Оның қызының мысығы өлтіріліп, жергілікті балалар салған үй жануарлары зиратына жерленді. Кинг одан әрі, өлгендерді жандандыра алатын, бірақ толық емес жерлеу орны бар деп ойлады. Бастапқыда оны жариялауға тым қорқынышты деп ойлады, бірақ Doubleday-мен келісімшартын орындау үшін қайта жандандырды. 1985 жылы Кинг «The Reach» және «The Mist» сияқты әңгімелер жинағын «Skeleton Crew» деп атады. Ол еске алады: «Маған: «Бала кезіңде не болды, сені осындай қорқынышты нәрселерді жазуға итермеледі?» – деп сұрайтын. Мен бұл сұраққа нақты жауап таба алмадым. Мен өзімнен: «Неге қорқыныш бойынша қорытынды емтихан жазып, бала кезінен барлық адамдар қорқып келген монстрларды қоспайсың? Франкенштейн, қасқыр, вампир, мумия, ескі B фильмдердегі Нью-Йоркті жеген алып жаратылыстар. Барлығын сол жерге сал». Осы ықпалдар «Ол» деген шығармаға бірікті, ол құрбандарының қорқыныштарына айналатын және Дерри қаласын (Мэн штаты) мазалап жүретін кейіпкерді бейнелейді. Ол монстрлар туралы жазуды аяқтадым деп ойлады және «барлық монстрларды соңғы рет шақырып, оны «Ол» деп атағысы келді». Ол 1987 жылы Август Дерлеф сыйлығын жеңіп алды. 1987 жыл Кинг үшін өнімді жыл болды. Ол «Аждаһаның көзі» атты жоғары фантастикалық романын жариялады, оны бастапқыда қызы үшін жазған. Ол «Азап» романын жариялады, ол автокөлік апатында жарақат алған және өзін «бірінші жанкүйерім» деп атаған Энни Уилкс тарапынан тұтқынға алынған танымал жазушы туралы. «Азап» Роберт Р. МакКэммонның «Swan Song» романымен бірге тұңғыш Bram Stoker сыйлығын бөлісті. Кинг романның тәуелділікпен күресіне байланысты болғанын айтады: «Энни – менің есірткі проблемам болды, ол менің бірінші жанкүйерім болды. Құдай-ау, ол ешқашан кетіп қалғысы келмеді». Екі жылдан кейін ол «Қараңғы жартысы» романын жариялады, ол өзінің әдеби егізі өмірге келіп, жеке өмір сүретін автор туралы. Автордың түсіндірмесінде Кинг «Мен марқұм Ричард Бахманға міндеттімін» деп жазады.

In 1982, King published Different Seasons, a collection of four novellas with a more serious dramatic bent than the horror fiction for which he had become famous. Alan Cheuse wrote "Each of the first three novellas has its hypnotic moments, and the last one is a horrifying little gem." Three of the four novellas were adapted as films: The Body as Stand by Me (1986); Rita Hayworth and Shawshank Redemption as The Shawshank Redemption (1994); and Apt Pupil as the film of the same name (1998). The fourth, The Breathing Method, won the British Fantasy Award for Best Short Fiction. King recalls "I got the best reviews in my life. And that was the first time that people thought, woah, this isn't really a horror thing." King struggled with addiction throughout the decade and often wrote under the influence of cocaine and alcohol; he says he "barely remembers writing" Cujo. In 1983, he published Christine, "A love triangle involving 17 year old misfit Arnie Cunningham, his new girlfriend and a haunted 1958 Plymouth Fury." Later that year, he published Pet Sematary, which he had written in the late 1970s, when his family was living near a highway that "used up a lot of animals" as a neighbor put it. His daughter's cat was killed, and they buried it in a pet cemetery built by the local children. King imagined a burial ground beyond it that could raise the dead, albeit imperfectly. He initially found it too disturbing to publish, but resurrected it to fulfill his contract with Doubleday. In 1985, King published Skeleton Crew, a book of short fiction including "The Reach" and The Mist. He recalls: "I would be asked, 'What happened in your childhood that makes you want to write those terrible things?' I couldn't think of any real answer to that. And I thought to myself, 'Why don't you write a final exam on horror, and put in all the monsters that everyone was afraid of as a kid? Put in Frankenstein, the werewolf, the vampire, the mummy, the giant creatures that ate up New York in the old B movies. Put 'em all in there." These influences coalesced into It, about a shapeshifting monster that takes the form of its victims' fears and haunts the town of Derry, Maine. He said he thought he was done writing about monsters, and wanted to "bring on all the monsters one last time and call it It." It won the August Derleth Award in 1987. 1987 was an unusually productive year for King. He published The Eyes of the Dragon, a high fantasy novel which he originally wrote for his daughter. He published Misery, about a popular writer who is injured in a car wreck and held captive by Annie Wilkes, his self described "number one fan". Misery shared the inaugural Bram Stoker Award with Swan Song by Robert R. McCammon. King says the novel was influenced by his experiences with addiction: "Annie was my drug problem, and she was my number one fan. God, she never wanted to leave." Two years later, he published The Dark Half, about an author whose literary alter ego takes on a life of his own. In the author's note, King writes that "I am indebted to the late Richard Bachman."

