W. T. Grant дүкендері: Американдық тарихтан бір парақ

Кіріспе

W. T. Grant немесе Grants – Уильям Томас Грант құрған, 1906 жылдан 1976 жылға дейін жұмыс істеген, АҚШ-тағы бөлшек сауда желісі. Бұл дүкендер көбінесе қала орталықтарында орналасқан, түрлі тауарлар сататын дүкендер болған.

Тарих

1906 жылы алғашқы "W. T. Grant Co. 25 Cent Store" Линн қаласында (Массачусетс штаты) ашылды. Шағын пайда және тауар айналымының жоғары жылдамдығы нәтижесінде, 1936 жылға қарай дүкендердің жылдық сатылымы шамамен 100 миллион долларға жетті, сол жылы Уильям Томас Грант W. T. Grant қорына негіз салды. Грант 1972 жылы 96 жасында қайтыс болған кезде, оның W. T. Grant дүкендерінің желісі шамамен 1200-ге жуық дүкенді қамтыды. Компания тараған кездегі штаб-пәтері Нью-Йорк қаласының Таймс-сквердегі аспан сызығының маңызды құрылысы – One Astor Plaza ғимаратының үстінде орналасқан еді. Көптеген ұлттық дүкендер желісі және ірі универмагтар сияқты, Грант Diva атты төмен бағадағы эксклюзивті грампластинкалар лейблін құрды. Columbia Records осы лейблді шығарды, ол Columbia-ның жалпы сатылымдағы Harmony лейблінде де шығарылған атаулардан тұрды және 1925 жылдан 1930 жылға дейін өмір сүрді. Табылған түсірілімдер санына сүйенсек, бұл лейбл жақсы сатылым көрсеткен. Грант 1930 жылдан кейін де грампластинкаларды сатуын жалғастырды, бірақ енді олардың жеке лейблі болған жоқ. Грант дүкенінің тауарлық электроникасы және басқа да тауарлары Уильям Томас Грант дүниеге келген Пенсильвания штатының Брэдфорд округының атымен Брэдфорд деп аталды. Дүкен ішіндегі мейрамханалар Брэдфорд Хаус деп аталды, ал олардың талсманы Бэки Брэдфорд есімді паломник болды. Дүкен ішіндегі түскі ас орындарында The Skillet деген балама формат қолданылды. Ең ірі W. T. Grant дүкені Нью-Йорк штатының Вейлс Гейт қаласында орналасқан. Кейін ол Caldor және басқа да бірнеше дүкенге айналып, соңында 2017 жылдың қараша айында жабылған Kmart дүкеніне дейін жетті. Канадалық Zellers сауда желісі W. T. Grant компаниясымен келісім жасады. Грант компаниясына Zellers-тің 10% акциясын сатып алуға рұқсат берілді және 1959 жылы Zellers-тің 51% тиімді үлесіне айналған опциялар берілді. Бұл келісімге байланысты "Грант компаниясы" Zellers-ке тауарлар, жылжымайтын мүлік, дүкендерді дамыту және жалпы басқару мәселелеріндегі тәжірибесін ұсынды. Zellers қызметкерлері оқу үшін Грант дүкендеріне және бас кеңсеге жіберілді, сондай-ақ екі компания да Азияға бірлесіп тауар сатып алу сапарларын жасады, бұл екеуіне де пайдалы болды. 1976 жылы Грант компаниясы Zellers-тен шығып кетті.

In 1906 the first "W. T. Grant Co. 25 Cent Store" opened in Lynn, Massachusetts. Modest profit, coupled with a fast turnover of inventory, caused the stores to grow to almost $100 million (~$ in ) annual sales by 1936, the same year that William Thomas Grant started the W. T. Grant Foundation. By the time Grant died in 1972 at age 96, his chain of W. T. Grant Stores had grown to almost 1,200. At the company's end, headquarters were atop One Astor Plaza, a prominent building of New York City's skyline on Times Square. Like many national chain stores and some larger department stores, Grant arranged for a low price exclusive record label, Diva. Columbia Records produced this label which consisted of titles also issued on Columbia's general sale Harmony label and it existed from 1925 through 1930. Based on the number of copies found, it appeared to be a good selling label. Grant continued to sell records after 1930, but they no longer had their own label. Grant's store branded electronics and other goods were named Bradford after Bradford County, Pennsylvania, where William Thomas Grant was born. The in store restaurants were named Bradford House, and their mascot was a pilgrim named Bucky Bradford. An alternative restaurant format, The Skillet, was used for in store lunch counters. The largest W. T. Grant store was located in Vails Gate, New York. It became a Caldor and several other stores, and later a Kmart, which closed in November 2017. Canadian retailer Zellers concluded a deal with the W. T. Grant Company. The Grant Company was allowed to purchase 10% of Zellers common shares, and was given options that eventually translated into a 51% effective ownership of Zellers in 1959. In return for this, the "Grant Company [was] making available to Zellers its experience on matters of merchandise, real estate, store development, and general administration". Zellers employees were sent to Grant stores and head office for training and together they made common buying trips to Asia, a practice that benefited both companies. By 1976, the Grant Company withdrew from Zellers.

