Гэри Нолан: Бейсбол жұлдызының өмірі мен мансабы

Кіріспе

Гари Линн Нолан (1948 жылдың 27 мамырында туған) – американдық бұрынғы кәсіби бейсболшы. Ол 1970 мен 1976 жылдар аралығында төрт рет Ұлттық лиганың чемпиондық титулын және екі рет Әлем сериясінің чемпионы атанған «Цинциннати Редс» командасының құрамында оң жамбаспен тастаушы ретінде танымал болды. Ол өзінің соңғы маусымын «Калифорния Энджэлс» командасында өткізді. 1983 жылы Нолан «Цинциннати Редс» атақ-даңқ залына енгізілді.

Ерте өмір

Нолан Калифорния штатының Херлонг қаласында дүниеге келді, ал отбасы оның жас кезінде Калифорния штатының Оровилл қаласына көшіп өтті. 1965 жылдың ақпанында 17 жасында ол мектептегі сүйіктісі Кароль Виденерге үйленді. 1966 жылы Оровилл орта мектебін бітірді. Нолан 1966 жылғы Бас лига бейсболының драфтында Cincinnati Reds командасы тарапынан бірінші раундта (жалпы есеп бойынша 13-орын) таңдалып алынды.

Үлкен лигалар мансабы

Ноланның алғашқы лигасы матчтары 18 жасында өтті. Қатты лақтыратын Нолан 1967 жылғы 15 сәуірде жарқын дебют жасады, бірінші иннингте Хьюстон Астросына қарсы 7–3 есебімен жеңіске жету жолында үш ойыншыны қатарынан соқтырып шығарды. 7 маусымда ол болашақ Бейсбол Даңқы залының мүшесі Вилли Мейсті бір ойында төрт рет соқтырды. Ол ойында он бес соққы жасады, бірақ сегізінші иннингте үш ұпайлық хоум-раннан кейін Уилли МакКовимен теңескеннен кейін алмастырылды; «Гиганттар» 4:3 есебімен жеңді. «Бұл бала жақсы», - деді Мейс. Ол жаңашыл маусымын 14–8 есебімен аяқтады, Ұлттық лигада ERA (2.58) және соққылар (206) бойынша төртінші орын алды және «Жылдың жаңашылы» сайлауында Метс командасының Том Сиверінен және «Кардиналдардың» Дик Хьюздан кейін үшінші орынға ие болды. 1970 жылы Нолан 18–7 есебімен, 181 соққы және 3.26 ERA көрсеткішімен ойнады, бұл «Редс» командасына NL титулын жеңуге көмектесті және өзін лиганың ең жас және дарынды бастауыш питчерлерінің бірі ретінде таныстырды. Нолан сол жылы Питтсбургке қарсы Ұлттық лига чемпионатының бірінші ойынында 10 иннингте жеңіске жетті. Бірақ ол Әлем сериясының бірінші ойынында болашақ чемпион «Балтимор Ориолс» командасына қарсы жеңіліске ұшырады. 1971 жылы 12–15 есебін көрсеткеннен кейін, ол 1972 жылғы «All-Star» ойынына дейін 13 жеңіске жетті. NL командасына шақырылған Нолан мойын және иық ауруларына шалдықты және ойыннан шығуға мәжбүр болды. Жарақаттарын жазып, қайтадан құрамға оралғаннан кейін, ол маусымды 15–5 есебімен және 1.99 ERA көрсеткішімен аяқтады, жеңіс пайызы бойынша лиганың көшбасшысы атанды (.750) және Стив Карлтоннан кейін екінші орын алды. Сол жылы «Оклендке» қарсы Әлем сериясында ол бірінші ойында жеңіліп, алтыншы ойында ерте алмастырылды (4 иннинг, бір таза ұпай). Қол проблемалары Ноланды 1973 жылдың көп бөлігін өткізіп жіберуге мәжбүр етті, ал ол 1974 жылғы маусымды толығымен өткізіп жіберді. 1975 жылы ол жақсы формада оралды, 15–9 есебімен және 3.16 ERA көрсеткішімен ойнады. «Бостонға» қарсы Әлем сериясында ол екі ойында барлығы алты иннинг ғана тастады. 1976 жылы ол өзінің 15–9 есебін қайталады және төрт ойындық серияның соңғы ойынында «Янкилерге» қарсы алғашқы Әлем сериясінде жеңіске жетті. 1977 жылы оның қолы мен иығына жаңа проблемалар туды, сондықтан ол зейнетке шықты. 1975 жылы ол «Хатч» сыйлығын алды, ол жыл сайын «Фред Хатчинсонның күрестік рухын және бәсекеге қабілеттілігін қиындықтарға төтеп беру арқылы ең жақсы бейнелейтін» белсенді лигасы ойыншысына беріледі. Бұл сыйлықты Фред Хатчинсонның қатерлі ісіктерді зерттеу орталығы тапсырады. 10 маусымдық карьерасында Нолан 110–70 есебімен, 1039 соққы, 3.08 ERA, 45 толық ойын, 14 соққы және 250 ойында (247 бастама) 1674.2 иннинг тастады. Он бір плей-офф ойынында ол 2–2 есебімен, 3.34 ERA көрсеткішімен және 59.1 иннингте ойнады. Нолан өте жақсы филдинг питчер болды, 287 жалпы мүмкіндікте тек 3 қателік жасады, бұл .990 филдинг пайызы, 10 маусымдық (1500 иннинг) немесе одан да ұзақ мансабы бар питчерлер үшін тарихтағы ең жақсы көрсеткіштердің бірі.