Жалған есімдер

Кинг Ричард Бахман атты псевдониммен бес қысқа роман жариялады: «Қаһар» (1977), «Ұзақ жол» (1979), «Жол жұмысы» (1981), «Жүгіруші» (1982) және «Жұқа» (1984). Ол былай түсіндіреді: «Мен мұны жасадым, өйткені мансабымның басында баспа ісінде бір жылда бір кітап шығару – оқырмандардың қабылдауына жететін шек деп есептелді. Бірақ соңында оқырмандар бұған үйреніп алды, себебі есімді өзгертуге болады, бірақ стильді жасыру мүмкін емес». Бахманның тегі Bachman Turner Overdrive тобынан алынған, ал есімі Дональд Э. Вестлейк өзінің қараңғы туындыларын жариялау үшін қолданған Ричард Старк есіміне сілтеме. Бахманның кітаптары Кингтің әдеттегі туындыларынан гөрі шикі, қатал. Кинг өзінің екінші жағын «Қараңғы, үмітсіз, жақсы жігіт емес» деп сипаттады. Әдеби гильдияның бір мүшесі «Тіннер» романына: «Стивен Кинг шынымен жаза алса, осылай жазар еді» деп баға берді. Кинг Бахманның «псевдонимнің ісігінен» қайтыс болғанын хабарлады. Кингтің ойынша, «Ричард Бахман мансабын ойдан тудырылған нәрсе ретінде емес, оқырмандарға ұнайтын бірнеше ерте кітаптарды шығаруға мүмкіндік беретін қорғаныш ретінде бастады. Содан кейін ол өсіп, жазушының қиялындағы тірідей жандар сияқты өмірге келді. Ол өз шындығын тапты, содан кейін оның жасырын есімі ашылғанда, қайтыс болды». 1996 жылы «Desperation» романы жарық көрген кезде, Бахманның «Регуляторлар» романы «табылған қолжазба» ретінде жарияланды. 2006 жылы Кинг Бахманның тағы бір романы – «Blaze» романын тапқанын мәлімдеді, ол келесі жылы жарық көрді. Түпнұсқа қолжазба көп жыл бойы Мэн университетінде сақталды және Кингтің көптеген сарапшылары зерттеді. Кинг кітапты басылымға дайындау үшін 1973 жылғы түпнұсқа қолжазбаны қайта жазды. Кинг басқа псевдонимдерді де қолданды. 1972 жылы «The Fifth Quarter» әңгімесі «Кэрри» романының кейіпкері атымен Джон Свитен есімімен «Cavalier» журналында жарияланды. «Чарли Чо Чо: Қара мұнара әлемінен» 2016 жылы Берил Эванс псевдонимимен жарық көрді және суреттерін Нед Дамерон салған. Бұл кітап Кингтің «Қара мұнара III: Шөлдер» романының сюжетіне орталық орын алатын ойдан тудырылған кітаптан алынған.

King published five short novels—Rage (1977), The Long Walk (1979), Roadwork (1981), The Running Man (1982) and Thinner (1984)—under the pseudonym Richard Bachman. He explains: "I did that because back in the early days of my career there was a feeling in the publishing business that one book a year was all the public would accept eventually the public got wise to this because you can change your name but you can't really disguise your style." Bachman's surname is derived from the band Bachman Turner Overdrive and his first name is a nod to Richard Stark, the pseudonym Donald E. Westlake used to publish his darker work. The Bachman books are grittier than King's usual fare; King called his alter ego "Dark toned, despairing not a very nice guy." A Literary Guild member praised Thinner as "what Stephen King would write like if Stephen King could really write." King announced Bachman's death from "cancer of the pseudonym". King reflected that "Richard Bachman began his career not as a delusion but as a sheltered place where I could publish a few early books which I felt readers might like. Then he began to grow and come alive, as the creatures of a writer's imagination so frequently do He took on his own reality, that's all, and when his cover was blown, he died." In 1996, when Desperation was released, the companion novel The Regulators was published as a "discovered manuscript" by Bachman. In 2006, King announced that he had discovered another Bachman novel, Blaze, which was published the following year. The original manuscript had been held at the University of Maine for many years and had been covered by numerous King experts. King rewrote the original 1973 manuscript for its publication. King has used other pseudonyms. In 1972, the short story "The Fifth Quarter" was published under the name John Swithen (a Carrie character) in Cavalier. Charlie the Choo Choo: From the World of The Dark Tower was published in 2016 under the pseudonym Beryl Evans and illustrated by Ned Dameron. It is adapted from a fictional book central to the plot of King's The Dark Tower III: The Waste Lands.

