Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Адам Лофтус, 1-ші виконт Лофтус (шамамен 1568–1643), 1619 жылдан Ирландияның лорд-канцлері болды және 1622 жылы Ирландия жұртына Король графтығының Эли виконты Лофтус титулы берілді. Оның сіңілісі, тағы бір Адам Лофтус, Ирландияның лорд-канцлері және Ирландия шіркеуінің бас архиепископы болды. Лорд Лофтус 1624 жылы Ирландияның лорд-депутаты, виконт Фолклендпен қақтығысқа түсті; ал 1630-шы жылдардың соңында Фолклендтің ізбасары, 1-ші виконт Вентвортпен араздасуы одан да күшті болды. Лорд Вентворт 1640 жылдың қаңтар айында Страффордтың 1-ші графы болып жарияланды. 1641 жылы Лорд Страффордқа қарсы қозғалған импичмент процесінің басты айыптауларының бірі, оның сатқындық қылмысы үшін сотталуы мен өлім жазасына кесілуіне әкелді, бұл Лорд Лофтусқа жасалған деген қатыгездікке негізделген болатын.
Adam Loftus, 1st Viscount Loftus (c. 1568–1643), was Lord Chancellor of Ireland from 1619 and from 1622 raised to the peerage of Ireland as Viscount Loftus of Ely, King's County. His uncle, another Adam Loftus, was both Lord Chancellor of Ireland and Church of Ireland primate. Lord Loftus clashed with the Lord Deputy of Ireland, Viscount Falkland, in 1624; and in the late 1630s his quarrel with Falkland's successor, The 1st Viscount Wentworth, was even fiercer. Lord Wentworth was created The 1st Earl of Strafford in January 1640. One of the principal articles of the then Lord Strafford's impeachment in 1641, which led to his attainder and execution for treason, was based on his alleged mistreatment of Lord Loftus.
Ерте өмір
Лофтс Роберт Лофтстың екінші ұлы болды; анасы туралы көп мәлімет жоқ. Оның әкесінің әкесі – Свинсайдтан шыққан Эдвард Лофтус, Йоркшир графтығындағы Коверхэм приходынан. Шамамен 1592 жылы оның ағасы Адам Лофтус, Ирландияның Лорд-канцлері және Дублиннің архиепискобы, отбасына қалай көмектесу керегін жақсы білгендіктен, немере інісіне Дублиндегі Сент-Патрик соборының пребендісін сыйлады, бұл қызметке рухани қызметкерлік міндеттері кірмейтін. Сол кезде ол діни (немесе, мүмкін, тек дьякондық) шенде болған және үш немесе төрт жылдан бері Кембридж университетінің Магистрі болған болуы мүмкін. Екі жыл өткен соң ол Глендалоу архидиаконы болды, ал 1597 жылдың 17 қыркүйегінде Ирландия маршал сотының судьясы тағайындалды. Патентте ол азаматтық құқық бакалавры деп көрсетілген және оның осы саладағы білімі жоғары бағаланған.
Loftus was the second son of Robert Loftus; little is known of his mother. His grandfather was Edward Loftus of Swineside, of the parish of Coverham, Yorkshire. In or about 1592, his uncle Adam Loftus, Lord Chancellor of Ireland and Archbishop of Dublin, who knew how to look after his own family, bestowed upon his nephew a prebend of St. Patrick's Cathedral, Dublin, without a cure of souls. The young man was then in holy (or perhaps only deacon's) orders, and had been for three or four years a Master of Arts, probably of the University of Cambridge. Two years later he held the archdeaconry of Glendalough, and on 17 September 1597, he was made judge of the Irish Marshal's Court. The patent calls him Bachelor of Civil Law, and notes his good knowledge therein.
