Джордж Падмор: Панафрикалық ойшыл және жазушының өмірі мен қызметі
George Padmore
Джордж Падмор (1903-1959) – тринидадты панафрикалық ойшыл, журналист, жазушы. Африка тәуелсіздігі үшін күресіп, Компартияда жұмыс істеген. Тарихы мен саясаты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Тринидадтық панафрикалық және жазушы (1903–1959) Либерия елшісі Джордж А. Падмор (1915–2005)
Trinidadian Pan Africanist and writer (1903–1959)
the Liberian ambassador George A. Padmore (1915–2005)
Джордж Падмор (28 маусым 1903 – 23 қыркүйек 1959), туған аты Малькольм Иван Мередит Нерс, көрнекті панафрикалық, журналист және жазушы болған. Ол 1924 жылы туған жері Тринидадтан АҚШ-қа медицина оқуға кетіп, сондай-ақ Коммунистік партияға қосылды. Одан ол Кеңес Одағына көшіп, партияда белсенділік танытып, Африканың тәуелсіздік қозғалыстарымен айналысты. Германияда да партияда жұмыс істеді, бірақ 1930-шы жылдары нацизмнің күшеюімен елден кетіп қалды. 1935 жылы КСРО сыртқы саясатында шешуші өзгеріс болды: Африкада отарлары бар Ұлыбритания мен Франция «демократиялық империализмдер» деп жіктелді, бұл Жапония мен Германиядан төмен басымдыққа ие «фашистік империализмдер» санатынан қарағанда маңыздырақ болды. Бұл өзгеріс Падмордың Африканың тәуелсіздігіне берген басымдықпен тікелей қайшы келді, себебі Германия мен Жапонияның Африкада отарлары болған жоқ. Падмор Кремльмен бірден байланысын үзді, бірақ социализмді қолдауын жалғастырды. Падмор біраз уақыт Францияда тұрды, содан кейін Лондонда қоныстанды. Өмірінің соңында Гананың Аккра қаласына көшіп, Кваме Нкрума мен Халық конвенциясы партиясының саясатын қалыптастыруға көмектесті.
George Padmore (28 June 1903 – 23 September 1959), born Malcolm Ivan Meredith Nurse, was a leading Pan Africanist, journalist, and author. He left his native Trinidad in 1924 to study medicine in the United States, where he also joined the Communist Party. From there he moved to the Soviet Union, where he was active in the party, and working on African independence movements. He also worked for the party in Germany but left after the rise of Nazism in the 1930s. In 1935, the USSR made a decisive shift in foreign policy: Britain and France, colonial powers with colonies in Africa, were classified as "democratic imperialisms"—a lower priority than the category of "fascist imperialist" powers, in which Japan and Germany fell. This shift fell into direct contradiction with Padmore's prioritization of African independence, as Germany and Japan had no colonies in Africa. Padmore broke instantly with the Kremlin, but continued to support socialism. Padmore lived for a time in France, before settling in London. Toward the end of his life he moved to Accra, Ghana, where he helped shape the politics of Kwame Nkrumah and the Convention People's Party.
Алғашқы жылдар
Малкольм Иван Мередит Нерс, Джордж Падмор псевдонимімен әйгілі, 1903 жылдың 28 маусымында Тринидадтың Такаригуа ауданындағы Арука округінде дүниеге келген, ол кезде Британдық Батыс Индияның бір бөлігі болған. Оның әкесінің әкесі Асанте жауынгері болған, ол тұтқынға алынып, Барбадосқа құлдыққа сатылған, сол жерде оның әкесі дүниеге келген. Оның әкесі, Джеймс Хуберт Альфонсо Нерс, жергілікті мектеп мұғалімі болған және Антигуадан Анна Сусанна Симистерге, табиғатты зерттеушіге үйленген. 1924 жылдың соңында ол Теннессидегі тарихи афроамерикандық колледж – Фиск университетінде медициналық білім алу үшін АҚШ-қа сапар шекті. Ол сол жылдың 10 қыркүйегінде үйленген, ал оның әйелі Джулия Семпер кейіннен Америкада оған қосылды. Ол 1925 жылы туған (2012 жылы қайтыс болған) қызы Блайденді қалдырып кетті. Нерстің өтініші бойынша, оған Либерияның африкалық ұлтшылы Эдвард Блайденнің құрметіне есім қойылды. Кейіннен ол Нью-Йорк университетіне тіркелді, бірақ көп ұзамай Говард университетіне ауысты.
