Кіріспе
Британдық күнделікті таблоид форматындағы The Morning Star газеті – әлеуметтік, саяси және кәсіподақ мәселелеріне баса назар аударатын солшыл британдық күнделікті газет. 1930 жылы Ұлыбритания Коммунистік партиясы (CPGB) тарапынан Daily Worker деп құрылған, 1945 жылы CPGB-дан тәуелсіз оқырмандар кооперативіне, Халықтың баспасөз баспасы қоғамына берілді. Кейін 1966 жылы Morning Star деп қайта аталды. Газет өзінің редакциялық ұстанымын Ұлыбританияның коммунистік партиясының бағдарламасы – «Британияның социализмге апаратын жолы» бағдарламасына сәйкес деп сипаттайды. Daily Worker басылымы бастапқыда Екінші дүниежүзілік соғысқа қарсы болды, ал оның Лондон басылымы 1941 және 1942 жылдар аралығында Ұлыбританияда тыйым салынды. Кеңес Одағы одақтастарға қосылғаннан кейін газет соғысты құлшыныспен қолдады. Салқын соғыс кезінде газет АҚШ пен оның одақтастарының сыншыларына трибуна болды. Бұған британдық әскердің өз күштеріне Малайзиядағы төтенше жағдай кезінде кесілген бастарды жинауға рұқсат еткеніне және Оңтүстік Корея үкіметі өлтірген бейбіт тұрғындардың жаппай қабірлерін ашқанға дәлел келтірген хабаршылар кірді. Газетке түрлі солшыл саяси көзқарастағы жазушылардың еңбектері жарияланады. Қатысушылар арасында Джереми Корбин, Вирджиния Вульф, Анжела Дэвис, Билли Страчан, Лен Джонсон, Уилфред Бурчет, Клаудия Джонс, Жан Росс және Гарри Поллит бар. 1954 жылы Корея соғысы кезіндегі қырғын туралы және Солтүстік Кореяның әскери лагерьлеріндегі тұтқынның жағымды бейнесі туралы хабарлағандығы үшін журналист Алан Виннингтонның британдық паспорты алынып тасталды. Бірінші басылым 1930 жылы 1 қаңтарда Лондонның Табернакл көшесіндегі газет кеңсесінде, алдыңғы күні тоғыз британдық коммунистің, соның ішінде Вилли Галлахер, Кей Бошамп, Том Винтрингхэм, Уолтер Холмс және Роберт Пейдж Арноттың кездесуінен кейін жарық көрді. Бұл Молотов-Риббентроп келісімінен кейін Коминтерннің (осы келісім 3 қазанда КПГБ саясатына айналды) соғыстың бәсекелес империалистік державалар арасындағы күрес екендігі туралы ұстанымына қайшы келді. Нәтижесінде Кемпбелл редакторлық қызметтен алынып, оның орнына Уильям Раст тағайындалды. Газет британ үкіметінің саясатын «Еуропаны фашизмнен құтқару емес, Германияға британдық империалистік бейбітшілікті таңу» деп айыптап, Кеңес Одағына шабуыл жасады. Газет 1939 жылдың желтоқсанында Парижде француз еңбек министрі Шарль Помарепен кездескеннен кейін сэр Уолтер Цитринді сынады. «Time» журналы кездесуден кейінгі оқиғалар туралы былай деді: «Министр Помаре француз еңбекшілеріне жалақы мен сағаттық еңбекке қатысты қатаң жарлықтар енгізді, ал сэр Уолтер Ситрин британдық қаржы министрі сэр Джон Саймонның Британиядағы жалақының өсуін тоқтату туралы ұсынысына келісті». Ситрин Daily Worker-ді жала жабу үшін сотқа берді, өйткені ол оны және оның серіктестерін «француздық Ситриндермен бірге миллиондаған ағылшын-француздық кәсіподақ мүшелерін ағылшын-француздық империалистік соғыс машинасының артына тарту үшін» деп айыптады; баспагер британдық баспасөзге «адал пікір» деп өтініш жасады. Ситрин өзінің адвокатының сұрақтарына жауап ретінде Daily Worker газетінің «Мәскеуден» айына 2000 фунт стерлинг алатындығын және Мәскеу газетке соғысқа қарсы мақалалар басып шығаруға нұсқау бергенін айтты. 1941 жылы 21 қаңтарда газетті шығаруды соғыс коалициясының ішкі істер министрі Герберт Моррисон (Лейбористік партияның депутаты) тоқтатты. Ол 1940 жылдың шілдесінде өзінің пацифистік бағыты Қорғаныс ережелерінің 2-ші бөлігін бұзады деген ескертуді бірнеше рет елемеді, бұл «соғыс жүргізуге қарсылық білдіруді ынталандыруға бағытталған материалдарды жүйелі түрде жариялауды» құқық бұзушылыққа айналдырды. Daily Worker шотланд тіліндегі басылымы 1940 жылдың 11 қарашасынан бастап Глазгодағы зауытында шығарылды. 1941 жылы 16 сәуірде Кейтон көшесіндегі Daily Worker кеңсесі өрттен толыққанды қирады. Газет 1942 жылы уақытша Свинтон көшесіндегі бұрынғы Каледония баспасөз кеңсесіне көшірілді (одан кейін Уильям Пол мен Том Уинтрингхэм редакциялаған ескі Коммунистік партияның жексенбілік жұмысшысы 1925 жылдың 15 наурызынан 1929 жылға дейін жарық көрді). 