Мансап
Ирландиядағы Елизавета соғыстары кезінде әскери заңдар жиі қолданылды, ал Лофтустың Ирландия әскери сотының судьясы болып тағайындалу мақсаты оның шешімдерінің "ретті және салмақты түрде қаралып, қабылдануын" қамтамасыз ету болды. Ол осы лауазымды атқарган жалғыз адам болды, ол келесі билік кезінде пайдасыз болып қалды. Кейіннен Лофтус судья ретіндегі аз төленген еңбегінің өзінің шіркеу сотындағы табысты тәжірибесінен бас тартуға мәжбүр еткеніне шағымданды. 1598 жылдың 8 қарашасында ол канцлерлік кеңседегі шебер атанды, ал бір жылдан кейін ол өзінің інісі жалға алған жерлерге иелік құқығын алды. 1604 жылы архиепископ өзінің туысын, азаматтық құқық профессорын және өзінің викарийін Глендалоу соборының архидиаконы ретінде, сондай-ақ, оған қарасты діни міндеттерді атқаруға қабілетті викарийді ұстап тұрғаны туралы ресми түрде мәлімдеді. Архидиакон одан көп ұзамай рыцарь атағын алды. Кейіннен архиепископ Лауд осы келісімге қарсы күшті наразылық білдірді, бірақ Лофтус Глендалоуды өмірінің соңына дейін сақтап қалды. 1607 жылы ол Англияға барған болуы мүмкін; 21 наурызда архиепископ Джонс, ол сол кездегі канцлері, оны Солсберидің 1-ші графы Роберт Сесилге, сол кездегі ағылшын үкіметіндегі маңызды тұлғаға ұсынды. Үш айдан кейін ол өмір бойына 219 фунт стерлингтік жылдық зейнетақы алды. 1608 жылдың басында Лофтус Ирландияның құпия кеңесінің мүшесі болды. Ол маршал сотындағы өзінің мінез-құлқы үшін мақтаған лорд-депутат Чичестермен жақсы қарым-қатынаста болды. 1610 жылы ол Лорд Томмондпен қатысты дауға түсті, және Солсбери оған қарсы шешім шығарды. 1611 жылы ол Мэрибороның констеблі болды, Квинс округі, ол бұл кезде номиналды лауазымға айналған еді. Лофтус сэр Фрэнсис Рашпен бірге 1613 жылғы Ирландия Парламентіне Корольдік округтен депутат ретінде сайланды, бұл еркін иеленушілердің таңдауынан гөрі шерифтің әрекетімен болды. Ол сэр Джон Дэвисті Ұлы палатаның спикері етіп тағайындаған протестанттық көпшіліктің бірі болды, католик азшылығының қарсылығына қарамастан, олар сэр Джон Эверадты қолдаған еді. Келесі жылы ол Уэксфордтағы тәркіленген жерлерге иелік құқығын алды.
During the Elizabethan wars in Ireland martial law was commonly imposed, and the object of Loftus's appointment as judge of the Irish Marshal's Court was to secure that its decrees should be "orderly and judiciously examined and determined". He was the only holder of this office, which became obsolete in the next reign. Loftus afterwards complained that his ill paid duties as a judge had obliged him to abandon a lucrative practice in the ecclesiastical courts. On 8 November 1598 he was made a master in chancery, and a year later he obtained an interest in lands leased by his uncle with the consent of the chapters of St. Patrick's and Christ Church Cathedral, Dublin. In 1604 the archbishop officially described his nephew, a professor of civil law and his own vicar general, as archdeacon of Glendalough Cathedral, and as keeping a competent vicar to perform the parochial duties attached. The archdeacon was soon afterwards knighted. Later, Archbishop Laud protested strongly against this arrangement, but Loftus kept Glendalough until his death. In 1607 he seems to have gone to England; on 21 March Archbishop Jones, whose chancellor he then was, recommended him strongly to Robert Cecil, 1st Earl of Salisbury, then the dominant figure in the English Government. Three months later he obtained a lifetime annuity of £219. Early in 1608, Loftus was made a member of the Irish Privy Council. He seems to have worked well with Lord Deputy Chichester, who praised his conduct in the marshal's court. In 1610 he had a bitter dispute with Lord Thomond, which Salisbury decided against him. In 1611 he became constable of Maryborough, Queen's County, which was already a virtual sinecure. Loftus was returned, along with Sir Francis Rushe, as MP for King's County in the Irish Parliament of 1613, more apparently by the act of the sheriff than by the choice of the freeholders, and he was one of the Protestant majority who made Sir John Davies Speaker of the House of Commons, over the vehement objections of the Catholic minority, who had voted for Sir John Everard. In the following year, he had a grant of forfeited lands in Wexford.
