Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ирландиялық либерал саясаткер, заңгер және судья Сэр Сэмюэл Уокер, 1-ші баронет, PC (Ирландия), KC (19 маусым 1832 – 13 тамыз 1911) – ирландиялық либерал саясаткер, заңгер және судья. Ол Пемброк үйінің Уокер баронеттерінің біріншісі болды.
Irish Liberal politician, lawyer and judge
Sir Samuel Walker, 1st Baronet, PC (Ire), KC (19 June 1832 – 13 August 1911) was an Irish Liberal politician, lawyer and judge. He was the first of the Walker baronets of Pembroke House.
Мансап
Ол Гор Порт, Финеа, Уэстмит графтығында капитан Александр Уокер мен оның әйелі Элизабет Эллиоттың кіші ұлы ретінде дүниеге келді. Ол Портарлингтон мектебінде және Дублиндегі Тринити колледжінде білім алды. 1855 жылы адвокаттық құқық алғанға дейін Грейс Иннге оқуға түсті. Ол тез арада Ирландияның Канцлерлік соттарының жетекші адвокаттарының біріне айналды: 1872 жылы Королеваның кеңесшісі болып тағайындалды, ал он бір жылдан кейін Ирландияның солиситор-генералы болды. Келесі жылы ол Лондондерри округінен Либералдық партиядан парламент депутаты болып сайланды, бірақ округ бөлінгеннен кейін бір жылдан астам уақыт өткен соң мандатын жоғалтты. 1885 жылы ол аралдың бас прокуроры қызметін де атқарды. Оның "Парламентке кіргенде, депутаттардың ант берусіз фактілерді айтқанын естіп таң қалғанын" айтқан сөзі, мүмкін, әзіл болған. Ол өзі парламентте сирек сөйледі, бірақ оның сирек сөздері өткір зиялылығымен ерекшеленді. Ирландияның өзін-өзі басқаруын қолдаған Уокер Либералдық партияның бөлінуінен кейін партияда қалды және 1892 жылы Гладстон билікке оралғанда Ирландияның Лорд-канцлері болып тағайындалды. Үш жылдан кейін Лорд Розбери үкіметі құлағанда, ол апелляциялық сот судьясы болып тағайындалды және 1905 жылы Либералдық үкімет оны Лорд-канцлер қызметіне қайта тағайындағанға дейін осы лауазымда қалды. Ол Дублин қаласындағы Үстіңгі Маунт көшесіндегі Пемброк Холлда тұрды. Келесі жылы ол барондыққа ие болды және 1911 жылдың 13 тамызында Дублиндегі Пемброк Холл үйінде қызметте жүргенде кенеттен қайтыс болды. Ол өзінің бірінші әйелі Сесилия және қызы Элиспен бірге Маунт-Джером зиратында жерленген.
He was born at Gore Port, Finea, County Westmeath, a younger son of Captain Alexander Walker and his wife Elizabeth Elliott. He was educated at Portarlington School and Trinity College Dublin. He entered Gray's Inn before being called to the bar in 1855. He quickly became one of the leaders of the Irish Chancery bar: in 1872 he was made a Queen's Counsel, and eleven years later he became Ireland's Solicitor General. The following year, he was elected Liberal Member of Parliament for Londonderry, a seat he held for little more than a year before the constituency was divided, and in 1885 he was also for a period the island's Attorney General. His celebrated remark that on entering the House of Commons "he was amazed to hear Members making factual statements without sworn affidavits to support them" was probably a joke. He himself rarely spoke in the House, but his rare speeches were enlivened by a dry wit. An advocate for Home Rule, Walker remained within the Liberal Party after its split, and was eventually appointed Lord Chancellor of Ireland when Gladstone returned to power in 1892. When Lord Rosebery's ministry fell three years later, he was made a Lord Justice of Appeal, and remained in this capacity until his reappointment as Lord Chancellor by the Liberal government in 1905. He lived at Pembroke Hall, Upper Mount Street in Dublin city. He was created a baronet the following year, and died rather suddenly, while still in office, at his Dublin house Pembroke Hall on 13 August 1911. He is buried in Mount Jerome Cemetery, beside his first wife Cecilia and his daughter Alice.