1945 жылы 75-ші Фаррингдон жолындағы бұрынғы щетка жасаушылар қоймасында 48 000 фунт стерлинг сомасына жаңа кеңселер сатып алынды. 1941 жылы маусымда Германия Барбаросса операциясы кезінде Кеңес Одағына басып кірген кезде жағдай өзгерді; Британ коммунистері соғысты қызу қолдады. Соғыстың қалған кезеңінде газет британдық соғыс күшін қатты қолдады және Кеңес Одағына көмек көрсету үшін Еуропада «Екінші фронт» ұйымдастыруға шақыруды жүргізді. Daily Worker-ге қатысты үкіметтің тыйымы 1942 жылдың қыркүйегінде, Кентербери соборының деканы Хьюлетт Джонсон мен профессор Дж. Б. С. Халдейн қолдаған науқаннан кейін алынды. 1942 жылдың 21 наурызында Вестминстердегі Орталық залда өткен «Тыйымды алып тастайық» конференциясына 2000-нан астам делегат қатысты. Науқанның маңызды бөлігі Лейбористік партияның қолдауын қамтамасыз ету болды (Герберт Моррисон Daily Worker-дің қатысты қарсыласы болды). 1942 жылдың 26 мамырында қызу пікірталас өткеннен кейін Лейбористік партия Daily Worker-ге қатысты тыйымды алып тастау керек деген қаулыны қабылдады. Daily Worker Хиросимаға тасталған атом бомбасын құптады, редакциялық мақаласында «Жаңа қарудың ірі масштабта қолданылуы Жапонияның қарсыласуын жеделдетуі керек» деді. Газет Нагасакиге жасалған бомбалауды да мақұлдады және Жапонияға қарсы қосымша атом бомбаларын қолдануға шақырды. Бір айдан кейін, 1946 жылдың ақпанында Корольдік Альберт залында үлкен митингі ұйымдастырылды, Daily Worker, ол осы кезде Ұлыбритания Коммунистік партиясы атынан Keable Press Ltd-ге тиесілі болды, Халықтың баспасөз баспасы қоғамына бір шиллингке сатылды және тіпті 500 000 фунт стерлингке дейін бағаланды. Daily Worker Британиядағы түсқарастың жолына қарсы науқандары британдық орта салмақтағы боксшы Лен Джонсонды Коммунистік партияға қосылуға және Daily Worker үшін бокс туралы баған жазуға шабыс тартты. 1950 жылы Daily Worker шетелдік тілшісі Алан Виннингтон «I Saw the Truth in Korea» деген кітабын жариялады, онда Корея соғысы кезінде Оңтүстік Корея үкіметі тарапынан өлімге кесілген мыңдаған азаматтардың денелерін қамтитын жаппай қабірлердің дәлелдері келтірілді. Газет Корея соғысы кезінде Американың биологиялық қару қолданғаны туралы күмәнді дәлелдерді жариялады. Виннингтонның Корея туралы хабарламаларына жауап ретінде Клемент Атли кабинеті Виннингтонды мемлекетке қарсылық қылғандықтан өлім жазасына кесуді талқылады. Алайда, оның орнына оның паспортын жаңартпау арқылы оны елсіз қалдыруға шешім қабылданды. Филлип Найтли Виннингтонды соғыстың ең сенімді дауысының бірі деп сипаттады. 1952 жылдың сәуір айында Daily Worker британдық әскери базасының ортасында тұрған және Малайзия Ұлттық Азаттық Армиясының (MNLA) мүшесіне тиесілі деп саналатын кесілген адам басымен поза берген Корольдік теңіз командалық әскерінің суреттерін жариялады. Мақалада Малайзиядағы британдық қызметкерлердің британдық әскердің адамдарды кесіп тастауының жиі кездесетіні туралы куәліктері де қамтылған. Daily Worker кейін MNLA партизандарының Ибандықтармен кесілген суреттерін жариялады, соның ішінде Ибанның адам мүшелерінен толы себеттің үстінде бас терісін дайындап тұрғандағы Корольдік теңіз командалық әскерінің беретін бас киімін киген суреті де болды. 1956 жылы Daily Worker тілшісі Питер Фрайердің Венгрия революциясынан түскен хабарламаларын, олар көтеріліске жағымды болды, жариялаудан бас тартты. Газет революциялық әрекетті «ақ террор» деп айыптады, Хорти режимін және 1919-1921 жылдардағы кезеңді еске алды. 1950 жылдардың соңына қарай газет тек төрт беттен тұратын бір параққа дейін азайды. Daily Worker-дің соңғы саны 1966 жылдың 23 сәуірінде сенбі күні жарық көрді. Сол соңғы нөмірдегі редакциялық мақалада: «Дүйсенбіде бұл газет көп жылдар бойы жасаған ең үлкен қадамды жасайды. Ол үлкенірек, жақсырақ болады және жаңа аты болады. Өмірінің 36 жылында газетіміз британдық жұмысшы табының және социалистік журналистиканың ең жақсы нәрселері үшін тұрды. Ол адалдық, қайрат және тұтастыққа қадірлі репутация қалыптастырды. Ол кәсіподақ мүшелерін, жалдамашыларды, зейнеткерлерді қорғады. Ол бейбітшілік үшін тұрақты түрде қолдау көрсетті. Ол әрқашан социализмнің қажеттілігін көрсетті. Бүкіл Британия Morning Star-ды көреді...» делінген.
