Филип Луи Виан: Әскери-теңіз сардарының өмірбаяны мен еңбектері
Philip Vian
Әскери-теңіз флоты адмиралы Филип Виан: Екінші дүниежүзілік соғыстағы рөлі, «Bismarck» кемесіне қарсы операциясы, Жерорта теңізіндегі шайқастар туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Корольдік флот адмиралы (1894–1968)
Royal Navy Admiral of the Fleet (1894–1968)
Корольдік флот адмиралы сэр Филип Луис Виан, & Two Bars (15 шілде 1894 – 27 мамыр 1968) – екі дүниежүзілік соғыста қызмет еткен Корольдік флот офицері. Виан Бірінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан бастап теңіздік артиллерияға маманданған, кейін бірнеше рет артиллерия офицері болып тағайындалды. 1930 жылдардың басында оған эсминецке қолбасшылық берілді, содан кейін әртүрлі эсминецтер флотилияларына жетекшілік етті. Карьерасының осы кезеңінде, 1940 жылдың басында ол бейтарап Норвегиядағы Йоссингфьордтағы неміс жабдықтау кемесі «Альтмарктан» тұтқынға алынған британдық саудагер теңізшілерін күшпен босатуға қолбасшылық етті, ал кейіннен оның флотилиясы неміс линкоры «Бисмарктің» соңғы шайқасында белсенді рөл атқарды. Вианның Екінші дүниежүзілік соғыстағы қызметінің көп бөлігі Жерорта теңізінде өтті, онда ол крейсерлік эскадрильяға қолбасшылық етті, бірнеше маңызды конвойларды қорғады және Сицилия мен Италияға одақтастардың шабуылына теңізден қолдау көрсетті. Соғыстағы қызметі Ұлыбританияның Тынық мұхит флотының әуе күштеріне қолбасшылық етумен аяқталды, Суматрада және Батыс Тынық мұхитында жапондықтарға қарсы сәтті әрекеттер жасады. Соғыстан кейін Виан Ұлыбританияда Бесінші теңіз лорды және Отандық флоттың бас қолбасшысы болып қызмет етті. 1952 жылы флот адмиралы шенімен зейнетке шығып, коммерциялық директорлық қызметке кірісіп, 1968 жылы өз үйінде қайтыс болды.
Admiral of the Fleet Sir Philip Louis Vian, & Two Bars (15 July 1894 – 27 May 1968) was a Royal Navy officer who served in both World Wars. Vian specialised in naval gunnery from the end of the First World War, and subsequently received several appointments as gunnery officer. In the early 1930s, he was given command of a destroyer, , and, later, various destroyer flotillas. During this phase of his career, in early 1940, he commanded a force that forcibly released captured British merchant sailors from the German supply ship Altmark in Jøssingfjord in then neutral Norway and, later, his flotilla took an active role in the final action of the German battleship Bismarck. Much of Vian's Second World War service was in the Mediterranean, where he commanded a cruiser squadron, defended several critical convoys and led naval support at the Allied invasions of Sicily and Italy. His wartime service was completed in command of the air component of the British Pacific Fleet, with successful actions against the Japanese in Sumatra and the western Pacific. Post war, Vian served in the United Kingdom, as a Fifth Sea Lord and as Commander in Chief, Home Fleet. He retired in 1952 with the rank of Admiral of the Fleet, took up commercial directorships and died at home, in 1968.
Ерте өмір
Alsager Richard Vian және Ada Frances Vian (құрметіне Renault) ұлы болып дүниеге келді. Виан 1907 жылдың мамыр айында Корольдік теңіз флотына офицер кадеті ретінде қабылданды және Осборн мен Дартмут Корольдік теңіз колледждерінде білім алды. 1911 жылы Дартмуттан бітіргеннен кейін Виан мен оның курстастары оқу крейсерімен Батыс Үндістанға аттанды, бірақ сапар Жаңа Шотландия жағалауындағы белгісіз рифке тіреліп тоқтатылды. 1912 жылдың 15 қаңтарында ол "дредноутқа" дейінгі броненосецте мичман болып қызметке кірді, ол отандық флотта болып табылды.
Born the son of Alsager Richard Vian and Ada Frances Vian (née Renault), Vian joined the Royal Navy as an officer cadet in May 1907 and was educated at the Royal Naval Colleges at Osborne and Dartmouth. On passing out from Dartmouth in 1911, Vian and his term sailed for the West Indies on the training cruiser but the cruise was ended by grounding on an uncharted reef off Nova Scotia. He became a midshipman on the pre dreadnought battleship , which was serving with the Home Fleet, on 15 January 1912.