Ирландияның лорд-канцлері
1618 жылдың жазында Лофтус Англияға барып, Лорд-депутат Сент-Джон мен оның Кеңесінен келген ұсыныс хатын алып келді. Келесі жылы ол Қамқорлық сотының комиссарларының бірі болып тағайындалды. Дублин архиепископы Томас Джонс 1619 жылдың 10 сәуірінде қайтыс болды, ал 23 сәуірде Лофтус оның орнына лорд-канцлер болып тағайындалды.
In the summer of 1618, Loftus went to England, carrying with him a commendatory letter from Lord Deputy St. John and his Council, and in the following year, he was made one of the Commissioners of the Court of Wards. Thomas Jones, Archbishop of Dublin, died on 10 April 1619, and on the 23rd Loftus was appointed Lord Chancellor in his stead.
Лорд Фолклендпен қақтығыс
1622 жылғы мамыр айында Сент-Джонды қайтарғаннан кейін Лофтус Ирландияның Лорд-әділеті болып тағайындалды және ол бірден Эли виконты Лофтус атағын алды. Осы тағайындамаға байланысты жеке мөрде I Джеймс оған осы мұрагерлік құрметті «оның үйінде еркек мұрагер болғанша, оның қасиеттері болашақ ұрпақтарға жеткізілсін» үшін бергенін айтты. Лорд-канцлер ретінде Лофтус шіркеудің жағдайына қатысты комиссиялар құрамына кірді және Ольстердегі бейбітшілік орнату жұмысын аяқтады. Ол Сент-Джонмен әрқашан жақсы қарым-қатынаста болды, ал бастапқыда жаңа Лорд-депутат Генри Кэримен (1-виконт Фолкленд) жақсы қарым-қатынаста болды, бірақ 1624 жылға қарай олар ашық соғысқа шықты. Канцлер Ирландияның Ұлы мөрін кейбір былғары өңдеу және арақ жасау лицензияларына қоюдан бас тартты, бірақ олардың заңдылығын судьялардың қарауына ұсынды. Фолкленд, корольдің өкілі ретінде, барлық заңдық наразылықтарды жоққа шығаруға өкілетті екенін мәлімдеді, кейін Страффорд та осылай істеді. Дау ұзаққа созылды, Лофтус өзінің отыз жылдық қызметіне немқұрайлы қарағанын, төлемақысы төленбегенін және оның жоғары лауазымын сақтау үшін жылына 300 фунт стерлингі ғана бар екенін айтып шағымданды. Бұл шағымдар негізді болып көрінді, және 1625 жылы оған канцелярия жарлықтарының жартысы берілді. I Чарльздің таққа отыруы Фолкленд пен оның канцлері арасындағы жағдайды жақсартпады, және 1627 жылдың мамырында соңғысы Англияға шақырылды, ал Ұлы мөр комиссияға берілді. Ұзақ тергеуден кейін I Чарльз Лофтусты судья ретінде оған тағылған барлық айыптамалардан толығымен ақтатты, ал 1628 жылдың мамырында Фолклендке оны толыққанды қалпына келтіруге және оған, сондай-ақ оның лауазымына лайық құрметпен қарауға бұйрық берілді. 1629 жылы король Лофтусқа Англияға қалаған уақытта баруға ерекше рұқсат берді, Ұлы мөрді соңғы тағайындалған комиссарлардың қолына қалдырды, олардың бірі оның туысы, Ратфарнхэмнің сэр Адам Лофтусы болды. 1629 жылдың тамызында Фолкленд Ирландияны тастап кетті, ал канцлер екінші рет Ирландияның Лорд-әділеті болды, кейін Корк графы болған сэр Ричард Бойлмен бірге. 1632 жылы Лофтус Уильям Ньюманды, кейіннен оның капелланы, Дублин Тринити колледжіне оқытушы болып тағайындауға белсенді қатысты.