Қалпына келтіру және жабу

Грант дүкендері Кресге дүкендеріне қарағанда қала маңындағы өсімге және сауда әдеттерінің өзгеруіне бейімделуде кешікті. Бұл мәселені түзетуге жасалған әрекет те кешікті; 1960-жылдары және 1970-жылдардың басында компания көптеген ірі дүкендер салды (кейін Грант Сити деп аталды), бірақ Кресге-нің Kmart дүкендерінен айырмашылығы, олардың мөлшері мен орналасуы біркелкі болмады, сондықтан бір дүкенге үйренген клиент екінші дүкенде "өз үйімде" сезінбеді. Гранттың ірі дүкендер желісін кеңейтудегі кешігуі бәсекелестерге ең қолайлы құрылыс алаңдарын алуға мүмкіндік берді, ал Грант қолайсыз жерлерде, көбінесе жеткіліксіз сауда алаңымен қалды. Компания ақша табуді тоқтатқаннан кейін, тоқсандық дивидендтерді төлеу үшін қарыз алынды, бірақ бұл мүмкін болмай қалды. Бизнесте қалу үшін жасалған соңғы әрекет – Грант кеңсе қызметкерлері мен кассирлерінен клиенттерге Грант несие картасын алуға шақыру болды, бұл дүкендердегі сатуды арттыруға бағытталған шара еді. 1976 жылы W. T. Grant-тің банкротқа ұшырауы, сол кездегі АҚШ тарихындағы екінші ірі банкроттық, уақыттың өзгеруіне бейімделе алмауына байланысты болды, бірақ акционерлерге дивидендтерді тоқтатуды ұзақ уақытқа кешіктірген басқарушылықтың қателігі салдарынан осы процесс жеделдеді. Бұл мәселеге қандай шешімдер себеп болды деген пікірталас бар, бірақ барлық шешімдер бақылаусыз басқару деңгейімен қабылданды және банкроттық АҚШ компаниясының директорлары өз компаниясын толық бақылауда ұстай алатындығы және компанияның құнын сақтау үшін акционерлеріне ең жақсы шешімдер қабылдауға міндетті емес деген идеяның «соңының бастамасы» деп есептеледі. Банкроттыққа ең тікелей себеп – компанияның барлық клиенттерге дүкен несиесін беру туралы шешімі болды, клиенттің төлеу қабілетін бағалауға ешқандай әрекет жасалмады. Компанияның әр дүкенінде несие менеджерлері болды, олар дүкен несие шоттарын ашуға рұқсат берді, нәтижесінде көптеген клиенттер компанияның бірнеше дүкенінде несие шоттарына ие болды. Сонымен қатар, дүкен несие шоттарын орталықтандырылған түрде бақылау және есепке алу жүйесі болмады, нәтижесінде көптеген төленбеген шоттар пайда болды. 1976 жылы Ирвин Джейкобс осы несиелерді Карл Поладтың қолдауымен $276.3 миллион тұтынушылық дебиторлық есепшоттарын $44 миллионға және бірінші жылғы сатудан 5% пайызға сатып алып қайтарып алды. Бұл бастама 1969 жылы АҚШ тарихындағы өркендеген кезеңде жасалды, сол кезде Грант АҚШ-тың жаңа аймақтарына кеңейіп жатты. W. T. Grant бәсекелес Кресге және басқа да ірі дүкендердің клиенттерін тартуды мақсат етті. Сол кездегі шағын несиелер бойынша төленбеу көрсеткіші төмен болғандықтан, несиелік келісімдер жақсы идея сияқты көрінді, бірақ ешқандай несиелік тексеру жүргізілмеді және төлеудің ең төменгі мерзімі тіпті сол кездегі жағдайға қарағанда да өте жоғары болды. 1970/1971 жылдары экономикалық өсім баяулаған кезде жағдай өзгерді және несиелік келісім активтен гөрі міндетке айналды. 1974 жылға дейін бұл жағдайды өзгерту немесе тоқтату туралы шешім қабылданбады, сол кезде компанияның құлдырауы сөзсіз болды.

Grant's stores were slower than the Kresge stores to adapt to the growth of the suburb and the change in shopping habits that this entailed. The attempt to correct this was belated; in the 1960s and early 1970s, the company built many larger stores (later known as Grant City), but unlike Kresge's Kmart they lacked uniform size and layout, so that a shopper familiar with one did not immediately feel "at home" in another. Grants' delay in building out its network of larger stores afforded rivals an opportunity to secure the most desirable building sites, leaving Grants with less preferable locations, often with inadequate selling space. After the company began to lose money, funds were borrowed to pay the quarterly dividend until this became impossible. A final tactic to stay in business involved requiring Grant's clerks and cashiers to offer a Grant's credit card application to customers to boost sales in the stores. W. T. Grant's bankruptcy in 1976 which was the then second biggest in US history, was in part due to a failure to adapt to changing times but was probably accelerated by management's refusal until it was too late to eliminate the shareholder dividend. While there is some argument over exactly which combination of decisions caused this, all these decisions were made by an unchecked management layer and the bankruptcy is considered the "beginning of the end" of the idea that US company directors had complete control over their company and no obligation to the company's shareholders to make 'the best' decisions to maintain the company value and survival. The most apparent cause of the bankruptcy was the company's decision to extend store credit to all customers, with no attempt made to assess the customer's ability to repay. Each of the company's stores had credit managers who authorized the opening of store credit accounts, which resulted in many customers having credit accounts with more than one of the company's stores. In addition, there existed no centralized control or record keeping of store credit accounts which resulted in noncollectable accounts. The credit was recovered in 1976 by Irwin Jacobs who, with the backing of Carl Pohlad, purchased their consumer accounts receivable account of $276.3 million for $44 million and 5% of first year sales. This initiative to extend credit to all customers was made in 1969, during a prosperous period in US history, when Grant was expanding into new areas of the US. W. T. Grant hoped to attract customers from rival Kresge and other department stores. The low number of defaults on small loans at this time meant that the credit arrangements seemed a good idea, but the absence of any credit check, and the low minimum repayment terms were extreme, even for the times. When the economic expansion slowed in 1970/1971 the balance shifted and the credit arrangement became more of a liability than an asset. No decision was made to change or halt this before 1974, by which time the company's collapse was a certainty.