The Morning Star is a left wing British daily newspaper with a focus on social, political and trade union issues. Originally founded in 1930 as the Daily Worker by the Communist Party of Great Britain (CPGB), ownership was transferred from the CPGB to an independent readers' co operative, the People's Press Printing Society, in 1945 and later renamed the Morning Star in 1966. The paper describes its editorial stance as in line with Britain's Road to Socialism, the programme of the Communist Party of Britain. The Daily Worker initially opposed the Second World War and its London edition was banned in Britain between 1941 and 1942. After the Soviet Union joined the Allies, the paper enthusiastically backed the war effort. During the Cold War, the paper provided a platform for critics of the US and its allies. This included whistleblowers who provided evidence that the British military were allowing their forces to collect severed heads during the Malayan Emergency, and exposing the mass graves of civilians killed by the South Korean government. The paper prints contributions by writers from a variety of left wing political perspectives. Contributors include Jeremy Corbyn, Virginia Woolf, Angela Davis, Billy Strachan, Len Johnson, Wilfred Burchett, Claudia Jones, Jean Ross, and Harry Pollitt. Correspondent Alan Winnington had his British passport revoked in 1954 for his reporting on massacres in the Korean War, and favourable representation of North Korean prisoner of war camps. The first edition was produced on 1 January 1930 from the offices of the newspaper in Tabernacle Street, London, after a meeting the day before by nine British communists, including Willie Gallacher, Kay Beauchamp, Tom Wintringham, Walter Holmes, and Robert Page Arnot. This contradicted the position of the Comintern in the aftermath of the Molotov–Ribbentrop Pact (which became CPGB policy on 3 October) that the war was a struggle between rival imperialist powers, and Campbell was removed as editor as a result, being replaced by William Rust. The paper accused the British government's policies of being "not to rescue Europe from fascism, but to impose British imperialist peace on Germany" before attacking the Soviet Union. The paper criticised Sir Walter Citrine after his meeting in Paris with French Labour Minister Charles Pomaret in December 1939. Time said of the events following the meeting, "Minister Pomaret clamped down on French labour with a set of drastic wage & hour decrees and Sir Walter Citrine agreed to a proposal by Chancellor of the Exchequer Sir John Simon that pay rises in Britain be stopped". Citrine sued the Daily Worker for libel after it accused him and his associates of "plotting with the French Citrines to bring millions of Anglo French Trade Unionists behind the Anglo French imperialist war machine"; the publisher pleaded the British press equivalent of "fair comment". Citrine alleged, in response to his lawyer's questioning, that the Daily Worker received £2,000 per month from "Moscow", and that Moscow directed the paper to print anti war stories. On 21 January 1941, publication of the newspaper was suppressed by the Home Secretary in the wartime coalition, Herbert Morrison (a Labour Party MP). It had repeatedly ignored a July 1940 warning that its pacifist line contravened Defence Regulation 2D, which made it an offence to 'systematically to publish matter calculated to foment opposition to the prosecution of the war'. A Scottish edition of the Daily Worker was produced from its plant in Glasgow from 11 November 1940. On 16 April 1941, the Daily Worker offices at Cayton Street were totally destroyed by fire during the Blitz. The paper moved temporarily in 1942 to the former Caledonian Press offices in Swinton Street (whence the old Communist Party Sunday Worker, edited by William Paul and Tom Wintringham, had been published from 15 March 1925 until 1929). New offices were acquired in 1945, at a former brush makers' warehouse at 75 Farringdon Road, for the sum of £48,000. When Germany invaded the Soviet Union in Operation Barbarossa in June 1941, the situation changed; British Communists became fervent