«Love on the Dole» – Уолтер Гринвудтың 1933 жылғы романы. 1930-шы жылдардағы Англияның солтүстігіндегі жұмысшы табының кедейлігі, жұмыссыздық туралы. Кітап, пьеса, фильмге негіз болған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1933 жылы Уолтер Гринвудтың "Love on the Dole" романы – 1930-шы жылдардағы Солтүстік Англиядағы жұмысшы табының кедейлігін суреттейтін Уолтер Гринвудтың романы. Одан театрлық қойылым мен фильм жасалды.
1933 novel by Walter Greenwood
Love on the Dole is a novel by Walter Greenwood, about working class poverty in 1930s Northern England. It has been made into both a play and a film.
Роман
Уолтер Гринвудтың романы (1933) 1930 жылдардың басында жергілікті, ұлттық және халықаралық деңгейде сезілетін жұмыссыздық дағдарысына жауап ретінде жазылды. Ол Гринвудтың туып өскен Солфордтағы өнеркәсіптік кедейлік ауданы Ханки Паркте оқиғасы өрбітеді. Роман 1926 жылғы жалпы ереуіл шамасында басталады, бірақ оның негізгі оқиғалары 1931 жылы орын алады. Роман Хардкастл отбасының жаппай жұмыссыздық салдарынан қалай ыдырағанын көрсетеді. Мансфилдтен келген 17 жасар Гарри Хардкасл Линкольнде оқып, романды ломбардта жұмыс істей бастайды, бірақ «Марлоус ЛТД» инженерлік зауытында жұмыс істеудің сәніне тартылады. Жеті жыл шәкірт болып жұмыс істегеннен кейін, ол Ұлы депрессияның кезеңінде жұмыстан босатылады және содан кейін жұмыс таба алмайды. Ол көшедегі Хелен атты қызға ғашық болады, ол жүкті болады, бұл оларды үйленуге мәжбүр етеді, себебі Гарри енді жұмыссыз ғана емес, сонымен қатар қаражатты тексеруден өте алмайды. Оның үлкен әпкесі Салли Хардкасл социалистік агитатор Ларри Митпен ғашық болады және жергілікті заңсыз ставка жасаушы Сэм Грандидің ықыласына түседі. Салли Меттің социалистік ой-қиялымен бәсекелесе алмайтынын сезінеді, бұл жергілікті жұмысшы табының экономикалық ғана емес, сонымен қатар интеллектуалдық жағдайының нашар екенін көрсетеді. Романның кульминациясы нақты шеруге арналған, онда 1931 жылдың қазан айында НУВМ Салфорд қалалық әкімдігіне шеру ұйымдастырды. Шеруге полиция тарапынан зорлық-зомбылық көрсетілді; кітапта Ларри Мит полиция қызметкерінің таяғымен басына соққы алғаннан кейін қайтыс болады. Ларри Миттің өлімінен кейін Салли Сэм Грандидің ықыласына бой ұсынады, бұл оның әкесі мен бауырына жұмыс табуға мүмкіндік береді. Роман жазушылардың, журналистердің және саясаткерлердің көп назарын аударды, олардың барлығы кедейліктің сипаттамасына, бірақ ең бастысы, жұмысшы табының сол кедейлікпен қадір-қасиет пен ақылмен күресуге тырысқаны туралы айтқан сөздеріне әсерленді. Романның американдық басылымын қарап, Айрис Барри: «Долдегі махаббат – нағыз нәрсе» деді. Мысалы, Эдит Ситвелл: «Мен мұндай терең, қорқынышты сезімді бұрын ешқашан бастан өткерген емеспін» деп жазды. Роман коммерциялық сәттілікке жетті, сол жылы үш рет, ал 1939 жылға дейін тағы сегіз рет жарық көрді. Гринвуд: «Жас жігіттің өмірінің мағынасын, жұмыссыздық көлеңкесінде өмір сүруді, адалдықпен жастық шақтағы үміттер мен тілектерді іске асырудан айырылған жоғалған ұрпақтың трагедиясын көрсетуге тырыстым» деді.
Walter Greenwood's novel (1933) was written during the early 1930s as a response to the crisis of unemployment, which was being felt locally, nationally, and internationally. It is set in Hanky Park, an industrial slum in Salford, where Greenwood was born and brought up. The novel begins around the time of the General Strike of 1926, but its main action takes place in 1931. The novel follows the Hardcastle family as they are pulled apart by mass unemployment. The 17 year old Harry Hardcastle of Mansfield, studying in Lincoln, starts the novel working in a pawn shop, but is attracted to the glamour of working in the engineering factory Marlows Ltd. After seven years working there as an apprentice, he is laid off in the midst of the Great Depression, and is from that point on unable to find work. He becomes romantically involved with a girl on his street, Helen, whom he gets pregnant; this forces them to marry, despite the fact that Harry now not only is unemployed but also has been taken off the dole by the means test. Sally Hardcastle, his older sister, falls in love with a doomed socialist agitator, Larry Meath, and suffers the unwelcome attention of the local illicit bookmaker, Sam Grundy. Sally feels unable to compete with Meath's socialist intellectualism, highlighting not only the economic but also the intellectual poverty of the local working class community. The novel's climax focuses on an actual march, in which the NUWM marched on Salford Town Hall in October 1931. The march itself was met with violent police resistance; in the book, Larry Meath dies as a result of blows to the head from a policeman's truncheon. After Larry Meath's death, Sally despondently succumbs to the attentions of Sam Grundy, which allows both her father and brother finally to find work. The novel received much attention from writers, journalists, and politicians, who were all moved by its description of poverty, but, more importantly, by its account of a working class community attempting to deal with that poverty with dignity and intelligence. Reviewing the American edition of the novel, Iris Barry stated: "Love on the Dole is the real thing." Edith Sitwell, for example, also wrote: "I do not know when I have been so deeply, terribly moved." It was a commercial success, with three impressions that year, and eight more by 1939. Greenwood said he had "tried to show what life means to a young man living under the shadow of the dole, the tragedy of a lost generation who are denied consummation, in decency, of the natural hopes and desires of youth."