Malcolm Ivan Meredith Nurse, better known by his pseudonym George Padmore, was born on 28 June 1903 in Arouca District, Tacarigua, Trinidad, then part of the British West Indies. His paternal great grandfather was an Asante warrior who was taken prisoner and sold into slavery at Barbados, where his grandfather was born. His father, James Hubert Alfonso Nurse, was a local schoolmaster who had married Anna Susanna Symister of Antigua, a naturalist. In late 1924, he travelled to the United States to take up medical studies at Fisk University, a historically black college in Tennessee. He had recently married, on 10 September that year, and his wife Julia Semper would later join him in America. She left behind their daughter Blyden, who was born in 1925 (and died in 2012). According to Nurse's instruction, she was named in honour of the African nationalist Edward Blyden of Liberia. Nurse subsequently registered at New York University but soon transferred to Howard University.
Коммунистік партия
АҚШ-тағы колледж жылдарында Медбике Жұмысшы (коммунистік) партиясына (КПҰА) қатысты. Партиялық істермен айналысқан кезде ол Джордж Падмор деген атты қабылдады (қайын атасы, полиция сержанты-майоры Джордж Семпердің христиандық есімін және оның ең жақсы досы, куәгер болған Эррол Падмордың тегін біріктіріп). Падмор 1927 жылы (Вашингтон қаласында болғанда) Коммунистік партияға ресми түрде қосылды және қара американдықтарға бағытталған жаппай ұйымы – Американың Негр жұмысшылар конгресінде белсенділік танытты. 1929 жылдың наурыз айында ол Нью-Йоркте өткен КПҰА-ның 6-шы Ұлттық съезіне бауырлас (дауыс беру құқығы жоқ) делегат ретінде қатысты. Энергиялы жұмысшы және жемісті жазушы Падмор, Коммунистік партияның кәсіби одақтар жетекшісі Уильям З. Фостер тарапынан дамып келе жатқан жұлдыз ретінде танылды. Ол 1929 жылдың соңында Коммунистік Интернационалға (Коминтерн) Кәсіби одақтардың біріктік лигасының құрылуы туралы есеп беру үшін Мәскеуге шақырылды. Сонымен қатар, ол Мәскеуден түрлі шетелдегі Коммунистік партияларға қаржы жеткізуші курьер ретінде де пайдаланылды. 1930 жылдың шілдесінде Падмор Германияның Гамбург қаласында халықаралық конференция ұйымдастыруға белсенділік танытты. Ол Коминтерннің қолдауымен қара жұмысшылар ұйымдарының халықаралық ұйымын – Халықаралық кәсіби одақтар комитетін (ITUCNW) құрды. Падморды Германия үкіметі Англияға депортациялады, ал Коминтерн 1933 жылдың тамызында ITUCNW және оның «Негр жұмысшысы» басылымын тоқтатты. Коминтерннің тәртіптік органы – Халықаралық бақылау комиссиясы (ХБК) одан рұқсатсыз әрекеттерін түсіндіруді талап етті. Ол бас тартқандықтан, 1934 жылдың 23 ақпанында ХБК оны коммунистік қозғалыстан шығарды.
