Кіріспе

Адам Лофтус, 1-ші виконт Лофтус (шамамен 1568–1643), 1619 жылдан Ирландияның лорд-канцлері болды және 1622 жылы Ирландия жұртына Король графтығының Эли виконты Лофтус титулы берілді. Оның сіңілісі, тағы бір Адам Лофтус, Ирландияның лорд-канцлері және Ирландия шіркеуінің бас архиепископы болды. Лорд Лофтус 1624 жылы Ирландияның лорд-депутаты, виконт Фолклендпен қақтығысқа түсті; ал 1630-шы жылдардың соңында Фолклендтің ізбасары, 1-ші виконт Вентвортпен араздасуы одан да күшті болды. Лорд Вентворт 1640 жылдың қаңтар айында Страффордтың 1-ші графы болып жарияланды. 1641 жылы Лорд Страффордқа қарсы қозғалған импичмент процесінің басты айыптауларының бірі, оның сатқындық қылмысы үшін сотталуы мен өлім жазасына кесілуіне әкелді, бұл Лорд Лофтусқа жасалған деген қатыгездікке негізделген болатын.

Ерте өмір

Лофтс Роберт Лофтстың екінші ұлы болды; анасы туралы көп мәлімет жоқ. Оның әкесінің әкесі – Свинсайдтан шыққан Эдвард Лофтус, Йоркшир графтығындағы Коверхэм приходынан. Шамамен 1592 жылы оның ағасы Адам Лофтус, Ирландияның Лорд-канцлері және Дублиннің архиепискобы, отбасына қалай көмектесу керегін жақсы білгендіктен, немере інісіне Дублиндегі Сент-Патрик соборының пребендісін сыйлады, бұл қызметке рухани қызметкерлік міндеттері кірмейтін. Сол кезде ол діни (немесе, мүмкін, тек дьякондық) шенде болған және үш немесе төрт жылдан бері Кембридж университетінің Магистрі болған болуы мүмкін. Екі жыл өткен соң ол Глендалоу архидиаконы болды, ал 1597 жылдың 17 қыркүйегінде Ирландия маршал сотының судьясы тағайындалды. Патентте ол азаматтық құқық бакалавры деп көрсетілген және оның осы саладағы білімі жоғары бағаланған.

Мансап

Ирландиядағы Елизавета соғыстары кезінде әскери заңдар жиі қолданылды, ал Лофтустың Ирландия әскери сотының судьясы болып тағайындалу мақсаты оның шешімдерінің "ретті және салмақты түрде қаралып, қабылдануын" қамтамасыз ету болды. Ол осы лауазымды атқарган жалғыз адам болды, ол келесі билік кезінде пайдасыз болып қалды. Кейіннен Лофтус судья ретіндегі аз төленген еңбегінің өзінің шіркеу сотындағы табысты тәжірибесінен бас тартуға мәжбүр еткеніне шағымданды. 1598 жылдың 8 қарашасында ол канцлерлік кеңседегі шебер атанды, ал бір жылдан кейін ол өзінің інісі жалға алған жерлерге иелік құқығын алды. 1604 жылы архиепископ өзінің туысын, азаматтық құқық профессорын және өзінің викарийін Глендалоу соборының архидиаконы ретінде, сондай-ақ, оған қарасты діни міндеттерді атқаруға қабілетті викарийді ұстап тұрғаны туралы ресми түрде мәлімдеді. Архидиакон одан көп ұзамай рыцарь атағын алды. Кейіннен архиепископ Лауд осы келісімге қарсы күшті наразылық білдірді, бірақ Лофтус Глендалоуды өмірінің соңына дейін сақтап қалды. 1607 жылы ол Англияға барған болуы мүмкін; 21 наурызда архиепископ Джонс, ол сол кездегі канцлері, оны Солсберидің 1-ші графы Роберт Сесилге, сол кездегі ағылшын үкіметіндегі маңызды тұлғаға ұсынды. Үш айдан кейін ол өмір бойына 219 фунт стерлингтік жылдық зейнетақы алды. 1608 жылдың басында Лофтус Ирландияның құпия кеңесінің мүшесі болды. Ол маршал сотындағы өзінің мінез-құлқы үшін мақтаған лорд-депутат Чичестермен жақсы қарым-қатынаста болды. 1610 жылы ол Лорд Томмондпен қатысты дауға түсті, және Солсбери оған қарсы шешім шығарды. 1611 жылы ол Мэрибороның констеблі болды, Квинс округі, ол бұл кезде номиналды лауазымға айналған еді. Лофтус сэр Фрэнсис Рашпен бірге 1613 жылғы Ирландия Парламентіне Корольдік округтен депутат ретінде сайланды, бұл еркін иеленушілердің таңдауынан гөрі шерифтің әрекетімен болды. Ол сэр Джон Дэвисті Ұлы палатаның спикері етіп тағайындаған протестанттық көпшіліктің бірі болды, католик азшылығының қарсылығына қарамастан, олар сэр Джон Эверадты қолдаған еді. Келесі жылы ол Уэксфордтағы тәркіленген жерлерге иелік құқығын алды.