Бірінші дүниежүзілік соғыс
Бірінші дүниежүзілік соғыс басталған кезде Виан Лорд Нельсон кемесінде қалды, ол ескірген кеме болғандықтан Портлендта қауіптен алыс сақталды. Бұл Виан үшін көңілі қалатын жайт болды, бірақ кеме Жерорта теңізіне ауыстырылатын болғанда, ол тіпті одан да нашар деп есептеген қызметке тағайындалды. 1914 жылдың қазанынан 1915 жылдың қыркүйегіне дейін Виан Шығыс Африка суларында патрульдеуге шыққан ескі бірінші класс қорғалған крейсерде қызмет етті, неміс крейсерін іздеп. Осы кемеде ол Ютландия шайқасын бақылады, онда оның кемесі ешқандай белсенді қатыспады. 1917 жылы лейтенант қызметіне көтерілуі (1916 жылдың ақпанына дейінгі өтілімен) оны екі рет жойғыштардағы бірінші лейтенант қызметіне тағайындауға әкелді (1916 жылдың қыркүйегі) және (1917 жылдың желтоқсаны).
At the start of the First World War, Vian remained on Lord Nelson which, as an obsolescent ship, was kept at Portland away from danger. This was disappointing for Vian, but when the ship was to be transferred to the Mediterranean he was posted to what he considered to be an even less desirable appointment. From October 1914 to September 1915, Vian served in , an old first class protected cruiser patrolling in East African waters, on the lookout for the German cruiser Whilst on this ship, he was a spectator at the Battle of Jutland, in which his ship played no active part. Promotion to lieutenant in 1917 (with seniority backdated to February 1916) resulted in two appointments as First Lieutenant in the destroyers (September 1916) and (December 1917).
Теңіз әрекеттері
Немістер 1940 жылғы 9 сәуірде Норвегияға шабуыл жасады. Қазір «Афридиде» орналасқан Виан неміс кемелері мен әскери кемелеріне қарсы, сондай-ақ одақтас әскерлерді қолдау мақсатында бірқатар операцияларға қатысты. 1940 жылғы 9 сәуірде Вианның эсминецтері Берген маңында екі крейсерді (және) сүйемелдеп келе жатқанда, неміс авиациясының күшті шабуылына ұшырады. біреуі оқшауланып, батып кетті. 15-17 сәуір аралығында «Африди» британдық әскерлердің Намсосқа (Маурис операциясы) қонуына көмектесті және қорғады, бұл Тронхеймді басып алу үшін жоспарланған қосқанатты шабуылдың бір бөлігі болды. Кейіннен «Африди» Намсостан эвакуациялауға және француз эсминці «Бизоннан» аман қалғандарды құтқаруға көмектесті. Осы оқиға кезінде, 3 мамырда «Африди» бомбаға ұшырап, батып кетті; аман қалғандар эсминецтермен құтқарылды, ал Виан осы іс-қимылға қатысқандығы үшін Деспетчерлерде аталды. 13-14 қазан түнінде Виан, енді «Коссак» кемесінде және «Ашанти», «Маори» және «Сикх» кемелерімен бірге Эгерё маяғының жанындағы неміс конвойына шабуыл жасады. Операцияның сәттілігі шамадан тыс бағаланғанымен (тек бір кеме батып, кейін судан көтерілді), Виан DSO орденіне қосымша тағайындалды. 1941 жылғы 22 мамырда Виан, «Коссак» кемесінде бірнеше эсминецтермен бірге Глазгодан Үнді мұхитына бағыт алған WS8B әскер конвойын сүйемелдеді. 25 мамырда Вианның эсминецтері («Коссак», «Маори», «Сикх», «Зулу» және) конвойдан бөлініп, неміс линкоры «Бисмаркты» іздеуге қосылды. Ақырында Вианның флотилиясы «Бисмаркты» жоюға қатысты. Басты флот күнді күтіп тұрғанда, олар түнгі шабуылдар сериясы арқылы неміс кемесін қиын жағдайға түсірді. Олар қараңғыда соққы бере алмады, бірақ олардың әрекеттері неміс кемесінің орнын анықтады және 27 мамырғы басты шайқасқа дейін экипажға демалыс беруге мүмкіндік бермеді. Содан кейін олар Шотландияға қайтып оралды. Виан осы іс-қимылы үшін DSO орденіне екінші тағайындама алды. 1941 жылғы 8 шілдеде Виан, бірінші теңіз лорды сэр Дадли Паундтың арнайы бұйрығымен контр-адмирал болып тағайындалды. 