During his college years in the US, Nurse became involved with the Workers (Communist) Party (CPUSA). When engaged in party business, he adopted the name George Padmore (compounding the Christian name of his father in law, Constabulary Sergeant Major George Semper, and the surname of the friend who had been his best man, Errol Padmore). Padmore officially joined the Communist Party in 1927 (when he was in Washington, DC) and was active in its mass organization targeted to black Americans, the American Negro Labor Congress. In March 1929 he was a fraternal (non voting) delegate to the 6th National Convention of the CPUSA, held in New York City. Padmore, an energetic worker and prolific writer, was tapped by Communist Party trade union leader William Z. Foster as a rising star. He was taken to Moscow to deliver a report on the formation of the Trade Union Unity League to the Communist International (Comintern) later in 1929. He was also used periodically as a courier of funds from Moscow to various foreign Communist Parties. In July 1930, Padmore was instrumental in organizing an international conference in Hamburg, Germany. It launched a Comintern backed international organization of black labour organizations called the International Trade Union Committee of Negro Workers (ITUCNW). Padmore was deported to England by the German government, while the Comintern placed the ITUCNW and its Negro Worker on hiatus in August 1933. The Comintern's disciplinary body, the International Control Commission (ICC), asked him to explain his unauthorized action. When he refused to do so, the ICC expelled him from the Communist movement on 23 February 1934.
Пан-африкалық
Сталиндік идеологиядан алшақтағанмен, Пэдмор социалист болып қала берді. Ол Африканың империялық үстемдіктен тәуелсіздік алуы үшін жаңа жолдар іздеді. Францияға қоныс аударған соң, Пэдмор Коминтерн кезінде Гаран Куятемен байланыс құрған еді. Ол «Британия Африканы қалай басқарады» атты кітап жазуға кірісті. Бұрынғы американдық миллионер Нэнси Кунардтың көмегімен ол Лондон агенті мен, ақыры, баспагерді (Wishart) тапты. Кітап 1936 жылы жарық көрді, сол жылы баспагер Лоуренс пен Вишарт болып өзгерді, олар коммунистерге жақындығымен белгілі болды. Сол кезде Ұлыбританияда қара терілі жазушылардың кітаптары сирек жарияланды. Швейцариялық баспагер Германияда неміс тіліндегі аудармасын таратты. 1934 жылы Пэдмор Лондонға көшіп келді, онда ол пан-африканизм мен Африканың тәуелсіздігіне арналған жазушылардың орталығына айналды. Оның балалық шақтағы досы, Тринидадтан келген К. Л. Р. Джеймс, сол жерде жазу және басылыммен айналысып жүрді. Джеймс Италияның Эфиопияға басып кіруіне жауап ретінде Эфиопияның халықаралық африкалық достар қоғамын құрды. Бұл ұйым Африканың халықаралық қызмет бюросына (IASB) айналды, ол Африка мен Кариб бассейніндегі зиялылардың отаршылдыққа қарсы қызметінің орталығы болды. Пэдмор төрағалық етті, Барбадостан келген кәсіподақ жетекшісі Крис Брейтуэйт ұйымдастырушы хатшы болып тағайындалды, ал Джеймс «International African Opinion» мерзімді басылымын редакциялады. Британдық Гвианадан келген Рас Маконнен қаржы мәселелерін басқарды. Басқа да маңызды мүшелері – Кениядан Джомо Кениатта және Эми Эшвуд Гарви. Кэрол Полсгроувтың «Африкада британдық үстемдікті тоқтату: ортақ мақсаттағы жазушылар» еңбегінде көрсетілгендей, Пэдмор мен оның одақтастары 1930 және 1940 жылдары – олардың ішінде К. Л. Р. Джеймс, Кенияның Джомо Кениатта, Алтын жағалаудың Кваме Нкрума және Оңтүстік Африканың Питер Абрахамс – кітап шығаруды саяси өзгерістерге қол жеткізудің стратегиясы ретінде қарастырды. Олар кішкентай мерзімді басылымдар шығарды, оларды кейде колонияларға жеткенде билік органдары тәркіледі. Олар басқалардың мерзімді басылымдарында мақалалар жариялады, мысалы, Тәуелсіз Еңбек партиясының «New Leader» басылымында. Олар кітапшалар шығарды, редакцияға хаттар жазды және баспагер Фредрик Варбургтың (Secker & Warburg) қолдауымен кітаптар жариялады. Варбург