Қара мұнара

1970 жылдардың аяғында Кинг жалғыз қару қолданушы, Роланд туралы серияны бастады, ол Дж.Р.Р.Толкиннің Ортажердесі мен Клинт Иствуд және Серджио Леоненің спагетти-вестерндерінде бейнеленген Американың Жабайы Батысы араласатын балама әлемде "Қара киімді адамды" қуалайды. Алғашқы туынды, "Қара мұнара: Қарулы атқыш", 1977 жылдан 1981 жылға дейін Эдвард Л. Ферманның редакторлығымен "The Magazine of Fantasy & Science Fiction" журналында бес бөлімге бөлініп жарияланды. Ол 1978 мен 2012 жылдар аралығында жарық көрген сегіз томдық эпосқа айналды, "Қара мұнара".

1990 жылдар: "Түн ортасынан кейінгі төрт" "Атлантистегі жүректерге"

1990 жылы Кинг уақыт тақырыбындағы төрт повестен тұратын "Түн ортасынан кейінгі төрт" жинағын жариялады. 1991 жылы ол "Соңғы Касл-Рок оқиғасы" деп аталған, тәбеттен арылғаннан кейінгі алғашқы романы "Қажетті заттарды" шығарды. Бұл романның өзінде тақырыптық кейіпкер үздірілмейтін монолог түрінде баяндайды; Марк Сингер оны "алпыс алты жасар, граниттей қатал өмір сүрген, бірақ өзін өкінудің тікелей белгісі жоқ, Мэн штатының жағалау аралдық тумасының шындыққа жақын, әсерлі мойындауы" деп сипаттады. Кинг Клейборн кейіпкерін анасынан алғанын айтты. "Сүйектер қабы" Брам Стокер және Август Дерлеф сыйлықтарын жеңіп алды. 1999 жылы ол Том Гордонды жақсы көрген қыз туралы, орманға адасып, Бостон Ред Сокс ойындарының тікелей эфирін тыңдау арқылы көңіл көтеретін қыз туралы, сондай-ақ 1960 жылдары есейгендер туралы байланысты повестьтер мен әңгімелер жинағы "Атлантистегі жүректерді" жариялады. Сол жылы Кингті фургон жүргізушісі қағып, ауруханаға түсті. Оқиғаны еске алып, ол: "Менің романдарымның бірінен шыққан кейіпкер өлтіре жаздады деп ойлаймын. Бұл тіпті күлкілі" деді. Ол медбикелеріне "ешқандай жағдайда "Жайқаулық" туралы әзіл айтпаңыздар" деп ескерткенін айтты.

2000-шы жылдар: Купол астына жазу туралы

2000 жылы Кинг «On Writing» атты мемуарлар мен стильдік нұсқаулықтар жинағын жариялады, оны The Wall Street Journal «ерекше классика» деп атады. Сол жылы ол «Дүниедегі алғашқы жаппай электрондық кітап» – «Riding the Bullet» кітабын шығарды, оны 500 000-нан астам адам жүктеп алды. Оның табысынан шабыттанған Кинг, «The Plant» атты қорқынышты романды онлайн бөлімдерге бөліп, «қалағаныңды төле» әдісімен жариялай бастады. Ол оқырмандарға бір бөліміне 1 доллар төлеуді ұсынды және оқырмандардың 75 пайызы төлеген жағдайда ғана жариялауды жалғастыратынын айтты. «The Plant» тоқтатылғанда, көпшілік Кинг жобадан сату жеткіліксіз болғандықтан бас тартты деп ойлады, бірақ кейін Кинг әңгімелердің аяқталғанын айтты. Аяқталмаған роман әлі де Кингтің ресми сайтынан тегін қолжетімді. Кинг «Dreamcatcher» (2001) романының алғашқы нұсқасын дәптер мен «дүниедегі ең жақсы сөз өңдеуші» деп атаған Waterman қаламымен жазды. 2002 жылы Кинг «From a Buick 8» кітабын жариялады, ол «Christine» романының тақырыбына оралу болды. 2005 жылы ол Hard Case Crime баспасы үшін «The Colorado Kid» сыр шертетін романын шығарды. 2006 жылы ол «Cell» романын жариялады, онда ұялы телефондар арқылы таратылатын құпия сигнал пайдаланушыларды ойсыз қылмыскерлерге айналдырады. Сол жылы ол романшының жесілі туралы «Lisey's Story» романын шығарды. Ол осы романын өзінің сүйіктісі деп атайды, себебі «Мен әрқашан неке өзінің жеке әлемін құрайды деп ойлаймын, және ұзақ некеде ғана екі адам бір-бірі туралы шынайы білімге жақындай алады. Мен осы туралы жазғым келді және мен шынымен айтқым келген нәрсеге жақын болдым деп ойладым». 2008 жылы Кинг Флоридада өтетін «Duma Key» романын және «Just After Sunset» әңгімелер жинағын жариялады. 2009 жылы ол Fangoria журналында жазушы болады деп хабарланды. Кингтің «Under the Dome» романы сол жылы жарық көрді және The New York Times бестселлерлер тізімінде бірінші орынға шықты. Жанет Маслин осы кітап туралы: «Оны көтеру қиын, бірақ қою одан да қиын» деді.