Қасиет-қасиеттері мен беделі
Ол зор қабілетке ие заңгер болды және Ирландияның көрнекті судьяларының ерекше тобының біріне айналды, оған Кристофер Паллес (1874–1916), Джеральд Фитцгиббон (1878–1909) және Хью Холмс (1897–1913) кірді. Олар 1890–1910 жылдары Ирландияның апелляциялық сотына сот төрелігі саласында бесiз теңдесi жоқ бедел бердi, ол ағылшын сотының кез келген баламасымен салыстыруға болатын деңгейде болды. Морис Хили оны "сенiмдi дос және батыл адам" деп бағалаған, бірақ осы қасиеттері кейде оны саяси батылдыққа шақырғанын айтқан. Оның жетекшi журналист және берiк саяси одақтасы Маттиас Бодкинді округ сотының судьясы етiп тағайындауға тырысуы саяси қателік болды. Бодкин бiлiктi адвокат болғанымен, Уолкердiң саяси қарсыластары оның сотқа тағайындалуға қажеттi тәжiрибесi бар-жоғына күмән келтірді. Соның нәтижесiнде Бодкиннің тағайындалуының заңдылығын сынаған шара қолданылды, бұл үкiметтi ұятқа қалдырды, бiрақ ешқандай зиян келтірмеді: мәселе келісіммен шешілді және Бодкин, жалпы алғанда, өте жақсы судья екенiн көрсеттi.
He was a lawyer of great ability, and went on to become one of a remarkable group of Irish judges, which included Christopher Palles (served 1874–1916), Gerald FitzGibbon (served 1878–1909), and Hugh Holmes (served 1897–1913), who gave the Irish Court of Appeal, in the years 1890–1910, a reputation for judicial eminence which has never been equalled by any other Irish Court, and could bear comparison with any equivalent English court. Maurice Healy praised him as "a loyal friend and a man of courage" but thought that these qualities sometimes led him into acts of political recklessness. His insistence on appointing Matthias Bodkin, a leading journalist and a staunch political ally, to a County Court judgeship, was a serious political blunder. Although Bodkin was a qualified barrister, legitimate doubts had been raised by Walker's political opponents as to whether he had the necessary years of practice to qualify for appointment to the Bench. The result was an action for quo warranto challenging the validity of Bodkin's appointment, which gravely embarrassed the Government, although no harm ultimately came of it: the case was resolved amicably and Bodkin, by general agreement, proved to be an excellent judge.
Отбасы
Ол 1855 жылы Артур Грин мен Фрэнсис Шоудың қызы Сесилия Шарлотта Гринге үйленді, ол атақты судья Ричард Уилсон Гриннің сіңлісінің қызы еді. Олардың алты баласы болды, оның ішінде екінші баронет Александр және 1949 жылы қайтыс болған Элис. Сесилия 1880 жылы қайтыс болды. Ол 1881 жылы екінші рет Элеонора МакЛафлинге үйленді, одан екі бала дүниеге келді, соның ішінде Сесил, ол жартылай ағасы Александрдан кейін үшінші баронет атанды. Сэмюэлдің үлкен ағасы генерал сэр Марк Уокер болды.
He married firstly in 1855 Cecilia Charlotte Greene, daughter of Arthur Greene and Frances Shaw, and a niece of the eminent judge Richard Wilson Greene, with whom he had six children, including Alexander, the second baronet, and Alice, who died in 1949. Cecilia died in 1880. He married secondly in 1881 Eleanor McLaughlin, with whom he had two more children, including Cecil, who succeeded his half brother Alexander as third baronet. Samuel's elder brother was General Sir Mark Walker VC KCB.