Пэдмордың «Африка және әлемдік бейбітшілік» (1937) кітабын, сондай-ақ Кениатта мен Джеймстің кітаптарын шығарды. «Африка және әлемдік бейбітшілік» кітабының алғы сөзінде лейборист саясаткер Сэр Стаффорд Криппс былай деп жазды: «Джордж Пэдмор осы кітапта тағы бір маңызды ағартушылық қызмет атқарды. Ол ашып айтқан фактілер, әрине, жағымсыз, Африканы отарлау туралы айтқан оқиғасы өте қайғылы, бірақ фактілер де, оқиға да шындық. Көптегендеріміз «ақ адамның міндеті» атмосферасында тәрбиелендік және империализмнің үздіксіз үгіт-насихатымен санамыз шатастырылды, сондықтан Африкадағы батыс демократиясының өркениеттік миссиясының үлкен аңызын осы ашық және батыл жариялаудан қорқыныш сезінуіміз мүмкін». Кітаптың мұқабасындағы өмірбаяндық мәліметтерде Пэдмордың «Pittsburgh Courier», «Gold Coast Spectator», «African Morning Post», «Panama Tribune», «Belize Independent» және «The Bantu World» газеттерінің еуропалық тілшісі екені көрсетілген. 1941 жылы Пэдмор Британ империясын «социалистік принциптерге негізделген федеративтік одақтарға» айналдыру қажет екенін мәлімдеді. Екінші дүниежүзілік соғыстан бұрын Джеймс Америка Құрама Штаттарына кетті, онда ол Пенсильваниядағы Линкольн университетінде оқыған Алтын жағалаудан келген студент Кваме Нкрумамен танысты. Джеймс Нкрумаға Пэдмормен таныстыру туралы хат берді. 1945 жылы мамыр айында Нкрума заңгерлік оқуды бастау үшін Лондонға келгенде, Пэдмор оны вокзалда күтіп алды. Бұл ұзаққа созылған одақтың бастауы болды. Пэдмор сол кезде 1945 жылғы Манчестердегі Пан-Африка конгресін (Бесінші Пан-Африка конгресі) ұйымдастырды, оған IASB-ның ішкі шеңберінен ғана емес, сонымен қатар В. Е. Б. Дю Бойс – Америкада өткен пан-африкалық конференцияларды ұйымдастырушы қатысты. Манчестер конференциясы соғыстан кейінгі кезеңде отаршылдықты жою жоспарын жасауға көмектесті. Пэдмор Лондонды 20 жылдан астам уақыт бойы өзінің базасы ретінде пайдаланды. Ол және Дороти Пизер, ақ нәсілді ағылшын жазушысы және оның серігі әрі әріптесі, африкалық ұлтшылдардың бас қосып отыратын пәтерді бөлісті. Пэдмор әлемнің түкпір-түкпіріндегі байланыстарын сақтап, халықаралық газеттерге мақалалар жіберіп, американдық жазушылар мен белсенділер В. Е. Б. Дю Бойс пен Ричард Райтпен хат алмасып тұрды. Соңғысы сол кезде Парижде тұрып жатқан еді. Пэдмордың ықпалымен Райт 1953 жылы тәуелсіздікке дайындалуды зерттеу үшін Алтын жағалауға сапарлады және «Black Power» (1954) кітабын жазды. Райт Алтын жағалаудан кеткеннен кейін, ол Нкрума туралы құпия есепті американдық консулға, ал кейін Пэдмор туралы есепті Париждегі американдық елшілікке жіберді. Елшіліктің мәліметтеріне сәйкес, Райт Нкрума тәуелсіздік жоспарларын жасағанда Пэдморға көп сенгенін айтқан. Райт 1954 жылы «Black Power» кітабын жариялағанда, Пэдмор Африканың тәуелсіздігі үшін тарих және жоспар болатын кітапты аяқтады: «Pan Africanism or Communism?». Бұл кітап Африканың тәуелсіздік қозғалыстарының түбінде коммунистік идеялар жатқаны туралы Батыс елдеріндегі күдіктерді сейілтуге бағытталған тыраштандыру әрекеті болды. Алтын жағалаудың тәуелсіздігі жақындағанда, Лондон қауымы бөлініп кетті. 1956 жылы Джеймс Америка Құрама Штаттарынан оралды, бірақ Пэдмор мен Пизер Райтқа жазған хаттарында оны кемсіз күйде сипаттады. Сонымен қатар, Пэдмордың бұрынғы одақтасы Питер Абрахамс «A Wreath for Udomo» (1956) атты роман жариялады, онда осы Лондондық саяси қауымдастықтың мүшелері жағымсыз бейнеленген. Джордж Пэдмор көптеген адамдар үшін «Том Ленвуд» кейіпкерінің прототипі болды. Бірақ Пэдмордың Нкрумамен одағы берік болды. Нкрума 1947 жылы Алтын жағалауға оралып, тәуелсіздік қозғалысын жетекшілік еткеннен бастап, Пэдмор оған ұзақ және егжей-тегжейлі хаттар арқылы кеңес берді. Ол сонымен қатар Нкруманың «Accra Evening News» газеті үшін ондаған мақалалар жазды және «The Gold Coast Revolution» (1953) тарихын жазды. Дороти Пизермен (жазушы және хатшы) бірге Пэдмор лидерді өзінің өмірбаянын жазуға ынталандырды. Нкрума өзінің өмірбаянын 1957 жылы жариялады, сол