On the recall of St. John in May 1622, Loftus was appointed Lord Justice of Ireland and he was at the same time created Viscount Loftus of Ely. In the privy seal directing this creation James I said he had bestowed this hereditary honour on him "that his virtues may be recorded to future ages, so long as there shall remain an heir male to his house". As Lord Chancellor, Loftus was included in the commissions which inquired into the state of the Church and completed the Ulster settlement. With St. John he had always agreed well, and he was at first on good terms with the new Lord Deputy, Henry Cary, 1st Viscount Falkland, but by 1624 they were at open war. The Chancellor refused to affix the Great Seal of Ireland to certain licenses for tanning and distilling, but offered to submit their legality to the decision of the judges. Falkland, as the King's representative, claimed that he had in practice the power to overrule all legal objections, as Strafford was to do after him. The dispute lasted long, Loftus complaining bitterly that his thirty years' service was despised, that his dues were not paid, and that he had but £300 a year to support the dignity of his great place. These complaints appeared well founded, and half the fines of chancery writs were granted to him in 1625. The accession of Charles I made no difference to the bad relations between Falkland and his Chancellor, and in May 1627 the latter was summoned to England, the Great Seal being placed in commission. After a long inquiry Charles I declared Loftus quite innocent of all charges made against him as a judge, and in May 1628 Falkland was ordered to reinstate him fully, and to treat him with the respect due to himself and to his office. In 1629 the King granted Loftus the unusual favour of a general license to visit England when he pleased, leaving the Great Seal in the hands of the commissioners last appointed, of whom his cousin, Sir Adam Loftus of Rathfarnham was one. Falkland left Ireland in August 1629, and the Chancellor became for the second time Lord Justice of Ireland along with Sir Richard Boyle, afterwards Earl of Cork. In 1632 Loftus took an active part in forcing William Newman, afterwards his chaplain, upon Trinity College Dublin as a fellow.
Вентвортпен қақтығысу
Лорд Фолклендтің мұрагері, 1-ші виконт Вентворт, 1633 жылдың жазында ғана Ирландияға келді, бірақ Лофтус оның тағайындалуы белгілі болған соң оған құттықтау хат жазды. Ол оған бұрынғы қызметтері үшін алғыс айтты, Фолклендпен болған келіспеушіліктерін білдірді және «атағы оның келгенінен бұрын таралған» адамның құрметіне лайық болуге уәде берді. Лорд Вентворт келгенде оған төрт жыл бойы вице-король міндетін атқарған лорд-канцлермен жұмыс істеуге тура келді. 1636 жылға дейін екеуінің арақатынасы жақсы болған сияқты; алайда, сол жылдың 23 сәуірінде Вентворт епископ Брамхоллға Лофтус және оның әйелі (Сара Барлоу) туралы жағымсыз пікірлер білдірді. Лорд Вентворт енді лорд Лофтусты түрлі жемқорлық немесе кемінде заңсыз әрекеттер жасады деп айыптады, соның ішінде ашық сотта емес, жеке резиденциясында істерді қараумен (бірақ Вентворттың өзі кейде осылай жасаған, және бұл практика ыңғайлылық пен шығындарды үнемдеу үшін дұрыс екенін дәлелдеуге болады). Ең бастысы, Лофтус пара алмаса, үкім шығармайды деп айыпталды. Вентворттың алғашқы шабуылы тікелей емес болды: Лофтустың екінші ұлы Эдвард Меткалфтың мүлкін басқаруда жемқорлық жасады деп айыпталды. Эдвард елден ақылымен кетіп қалды, бұл Вентворттың ашуын тудырды; Вентворт оның Ирландияға оралуын талап