2010 жылдар: Институтқа толық қараңғы, жұлдыз жоқ

2010 жылы Кинг «Толық қараңғылық, жұлдыз жоқ» атты төрт повестьтен тұратын жинағын жариялады, олардың барлығы кек алу тақырыбымен байланысты. 2011 жылы ол 1958 жылға саяхатқа мүмкіндік беретін уақыт порталы және Кеннедиге жасалған қастандықтың алдын алуға тырысатын ағылшын тілінің мұғалімі туралы «11/22/63» романын жариялады. Эррол Моррис оны «Х.Г. Уэллстен кейінгі ең жақсы уақыт саяхаты туралы әңгімелердің бірі» деп атады. 2013 жылы ол Hard Case Crime баспасы үшін екінші кітабы – «Joyland» романын шығарды. Осы жылы ол «Жарқын» романының жалғасы – «Доктор ұйқы» романын жариялады. 2012 жылдың 7 желтоқсанында Массачусетс Лоуэлл университетінде өткен канцлерлік лекциялар сериясында Кинг зейнеткер полиция қызметкерін өлтіруші мазақтап жүргені туралы қылмыстық роман жазып жатқанын айтты, оның жұмыс атауы «Мырза Мерседес» болды. Parade журналына берген сұхбатында ол романның «шамамен» аяқталғанын растады. Роман 2014 жылы жарық көрді және «Үздік роман» номинациясы бойынша Эдгар Аллан По сыйлығын жеңіп алды. Ол «Revival» романымен қайтадан қорқыныш жанрына оралды, оны «жаман, қараңғы туынды» деп сипаттады. 2014 жылдың маусым айында Кинг «Мырза Мерседес» трилогияның бір бөлігі екенін хабарлады; оның жалғасы «Finders Keepers» 2015 жылы жарық көрді. Трилогияның үшінші кітабы – «Күзет соңы» 2016 жылы жарық көрді. 2018 жылы ол Холли Гибни кейіпкері бар «The Outsider» және «Elevation» повесін шығарды. 2019 жылы ол «Институт» романын жариялады.

2020 жылдар: Егер ол қанға айналса

2020 жылы Кинг төрт повестьтен тұратын «If It Bleeds» жинағын шығарды. 2021 жылы ол «Тынық қылмыс» баспасы үшін үшінші кітабы – «Later» романын жариялады. 2022 жылы Кинг «Ертегі» романын шығарды. «Холли туралы» романы 2023 жылдың қыркүйегінде жарық көрді. 2023 жылдың қарашасында он екі әңгімеден (жетісі бұрын жарық көрген, ал бесі жаңа) тұратын «You Like It Darker» атты әңгімелер жинағы 2024 жылдың мамыр айында шығатыны хабарланды.

Кино және теледидар

Кинг өзінің сценарий жазушылық дебютын Джордж А. Ромероның "Крипсшоу" (1982) фильмімен жасады, ол EC қорқыныш комикстеріне арналған құрмет. 1985 жылы ол тағы бір қорқынышты антологиялық фильм – "Cat's Eye" жазды. Роб Райнер, оның "Менің қасымда тұр" (1986) фильмі Кингтің "Дене" повесінің бейімделуі, өзінің продюсерлік компаниясын Кингтің ойдан шығарылған қалашығының атымен "Касл Рок Энтертейнмент" деп атады. "Касл Рок Энтертейнмент" Кингтің басқа да экрандауларын шығарды, соның ішінде Рейнердің "Жайлау" (1990) және Фрэнк Дарабонттың "Шоушенк құтқарылуы" (1994) фильмдерін. 1986 жылы Кинг өзінің "Трукс" әңгімесін экрандастырған "Максимальды үдемелі қозғалыс" фильмінде режиссерлік дебют жасады. Ол былай деп есіне алады: "Мен фильм түсіріліп жатқан кезде есірткіге құмар болып, не істеп жатқанымды түсінбедім". Бұл фильм сыншылардың да, коммерциялық сәттілікке де жете алмады; Кинг ең нашар режиссер номинациясын "Алтын малина" сыйлығында алды, бірақ "Шәует ай астында" фильмі үшін Принске жеңілді. 1999 жылы Кинг "Ғасыр дауылы" атты мини-сериалды жазды. Ол "Роза қызыл" (2002) мини-сериалын жазды; "Элен Римбауэрдің күнделігі: Роза қызылдағы өмірім" (2001) Ридли Пирсон жазды және сериямен байланысты ретінде анонимді түрде жарияланды. Ол сондай-ақ Ларс фон Триердің "Корольство" сериалы негізінде "Kingdom Hospital" (2004) жобасын дамытты.