жылы Алтын жағалау тәуелсіз Гана мемлекеті болды. Пэдмор Сэр Стаффорд Криппстің қызы Пегги мен отаршылдыққа қарсы күрескер Джо Аппианың некесінде Нкруманың куәгері болды. Пэдмор Нкруманың Ганаға көшіп өту шақыруын қабылдады, бірақ ол кеңесші ретінде өткізген уақыты қиын болды. Бауырсақ ауруына емделген үшін Лондонға келгенде, ол Ганадан кету туралы достарымен әңгімелесіп жатқан еді. Пэдмор 1959 жылдың 23 қыркүйегінде 56 жасында Лондонның Университет колледжі ауруханасында қайтыс болды. Бірнеше күннен кейін, белсендінің уланғаны туралы қауесеттерге жауап ретінде, оның серігі Пизер оның өлімі туралы егжей-тегжейлі мәлімдеме жасады. Ол оның бауыр ауруы соңғы тоғыз айда нашарлағанын, содан кейін ол ұзақ жылдар бойы таныс болған дәрігерден көмек сұрағанын айтты. Бауыр жеткіліксіздігінен ол өлімге әкелген қан кетулерге ұшырады.
Although alienated from Stalinism, Padmore remained a socialist. He sought new ways to work for African independence from imperial rule. Relocating to France, where Garan Kouyaté was an ally from his Comintern days, Padmore began to write a book: How Britain Rules Africa. With the help of former American heiress Nancy Cunard, he found a London agent and, eventually, a publisher (Wishart). It published the book in 1936, the year the publisher became Lawrence and Wishart, known to be sympathetic to communists. Publication of books by black men at that time was rare in the United Kingdom. A Swiss publisher distributed a German translation in Germany. In 1934 Padmore moved to London, where he became the centre of a community of writers dedicated to pan Africanism and African independence. His boyhood friend C. L. R. James, also from Trinidad, was already there, writing and publishing. James had started International African Friends of Ethiopia in response to Italy's invasion of Ethiopia. That organization developed into the International African Service Bureau (IASB), which became a centre for African and Caribbean intellectuals' anti colonial activity. Padmore was chair, the Barbadian trade unionist Chris Braithwaite was its organising secretary, and James edited its periodical, International African Opinion. Ras Makonnen from British Guiana handled the business end. Other key members included Jomo Kenyatta from Kenya and Amy Ashwood Garvey. As Carol Polsgrove has shown in Ending British Rule in Africa: Writers in a Common Cause, Padmore and his allies in the 1930s and 1940s—among them C. L. R. James, Kenya's Jomo Kenyatta, the Gold Coast's Kwame Nkrumah and South Africa's Peter Abrahams—saw publishing as a strategy for political change. They published small periodicals, which were sometimes seized by authorities when they reached the colonies. They published articles in other people's periodicals, for instance, the Independent Labour Party's New Leader. They published pamphlets. They wrote letters to the editor; and, thanks to the support of publisher Fredric Warburg (of Secker & Warburg), they published books. Warburg brought out Padmore's Africa and World Peace (1937), as well as books by both Kenyatta and James. In a foreword to Africa and World Peace, Labour politician Sir Stafford Cripps wrote: "George Padmore has performed another great service of enlightenment in this book. The facts he discloses so ruthlessly are undoubtedly unpleasant facts, the story which he tells of the colonization of Africa is sordid in the extreme, but both the facts and the story are true. We have, so many of us, been brought up in the atmosphere of 'the white man's burden', and have had our minds clouded and confused by the continued propaganda for imperialism that we may be almost shocked by this bare and courageous exposure of the great myth of the civilizing mission of western democracies in Africa." The Biographical Note on the cover describes Padmore as European correspondent for the Pittsburgh Courier, Gold Coast Spectator, African Morning Post, Panama Tribune, Belize Independent