етті (мұндай талапты орындай алатыны оның билігінің көрсеткіші). Эдвард лорд-депутаттың алдындағы қарсылығы үшін кешірім сұрауға мәжбүр болды және қысқа мерзімге қамауға алынды. Содан кейін Вентворт лорд-депутаттың өкілеттігімен сотта, Касл палатасының сотында, Ирландиядағы Жұлдыз палатасына баламасы Лофтусқа тікелей шабуыл жасады. Ол Лофтустың құқық біліміне қарамастан, Касл палатасында нашар жағдайда болатынын түсінді, өйткені Вентворт патшалық өкілеттікті пайдаланып Лофтустың аргументтерін жоққа шығара алады. Джон Фицджеральд есімді шаруа Лофтустың оны ұстауға тырысқанына қарамастан, Вентвортқа өтінішхат жіберіп, Лофтус оны немесе оның қорғанындағы куәгерлерін тыңдамай-ақ оған қарсы үкім шығарғанын мәлімдеді. Содан кейін Лофтус оны сот төлемінен қашу үшін өзінің басты байлығы – бидайын жасырғаны үшін түрмеге қамады. Фицджеральдтың ақылды шаруа ретінде өнімін тек астық қоймаларында сақтағанын айтқандығына қарамастан. Касл палатасы, істі алдын ала қарастырмай, Лофтустан Фицджеральдты тергеу аяқталғанша босатуды сұрады, бірақ ол қайта-қайта ескертулерге қарамастан, бұдан бас тартты.
Lord Falkland's successor, The 1st Viscount Wentworth, did not reach Ireland until the summer of 1633, but Loftus wrote him a congratulatory letter as soon as his appointment was known. He thanked him for some former services, deplored his own differences with Falkland, and promised to deserve the favour of one "whose fame had outrun his presence". When Lord Wentworth arrived he had to deal with a Lord Chancellor who had been acting Viceroy for four years. Until 1636, the two men seem to have got on pretty well together; however, on 23 April of that year, Wentworth wrote to Bishop Bramhall of Loftus and of "that fury his lady" (Sarah Barlow) in disparaging terms. Lord Wentworth now accused Lord Loftus of a variety of corrupt or at the least irregular practices, including hearing cases at his private residence, rather than in open Court (although Wentworth sometimes did this himself, and the practice could be defended on the grounds of convenience and saving of costs). More seriously, Loftus was accused of never giving judgment except in return for a bribe. Wentworth's first attack was indirect: Loftus's second son Edward was accused of corruption in administering the estate of one Metcalfe. Edward prudently left the country, much to Wentworth's fury; Wentworth insisted on his return to Ireland (that he could enforce such a demand is a sign of his power). Edward was forced to apologise for his defiance of the Lord Deputy, and was briefly imprisoned. Wentworth then moved directly against Loftus in the Lord Deputy's own prerogative court, the Court of Castle Chamber, the Irish equivalent of Star Chamber. He evidently reasoned that Loftus, despite his legal training, would be at a disadvantage in Castle Chamber, since Wentworth could simply overrule Loftus's arguments by use of the royal prerogative. A farmer named John Fitzgerald had managed, despite Loftus's attempt to intercept it, to send a petition to Wentworth claiming that Loftus had first given judgment against him without hearing him or his witnesses in his defence. Loftus had then imprisoned him for allegedly hiding a crop of wheat, his principal asset, to avoid paying the judgment debt, despite Fitzgerald's plea that, as a prudent farmer, he had simply stored the crop in his barns. Castle Chamber, without pre judging the case, asked Loftus to release Fitzgerald pending a further inquiry, but he refused to do so, despite repeated reminders.