Музыка және театр

Кинг 1996 жылы Стэн Уинстон мен Мик Гарриспен Майкл Джексонның "Ghosts" музыкалық видеосы бойынша жұмыс істесті. Ол Т. Боун Бернетт пен Джон Мелленкамппен бірлесіп "Darkland County Ghost Brothers" (2012) мюзиклын жазды. Онда Тадж-Махал, Элвис Костелло және Розан Кэш сияқты әртістердің қатысуымен саундтрек альбомы шықты.

Комикстер

1985 жылы Кинг «X-Men» комиксі үшін бірнеше бет жазды, соның ішінде «Heroes for Hope Starring the X-Men» атты қайырымдылық комиксін. Ол «Бэтмен» №400 жылдығына арналған комикстің кіріспесін жазды, онда ол Суперменге қарағанда осы кейіпкерді артық көретінін айтты. 2010 жылы DC Comics Кинг пен Скотт Снайдердің бірлесіп жазған және Рафаэль Альбукерке салған «Американдық вампир» комикс сериясын жариялады. Кинг алғашқы бес санының сюжеттік желісінде алғашқы американдық вампир Скиннер Свиттің өмірбаянын жазды.

Стиль

"Жазу туралы" кітабында Кинг еске алады: "The New Yorker" журналына берген сұхбатым барысында, сұхбаттасушы (Марк Сингер) әңгімелердің жердегі қазбалар сияқты табылған нәрселер екеніне сенетінімді айтқанда, ол маған сенбейтінін айтты. Мен оған: "Ол менің оған сенетініме сенгені болса, онда маған бәрібір" дедім. Мен де солай ойлаймын. Әңгімелер – сувенирлік футболкалар немесе GameBoy емес. Әңгімелер – бұрыннан бар, бірақ әлі ашылмаған әлемнің бір бөлігі. Жазушының міндеті – әрқайсысын мүмкіндігінше толық күйінде жерден шығару үшін өзінің құралдарынан пайдалану. Кейде қазбаңыз кішкентай, мысалы, теңіз қабығы. Кейде ол өте үлкен, үлкен қабырғалары мен күлімсіреп тұрған тістері бар Тираннозавр Рекс. Қысқа әңгіме болсын, немесе мың беттік роман болсын, қазба жұмысының әдістері негізінен бірдей. Кинг көбінесе "егер" деген сценарийден бастайды, алкогольге тәуелді жазушы отбасымен бірге аруақтар мекендейтін қонақ үйде қалып қойса не болады ( "Тілсіздік"), немесе болашақ оқиғалардың нәтижесін көре алатын болса ("Өлі аймақ"), немесе тарих барысын өзгерту үшін уақытқа саяхаттай алатын болса (11/22/63) деген сұрақтар қояды. Ол былай деп жазады: "Жағдай бірінші орында. Кейіпкерлер – бастапқыда әрқашан жазық және ерекшеленбейді, содан кейін келеді. Осы нәрселер ойымда бекітілгеннен кейін, мен әңгімелеуге кірісемін. Менде нәтиже туралы бір идея болады, бірақ кейіпкерлердің менің жолыммен әрекет етуін талап еткен емеспін. Керісінше, олардың өздері қалағандай әрекет етуін қалаймын. Кейде нәтиже мен елестеткендей болады. Бірақ көбінесе, мен күтпеген нәрсе болады". Джойс Кэрол Оутс Кингті "әңгімеші де, таңғаларлық бейнелер мен метафоралардың ойлап табушысы да, олар ұзақ уақыт бойы есте қалады" деп атады. Кинг былай деп жазады: "Теңеу және басқа бейнелі тілді қолдану – көркем әдебиеттің басты ләззаттарының бірі – оқу және жазу. [ ] Екі сырттай байланыссыз нәрсені салыстыру арқылы – мейрамханадағы бар мен үңгір, айна мен мираж – кейде біз ескі нәрсені жаңа және айқын түрде көре аламыз. Нәтижесі әдемілік емес, жай ғана түсінікті болса да, менің ойымша, жазушы мен оқырман бірлесіп бір түрлі кереметке қатысады. Бұл сәл күшті айтылған болуы мүмкін, бірақ иә – мен осыған сенемін".