Пьеса
Романды Рональд Гоу сахнаға бейімдеді және 1934 жылы Манчестер репертуарлық театрында Венди Хиллер Салли Хардкастл рөлінде ойнады. "Шын" тіл мен заманауи әлеуметтік тақырыптар британдық көрермендер үшін жаңалық болды. Бір сыншы бұл пьесаның "қанмен ойластырылып, жазылғанын" айтты. Ол Ұлыбритания бойынша екі жеке труппамен гастрольде болды, кейде театрлары жоқ қалалардағы кинотеатрларда күніне үш қойылымға дейін көрсетілді. 1935 жылдың соңына қарай миллионнан астам адам оны көрді. Лондон, Нью-Йорк және Париждегі қойылымдар Венди Хиллерге атақ әкелді, ол 1937 жылы Гоуға тұрмысқа шықты. Бірақ барлық сыншылар да риза болған жоқ: "Жаңа мемлекетшіде" жазған Сеан О'Кейси "онда қарғысқа лайық ең бір кейіпкер жоқ, сондай-ақ еске алатын бір де бір ой да жоқ" деді. "Love on the Dole" британдық қоғамның назарын Ұлыбританиядағы әлеуметтік мәселеге аударды, бұл "Ашумен кері қарау" (1956), "Кэти үйге келді" (1966) немесе "Қара түстің ұлдары" (1982) кейінгі буын үшін істегенімен ұқсас (дегенмен оның стилі 1915 жылғы "Хобсонның таңдауына" жақын). Тарихшы Стивен Константин "Love on the Dole" әсерін көбінесе орта тапқа жататын көрермендерді кінәламастан оларды қозғалту жолымен түсіндірді – Гоу өзінің "жүрекке тигізуді мақсат еткенін" айтты.
The novel was adapted for the stage by Ronald Gow, and opened at the Manchester Repertory Theatre in 1934, with Wendy Hiller as Sally Hardcastle. The "real" speech and contemporary social themes were new to British audiences. One reviewer said the play had been "conceived and written in blood." It toured Britain with two separate companies, playing up to three performances a day, sometimes in cinemas in towns that had no theatre. A million people had seen it by the end of 1935. Runs in London, New York and Paris followed, making a name for Wendy Hiller, who married Gow in 1937. But not all reviewers were impressed: writing in the New Statesman, Seán O'Casey said that "there isn't a character in it worth a curse, and there isn't a thought in it worth remembering." Love on the Dole drew the British public's attention to a social problem in the United Kingdom in a similar way that Look Back in Anger (1956), Cathy Come Home (1966) or Boys from the Blackstuff (1982) would do for future generations (although its style is closer to 1915's Hobson's Choice). The historian Stephen Constantine attributed the impact of Love on the Dole to the way it moved the mostly middle class audiences without blaming them – Gow said he "aimed to touch the heart".
Теледидарлық бейімдеу
1967 жылы Джон Финч бұл пьесаны «Гранада Телевидениесі» үшін бейімдеді, оның құрамында Джордж А. Купер, Мартин Шоу, Малкольм Тиерни және Салли Хардкастл рөлінде Энн Сталлибрасс болды.
In 1967 the play was adapted for Granada Television by John Finch, with a cast including George A. Cooper, Martin Shaw, Malcolm Tierney, and Anne Stallybrass as Sally Hardcastle.
Музыкалық нұсқасы
1970 жылы Ноттингем ойын үйінде Терри Хьюз мен Роберт Грейдің жазған пьесасының музыкалық нұсқасы сахнаға шықты, музыкасын Алан Флук жазды, режиссурасы мен хореографиясы Джиллиан Линнге тиесілі болды.
A musical version of the play opened at the Nottingham Playhouse in 1970, written by Terry Hughes and Robert Gray, with music by Alan Fluck, directed and choreographed by Gillian Lynne.
Фильмге бейімделу
Кітап пен пьеса табысты болғанымен, Британдық киноцензуралар кеңесі (BBFC) 1930 жылдары фильм түсіруге рұқсат бермеді: ол "өте нашар оқиға, өте нашар ортада" болды және Гоудың сөзімен айтқанда, "қауіпті" деп есептелді. 1941 жылы ол британдық ұлттық фильмдер студиясымен түсіріліп, Дебора Керр Салли рөлінде ойнады. Бірақ сол кезде Екінші дүниежүзілік соғыс әлеуметтік жағдайды түбегейлі өзгертіп тастады. Бұл фильм британ полициясының көшілгендерге қарсы таяқ қолдануын көрсеткен алғашқы британдық көркем фильмі болды.
Although the book and play were successful, the British Board of Film Censors (BBFC) would not allow a film to be made during the 1930s: it was a "very sordid story in very sordid surroundings", and in Gow's words "regarded as 'dangerous'". It was eventually filmed and released in 1941 by British National Films, with Deborah Kerr as Sally. But by then social conditions were being radically changed by the Second World War. The film was the first English made feature film to show British police wielding truncheons against a crowd.