Ирландияның лорд-канцлері

1618 жылдың жазында Лофтус Англияға барып, Лорд-депутат Сент-Джон мен оның Кеңесінен келген ұсыныс хатын алып келді. Келесі жылы ол Қамқорлық сотының комиссарларының бірі болып тағайындалды. Дублин архиепископы Томас Джонс 1619 жылдың 10 сәуірінде қайтыс болды, ал 23 сәуірде Лофтус оның орнына лорд-канцлер болып тағайындалды.

Лорд Фолклендпен қақтығыс

1622 жылғы мамыр айында Сент-Джонды қайтарғаннан кейін Лофтус Ирландияның Лорд-әділеті болып тағайындалды және ол бірден Эли виконты Лофтус атағын алды. Осы тағайындамаға байланысты жеке мөрде I Джеймс оған осы мұрагерлік құрметті «оның үйінде еркек мұрагер болғанша, оның қасиеттері болашақ ұрпақтарға жеткізілсін» үшін бергенін айтты. Лорд-канцлер ретінде Лофтус шіркеудің жағдайына қатысты комиссиялар құрамына кірді және Ольстердегі бейбітшілік орнату жұмысын аяқтады. Ол Сент-Джонмен әрқашан жақсы қарым-қатынаста болды, ал бастапқыда жаңа Лорд-депутат Генри Кэримен (1-виконт Фолкленд) жақсы қарым-қатынаста болды, бірақ 1624 жылға қарай олар ашық соғысқа шықты. Канцлер Ирландияның Ұлы мөрін кейбір былғары өңдеу және арақ жасау лицензияларына қоюдан бас тартты, бірақ олардың заңдылығын судьялардың қарауына ұсынды. Фолкленд, корольдің өкілі ретінде, барлық заңдық наразылықтарды жоққа шығаруға өкілетті екенін мәлімдеді, кейін Страффорд та осылай істеді. Дау ұзаққа созылды, Лофтус өзінің отыз жылдық қызметіне немқұрайлы қарағанын, төлемақысы төленбегенін және оның жоғары лауазымын сақтау үшін жылына 300 фунт стерлингі ғана бар екенін айтып шағымданды. Бұл шағымдар негізді болып көрінді, және 1625 жылы оған канцелярия жарлықтарының жартысы берілді. I Чарльздің таққа отыруы Фолкленд пен оның канцлері арасындағы жағдайды жақсартпады, және 1627 жылдың мамырында соңғысы Англияға шақырылды, ал Ұлы мөр комиссияға берілді. Ұзақ тергеуден кейін I Чарльз Лофтусты судья ретінде оған тағылған барлық айыптамалардан толығымен ақтатты, ал 1628 жылдың мамырында Фолклендке оны толыққанды қалпына келтіруге және оған, сондай-ақ оның лауазымына лайық құрметпен қарауға бұйрық берілді. 1629 жылы король Лофтусқа Англияға қалаған уақытта баруға ерекше рұқсат берді, Ұлы мөрді соңғы тағайындалған комиссарлардың қолына қалдырды, олардың бірі оның туысы, Ратфарнхэмнің сэр Адам Лофтусы болды. 1629 жылдың тамызында Фолкленд Ирландияны тастап кетті, ал канцлер екінші рет Ирландияның Лорд-әділеті болды, кейін Корк графы болған сэр Ричард Бойлмен бірге. 1632 жылы Лофтус Уильям Ньюманды, кейіннен оның капелланы, Дублин Тринити колледжіне оқытушы болып тағайындауға белсенді қатысты.