In On Writing, King recalls:When, during the course of an interview for The New Yorker, I told the interviewer (Mark Singer) that I believed stories are found things, like fossils in the ground, he said that he didn't believe me. I replied that that was fine, as long as he believed that I believe it. And I do. Stories aren't souvenir tee shirts or GameBoys. Stories are relics, part of an undiscovered pre existing world. The writer's job is to use the tools in his or her toolbox to get as much of each one out of the ground intact as possible. Sometimes the fossil you uncover is small, a seashell. Sometimes it's enormous, a Tyrannosaurus Rex with all those gigantic ribs and grinning teeth. Either way, short story or thousand page whopper of a novel, the techniques of excavation remain basically the same. King often starts with a "what if" scenario, asking what would happen if an alcoholic writer was stranded with his family in a haunted hotel (The Shining), or if one could see the outcome of future events (The Dead Zone), or if one could travel in time to alter the course of history (11/22/63). He writes that "The situation comes first. The characters—always flat and unfeatured, to begin with—come next. Once these things are fixed in my mind, I begin to narrate. I often have an idea of what the outcome may be, but I have never demanded a set of characters that they do things my way. On the contrary, I want them to do things their way. In some instances, the outcome is what I visualized. In most, however, it's something I never expected." Joyce Carol Oates called King "both a storyteller and an inventor of startling images and metaphors, which linger long in the memory." King writes that "The use of simile and other figurative language is one of the chief delights of fiction—reading it and writing it, as well. [ ] By comparing two seemingly unrelated objects—a restaurant bar and a cave, a mirror and a mirage—we are sometimes able to see an old thing in a new and vivid way. Even if the result is mere clarity instead of beauty, I think writer and reader are participating together in a kind of miracle. Maybe that's drawing it a little strong, but yeah—it's what I believe."

Тақырыптар

Оның басты тақырыбы қорқыныш па деген сұраққа Кинг: "Әрбір өмірде сіз өзіңізге түсіндіруге болмайтын нәрсемен беттесуіңізге тура келеді, мейлі дәрігер сізге қатерлі ісік бар деп айтса, немесе біреу телефонмен әзілдесіп қоңырау шалса да. Сондықтан, сіз арбақтар, вампирлер немесе көрші үйдің нацилік соғыс қылмыскерлері туралы айтсаңыз да, біздің сөйлеп отырғанымыздың бәрі – бір нәрсе: қалыпты өмірге ерекше жағдайлардың енуі және біз оны қалай жеңіп өтеміз. Мінезіміз бен басқалармен қарым-қатынасымыз, сондай-ақ біз өмір сүріп жатқан қоғам туралы нәрселер мені монстрлар, вампирлер, арам рухтар мен арбақтардан гөрі әлдеқайда қызықтырады". Кинг жиі авторларды кейіпкерлер ретінде пайдаланады, мысалы, "Салемнің үйі" романындағы Бен Мерс, "Нұрлы" романындағы Джек Торренс, "Сойыл" романындағы ересек Билл Денброу және "Сүйектен жасалған қап" романындағы Майк Нунан. Ол осыны төртінші қабырғаны бұзуға дейін кеңейтіп, өзін "Қараңғы мұнара" романының үш кітабына кейіпкер ретінде енгізді. Басқа нәрселермен қатар, бұл Кингке авторлық тақырыптарды зерттеуге мүмкіндік береді; Джордж Стейд жазғандай, "Жапайылық" – бұл "танымал жазушының өзінің аудиториясына қатысты қарым-қатынасының, оны тұтқынға алып, өлім жазасы төленуі мүмкін екенін білдіретін жазуын қалай жазу керектігін айтатын, қорқынышты түріндегі астарлы әңгіме". Ал "Қараңғы жартысы" – бұл "танымал жазушының шығармашылық дарынына, оның ішіндегі вампирге, жазу кезінде ғана оянатын бөлігіне қатысты қорқынышты түріндегі астарлы әңгіме". Ұлттық кітап сыйлығында Кингті таныстырған Уолтер Мосли: "Стивен Кинг бірде күнделікті өмір – суретті құрайтын кадр екенін айтқан. Менің ойымша, оның міндеті – аспирин сатып алып, қатерлі ісікпен күресіп жатқан қарапайым адамдарды құттықтау. Ол біздің күнделікті өмірімізді алып, оны кейіпкерлікке айналдырады. Ол біздің әлемімізді алып, оған деген сенімсіздігімізді растайды, содан кейін бізге лайдан шығудың мүмкіндігі бар екенін көруге көмектеседі. Ол бізге, тіпті күресте сәтсіздікке ұшырасақ та, біз әлі де адамзаттың аман қалуы үшін өз күш-жігерімізді беруге лайық екенімізді айтады". Америка әдебиетіне қосқан үлесі үшін медаль алған кезде Кинг: "Мактигтің авторы Фрэнк Норрис былай деген: 'Егер олар, яғни сыншылар, мені мазақтап күлдірсе, мен не істеймін? Мен ешқашан жалған айтқан емеспін. Мен шындықты айттым'. Мен үшін бұл әрқашан басты принцип болды. Оқиғадағы адамдар және олардың өзі ойдан туған нәрсе болғанымен, мен өзімнен қайта-қайта сұрауым керек: егер шынайы адамдар осыған ұқсас жағдайда қалай әрекет ететіні туралы шындықты айттым ба? Жалғанның ішіндегі шындықты елемеу – жалпы алғанда, өнерге, әсіресе, өз еңбегіңе қарсы жасалған күнә".

