Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Бұрынғы Куба провинциясы
Former province in Cuba
Ориенте (oˈɾjente, "Шығыс") 1976 жылға дейін Кубаның ең шығыс провинциясы болды. "Oriente" термині бүгінгі күнге дейін елдің шығыс бөлігін атау үшін қолданылады, ол қазір бес түрлі провинцияға бөлінген. Ориенте тарихы 1607 жылы Кубаның батыс және шығыс әкімшіліктеріне бөлінуімен басталады. Шығыс бөлігі Сантьяго-де-Куба қаласынан басқарылды және Гаванадағы ұлттық үкіметке бағынышты болды. 1807 жылы Куба үш департаментке бөлінді: Оксидентал, Орталық және Ориентал. Бұл үлгі 1851 жылға дейін сақталды, содан кейін орталық департамент Батыс департаментіне қайта қосылды. 1878 жылы Куба алты провинцияға бөлінді. Ориенте өзгеріссіз қалды, бірақ 1905 жылы атауы Ориентеге қайтарылғанға дейін ресми түрде Сантьяго-де-Куба провинциясы деп аталды. Фидель мен Рауль Кастро Ориенте провинциясындағы (Биран) шағын қалада дүниеге келді. 1976 жылы провинция бес провинцияға бөлінді: Лас-Туннас провинциясы, Гранма провинциясы, Холгуин провинциясы, Сантьяго-де-Куба провинциясы және Гуантанамо провинциясы. Бұл әкімшілік өзгеріс 1976 жылғы 3 шілдедегі Кубаның 1304 нөмірі заңымен жарияланды және бүгінгі күнге дейін күшінде.
Oriente (oˈɾjente, "East") was the easternmost province of Cuba until 1976. The term "Oriente" is still used to refer to the eastern part of the country, which currently is divided into five different provinces. The origins of Oriente lie in the 1607 division of Cuba into a western and eastern administration. The eastern part was governed from Santiago de Cuba and it was subordinate to the national government in Havana. In 1807, Cuba was divided into three departamentos: Occidental, Central and Oriental. This arrangement lasted until 1851, when the central department was merged back into the West. In 1878, Cuba was divided into six provinces. Oriente remained intact but was officially renamed to Santiago de Cuba Province until the name was reverted to Oriente in 1905. Fidel and Raúl Castro were born in a small town in Oriente province (Birán). The province was split in 1976 into five different provinces: Las Tunas Province, Granma Province, Holguín Province, Santiago de Cuba Province, and Guantánamo Province. This administrative change was proclaimed by Cuban Law Number 1304 of July 3, 1976, and remains in place to this day.
Тарих
Диего Веласкес 1514 жылы Ориенте провинциясының астанасын құрып, оны Сантьяго-де-Куба деп атады. Провинция 22 муниципалитеттен тұрады және Кубаның ең үлкен провинциясы болып табылады, онда ел халқының үштен бірі тұрады. Ориенте провинциясы Кубаның ең шығыс аймағында орналасқан. Оның халқы 1 797 606 адамды құрайды. Ол 14641 шаршы миль (37,920 км²) аумақты алып жатыр және әртүрлі тау жоталарынан тұрады. Сиерра-Маэстра аймағында Кубаның ең биік тау шыңы – Пико-Туркино орналасқан. Ориенте провинциясы Куба тарихының көп бөлігінің ошағы, Фидель мен Рауль Кастроның туған жері. Хосе Марти Дос-Риостағы шайқаста қаза тапты, сонымен қатар Ориентеде көптеген партизандық соғыстар болды. Кубаның алғашқы партизандық соғысы 1523 жылы Сиерра-Маэстра тауларында испандықтардың алға басуына қарсы болды. Кубаның ең көне қалаларының кейбірі Ориенте провинциясында (мысалы, Баракоа) орналасқан және Кубаның тәуелсіздік және нәсілдік теңдік үшін күрестің бай тарихын сақтайды. 1800 жылдары құлдыққа түскен африкалықтардың көп бөлігі Кубаға қант зауыттарында жұмыс істеу үшін әкелінді, бірақ кейбіреулері Гаитиден және басқа да көрші аралдардан әкелінді, өйткені олар арзан және тиімді жұмыс күші болды. Тәуелсіздік қозғалысынан кейін ашық соғыс басталды және 1867-1878 жылдар аралығында жалғасты. 1886 жылы құлдық ақыры жойылды, бірақ көптеген афро-кубалықтардың өмірі, әсіресе Ориенте провинциясында, қиын күреске айналды. 