supporters of the war. For the rest of the war, the paper was a strong supporter of the British war effort, and campaigned to organise a "Second Front" in Europe to assist the Soviet Union. The government's ban on the Daily Worker was lifted in September 1942, following a campaign supported by Hewlett Johnson, the Dean of Canterbury, and Professor J. B. S. Haldane. A "Lift the ban" conference at Central Hall, Westminster on 21 March 1942 was attended by over 2,000 delegates. A key part of the campaign was to secure Labour Party support (Herbert Morrison was a fierce opponent of the Daily Worker). On 26 May 1942, after a heated debate, the Labour Party carried a resolution declaring the government must lift the ban on the Daily Worker. The Daily Worker welcomed the dropping of the atomic bomb on Hiroshima, editorialising "The employment of the new weapon on a substantial scale should expedite the surrender of Japan". The paper also applauded the bombing of Nagasaki, and called for the use of additional atomic bombs against the Japanese. One month later, in February 1946, a large rally was organised at the Royal Albert Hall, the Daily Worker which was then owned by Keable Press Ltd on behalf of the Communist Party of Great Britain, was sold to the People's Press Printing Society for a single shilling. and even 500,000. The Daily Worker campaigns against the colour bar in Britain inspired British middleweight champion boxer Len Johnson to join the Communist Party of Great Britain, and write a boxing column for the Daily Worker. In 1950 Daily Worker foreign correspondent Alan Winnington published I Saw the Truth in Korea, which provided evidence of mass graves containing thousands of corpses belonging to civilians executed by South Korean government during the Korean War. The paper published alleged evidence of the America's use of biological weapons during the Korean War. In response to Winnington's Korea reporting, Clement Attlee's cabinet discussed having Winnington executed by charging him with treason. However, it was instead decided to make him stateless by refusing to renew his passport. Phillip Knightley described Winnington as one of the most trustworthy voices of the war. In April 1952, the Daily Worker published photographs of a Royal Marine commando in the middle of a British military base posing with the severed human head believed to have belonged to a member of the Malayan National Liberation Army (MNLA). The article also included eyewitness testimonies from British personnel in Malaya alleging that it was common for British troops to behead people. The Daily Worker then published several more photographs of MNLA guerrillas decapitated by Ibans, including photographs of an Iban wearing a Royal Marine beret while preparing a scalp above a basket of human limbs. In 1956, the Daily Worker suppressed correspondent Peter Fryer's reports from the Hungarian revolution, which were favourable to the uprising. The paper denounced the attempted revolution as a "white terror", invoking the Horthy regime and earlier 1919–1921 period. By the late 1950s the paper was down to just one sheet of four pages. The last edition of the Daily Worker was published on Saturday 23 April 1966. An editorial in that final issue declared:"On Monday this newspaper takes its greatest step forward for many years. It will be larger, it will be better and it will have a new name During its 36 years of life our paper has stood for all that is best in British working class and Socialist journalism. It has established a reputation for honesty, courage and integrity. It has defended trade unionists, tenants, pensioners. It has consistently stood for peace. It has always shown the need for Socialism. Let all Britain see the Morning Star, the inheritor of a great tradition and the herald of a greater future". In February every year between 1950 and 1954, the Daily Worker held a rally at Harringay Arena in Harringay, north London, attended by about 10,000 people. Guests were entertained by tableaux set to music. Paul Robeson also sent recorded messages which were played during the rallies.
