Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Швейцариялық океанограф және инженер (1922–2008)
Swiss oceanographer and engineer (1922–2008)
Жак Пикард (28 шілде 1922 – 1 қараша 2008) – мұхит ағымдарын зерттеуге арналған суасты кемелерін жасағанымен танымал швейцариялық океанограф және инженер. «Челленджер» тереңдігінде АҚШ Әскери-теңіз күштерінің лейтенанты Дон Уолшпен бірге әлемдік мұхиттың ең терең нүктесін және Жер қыртысының бетіндегі ең терең орнын – Мариана шұңқылын зерттеген алғашқы адамдар болды. Бұл шұңқыл Тынық мұхитының батыс бөлігінде орналасқан.
Jacques Piccard (28 July 19221 November 2008) was a Swiss oceanographer and engineer, known for having developed underwater submarines for studying ocean currents. In the Challenger Deep, he and Lieutenant Don Walsh of the United States Navy were the first people to explore the deepest known part of the world's ocean, and the deepest known location on the surface of Earth's crust, the Mariana Trench, located in the western North Pacific Ocean.
Challenger Deep миссиясы
Жак сол кезде су асты зерттеулері үшін су асты кемелерін жасаудың түрлі жолдарын зерттеген АҚШ Әскери-теңіз күштерінен қаржылық көмек сұрады. Жак өзінің батискабын, қазір Триест деп аталатын, көрсету үшін АҚШ-қа шақырылды. Оның жобаларына әсерленген АҚШ Әскери-теңіз күштері кемені сатып алып, Пикардты кеңесші ретінде жұмысқа алды. Су асты кемелерін құтқару және іздеу үшін қолданылатын су асты кемелерінің стратегиялық маңыздылығын мойындаған Әскери-теңіз күштері Триестті үлкен тереңдікте сынақтан өткізе бастады. "Триест" 24 000 фут тереңдікке жете алатындықтан, Пикард және оның әріптестері одан да үлкен міндетті жоспарлады: теңіздің түбіне саяхат. 1960 жылдың 23 қаңтарында Пикард және лейтенант Дон Уолш Тынық мұхитының батысында орналасқан Мариан шұңқырының түбіне жетті. Төмен түсу тереңдігі 10,916 метр (35,813 фут) деп өлшенді; кейін 1995 жылы жасалған, дәлдігі жоғары өлшеулер Мариан шұңқырының тереңдігі 10,911 метр (35,797 фут) екенін көрсетті. Төмен түсуге төрт сағат уақыт кетті. Батискафта ғылыми жабдық болған жоқ және ешқандай тәжірибелер жүргізілмеді; миссияның мақсаты – осы тереңдікке жету мүмкін екенін дәлелдеу болды. 30 000 фут тереңдікке дейін түсу оқиғасыз өтті, содан кейін экипаж қатты жарылыс естіді. Дегенмен, олар түсуді жалғастырып, ақыры 35 800 фут тереңдікте "қоңыр лайға" қонды. Теңіз түбіне жеткенде, олар бір жалпақ балықты және жаңа түрдегі шаянды көрді. Теңіз биологтары кейіннен олардың байқауларын күмәнді деп бағалап, мұндай тереңдікте 17 000 фунт/квадрат дюйм қысымда ешқандай балықтың тірі қалуы мүмкін емес екенін мәлімдеді. Көру терезелерінде жарықтар пайда болғанда, Пикард саяхатты қысқартты. Тек 20 минут бойы теңіз түбінде болғаннан кейін, олар су бетіне қайта оралу үшін балласт тастай бастады, ал зақымдалған кеме үш сағат 15 минуттан кейін эскорт кемелеріне оралды. Бұл тарихи саяхат бүкіл әлемнің назарын аударды, ал Пикард Роберт С. Дицпен бірлесіп, миссияны жоспарлауға көмектескен танымал геологпен бірге «Жеті миль тереңдікке» атты кітап жазды. Алайда, жоспарланған экспедиция ешқашан өткізілмеді. Триестті күтіп ұстау және пайдалану қымбатқа түсті. Ол үлгілерді жинауға және фотосуреттер түсіруге қабілетсіз болды, сондықтан сапарларының нәтижесінде ғылыми деректер аз болды.
Jacques sought financial help from the U. S. Navy, which at that time was exploring various ways of designing submarines for underwater research. Jacques was welcomed to the U. S. to demonstrate his bathyscaphe, now named the Trieste. Impressed by his designs, the U. S. Navy bought the vessel and hired Piccard as a consultant. Recognizing the strategic value of a workable submersible for submarine salvage and rescue, the Navy began testing the Trieste for greater depths. With his Trieste able to reach depths of 24,000 feet, Piccard and his colleagues planned an even greater challenge:—a voyage to the bottom of the sea. On 23 January 1960, Piccard and Lt. Don Walsh reached the floor of the Mariana Trench located in the western North Pacific Ocean. The depth of the descent was measured at 10,916 meters (35,813 feet); later, more accurate, measurements during 1995 found the Mariana Trench to be slightly less deep at 10,911 m (35,797 ft). The descent took four hours. The bathyscaphe carried no scientific equipment and no experiments were conducted; the mission's purpose was to prove that the depth could be reached. The descent progressed without incident until 30,000 feet, when the crew heard a loud crack. They continued the dive, however, finally touching down in "snuff colored ooze" at 35,800 feet. When they reached the featureless seabed, they saw a flat fish as well as a new type of shrimp. Marine biologists later disputed their observations, claiming that no fish could survive the 17,000 psi pressure at such depths. Upon discovering cracks in the viewing windows, Piccard cut the voyage short. After only a 20 minute stay on the bottom, they began dumping ballast for their return to the surface, and the damaged vessel returned to its escort ships without incident in three hours and 15 minutes. The historic dive received worldwide attention, and Piccard wrote an account of it, Seven Miles Down, with Robert S. Dietz, a renowned geologist who had helped plan the mission. A planned return expedition, however, never occurred. The Trieste was expensive to maintain and operate. It was incapable of collecting samples and could not take photographs and so had little scientific data to show for its voyages.