1899 жылы испандықтардың басып алуы аяқталғаннан кейін Ориенте провинциясы афро-кубалықтар үшін пана болды. Ориентеде жеке жер иелері мен жалға алушылардың саны ең көп, халықтың 96% жергілікті тұрғындарды құрады. Афро-кубалықтар жер жұмысшыларының 26% -ын құрады. Афро-кубалықтарға тиесілі жерлердің 75% -ы Ориенте провинциясында болды. Ориентеде афро-кубалықтардың жағдайы жақсарғанымен, провинцияда кедейлік әлі де кең тараған және олар бай кубалықтар мен шетелдік жер иелері тарапынан қысымға ұшырады. Қант пен кофе – ең маңызды ауыл шаруашылығы өнімдері болды. Аймақ бойынша қырық бір қант зауыты орналасқан. Шетелдік инвесторлар провинциядағы мүмкіндіктерді көріп, қант өндірісін арттыру үшін мүмкіндігінше көп жер сатып ала бастады. Инвесторлар жер сатып алған сайын жергілікті шаруалар жұмыстан шығарылып, олардың наразылығы күшейді. Кедейлік өсті және 1912 жылдың мамыр айында Ориенте провинциясындағы кубалықтар ашу-ызаға толы нүктеге жетті. Массалық демонстрациялар басталды және афро-кубалықтар шетелдік инвесторларға тиесілі бизнестер мен мүлікті тонауға және өртеп жіберуге кірісті. Жауап ретінде Куба үкіметі армияны жіберіп, афро-кубалықтардың мүлігін өртеп, көптеген адамдарды өлтірді. Екі жыл ішінде Ориентедегі қант зауыттарының жартысы АҚШ инвесторларына тиесілі болды. Бұл аймақта жұмыс істейтін кубалықтардың өмірі шыдайсыз болды. Біріккен жеміс компаниясы алып келген американдықтар, ямайкалықтар, багамдықтар мен гаитиліктердің болуы 1898 жылғы АҚШ басып алуына дейін болмаған нәсілдік проблемаларды күшейтті. Кубаның ұлттық батыры Хосе Марти көпұлтты республика құруды талап етті.
Diego Velazquez founded the capital of Oriente province in 1514 and named it Santiago de Cuba. The province comprises 22 municipalities and is Cuba's largest province containing about one third of the country's population. Oriente Province is in the most eastern region of Cuba with a population of 1,797,606. It stretches across 14641 square miles (37,920 km2) and consists of various mountain ranges with the Sierra Maestra region having Cuba's highest mountain peak and elevation in Pico Turquino. Oriente Province is the cradle of much of Cuba's history being the place of Fidel and Raul Castro's birth. José Martí was killed in battle in Dos Ríos and many guerrilla wars have also taken place in Oriente. Cuba's first guerilla style war was in 1523. against the advancing Spaniards in the Sierra Maestra Mountains. Some of Cuba's oldest cities are in Oriente Province (such as Baracoa) and carry a rich history of Cuba's struggle for independence and racial equality. Throughout the 1800s a significant number of enslaved African people were brought to Cuba to work at the sugar mills, although some were brought from Haiti and other neighboring islands because they were also cheap and efficient labor. Open warfare broke out after an independence movement and lasted from 1867 to 1878. Slavery was finally abolished in 1886, but life for many Afro Cubans remains a struggle, especially in Oriente Province. After the occupation of the Spanish ended in 1899, Oriente Province became a refuge for Afro Cubans. Oriente had the highest number of individual land owners and renters with 96% of the population being native born. Afro Cubans constituted as many as 26% of the land workers. Of the total land owned by Afro Cubans, 75% were in Oriente Province. Even though Afro Cubans fared better in Oriente, poverty was still rampant in the province and they remained oppressed by wealthy Cubans and foreign land owners. Sugar and coffee were the main agricultural products produced. And at the highest there were forty one sugar mills spread throughout the region. Foreign investors saw opportunity within the province and began to buy as much land as possible to increase sugar production. As investors bought land, local farmers were pushed out and frustration increased. Poverty grew and by May 1912 Cubans in Oriente Province had reached a boiling point. Massive demonstrations erupted and Afro Cubans began to loot and burn businesses and property owned by foreign investors. In response, the Cuban government sent in the army to burn the property of the Afro Cubans and slaughtered many. Within two years, half of the sugar mills in Oriente were owned by U. S. investors. For Cubans working within the province, life had become near unbearable. The presence of Americans, Jamaicans, Bahamians and Haitians, brought in by the United Fruit Company exacerbated racial problems not present until the U. S. occupation of 1898. Cuba's national hero, José Martí called for a multiracial republic.