Тарих
"Таңғы жұлдыздың" алғашқы саны 1966 жылғы 25 сәуірде жарық көрді. Оңтүстік Африкадан жер аударылған Сара Карнесон 1960 жылдардың соңында газетте жұмыс істеді. 1974 жылға дейін газетке Кеңес үкіметі тікелей ақшалай жарналар арқылы қаржылай көмек көрсетті, ал 1974 жылдан бастап Мәскеуден күнделікті үлкен көлемде тапсырыс беру арқылы жанама түрде қолдады. Оның бас атқарушы директоры 1975 жылдан бастап Мэри Россер болды. 1970 жылдардың соңында газет пен КПГБ арасында келіспеушіліктер туа бастады, себебі КПГБ-да еурокоммунистік бағыт күшейді, ал "Таңғы жұлдыз" сол кезде кеңесшілдік ұстанымды сақтап, еурокоммунизмге қарсы болды. Алайда, 1977 жылы "The Guardian" газеті "Таңғы жұлдыздың" Чехословакиядағы және басқа да совет блогындағы диссиденттер туралы жариялағанын хабарлады, бұл КПГБ мүшелерінің үштен біріне наразылық тудырды, олар Кремльге қатаң қолдау білдіретін саясатқа қайта оралуды қалады. "Таңғы жұлдыз" "солшылдардың болашағы туралы" шындық пікір алмасуға ашық екенін мәлімдеді. Сол жылы газет реформашы коммунист Рудольф Бахроның түрмеге қамалуына қарсы Шығыс Германия елшілігі алдында демонстрация ұйымдастырды. 1977 жылы редактор Тони Чаттер лейбористік үкіметті газетте жарнамалар орналастыруға көндірді, бұрынғыда аудиторлық таралым деректерінің болмауына байланысты жарнамалар болмаған еді. 1981 жылғы желтоқсанда Польшадағы "Солидарность" кәсіподақ қозғалысының қысымға алынуы және әскери жағдай енгізілуіне газет партияның атқару комитетінің (сол кездегі коммунистік) Польша үкіметінің әрекеттерін айыптағанына сын айтты. 1982 жылы "Таңғы жұлдыз" еурокоммунистердің бақылауында болған партияның ай сайынғы журналы "Marxism Today"-дің ұстанымдарына шабуыл жасады. Газет 1981 жылғы қыркүйекте БАҚ-тың орыс тіліндегі қызметі үшін алты жарнаманы "Таңғы жұлдыз" газетінде орналастыру үшін ақы төлеген кезде бұқаралық ақпарат құралдарының назарына ілікті. Бұл газет КСРО үкіметі елде таратуға рұқсат берген ағылшын тіліндегі сирек газеттердің бірі болды. Осы жарнамалардың төртеуі келісілгендей басылды, бірақ қалған екеуі басылмады. Газет өкілі жарнама бөлімінің келісімге қол қойғанға дейін басқа командалармен дұрыс кеңеспегенін және BBC хабарларын тарату "суық соғыс" үгіт-насихатының бөлігі екенін мәлімдеді. Газет 1984-1985 жылдардағы кеншілер ереуілі кезінде Ұлттық кеншілер одағын (NUM) қолдады, бірақ партия ереуілдің соңына қарай NUM жетекшісі Артур Скаргиллдің стратегиясына сыншыл болды. 1984 жылғы наурызда CPGB атқару комитеті (EC) редактор Тони Чатерді қатты сынға алған жеті беттік құжат жариялады, әсіресе ол Лениннің өлімінің алпысыншы жылдығына арналған мақаланы басып шығудан бас тартқаны үшін. Алайда, 1985 жылғы маусымда Глазго, Манчестер және Лондон қалаларында өткен PPPS жиналыстарында "Таңғы жұлдыз" басқару комитеті қолдаған кандидаттарға 60-қа 40 пайызбен дауыс берілді. Газеттің бақылауы КПГБ-ның еурокоммунистік басшылығынан жаңадан құрылған кеңесшіл Ұлыбритания Коммунистік партиясына (CPB) өтті. Берлин қабырғасының 1989 жылы құлатылуына бір күн қалғанда, газет "ГДР реформалар пакетін жариялады" деген тақырыппен "Германия Демократиялық Республикасы оянып жатыр" деп жазды және Шығыс Германияның биліктегі Социалистік Бірлік партиясы ұсынған материалды келтірді: "Революциялық халықтық қозғалыс маңызды өзгерістерді бастады. Мақсаты - социализмге көбірек демократия беру". 