Роберт Динуидди: Вирджинияның колониялық әкімшісі

Кіріспе

Шотландтық отаршылдық әкімші Роберт Динвидди (1692 – 27 шілде 1770) – шотландтық отаршылдық әкімші, 1751 жылдан 1758 жылға дейін Вирджинияның лейтенант-губернаторы қызметін атқарды. Вирджиния губернаторлары Еуропада тұрғандықтан, ол Вирджиния колониясының де-факто басшысы болды. Динвидди Джордж Вашингтонның әскери карьерасын бастауға себепкер болды деп саналады.

Ерте өмір

Динуидди 1692 жылдың 2 қазанына дейін Глазгода, Гермистоннан шыққан Роберт Динуидди мен Элизабет Каммингтің ұлы ретінде дүниеге келді. Ол Аннадейлдің Динуидди әулетінің ұрпағы еді. 1707 жылы университетке түсіп, кейін саудагер болып жұмыс істеді. 1727 жылы британдық колониялық қызметке қосылған Динуидди Бермуд аралдарындағы кеденді жинаушы болып тағайындалды. Оңтүстік Америка порттарында кедендік инспектор болып тағайындалғаннан кейін, Динуидди Вирджинияның лейтенант-губернаторы болды және Уильям Макепис Теккерейдің 19 ғасырғы тарихи романында – «Вирджиниялықтар: Өткен ғасырдың хикаясы» романында суреттелген. Ол алдын ала зерттеулер жүргізіп, бірнеше шағын елді мекендер құрған. Алайда, 1749 жылы Акадияда Әке Ле Лутр соғысы басталып, 1755 жылға дейін аяқталмағанын ескерсек, бұл тарихқа қатысты мәлімдеме даулы. Шындығында, сол кездегі Корольдік географы Томас Джеффрис Парламенттегі куәлігінен туындаған, француз тарапының Утрехт келісіміне қатысты шекаралық дауға қатысты бұрыс әрекеттерін түсіндіретін памфлет жариялады. 1753 жылы Динуидди француздердің Эри көлінің жанында Форт Преск-Айл және Ле Боф фортын салғанын білді, бұл Вирджинияның Огайо аңғарындағы мүдделеріне қауіп төндіреді деп санайтын. Ол Вирджиния штатының Винчестер қаласын «душманға ұшырауы мүмкін» деп санады, ал Мэриленд штатының Камберленд қаласын келесі жылы ғана нығайту жоспарланған. Динуидди Джордж Вашингтон басқаруымен сегіз адамнан тұратын экспедицияны француздерге кері шегінуді талап ету үшін жіберді. 21 жастағы Вашингтон 1753-54 жылдары қыс мезгілінде сапарға шықты. Вашингтон 1753 жылдың 11 желтоқсанында Ле Боф фортына жетті. Форт Ле Бофтың коменданты, батыстың тәжірибелі әскери қызметкері Жак Легардур де Сен-Пьер Вашингтонды сыпайылықпен қарсы алды, бірақ оның талаптарын қабылдамады. Жак Сен-Пьер Вашингтонға үш күн бойы фортта қонақжайлық көрсетті, содан кейін Динуиддиге жеткізілуге тиіс хатты тапсырды. Хатта Динуиддиге Динуиддидің хаттарын Квебектегі маркиз де Дюкенге жіберілгені және соңғысының бұйрықтарын күтіп тұрғанда өз орнында қалатыны айтылды. 1754 жылдың қаңтар айында, француздердің қоныстан бас тартуын білгенге дейін, Динуидди Вирджиния милициясының шағын тобын Огайо өзенінің саласындағы форт салуға жіберді, онда Аллегей және Мононгахела өзендері бірігіп Огайо өзенін құрайды (қазіргі Питтсбург). Француздар вирджиниялықтарды тез қуып шығып, олардың орнына үлкен форт салып, оны Жаңа Францияның губернаторы маркиз де Дюкеннің құрметіне Форт Дюкен деп атады. Динуидди Джошуа Фрайды колониялық күштердің бас қолбасшысы етіп тағайындады. Фрайға Вирджиния полкіне қолбасшылық беруге және француздердің бақылауындағы Форт Дюкенді басып алуға бұйрық берілді. Огайо аймалына басып кірген кезде Фрай кенеттен атынан құлап, 1754 жылдың 31 мамырында Форт Камберлендте алған жарақаттарынан қайтыс болды, содан кейін полк басшылығы Вашингтонға өтті. 1754 жылдың көктемінде Динуидди Вашингтонды Мононгахелаға жол салуға жіберді. Француздарға шабуыл жасағаннан кейін Джумонвилл Глен шайқасында Вашингтон кері шегінді және қазіргі Юнионтауннан оңтүстік-шығысқа қарай он бір миль жерде, «Ұлы алаңдар» деп аталатын жерде шағын Форт Нецессити фортын салды. Бұл жерде ол 1754 жылдың 3 шілдесінде француздермен ұрысқа түсті және берілуге мәжбүр болды. Динуидди Францияға қарсы қорғаныс үшін басқа колонияларды біріктіруде белсенділік танытты және британдықтарды генерал Эдвард Брэддокты Вирджинияға екі режменттік тұрақты әскермен жіберуге көндірді, оның бір бөлігі 1754 жылдың 25 қазанында Лорд Галифакске жазған хатында мынадай сөздерді қамтыды: Огайо өзенінің жағалауындағы жағдай мені үнемі алаңдатады, ал бұл алаңдау түрлі колониялардың ассамблеясының осы мәселедегі қасарысқылықпен және түсініксіздікпен күшейді. Олар өздерінің жетістіктеріне сенімді болғанымен, және олардың айтқан қорқынышты ескертулеріне қарамастан, олар өздерінің қауіпсіздігі үшін өте қажетті экспедицияны жүргізу үшін қажетті қаражатты беру үшін олардың салғырттығынан оянуға мүмкіндік бермеді. Брэддок 1755 жылдың 9 шілдесінде Мононгахела шайқасында қаза тапты, бұл күтпеген жеңіліс колонияда үлкен алаңдаушылық пен қорқыныш тудырды. Келесі төрт жыл бойы, Квебектегі Абрахам жазықтарындағы шайқаста француздер жеңілгенге дейін және Монреальдегі Амхерст алдында Водреуил капитуляциялағанға дейін 13 колонияның тағдыры белгісіз болды және Динуиддидің басқаруы соғысты қаржыландыру мәселесінде Ассамблеямен жиі келіспеушіліктермен ерекшеленді. Шындығында, үкімет пен Бургерстер арасындағы шиеленіс америка революциясына ұласты. 1758 жылдың қаңтар айында ол Вирджинияны тастап, Фрэнсис Фокуиермен алмастырылды және өмірінің соңына дейін Англияда тұрды, Бристоль қаласының Клифтон ауданында қайтыс болды.