Бен Франклин миссиясы
1969 жылғы 14 шілдеде, Аполлон-11 ғарыш кемесінің ұшырылуына екі күн қалғанда, Бен Франклин, сондай-ақ Грумман/Пиккард PX 15 мезоскафы ретінде белгілі, Флорида штатының Палм-Бич жағалауындағы Гольфстрим ағысының күшті бөлігіне буксирленді. "Бен Франклин" және оның алты адамнан тұратын халықаралық экипажы Флорида штатының Ривьера-Бич жағалауынан 305 метр тереңдікке сүңгіп, төрт аптадан астам уақыт бойы ағыспен солтүстікке қарай 2329 километрдей жол жүріп, Мэн штатының жанында су бетіне шықты. Экипаж құрамында миссия жетекшісі Жак Пиккард; Эрвин Эберсольд, тағы бір швейцариялық, Пиккардтың таңдаған ұшқышы және Пиккардқа көмекшісі, сондай-ақ Франклиннің жобалануы мен құрылысы кезіндегі жоба инженері болды. Grumman Don Kazimir атты теңізші-субмаринаны капитан етіп таңдады. АҚШ Теңіз күштерінің Океанографиялық кеңсесі Фрэнк Баббиді континенттік шельфтегі қозғалыс жолында теңіз түбін зерттеу үшін жіберді, ал Ұлыбритания Корольдік Теңіз күштері акустикалық маман Кен Хейгты жіберді, ол су асты акустикасын зерттеді және миссия барысында су қабатының жоғары және төменгі бөліктерінде дыбыстық эксперименттер жүргізді. Алтыншы мүше – NASA-дан келген Чет Мэй. Оның маманы – "ғарышта жұмыс істейтін адам". Вернер фон Браун Франклин миссиясы туралы естіп, Палм-Бичтегі су асты кемесіне барып, осы миссияны алдағы Skylab сияқты ұзақ мерзімді ғарыш миссиясының аналогы деп санады. Ол Мэйді NASA өкілі ретінде тағайындап, миссияға қатысып, ұзақ уақыт оқшауланудың адам экипажына тигізетін әсерін зерттеуді тапсырды. Американдық патриот және өнертапқыш, Гольфстрим ағысын картаға түсірген алғашқылардың бірі болған Бен Франклиннің құрметіне аталған, 15 метрлік "Бен Франклин" 1966 және 1968 жылдар аралығында Швейцарияда Пиккард пен Grumman Aircraft Engineering Corporation үшін салынды. Ол қайта қалпына келтіріліп, қазір Канаданың Ванкувер қаласындағы Теңіз мұражайында орналасқан.
On 14 July 1969, just two days before the Apollo 11 launch, the Ben Franklin, also known as the Grumman/Piccard PX 15 mesoscaphe, was towed to the high velocity center of the Gulf Stream off the coast of Palm Beach, Florida. Once on site, the Ben Franklin with its six man, international crew descended to 1,000 feet off of Riviera Beach, Florida and drifted 1,444 miles north with the current for more than four weeks, surfacing near Maine. The crew consisted of Jacques Piccard as the mission leader; Erwin Aebersold, another Swiss, as Piccard's handpicked pilot and main assistant to Piccard and project engineer during the Franklin's design and construction. Grumman selected a Navy submariner named Don Kazimir to be captain. The U. S. Navy Oceanographic Office sent Frank Busby to conduct a bottom survey along the drift track over the Continental Shelf and the Royal Navy sent Ken Haigh, an acoustic specialist, who studied underwater acoustics and performed sonic experiments up and down the water column throughout the mission. The sixth man was Chet May from NASA. His specialty was "man working in space". Wernher von Braun learned about the Franklin mission, visited the submarine in Palm Beach, and considered the mission a kind of analogue to a prolonged mission in space, such as on the forthcoming Skylab. He appointed May as a NASA observer to accompany the mission and study the effects of prolonged isolation on the human crew. Named for the American patriot and inventor who was one of the first to chart the Gulf Stream, the 50 foot Ben Franklin was built between 1966 and 1968 in Switzerland for Piccard and the Grumman Aircraft Engineering Corporation. It has been restored and now resides in the Vancouver Maritime Museum in Vancouver, Canada.
Тәуелділігі мен айырмашылығы
Ambient суретшілері Мэтт Рульман мен Селер 2008 жылы Бен Франклин саяхатына арналған Mesoscaphe альбомын бірлесіп шығарды. Ол 1972 жылы Говард Н. Поттс медалімен марапатталды. 1981 жылы Пикард Дүниежүзілік мәдени кеңестің негізін қалаушы мүшесі болды. 2008 жылдың 1 ақпанында Пикардқа Ловен католик университетінде (Louvain la Neuve) құрметті доктор ғылымы берілді.
Ambient artists Matt Ruhlmann and Celer collaboratively released an album called Mesoscaphe in 2008, dedicated to the voyage of the Ben Franklin. He was awarded the Howard N. Potts Medal in 1972. In 1981, Piccard became a founding member of the World Cultural Council. On 1 February 2008, Piccard was honored Doctor honoris causa at the Catholic University of Louvain (Louvain la Neuve).