Лофтус неке келісімінің даулары
1621 жылы лорд-канцлердің үлкен ұлы сэр Роберт Лофтус, сэр Фрэнсис Руиштің қызы Элеонор Руишке үйленді; оның қарындастары Мэри мен Энн сәйкесінше 1-ші Монтрат графына және лорд-депутаттың бауыры сэр Джордж Вентвортқа үйленді. Сэр Фрэнсис 1629 жылы қайтыс болды, үш қызын мұрагерлері етіп тағайындады. Сэр Роберт Лофтус және оның әйелі канцлердің үйінде, көбінесе оның есебінен 1637 жылдың басына дейін тұрды. Осы кезде ханымның жартылай інісі сэр Джон Гиффорд, оның жақын досы ретінде, патшаға күйеуінің әкесінен некеден кейінгі мүлік беру туралы уәдесін орындауды талап етті. Ол әйелінің 1750 фунт стерлингтік құдалық әкелгенін айтты. Лорд-канцлер өзінің ісінде судья бола алмайтындықтан, мәселе лорд-депутатқа және Жеке кеңеске жіберілді. Олар бір куәгердің көрсетуімен, ол шамамен жиырма жыл бұрын айтылған сөздерді растады, Лофтусқа Элеонора Руишпен бірге сэр Роберт Лофтусқа және оның балаларына Монстеревин үйін, Килдар графтығында, жиһазбен және 1200 фунт стерлингтік жермен қамтамасыз етуі керек деп шешті. Уәде болған жағдайда, ол ауызша болды және лорд-канцлерді заң бойынша ешнәрсеге міндеттемейтіні айтылды. Ол өзінің барлық жері жылына 800 фунт стерлингтен аспайтынын, оның ішінде енесіне жылына 300 фунт стерлингке жуық мүлік бергенін мәлімдеді және екінші ұлын, кейін жұртшылыққа ие болған Эдвардты мүліктен айырудан бас тартты. Лофтусқа сот шығындары салынды, бірақ ол оларды төлеуден бас тартып, патшаға шағымданды. Оның мүлігі тәркіленді, ол 1637 жылдың ақпанынан 1639 жылдың мамырына дейін Дублин қамалында, содан кейін тамызға дейін өз үйінде қамауда болды, ал үлкен мөр комиссарларға берілді. Вентворт, оның мансабында жиі болғандай, қаскөйлік мінез-құлқымен жағдайды ушықтырып, Лофтустың өзінің алдында тізе бүгуін бұйырды. Ашулы қарт адам, кемшіліктері болғанымен, батылдығы жетіспейтінін айтты, өлерге дайын екенін мәлімдеді. Ол лорд-депутатты сотта алалаушылыққа айыптады, бірақ кешірім сұрады және дәлелдермен расталмағандықтан және вице-корольге қарсы жеңілдікпен айтуға болмайтындықтан айыптауларын қайтарып алды. Бұл Лорд Вентвортқа жеткіліксіз болды, канцлер өзінің барлық мүлігін сенімділерге кепілдік ретінде беруге мәжбүр болды, содан кейін Англияға барып, шағымын қарауға рұқсат алды. Вентворттың достары Кристофер Уэндесфорд және сэр Филип Мэнваринг осы сенімділердің екеуі болды. 1639 жылдың қараша айында канцлердің шағымы патша алдында тыңдалды және қабылданбады. Ирландияның Ұлы мөрі 1639 жылдың желтоқсан айында сэр Ричард Болтонға берілді. Жас леди Лофтус өткен жазда қайтыс болды, "ең асыл адамдардың бірі", - деп жазды Вентворт, "Мен танысқан бақытым болды. Ол менен елге деген сүйіспеншілігімнің көп бөлігін алып кетті, ал қалғаны оның керемет естелігіне және тұрақты игілігіне ризашылықпен және дінмен төленеді". 1640 жылдың қаңтар айында виконт Вентворт Англия жұртындағы титулға ие болды және 1-ші Страффорд графы болып жарияланды. Ұзақ парламент жиналғанда Лофтус оған шағымданды, ал 3 мамыр 1642 жылы Англия Лордтар палатасы оған қарсы барлық шешімдерді жоққа шығарды. Бұл мәселе қайтадан Реставрациядан кейін, Эссекс графының вице-корольдік кезінде көтерілді, оның патшаға берген есебі бүкіл оқиғаның ең жақсы жалпы суреттемесін береді. Нәтижесінде Англия Лордтар палатасы бірнеше күн тыңдағаннан кейін 1637 жылы қабылданған шешімді кері қайтарып, Карл I, Лорд Страффорд және олардың кеңестерінің барлығы қате болғанын ақыр соңында және салтанатты түрде жариялады. Оның Лорд Лофтустың қадір-қасиетін жоққа шығаруы Страффордтың импичментінің сегізінші бабының бір бөлігін құрады. Элеонора Лофтус өзі Страффордтың жақын досы, сондай-ақ оның бауырының әйелінің қарындасы болды, бірақ оның оның сүйіктісі болғанына ешқандай дәлел жоқ, және оның жоғарыда келтірілген сөздері айыптауды қолдамайды, бұл Клэрендон тарихындағы кейбір екіұшты сөздерге негізделген сияқты. Ричард Багвелл DNB мақаласында былай дейді: "Бірақ, сэр Роберт Лофтус әйелінің әкесіне қарсы іс-қимылға қатысудан бас тартқаны күмәнді деп саналуы мүмкін".