Dinwiddie was born at Glasgow before 2 October 1692, the son of Robert Dinwiddie of Germiston and Elizabeth Cumming. He was a descendant of the Lordly Dinwiddies of Annandale. He matriculated at the university in 1707 before starting work as a merchant. Joining the British colonial service in 1727, Dinwiddie was appointed collector of the customs for Bermuda. Following an appointment as surveyor general of customs in southern American ports, Dinwiddie became Lieutenant Governor of Virginia, and featured as such in William Makepeace Thackeray's nineteenth century historical novel The Virginians: A Tale of the Last Century. had made preliminary surveys and some small settlements. This version of history is disputed when one notices that Father Le Loutre's War in Acadia began in 1749 and did not end until the expulsion of the Acadians in 1755. In fact, Thomas Jefferys, the Royal Geographer of the day, produced a pamphlet out of his Parliamentary testimony that explained the misconduct of the French in what amounted to a Treaty of Utrecht boundary dispute. In 1753, Dinwiddie learned the French had built Fort Presque Isle near Lake Erie and Fort Le Boeuf, which he saw as threatening Virginia's interests in the Ohio Valley. In fact, he considered Winchester, Virginia, to be "Exposed to the enemy"; Cumberland, Maryland, was only to be fortified the next year. Dinwiddie sent an eight man expedition under George Washington to warn the French to withdraw. Washington, then only 21 years old, made the journey in midwinter of 1753–54. Washington arrived at Fort Le Boeuf on 11 December 1753. Jacques Legardeur de Saint Pierre, commandant at Fort Le Boeuf, a tough veteran of the west, received Washington politely, but rejected his ultimatum. Jacques Saint Pierre gave Washington three days hospitality at the fort, and then gave Washington a letter for him to deliver to Dinwiddie. The letter conveyed to Dinwiddie that he would send Dinwiddie's on to Marquis de Duquesne in Quebec and would meantime maintain his post while he awaited the latter's orders. In January 1754, even before learning of the French refusal to decamp, Dinwiddie sent a small force of Virginia militia to build a fort at the forks of the Ohio River, where the Allegheny and Monongahela rivers merge to form the Ohio (present day Pittsburgh). The French quickly drove off the Virginians and built a larger fort on the site, calling it Fort Duquesne, in honour of the Marquis de Duquesne, the then governor of New France. Dinwiddie named Joshua Fry to the position of Commander in Chief of colonial forces. Fry was given command of the Virginia Regiment and was ordered to take Fort Duquesne, then held by the French. During the advance into the Ohio Country, Fry suddenly fell off his horse and died from his injuries on 31 May 1754 at Fort Cumberland, upon which the command of the regiment fell to Washington. In early spring 1754, Dinwiddie sent Washington to build a road to the Monongahela. After having attacked the French at the Battle of Jumonville Glen, Washington retreated and built a small stockade, Fort Necessity, at a spot then called "Great Meadows", by the Youghiogheny River, eleven miles southeast of present day Uniontown. Here he encountered the French in a skirmish on 3 July 1754 and was forced to surrender. Dinwiddie was subsequently active in rallying other colonies in defense against France and ultimately prevailed upon the British to send General Edward Braddock to Virginia with two regiments of regular troops, in part with a letter to Lord Halifax on 25 October 1754 containing these words:

The Invas'n and wicked designs of the Fr. on the River Ohio has given me a Continual Uneasiness, w'ch was increased by the supine and unaccountable Obstinacy of the Assemblies of the different Colonies on this Cont't, y't tho' they were convinced of the Progress they had made, and the threat'g Speeches they gave out, they c'd not be roused from their lethargic Indolence, to grant suitable Supplies for conducting an Expedit'n so necessary for their own Safety. Braddock met his end at the Battle of Monongahela on 9 July 1755; this unexpected reverse prompted much concern and fear in the colony. Over the next four years, until the defeat of the French at the Battle of the Plains of Abraham in Quebec, and Vaudreuil's capitulation before Amherst at Montreal, the fate of the 13 colonies was uncertain and Dinwiddie's administration was marked by frequent disagreements with the Assembly over the financing of the war. In fact, the friction between the government and the Burgesses would eventually develop into the American Revolution. In January 1758 he left Virginia, to be replaced by Francis Fauquier, and lived in England until his death at Clifton, Bristol.