and The Bantu World. In 1941, Padmore argued that the British Empire should be transformed into "federated commonwealths based upon Socialist principles." Before World War II, James left for the United States, where he met Kwame Nkrumah, a student from the Gold Coast who studied at Lincoln University in Pennsylvania. James gave Nkrumah a letter of introduction to Padmore. When Nkrumah arrived in London in May 1945 intending to study law, Padmore met him at the station. It was the start of a long alliance. Padmore was then organizing the 1945 Manchester Pan African Congress (designated the Fifth Pan African Congress), attended not only by the inner circle of the IASB but also by W. E. B. Du Bois, the American organizer of earlier Pan African conferences. The Manchester conference helped set the agenda for decolonisation in the post war period. Padmore used London as his base for more than two decades. He and Dorothy Pizer, a white English writer and his domestic partner and co worker, shared a flat that became a center for African nationalists. Padmore maintained connections across the world, sending articles to international newspapers and keeping up a correspondence with American writers and activists W. E. B. Du Bois and Richard Wright. The latter was then living in Paris. At Padmore's urging, Wright travelled to the Gold Coast in 1953 to explore the buildup to independence; he wrote Black Power (1954). Before Wright left the Gold Coast, he gave a confidential report on Nkrumah to the American consul; later he reported on Padmore to the American Embassy in Paris. According to the embassy's account, Wright said that Nkrumah was relying heavily on Padmore as he made plans for independence. When Wright published Black Power in 1954, Padmore was finishing a book that he hoped would be both a history and blueprint for African independence: Pan Africanism or Communism? It was his attempt to counter Cold War suspicions in Western nations that the African independence movements were fundamentally communist inspired. As independence neared for the Gold Coast, the London community had splintered. In 1956 James had returned from the United States, but Padmore and Pizer referred to him with condescension in letters to Wright. Meanwhile, former Padmore ally Peter Abrahams published a roman à clef entitled A Wreath for Udomo (1956), which contained unflattering portrayals of the members of this London political community. George Padmore was identified by many as the model for the character "Tom Lanwood". But Padmore's alliance with Nkrumah held firm. From the time of Nkrumah's return to the Gold Coast in 1947 to lead its independence movement, Padmore advised him in long detailed letters. He also wrote dozens of articles for Nkrumah's newspaper, the Accra Evening News, and wrote a history of The Gold Coast Revolution (1953). With Dorothy Pizer (who was a writer and secretary), Padmore encouraged the leader to write his autobiography. Nkrumah published his autobiography in 1957, the year the Gold Coast became independent Ghana. Padmore deputized for Nkrumah as best man when Sir Stafford Cripps' daughter Peggy married the anti colonialist Joe Appiah, who was one of Nkrumah's closest allies at the time. Padmore accepted Nkrumah's invitation to move to Ghana, but his time there as Nkrumah's advisor on African affairs was difficult. He was talking with friends about leaving Ghana to settle elsewhere when he returned to London for treatment of cirrhosis of the liver. Padmore died on 23 September 1959, aged 56, at University College Hospital in London. A few days later, responding to rumours that the activist had been poisoned, his companion Pizer typed out a detailed statement about his death. She said that his liver condition had worsened in the previous nine months, before he sought treatment from a longtime physician friend. Due to his failing liver, he suffered haemorrhages that resulted in his death.