Вентвортпен қақтығысу

Лорд Фолклендтің мұрагері, 1-ші виконт Вентворт, 1633 жылдың жазында ғана Ирландияға келді, бірақ Лофтус оның тағайындалуы белгілі болған соң оған құттықтау хат жазды. Ол оған бұрынғы қызметтері үшін алғыс айтты, Фолклендпен болған келіспеушіліктерін білдірді және «атағы оның келгенінен бұрын таралған» адамның құрметіне лайық болуге уәде берді. Лорд Вентворт келгенде оған төрт жыл бойы вице-король міндетін атқарған лорд-канцлермен жұмыс істеуге тура келді. 1636 жылға дейін екеуінің арақатынасы жақсы болған сияқты; алайда, сол жылдың 23 сәуірінде Вентворт епископ Брамхоллға Лофтус және оның әйелі (Сара Барлоу) туралы жағымсыз пікірлер білдірді. Лорд Вентворт енді лорд Лофтусты түрлі жемқорлық немесе кемінде заңсыз әрекеттер жасады деп айыптады, соның ішінде ашық сотта емес, жеке резиденциясында істерді қараумен (бірақ Вентворттың өзі кейде осылай жасаған, және бұл практика ыңғайлылық пен шығындарды үнемдеу үшін дұрыс екенін дәлелдеуге болады). Ең бастысы, Лофтус пара алмаса, үкім шығармайды деп айыпталды. Вентворттың алғашқы шабуылы тікелей емес болды: Лофтустың екінші ұлы Эдвард Меткалфтың мүлкін басқаруда жемқорлық жасады деп айыпталды. Эдвард елден ақылымен кетіп қалды, бұл Вентворттың ашуын тудырды; Вентворт оның Ирландияға оралуын талап етті (мұндай талапты орындай алатыны оның билігінің көрсеткіші). Эдвард лорд-депутаттың алдындағы қарсылығы үшін кешірім сұрауға мәжбүр болды және қысқа мерзімге қамауға алынды. Содан кейін Вентворт лорд-депутаттың өкілеттігімен сотта, Касл палатасының сотында, Ирландиядағы Жұлдыз палатасына баламасы Лофтусқа тікелей шабуыл жасады. Ол Лофтустың құқық біліміне қарамастан, Касл палатасында нашар жағдайда болатынын түсінді, өйткені Вентворт патшалық өкілеттікті пайдаланып Лофтустың аргументтерін жоққа шығара алады. Джон Фицджеральд есімді шаруа Лофтустың оны ұстауға тырысқанына қарамастан, Вентвортқа өтінішхат жіберіп, Лофтус оны немесе оның қорғанындағы куәгерлерін тыңдамай-ақ оған қарсы үкім шығарғанын мәлімдеді. Содан кейін Лофтус оны сот төлемінен қашу үшін өзінің басты байлығы – бидайын жасырғаны үшін түрмеге қамады. Фицджеральдтың ақылды шаруа ретінде өнімін тек астық қоймаларында сақтағанын айтқандығына қарамастан. Касл палатасы, істі алдын ала қарастырмай, Лофтустан Фицджеральдты тергеу аяқталғанша босатуды сұрады, бірақ ол қайта-қайта ескертулерге қарамастан, бұдан бас тартты.