1989 жылы кеңестік үлкен көлемдегі тапсырыстар күрт тоқтатылды (Кеңес Одағы Коммунистік партиясы әлі күнге дейін күн сайын 6000 дана сатып алып отырды), ал бұл тапсырысты тоқтату туралы бір апта бұрын хабарланғаннан кейін "үлкен қаржылық қиындықтарға" әкелді. Бұл наразылық кезінде "Таңғы жұлдыздан" бөлініп шыққан "Жұмысшылар таңғы жұлдызы" құрылды және оны "Таңғы жұлдыз" газетінде бір уақытта жұмыс істеген журналистердің шағын тобы жариялады. Бұл газет онжылдықтың соңына дейін тоқтатылды. Хейлетт ақыры редактор болып қайта тағайындалды және наразылық тоқтатылды, өйткені таралымның орташа өсуі байқалды. "Біздің саяси қарым-қатынасымыз әлі де Ұлыбритания Коммунистік партиясымен", - деді ол 2005 жылы, оқырмандарының тек 10 пайызы ғана партия мүшесі екенін атап өтіп, "бірақ қазір біз кең қозғалысты білдіреміз". 2016 жылғы желтоқсанда газетті Джон Вудкок бастаған лейбористік депутаттар сынға алды ("The Huffington Post" газетіне сәйкес, британ үкіметінің аймаққа көмек көрсетудегі әрекетсіздігін ең қатты сынға алғандардың бірі), Алеппоның Сирия үкімет күштеріне түсуінің алдындағы жағдайын газет бетінің тақырыбында "азат ету" деп сипаттағаны үшін. Лейбористтік депутат Том Бленкинсоп Twitter-де былай жазды: "Солшылдар диктаторлардың "азат етуіне" қуанышпен келіседі. Абсолютті ұят". Сынға қосылған басқа лейбористік депутаттар - Стивен Доути, Анжела Смит, Иан Остин, Майк Гейпс, Джесс Филлипс. Алайда, газет сынды қабылдамады, "техникалық тұрғыдан алғанда, егер егеменді үкімет жау әскерлері бақылап отырған аумақты қайтарып алса, нәтижесіне қарамастан, ол "азат ету" деп аталады" деді. Stop the War Coalition жетекшісі Линдсей Герман газеттің осы мәселеге қатысты хабарлауын қорғады және басым БАҚ наративіне күдік келтірді. Джереми Корбин тақырыппен "келіспейтінін" айтты, ол әрқашан қаруды тоқтатуға және "Сириядағы саяси шешімге" шақыратынын баса айтты. Алайда, ол газетті ешқашан сатып алмаймын немесе оқымаймын демеді, "Мен көптеген газеттерді сатып алам. Мен жиі тақырыптармен терең келіспеймін, тіпті "The Guardian", "The Telegraph", "The Mail" және т.б. газеттерінде де. Бұл мен оларды сатып алмаймын немесе оқымаймын дегенді білдіре ме? Әрине, жоқ". 2010 жылдардың соңында "Таңғы жұлдыз" қара құрметті афроамерикалық құқық қорғаушы Билли Страхан туралы деректерді тарихшыларға табуға көмектесетін маңызды рөл атқарды. 2022 жылғы маусымда газет Украинадағы жағдай туралы Ұлыбритания Коммунистік партиясының мәлімдемесін жариялады, онда "Ресей мен Украина арасындағы соғыс капиталистік державалар арасындағы, бір жағынан Ресей, екінші жағынан Украина және экспансионистік НАТО державалары арасындағы кеңірек қақтығыстың бөлігі" делінген. Ол НАТО-ны "империалистік державалардың одағы" деп мәлімдеді. Ресейдің әскери әрекеттерінің дұрыс еместігін айтты және дереу қаруды тоқтатуға шақырды, бірақ санкцияларға қарсы болды.