Nolan's first Major League game was at the young age of 18. A hard thrower, Nolan had a promising debut on April 15, 1967, when he struck out the side in the first inning en route to a 7–3 victory over the Houston Astros. On June 7, he struck out future Baseball Hall of Famer Willie Mays four times in one game. He had fifteen strikeouts in the game but was pulled in the eighth after giving up a three run home run that tied it to Willie McCovey; the Giants won 4 3. "The kid was good," Mays said. He finished with a 14–8 record in that rookie season, was fourth in the National League in ERA (2.58) and in strikeouts (206), and was third in the Rookie of the Year voting behind Tom Seaver of the Mets, and Dick Hughes of the Cardinals. In 1970 Nolan went 18–7 with 181 strikeouts and a 3.26 ERA, helping the Reds to win the NL pennant and establishing himself as one of the league's great young starting pitchers. Nolan pitched a remarkable nine innings of shutout ball to earn a victory in the 10 inning Game One of that year's National League Championship Series against Pittsburgh. But he took the loss in Game One of the World Series against the eventual champion Baltimore Orioles. After a disappointing 12–15 record in 1971, he posted 13 victories before the 1972 All Star Game. Selected for the NL team, Nolan was suffering from neck and shoulder pains, and he was forced to withdraw from the game. After rehabbing his injuries on the disabled list, he returned to the lineup and finished the season with a 15–5 record and 1.99 ERA, leading the league in winning percentage (.750) and was second to Steve Carlton in ERA. In the World Series against Oakland that year, he lost Game One (six innings, three runs) and was pulled from the game early in Game Six (4 innings, one earned run). Arm problems forced Nolan to miss most of 1973, and he missed the entire 1974 season. He returned in 1975 in good form, going 15–9 with a 3.16 ERA. In the World Series against Boston, he pitched just six innings in two starts. In 1976, he duplicated his 15–9 record and finally got his first World Series victory against the Yankees in the last game of a four game sweep. New arm and shoulder problems bothered him in 1977, and he opted to retire. In 1975, he earned the Hutch Award, given annually to an active Major League player who "best exemplifies the fighting spirit and competitive desire of Fred Hutchinson by persevering through adversity." It is presented by the Fred Hutchinson Cancer Research Center. In his 10 season career, Nolan compiled a 110–70 record with 1,039 strikeouts, a 3.08 ERA, 45 complete games, 14 shutouts, and 1,674.2 innings pitched in 250 games (247 starts). In eleven post season games he was 2–2 with a 3.34 ERA covering 59.1 innings. Nolan was an excellent fielding pitcher, committing only 3 errors in 287 total chances for a .990 fielding percentage, among the best in history for pitchers whose careers spanned 10 seasons (1,500 innings) or more.

Бейсболдан кейін

Бейсболдан зейнеткерлікке шыққаннан кейін ол 25 жыл Лас-Вегаста жұмыс істеді, бастапқыда "Алтын түйіршік" казиносында блэкджек дилері болып, кейін "Мираж" және "Голд Кантри" казинолары сияқты қонақ үйлер мен казинолардың қонақтарына қызмет көрсететін жетекші хост ретінде жұмыс істеді. 1999 жылы Оровилдегі бейсбол алаңы Гари Нолан спорт кешені деп аталды. 1983 жылы ол Цинциннати Редс клубының Даңқ залына сайланды. 2003 жылы ол Оровилге қайтып келді, онда бірнеше қайырымдалық және қоғамдық ұйымдармен қатысады, сондай-ақ жоғары мектептердегі питчерлермен жұмыс істейді. 2011 жылы ол Оровилль Біріккен орта мектебінің Даңқ залына енгізілді.