Лофтус неке келісімінің даулары

1621 жылы лорд-канцлердің үлкен ұлы сэр Роберт Лофтус, сэр Фрэнсис Руиштің қызы Элеонор Руишке үйленді; оның қарындастары Мэри мен Энн сәйкесінше 1-ші Монтрат графына және лорд-депутаттың бауыры сэр Джордж Вентвортқа үйленді. Сэр Фрэнсис 1629 жылы қайтыс болды, үш қызын мұрагерлері етіп тағайындады. Сэр Роберт Лофтус және оның әйелі канцлердің үйінде, көбінесе оның есебінен 1637 жылдың басына дейін тұрды. Осы кезде ханымның жартылай інісі сэр Джон Гиффорд, оның жақын досы ретінде, патшаға күйеуінің әкесінен некеден кейінгі мүлік беру туралы уәдесін орындауды талап етті. Ол әйелінің 1750 фунт стерлингтік құдалық әкелгенін айтты. Лорд-канцлер өзінің ісінде судья бола алмайтындықтан, мәселе лорд-депутатқа және Жеке кеңеске жіберілді. Олар бір куәгердің көрсетуімен, ол шамамен жиырма жыл бұрын айтылған сөздерді растады, Лофтусқа Элеонора Руишпен бірге сэр Роберт Лофтусқа және оның балаларына Монстеревин үйін, Килдар графтығында, жиһазбен және 1200 фунт стерлингтік жермен қамтамасыз етуі керек деп шешті. Уәде болған жағдайда, ол ауызша болды және лорд-канцлерді заң бойынша ешнәрсеге міндеттемейтіні айтылды. Ол өзінің барлық жері жылына 800 фунт стерлингтен аспайтынын, оның ішінде енесіне жылына 300 фунт стерлингке жуық мүлік бергенін мәлімдеді және екінші ұлын, кейін жұртшылыққа ие болған Эдвардты мүліктен айырудан бас тартты. Лофтусқа сот шығындары салынды, бірақ ол оларды төлеуден бас тартып, патшаға шағымданды. Оның мүлігі тәркіленді, ол 1637 жылдың ақпанынан 1639 жылдың мамырына дейін Дублин қамалында, содан кейін тамызға дейін өз үйінде қамауда болды, ал үлкен мөр комиссарларға берілді. Вентворт, оның мансабында жиі болғандай, қаскөйлік мінез-құлқымен жағдайды ушықтырып, Лофтустың өзінің алдында тізе бүгуін бұйырды. Ашулы қарт адам, кемшіліктері болғанымен, батылдығы жетіспейтінін айтты, өлерге дайын екенін мәлімдеді. Ол лорд-депутатты сотта алалаушылыққа айыптады, бірақ кешірім сұрады және дәлелдермен расталмағандықтан және вице-корольге қарсы жеңілдікпен айтуға болмайтындықтан айыптауларын қайтарып алды. Бұл Лорд Вентвортқа жеткіліксіз болды, канцлер өзінің барлық мүлігін сенімділерге кепілдік ретінде беруге мәжбүр болды, содан кейін Англияға барып, шағымын қарауға рұқсат алды. Вентворттың достары Кристофер Уэндесфорд және сэр Филип Мэнваринг осы сенімділердің екеуі болды. 1639 жылдың қараша айында канцлердің шағымы патша алдында тыңдалды және қабылданбады. Ирландияның Ұлы мөрі 1639 жылдың желтоқсан айында сэр Ричард Болтонға берілді. Жас леди Лофтус өткен жазда қайтыс болды, "ең асыл адамдардың бірі", - деп жазды Вентворт, "Мен танысқан бақытым болды. Ол менен елге деген сүйіспеншілігімнің көп бөлігін алып кетті, ал қалғаны оның керемет естелігіне және тұрақты игілігіне ризашылықпен және дінмен төленеді". 1640 жылдың қаңтар айында виконт Вентворт Англия жұртындағы титулға ие болды және 1-ші Страффорд графы болып жарияланды. Ұзақ парламент жиналғанда Лофтус оған шағымданды, ал 3 мамыр 1642 жылы Англия Лордтар палатасы оған қарсы барлық шешімдерді жоққа шығарды. Бұл мәселе қайтадан Реставрациядан кейін, Эссекс графының вице-корольдік кезінде көтерілді, оның патшаға берген есебі бүкіл оқиғаның ең жақсы жалпы суреттемесін береді. Нәтижесінде Англия Лордтар палатасы бірнеше күн тыңдағаннан кейін 1637 жылы қабылданған шешімді кері қайтарып, Карл I, Лорд Страффорд және олардың кеңестерінің барлығы қате болғанын ақыр соңында және салтанатты түрде жариялады. Оның Лорд Лофтустың қадір-қасиетін жоққа шығаруы Страффордтың импичментінің сегізінші бабының бір бөлігін құрады. Элеонора Лофтус өзі Страффордтың жақын досы, сондай-ақ оның бауырының әйелінің қарындасы болды, бірақ оның оның сүйіктісі болғанына ешқандай дәлел жоқ, және оның жоғарыда келтірілген сөздері айыптауды қолдамайды, бұл Клэрендон тарихындағы кейбір екіұшты сөздерге негізделген сияқты. Ричард Багвелл DNB мақаласында былай дейді: "Бірақ, сэр Роберт Лофтус әйелінің әкесіне қарсы іс-қимылға қатысудан бас тартқаны күмәнді деп саналуы мүмкін".

Соңғы жылдар

Лорд Лофтус құлағаннан кейін Йоркширдегі Коверхэмдегі шағын мүлігінде немесе оның жанында өмір сүрді. Оның ұлы Эдуард Миддлхэмдік Артур Линдлидің қызы және мұрагері Джейн Линдлиге үйленді және сол кезде Йоркширдегі Миддлхэм қамалына ие болған сияқты. 1641 жылы бұрынғы канцлер Англияда тұратын ирланд ақсүйектері мен мырзаларының бірі болып, Ирландиядан жалған жаңалықтар таратқандарға қарсы Парламентке петиция жолдады. 1641 жылы Ирландиядағы көтеріліс оның ирландиялық жерлерін құнсыз етіп жіберді. Страффордтың жойылуына себепкер болған және оның өліміне қуанған көптеген жауы сияқты, ол Страффордтың өлімі өмір сүрген қоғамының тұрақтылығының күйреуіне әкелдіін көрді. Ол 1643 жылдың басында қайтыс болды және Коверхэм шіркеуіне жерленді.

Беделі

Страффордтың өмірбаясын жазған К. В. Уедгвуд Лофтустың жағымсыз бейнесін салады: "сыбайлас, ашкөз, еліктеуші, ұсақ және мақтанқор". Ол оның құқықтық қабілеті болғанын мойындайды, бірақ оның жоғарылауының өзінің дағдыларына емес, қуатты отбасылық байланыстарына байланысты болғанын айтады. Эллингтон Болл тәуелсіздік алғанға дейінгі Ирландия сот жүйесін зерттеген ең толық еңбегінде одан өзгеше, бірақ сәл жұмсақ суреттейді.