Soviet bulk orders ended abruptly in 1989 (the Communist Party of the Soviet Union had still been buying 6,000 copies every day), and the termination of this order, with only a week's notice, was the cause of "huge financial disruption". During the protest a breakaway from the Morning Star, the Workers' Morning Star was formed, and published by a small group of journalists who worked for the Morning Star at the same time. This paper was discontinued before the end of the decade. Haylett was eventually reinstated as editor and the protests stopped, as the circulation saw a moderate increase. "Our political relationship is still with the Communist Party of Britain", he said in 2005, pointing out that only about 10% of readers were members of the party, "but now we represent a broad movement". In December 2016, the newspaper was criticised by Labour MPs led by John Woodcock ("one of the fiercest critics of British government inaction over aid to the region", according to The Huffington Post) for its description of the imminent fall of Aleppo to Syrian government forces in a front page headline as a "liberation". Labour MP Tom Blenkinsop tweeted: "Hard left joining with far right in welcoming dictators "liberating" Aleppo. Absolute disgrace". Other Labour MPs joining in the criticism were Stephen Doughty, Angela Smith, Ian Austin, Mike Gapes, Jess Phillips, However, the paper rejected the criticism, stating that "from a purely technical point of view, when a sovereign government reclaims territory previously held by enemy forces, that's called "liberation" whether we like the outcome or not". Stop the War Coalition convener Lindsey German, defended the Star reporting of the issue, and questioned the dominant media narrative, respectively. Jeremy Corbyn said he "disagreed" with the headline, emphasising that he always advocated a ceasefire and "a political settlement in Syria". However, he refused to say he would never buy or read the paper again, saying; "Listen, I buy lots of newspapers. I frequently disagree profoundly with headlines, even in The Guardian, the Telegraph, the Mail, and so on. Does it mean I won't buy them, or read them? Of course not." During the late 2010s the Morning Star played a key role in helping historians uncover facts about pioneering black civil rights activist Billy Strachan. In June 2022, the paper published a statement by the Communist Party of Britain on the 'situation in Ukraine' that stated "the war between Russia and Ukraine is part of a wider conflict between capitalist powers, between Russia on one side and Ukraine and the expansionist NATO powers on the other." It went on to call NATO "an alliance of imperialist powers". It declared the Russian military actions unjustified and called for an immediate ceasefire, but opposed sanctions.
Редакция бағыты мен мазмұны
Газет өзін "оқырманға тиесілі кооператив және корпоративті медианың теңізіндегі жалғыз социалистік дауыс ретінде ерекше" деп сипаттайды. Газет жұмысшы табына сөйлеуге тырысады, оның редакторы 2015 жылы британдық халықтың 80-90 пайызы инвестициялар немесе мүліктер есебінен емес, жалақыға жұмыс істейтіндер деп атаған. Халықтық Баспа Қоғамының бірнеше жылдық жалпы жиналысында газет саясатының негізі – Ұлыбританияның Коммунистік партиясының бағдарламасы, Ұлыбританияның социализмге жолы екендігіне келісім білдірілді. 