In 1621, the Lord Chancellor's eldest son, Sir Robert Loftus, married Eleanor Ruishe, daughter of Sir Francis Ruishe; her sisters, Mary and Anne, respectively married The 1st Earl of Mountrath and Sir George Wentworth, the Lord Deputy's brother. Sir Francis died in 1629, leaving his three daughters as his co heiresses. Sir Robert Loftus and his wife lived in the Chancellor's house, and mainly at his expense, until the beginning of 1637, when the lady's half brother, Sir John Gifford, petitioned the King, as her next friend, for specific performance of her father in law's alleged promise to make her a post nuptial settlement. The consideration for the promised settlement was that she had brought with her a marriage portion of 1,750l. As the Lord Chancellor could scarcely be the judge in his own case, the matter was referred to the Lord Deputy and the Privy Council, who decided, upon the evidence of a single witness, who testified to words spoken nearly twenty years before, that Loftus must settle upon Sir Robert Loftus and his children by Eleanor Ruishe his house at Monasterevin, County Kildare, furnished, and £1,200 a year in land. The promise, if promise there was, had been purely verbal, and it was not pretended that there was anything to bind the Lord Chancellor in law. He declared that all his land was not worth more than £800 a year, out of which he had settled a jointure of about £300 a year on his daughter in law; and he declined altogether to oust his second son, Edward, who ultimately succeeded to the peerage. Costs were given against Loftus, who refused to pay them and appealed to the King. His property was sequestered, and he was imprisoned in Dublin Castle from February 1637 until May 1639, and afterwards in his own house until August, the great seal being transferred to commissioners. Wentworth, as so often throughout his career, aggravated matters by his habit of bullying, and ordered Loftus to kneel in his presence; the furious old man, who whatever his faults certainly did not lack courage, said that he would die first. He accused the Lord Deputy of partiality at the trial, but apologised and withdrew the charges as being unsupported by evidence and as not proper to be lightly made against a viceroy. Even this was not enough for Lord Wentworth, and the Chancellor had to make his whole estate over to trustees as security before he was allowed to go to England to prosecute his appeal. Wentworth's friends, Christopher Wandesford and Sir Philip Mainwaring, were two of those trustees. In November 1639, the Chancellor's appeal was heard before the King in Council and dismissed. The Great Seal of Ireland was in December 1639 given to Sir Richard Bolton. Young Lady Loftus had died in the previous summer, "one of the noblest persons", Wentworth wrote, "I ever had the happiness to be acquainted with. With her are gone the greatest part of my affections to the country, and all that is left of them shall be thankfully and religiously paid to her excellent memory and lasting goodness". In January 1640, Viscount Wentworth was advanced further in