Кіріспе
Француз ақыны Теодор Агриппа д’Обинье (teo. dɔʁ aɡʁipa dobiɲe, 8 ақпан 1552 – 29 сәуір 1630) – француз ақыны, әскерші, үгітші және жылнамашы. Оның 1616 жылы жарық көрген "Трагикалықтар" атты эпостық поэмасы – оның шедеврi саналады. Ағылшын ақыны Кит Босли, оның католик замандасы Жан де Ла Сеппеде туралы жазған кітабында, д’Обиньені Францияның дін соғыстары кезінде "протестанттардың эпикалық ақыны" деп атады. Бірақ Босли, д’Обинье қайтыс болғаннан кейін, "оны романтиктер қайта ашқанға дейін ұмытылған" еді деп қосты.
Théodore Agrippa d'Aubigné (teo. dɔʁ aɡʁipa dobiɲe, 8 February 155229 April 1630) was a French poet, soldier, propagandist and chronicler. His epic poem Les Tragiques (1616) is widely regarded as his masterpiece. In a book about his Catholic contemporary Jean de La Ceppède, the English poet Keith Bosley called d'Aubigné "the epic poet of the Protestant cause," during the French Wars of Religion. Bosley added, however, that after d'Aubigné's death, he "was forgotten until the Romantics rediscovered him."
Өмір
Понс маңындағы Сент-Мори сарайында туған, оның әкесі Жан д’Обинье болды, ол 1560 жылы гугеноттардың Амбоаза төңкерісіне қатысты, олар билікті басып алу үшін сарай төңкерісі жасап, Франция королі Франциск II-ні ұрлап, оның католик кеңесшілерін тұтқындауды жоспарлаған. Төңкеріс жеңілгеннен кейін, д’Обиньенің әкесі кальвинистік көзқарастарын нығайтып, Амбоаздан өте жатқанда, төңкерісшілердің бастары дарға асылған жерді көрсетіп, олардың өлімі үшін өзінің басын да аямауға үйретті. Ақынның өзінің айтуынша, ол алты жасында латын, грек және иврит тілдерін білген, ал он бір жасқа дейін Платонның «Критоны» еңбегін аударған. Ұзақ тұрмай, д’Обинье тұтқындалмас үшін Парижден қашуға мәжбүр болды, бірақ ұсталды және өлім жазасымен қорқытылды. Досының араласуымен қашып, Монтаргиске кетті. Он төрт жасында ол Орлеан қамалына куә болды, сол шайқаста оның әкесі қаза тапты. 1610 жылы Генрих патша қаза болғаннан кейін Мария де Медичи регент болғанда, ол Контрреформацияны қабылдады. Үшінші том 1619 жылы жарық көрді, бірақ монархияға қарсы бұрынғыларына қарағанда ашық әрі жеке шабуылдар жасағандықтан, кітапқа тыйым салынды және оны өртеуге бұйрық берілді.
Трагикалық
Шамамен үш онжылдық бойы жазылған бұл эпостық поэманың александриялық өлеңдері көптеген жанрларға және Пьер де Ронсар бастаған Плеяданың қарсылас католик ақындарының туындыларымен стильдік танысқа сүйенеді. Автордың соңғы, апокалиптикалық мақсатын символдайтын жеті кітапқа бөлінген «Трагиктер» трагедия және сатира сияқты классикалық көздерден әдеби ықпал алады, бұл әсер алғашқы үш кітапта ("Les Misères", "Les Princes" және "La Chambre Dorée") айқын көрінеді. Ал қалған кітаптар ("Les Feux", "Les Fers", "Vengeances" және "Jugement") құрылуында шіркеу тарихы, шейіттер туралы деректер және апокалипсис сияқты жанрлардың ықпалы пайдаланылды. Екі лиминальді паратэкстің біріншісі – «Aux Lecteurs» кіріспесінде Обинье (өз өмірбаянындағы «Sa Vie à Ses Enfants» еңбегінде де кездесетін) «Трагиктердің» бастауы өлімге жуық жағдайда болған экстаздық көрініс ретінде оған келгенін растайды. Екіншісі – «L'Auteur À Son Livre» шығармасында д’Обинье автор ретінде әке туралы метафораны қолданып, одан кейін жазылатын мәтінді («Les Tragiques») жастық шағының дінсіз туындыларына қарағанда (мысалы: Le Printemps) ізгі ұл деп атайды. Эпостың мақсаты кейіннен Плеяданың католик ақындары мен олардың демеушілеріне қарсы шабуыл ретінде баяндалады.