Мұра
Падмор қайтыс болғаннан кейін Нкрума радиохабар арқылы оған құрмет көрсетті: «Бір күні Африканың барлығы еркін және біріккен болады, ал соңғы әңгіме айтылғанда Джордж Падмордың еңбегінің маңызы ашылатын болады». «Питтсбург Курьер» газетінде Джордж Шлайлер Падмордың жазбалары «еркін Африка туралы армандаған адамдарға шабыт бергенін» айтты. Падмордың дәрігер досы Сесил Белфилд Кларк «The Times» газетінде жарияланған некрологта Падморды кітаптар жазып, оларды зерттеген жазушы ретінде сипаттады. Ямайкалық панафрикалық ойшыл және дипломат Дадли Томпсон «The Guardian» газетіне жолдаған хатында Падмор туралы былай деп жазды: «Ол шынымен халықаралық болды және барлық отаршылдық әлем үлкен қанағаттан айрылды». Лондон крематорийінде өткен жерлеу рәсімінен кейін Падмордың күлі 1959 жылдың 4 қазанында Ганадағы Кристиансборг сарайына жерленді. Салтанатты шараны АҚШ-та NBC телеарнасы көрсетті. Нкрума Падморды «Африканың азаттық қозғалысының ең ұлы сәулетшілерінің бірі, африкалық біртүтастық пен бостандыққа арналған» деп бағалады. Джеймс Тринидадтың Порт-оф-Испания қаласына көшіп, «The Nation» газеті үшін Падмор туралы бірнеше мақала жазды. Джеймс өмірбаянына материал жинауға кірісті, бірақ ақырында «Джордж Падмордың өміріне қатысты жазбалар» деген шағын қолжазбаны ғана шығарды. Бірнеше жыл бойы Джеймс өзінің «Нкрума және Гана революциясы» атты кітабын жариялауға тырысты; кітап 1977 жылы жарық көрді (Лондон: Allison and Busby). Онда Джеймс Падмордың 1953 жылы жарық көрген Голд-Кост революциясы туралы кітабына еш сілтеме жасамады; оның хаттарында Падмор революцияны түсінбегендігі туралы көптеген ойлар кездеседі. Африкалық ұлтшылдық қозғалысы туралы кітаптардың маңыздылығын жақсы түсінген Рас Маконнен Падмордың айналасындағы лондондық қауымдастық туралы жеке есебін, «Pan Africanism from Within» (1973) кітабын жариялады. Джеймс Р. Хукер Падмордың өмірбаянын жазды, «Қара революционер» (1967). Падмор Кэрол Полгровтың «Африкада британдық үстемдіктің соңы: ортақ мақсаттағы жазушылар» еңбегіндегі орталық тұлға болып табылады. 1991 жылы Джон Ла Роуз Солтүстік Лондонда Джордж Падмор институтын (GPI) құрды, оның мақсаты – «өмірін қалыптастырған дәстүрлерді жалғастыру: Кариб теңізі, Африка, Еуропа, Солтүстік Америка және Азияны байланыстыратын тәуелсіз, радикалды көзқарас пен ұстаным». Білім беру және мәдени шаралар, соның ішінде дөңгелек үстелдер мен оқу кештері GPI-де өтеді, сондай-ақ институт тиісті материалдарды жариялайды. Бұл институт – Ұлыбритания мен континенттік Еуропадағы Кариб, Африка және Азиядан шыққан қара халыққа қатысты материалдарды сақтайтын мұражай, білім беру және зерттеу орталығы. Ла Роуз 1969 жылы Джордж Падмор қосымша мектебін де құрды. 2011 жылдың 28 маусымында – Падмордың туғанына 98 жыл толу күні – Нубиялық Жак қоғамдық қоры Падмордың бұрынғы мекенжайында, Лондонның Камден ауданындағы 22 Кранли көшесіндегі көк тақшаны ашты. Салтанатты шараға Тринидад және Тобагоның Жоғары комиссары, Гананың Жоғары комиссары, Камден қаласының мэрі, Сельма Джеймс, Нина Баден Семпер (Падмордың туыстары) және басқалар қатысты. Камерон Дюодудың сөзіне сүйенсек: «Африкадағы британдық колонияларының басшылары Лондондағы Колониялық кеңсе саясатына қарсы күрескен көптеген мәлімдемелер мен памфлеттер, сондай-ақ хаттар 22 Кранли көшесіндегі асханада дайындалды. Бұл орын 1945 жылы Манчестерде өткен 5-ші Панафрикалық конференцияны ұйымдастыруға да пайдаланылды». Джордж Падмор жолы мен Джордж Падмор көшесі Найроби, Кенияның Хёрлингэм ауданында оның құрметіне аталған.