When asked if fear was his main subject, King said "In every life you get to a point where you have to deal with something that's inexplicable to you, whether it's the doctor saying you have cancer or a prank phone call. So whether you talk about ghosts or vampires or Nazi war criminals living down the block, we're still talking about the same thing, which is an intrusion of the extraordinary into ordinary life and how we deal with it. What that shows about our character and our interactions with others and the society we live in interests me a lot more than monsters and vampires and ghouls and ghosts." King often uses authors as characters, such as Ben Mears in 'Salem's Lot, Jack Torrance in The Shining, adult Bill Denbrough in It, and Mike Noonan in Bag of Bones. He has extended this to breaking the fourth wall by including himself as a character in three novels of The Dark Tower. Among other things, this allows King to explore themes of authorship; George Stade writes that Misery "is a parable in chiller form of the popular writer's relation to his audience, which holds him prisoner and dictates what he writes, on pain of death" while The Dark Half "is a parable in chiller form of the popular writer's relation to his creative genius, the vampire within him, the part of him that only awakes to raise Cain when he writes." Introducing King at the National Book Awards, Walter Mosley said "Stephen King once said that daily life is the frame that makes the picture. His commitment, as I see it, is to celebrate and empower the everyday man and woman as they buy aspirin and cope with cancer. He takes our daily lives and makes them into something heroic. He takes our world, validates our distrust of it and then helps us to see that there's a chance to transcend the muck. He tells us that even if we fail in our struggles, we are still worthy enough to pass on our energies in the survival of humanity." In his speech accepting the Medal for Distinguished Contribution to American Letters, King said: "Frank Norris, the author of McTeague, said something like this: 'What should I care if they, i. e., the critics, single me out for sneers and laughter? I never truckled, I never lied. I told the truth.' And that's always been the bottom line for me. The story and the people in it may be make believe but I need to ask myself over and over if I've told the truth about the way real people would behave in a similar situation We understand that fiction is a lie to begin with. To ignore the truth inside the lie is to sin against the craft, in general, and one's own work in particular."

Әсерлер

"Жазу туралы" кітабында Кинг былай дейді: "Егер жазушы болғың келсе, ең бастысы екі нәрсені істеуің керек: көп оқы және көп жаз". Ол жақсы сипаттаманың маңыздылығын атап өтеді, ол "ашық көруден басталып, анық жазумен аяқталады, жаңа бейнелер мен қарапайым сөздер қолданылатын жазу стилі. Мен бұл жағынан Чендлер, Хаммет және Росс Макдональдтарды оқып сабақ алдым; Т. С. Элиоттан (теңіз түбінде қозғалған жыртылған тырнақтар; кофе қасықтары) және Уильям Карлос Уильямстан (ақ тауықтар, қызыл арба, мұздатқыштағы шөптер, өте тәтті және өте суық) оқып, ықшам, көркем тілдің күшін одан да жоғары бағаладым". Кинг Ричард Мэтисонды "маған ең көп әсер еткен автор" деп атады. Басқа да ықпал еткендер: Рей Брэдбери, Джеймс М. Кейн, Джек Финни, Джозеф Пэйн Бреннан, Элмор Леонард, Джон Д. Макдональд, Дон Робертсон және Томас Уильямс. Ол классикалық қорқыныш әңгімелеріне қазіргі заманғы контексте қайта оралып, оларға құрмет көрсетеді. "Сәлемнің таусылы" романын жазғанда, "мен кітапты ішінара әдеби құрмет ретінде пайдалануға тырысуға шешім қабылдадым (Питер Штраубтың "Адамдық ертегі" романында істегеніндей, Генри Джеймс, М. Р. Джеймс және Натаниел Хоторн сияқты 'классикалық' қорқыныш әңгімелерін жазған авторлардың дәстүрінде жұмыс істедім). Сондықтан менің романым Брам Стокердің "Дракула" романына ұқсас, біраз уақыттан кейін мен өзімді қызықты ойын ойнап жатқандай сезіндім – әдеби ракетбол сияқты: "Сәлемнің таусылы" – доп, ал "Дракула" – оны соққылап тұрған қабырға, мен оның қай жерде және қалай секіріп келетінін бақылап, қайтадан соққы беруге тырыстым. Шындығында, ол қызықты секірістер жасады, мен бұл негізінен менің допым жиырмасыншы ғасырда болған, ал қабырға тоғызыншы ғасырдың өнімі болғандыққа байланысты деп есептеймін". Сол сияқты, Кингтің "Жаңаруы" Мэри Шеллидің "Франкенштейн" романына қазіргі заманғы жаңаша қарау. Кинг оны "үйімді салған адамдарға" арнады: Шелли, Стокер, Х. П. Лавкрафт, Кларк Эштон Смит, Дональд Вандрей, Фриц Лейбер, Август Дерлет, Ширли Джексон, Роберт Блох, Штрауб және Артур Махен, "олардың 'Ұлы Пан құдайы' атты қысқа романы мені өмір бойы қызықтырды". Ж. Педер Зейннің "Топ-он: Авторлар өздерінің сүйікті кітаптарын таңдайды" кітабында Кинг "Алтын аргозия", "Хаклберри Финннің оқиғалары", "Сайтандық аяттар", "Мактиг", "Бұшпанның иелері", "Блеак Хаус", "1984", "Радж квартеті", "Тамыздағы жарық" және "Қанды меридиан" кітаптарын таңдады. 2022 жылы ол тағы да он сүйікті кітап тізімін ұсынды; "Бұшпанның иелері", "1984" және "Қанды меридиан" тізімде қалды, ал ол "Ақымақтардың кемесі", "Жетім қожайынның ұлы", "Көрінбейтін адам", "Су кемесі", "Гарольд Рукс шашы", "Американдық пастораль" және "Сақиналардың иесі" кітаптарын қосты. Ол былай деді: "Энтони Пауэллдің романдары да осы тізімде болуы керек, әсіресе, "Казанованың қытай мейрамханасы" және "Кітаптар бөлмені жинайды" деп аталатын романдар. Пол Скоттың "Радж квартеті" де бар. Ал кем дегенде Патрисия Хайсмиттің алты романы бар. Ал Патрик О'Брайан туралы не деуге болады? Міне, осылай қиын".