the Peerage of England when he was created The 1st Earl of Strafford. When the Long Parliament met Loftus appealed to it, and on 3 May 1642, the English House of Lords quashed all the decisions against him. The question was again raised after the Restoration, during the viceroyalty of The 1st Earl of Essex, whose report to the King gives the best general account of the whole affair. The result was that the House of Lords in England, after several days' hearing, reversed the decree made in 1637, thus finally and solemnly declaring that Charles I, Lord Strafford, and their respective councils had been wrong throughout. His arbitrary treatment of Lord Loftus formed part of the eighth article of Strafford's impeachment. Eleanor Loftus herself was Strafford's close friend, as well as the sister of his brother's wife, but there is no evidence that she was his mistress, and his words quoted above do not support the accusation, which seems to rest upon some ambiguous expressions in Clarendon's History. Richard Bagwell in the DNB article states "On the other hand, it may be thought suspicious that Sir Robert Loftus refused to join in his wife's suit against his father".
Соңғы жылдар
Лорд Лофтус құлағаннан кейін Йоркширдегі Коверхэмдегі шағын мүлігінде немесе оның жанында өмір сүрді. Оның ұлы Эдуард Миддлхэмдік Артур Линдлидің қызы және мұрагері Джейн Линдлиге үйленді және сол кезде Йоркширдегі Миддлхэм қамалына ие болған сияқты. 1641 жылы бұрынғы канцлер Англияда тұратын ирланд ақсүйектері мен мырзаларының бірі болып, Ирландиядан жалған жаңалықтар таратқандарға қарсы Парламентке петиция жолдады. 1641 жылы Ирландиядағы көтеріліс оның ирландиялық жерлерін құнсыз етіп жіберді. Страффордтың жойылуына себепкер болған және оның өліміне қуанған көптеген жауы сияқты, ол Страффордтың өлімі өмір сүрген қоғамының тұрақтылығының күйреуіне әкелдіін көрді. Ол 1643 жылдың басында қайтыс болды және Коверхэм шіркеуіне жерленді.
After his fall, Lord Loftus lived at or near his small property at Coverham in Yorkshire. His son Edward had married Jane Lyndley, daughter and heiress of Arthur Lyndley of Middleham, and seems to have been then in possession of Middleham Castle, Yorkshire. In 1641 the ex chancellor was one of several Irish lords and gentlemen living in England who petitioned Parliament against disseminators of false news from Ireland. The outbreak of the Irish Rebellion in 1641 rendered his Irish estates worthless; like so many of Strafford's enemies who helped to bring about and then rejoiced in his destruction, he found that Strafford's death precipitated the collapse of the stability of the society he had lived in. He died at the beginning of 1643, and was buried in Coverham Church.
Беделі
Страффордтың өмірбаясын жазған К. В. Уедгвуд Лофтустың жағымсыз бейнесін салады: "сыбайлас, ашкөз, еліктеуші, ұсақ және мақтанқор". Ол оның құқықтық қабілеті болғанын мойындайды, бірақ оның жоғарылауының өзінің дағдыларына емес, қуатты отбасылық байланыстарына байланысты болғанын айтады. Эллингтон Болл тәуелсіздік алғанға дейінгі Ирландия сот жүйесін зерттеген ең толық еңбегінде одан өзгеше, бірақ сәл жұмсақ суреттейді.
Strafford's biographer C. V. Wedgwood paints an unfavourable picture of Loftus: "corrupt, crafty, cunning, mean and vain". She admits that had legal ability, but argues that he owed his rise less to his own talents than to his powerful family connections. Elrington Ball, in his definitive study of the pre independence Irish judiciary, paints a picture which is not dissimilar but somewhat less severe.