After Padmore's death, Nkrumah paid tribute to him in a radio broadcast: "One day, the whole of Africa will surely be free and united and when the final tale is told, the significance of George Padmore's work will be revealed." In the Pittsburgh Courier, George Schuyler said Padmore's writings had been "an inspiration to the men who dreamed of a free Africa". Padmore's physician friend, Cecil Belfield Clarke, wrote the obituary that ran in The Times, describing Padmore as a writer who wrote books and studied them. Jamaican pan Africanist and diplomat Dudley Thompson wrote of Padmore in a letter to The Guardian: "He was truly international and the entire colonial world has suffered a loss." After a funeral service at a London crematorium, Padmore's ashes were buried at Christiansborg Castle in Ghana on 4 October 1959. The ceremony was broadcast in the US by NBC television. Nkrumah ranked Padmore as "one of the greatest architects of the African liberation movement dedicated to African union and liberty." James, relocated to Port of Spain, Trinidad, wrote a series of articles on Padmore for The Nation. James also began collecting material for a biography but eventually produced only a slim manuscript, "Notes on the Life of George Padmore." For years James tried to publish his book Nkrumah and the Ghana Revolution; the book was published in 1977 (London: Allison and Busby). In it, James omitted any reference to Padmore's own 1953 book on the Gold Coast revolution; his correspondence has numerous references to his idea that Padmore did not understand the revolution. Ras Makonnen, who understood so well the importance of books about the African nationalist movement, published his own intimate account of the London based community around Padmore, Pan Africanism from Within (1973). James R. Hooker wrote a biography of Padmore, Black Revolutionary (1967). Padmore is the central figure featured in Carol Polsgrove's Ending British Rule in Africa: Writers in a Common Cause, published in 2009. In 1991, John La Rose founded the George Padmore Institute (GPI), based in North London, with the aim of "continuing the traditions which shaped his life: independent, radical vision and outlook connecting the Caribbean, Africa, Europe, North America and Asia." Educational and cultural activities, including talks and readings, take place at the GPI, which occasionally publishes relevant materials. It is an archive, educational resource and research centre housing materials relating to the black community of Caribbean, African and Asian descent in Britain and continental Europe. La Rose also founded the George Padmore Supplementary School in 1969. On 28 June 2011 – 98 years to the day since Padmore was born – the Nubian Jak Community Trust unveiled a blue plaque at Padmore's former address, 22 Cranleigh Street in the London Borough of Camden, in a ceremony addressed by the High Commissioner of Trinidad & Tobago, the High Commissioner of Ghana, the Mayor of Camden, Selma James, Nina Baden Semper (related to Padmore's in laws), and others. According to Cameron Duodu: "Many of the statements and pamphlets, as well as the correspondence with which leaders of the British colonies in Africa combated the policies of the Colonial Office in London, were drafted at the dining table of 22 Cranleigh Street. It was also the venue at which George Padmore organised the 5th Pan African Conference in Manchester in 1945." George Padmore Road and George Padmore Lane, in Hurlingham, Nairobi, Kenya, are named after him.