2015 жылы орталық-солшыл "New Statesman" журналында жарияланған газет туралы мақалада оның мазмұны былай деп сипатталды: "Газет еңбек дауларын, үнемдеуге қарсы наразылықтарды және халықаралық жағдайларды сергекті, популистік таблоид стилінде жабады. Жақында әйелдер спорты мен спорттағы жемқорлық туралы жариялаған материалдары үшін мақтау алды. Еңбек партиясының төрағалығына үміткер Джереми Корбин, сондай-ақ "Morning Star" газетіне үлес қосушы, оны "күнделікті медиадағы ең бағалы және жалғыз дауыс" деп атады, ал TUC-тің бас хатшысы Фрэнсис О'Грэйди оны "көптеген кәсіподақ белсенділері үшін қажетті оқу материалы" деп санайды. Халықаралық мәселелерде газет тарихи тұрғыдан Кеңес Одағы мен оның одақтастарына жақсы көзқарас білдірген. Газеттің бетінде бейбітшілік пен социализмді қолдайтыны және Еуроскептик екені айтылған. "Morning Star" және "The Spectator" 1975 жылғы референдумда "шығу" үшін үгіт жасаған жалғыз басылымдар болды. Тони Бенн ("Кешіру" науқанының де-факто жетекшісі деп сипатталған) "Егер сіз кешіруді тоқтату, мемлекеттік меншікті кеңейту, байлықты қайта бөлу және жұмысшы адамдардың мүддесі үшін экономиканы қайта құру мандаты бар Корбин үкіметін сайлауды қолдасаңыз, онда осы бағдарламаны ЕО аясында қалай іске асыруға болатынын түсіндіруіңіз керек, өйткені ЕО оның көп бөлігіне тыйым салады" деді, бірақ референдум науқанын Найджел Фарадж, Борис Джонсон және Майкл Гоув сияқты "реакциялық фанатиктер" басқарғаны үшін сынады. Газет көптеген округтерде Лейбористер партиясына дауыс беруді ұсынады, бірақ Ұлыбритания Коммунистік партиясының үміткері бар жерлерде бұл ұсыным өзгеріп, оларға дауыс беруге шақырады. Джереми Корбиннің Лейбористер партиясының жетекшісі болған кезінде Ұлыбритания Коммунистік партиясы 2017 және 2019 жылғы жалпы сайлауларда Лейбористер партиясына қарсы кандидаттарды тіркемеді, ал "Morning Star" газеті осы кезеңде толығымен Лейбористер партиясын қолдады. Газетке жасыл қозғалыстың өкілдері, діни ұйымдар, сондай-ақ шотланд және уэльс ұлтшылдары да материалдарымен қатысты.
text=it covers industrial disputes, anti austerity protests and international affairs in a brisk, populist tabloid style. Recently, it has earned praise for its coverage of women's sport and corruption in sport. Jeremy Corbyn, the candidate for the Labour Party leadership and Morning Star contributor, has called it "the most precious and only voice we have in the daily media", and Frances O'Grady, the TUC general secretary, says it is "essential reading for many union activists".|source=
On international issues, the paper was historically sympathetic to the Soviet Union and its allies during the Cold War. On its masthead, the paper states that it supports peace and socialism, and it is also Eurosceptic. The Morning Star and The Spectator were the only publications to campaign for an Exit vote in the 1975 referendum. Tony Benn (described as "the de facto leader of the "Out" campaign" saying that "Anybody who supports the election of a Corbyn government with a mandate to end austerity, extend public ownership, redistribute wealth and restructure our economy in the interests of working people needs to explain how this agenda can be implemented in the framework of an EU that bans so much of it" but criticised the referendum campaign as being headed by "reactionary zealots" such as Nigel Farage, Boris Johnson and Michael Gove. The paper advocates a vote for the Labour Party in most seats, except for the handful in which the Communist Party of Britain has a candidate. During Jeremy Corbyn's term as Labour leader, the Communist Party of Britain did not stand any candidates against Labour in the 2017 or 2019 general elections, and the Morning Star became wholly pro Labour in this period. The paper has also received contributions from representatives of the Green movement, religious organisations as well as Scottish and Welsh nationalists.
Онлайн нұсқасы
2004 жылдың 1 сәуірінде газеттің онлайн нұсқасы жарық көрді. Бастапқыда сайттың бір бөлігі ғана тегін болды, соның ішінде газеттің бірінші бетінің PDF нұсқасы, "Жұлдызды пікір" редакциялық мақаласы және мәдениет және спорт беттеріндегі барлық мақалалар, ал талдаулар мен өзекті жаңалықтар тек жазылу арқылы қолжетімді болды. 2009 жылдың 1 қаңтарында бұл саясат өзгертілді және барлық мазмұн онлайн режимінде тегін қолжетімді болды. 2012 жылдың сәуір айында газет толық газеттің күнделікті электрондық нұсқасын ұсынды, оған оқырмандар ақы төлеп жазыла алады. 2020 жылдан бастап жазылмаған оқырмандар тегін оқи алатын мақалалар саны шектеулі.