In On Writing, King says "If you want to be a writer, you must do two things above all: read a lot and write a lot." He emphasizes the importance of good description, which "begins with clear seeing and ends with clear writing, the kind of writing that employs fresh images and simple vocabulary. I began learning my lessons in this regard by reading Chandler, Hammett, and Ross Macdonald; I gained perhaps even more respect for the power of compact, descriptive language from reading T. S. Eliot (those ragged claws scuttling across the ocean floor; those coffee spoons), and William Carlos Williams (white chickens, red wheelbarrow, the plums that were in the ice box, so sweet and so cold)." King has called Richard Matheson "the author who influenced me most". Other influences include Ray Bradbury, James M. Cain, Jack Finney, Joseph Payne Brennan, Elmore Leonard, John D. MacDonald, Don Robertson and Thomas Williams. He often pays homage to classic horror stories by retelling them in a modern context. He recalls that while writing 'Salem's Lot, "I decided I wanted to try to use the book partially as a form of literary homage (as Peter Straub had done in Ghost Story, working in the tradition of such 'classical' ghost story writers as Henry James, M. R. James, and Nathaniel Hawthorne.) So my novel bears an intentional similarity to Bram Stoker's Dracula, and after a while it began to seem I was playing an interesting—to me, at least—game of literary racquet ball: 'Salem's Lot itself was the ball and Dracula was the wall I kept hitting it against, watching to see how and where it could bounce, so I could hit it again. As a matter of fact, it took some pretty interesting bounces, and I ascribe this mostly to the fact that, while my ball existed in the twentieth century, the wall was very much a product of the nineteenth." Similarly, King's Revival is a modern riff on Mary Shelley's Frankenstein. King dedicated it to "the people who built my house": Shelley, Stoker, H. P. Lovecraft, Clark Ashton Smith, Donald Wandrei, Fritz Leiber, August Derleth, Shirley Jackson, Robert Bloch, Straub and Arthur Machen, "whose short novel The Great God Pan has haunted me all my life". In J. Peder Zane's The Top Ten: Authors Pick Their Favorite Books, King chose The Golden Argosy, Adventures of Huckleberry Finn, The Satanic Verses, McTeague, Lord of the Flies, Bleak House, Nineteen Eighty Four, The Raj Quartet, Light in August and Blood Meridian. In 2022, he provided another list of ten favorite books; Lord of the Flies, Nineteen Eighty Four and Blood Meridian remained, and he added Ship of Fools, The Orphan Master's Son, Invisible Man, Watership Down, The Hair of Harold Roux, American Pastoral and The Lord of the Rings. He added, "Although Anthony Powell's novels should probably be on here, especially the sublimely titled Casanova's Chinese Restaurant and Books Do Furnish a Room. And Paul Scott's Raj Quartet. And at least six novels by Patricia Highsmith. And what about Patrick O'Brian? See how hard this is to do?"

Аудиокітаптар

2000: Жазу туралы: Шығармашылық туралы естеліктер (Стивен Кинг оқыды), Simon & Schuster Audio. 2004: Салемнің лоты (кіріспе), Simon & Schuster Audio. 2005 (Audible: 2000): Сүйектер қабы (Стивен Кинг оқыды), Simon & Schuster Audio. 2008: Қажетті нәрселер (Стивен Кинг оқыды), Highbridge Audio. 2012: Кілт тесігінен соққан жел – Қараңғы мұнара романы (Стивен Кинг оқыды), Simon & Schuster Audio. 2016: Үмітсіздік (Стивен Кинг оқыды), Simon & Schuster Audio. 2018: Көтерілу (Стивен Кинг оқыды), Simon & Schuster Audio. .