1941 жылдың шілде және тамыз айларында Виан Кеңес теңіз күштерімен байланысқа шығып, олардың дайындығын бағалауға және Мурманск немесе оның маңында британдық теңіз күштерінің базасын құрудың практикалық аспектілерін зерттеуге қатысты. Виан бұған қарсы кеңес берді, бірақ 1941 жылдың қыркүйегінде ол Спитсберген архипелагына жасалған ағылшын-канадтық шабуыл мен бұзу операциясын басқарды (К күші). Мақсаты – кез келген неміс гарнизонын (ондай ешқайсысы болған жоқ) жою, көмір шахталарын және көмір қорын жою, сондай-ақ орыс шахтерлерін эвакуациялау болды. Әскерлер «лайнер» кемесімен, екі Корольдік теңіз күштерінің крейсерімен, үш эсминецпен және бірнеше кіші кемелермен бірге жүрді. Операция сәтті аяқталды және К күшінің оралу кезінде неміс конвойы ұсталып, неміс оқу крейсері «Бремсе» батып кетті. Мальта әлі де қиын жағдайда болды және 1942 жылдың наурыз айында тағы бір конвой (MG1) жіберілді. Бұл жолы итальяндық теңіз күштері конвойды ұстап алуға күшті күш салды, бұл екінші Сирт шайқасына әкелді. Вианның крейсерлер мен эсминецтерден тұратын күштері түтінмен жасырынып, қауіп тудыру арқылы итальяндықтарды ұстап тұрды, ал конвой қашып кетті. Теңіз шайқасы үлкен басымдыққа ие болған жауға қарсы тактикалық жеңіс ретінде көрсетілді, бірақ конвойдың жолы әуе шабуылына ұшырауға жеткілікті түрде кешіктірілді, нәтижесінде барлық төрт көлік батып, жабдықтаудың көп бөлігі жоғалды. Осыған қарамастан, Виан Уинстон Черчилльден жеке құттықтау хат алды және ол Британ империясының ең жоғары орденінің кавалер-командующийы (KBE) болып тағайындалды. 1942 жылдың маусым айында Вианның күштері Хайфа мен Порт-Саидтан келген «Жаралы операция» конвойын сүйемелдеді. Бұл бірнеше қозғалыстың бөлігі болды, бірақ күшті жер бетіндегі және әуе күштерінің қарсыласуына ұшырап, қайта оралды. Бұл сәтсіз операциядан кейін Вианның денсаулығы нашарлап, 1942 жылдың қыркүйегінде Британияға қайтарылды. Батыс Африкадағы сапар кезінде ол безгекпен ауырады және 1943 жылдың қаңтарына дейін қызметке жарамды деп танылмады. Қаңтар айында ол «өте ынталы, шыдамды және қуанышты болғаны үшін және Корольдік теңіз күштерінің жоғары дәстүрін сақтау үшін, міндетке деген толық берілгендіктің үлгісін көрсеткені үшін» Деспетчерлерде аталды. Вианның физикалық жағдайы оны одан әрі теңіз қызметінен айырды және 1943 жылдың сәуірінде ол Еуропаға шабуылды жоспарлау штабына тағайындалды. Оның бұл тағайындалуына шын қуанғаны болса керек.
The Germans invaded Norway on 9 April 1940 and Vian, now in Afridi, was engaged in a number of operations against German shipping and warships and in support of Allied troops. On 9 April 1940, Vian's destroyers were escorting two cruisers ( and ) off Bergen when they came under heavy German air attack. became isolated and was sunk. From 15 to 17 April, Afridi assisted and protected British troop landings at Namsos (Operation Maurice), which were a part of a planned pincer movement to seize Trondheim. Afridi later assisted the evacuation of Namsos and the rescue of the survivors of the French destroyer Bison, during which, on 3 May, Afridi was bombed and sunk; the survivors were rescued by destroyers and Vian was Mentioned in Despatches for his part in the action. On the night of 13/14 October, Vian, now re established in HMS Cossack and with HMS Ashanti, Maori and Sikh, attacked a small German convoy off Egerö light. Although the operation's success was over stated (just one ship was sunk and later refloated), Vian was awarded a bar to his DSO. On 22 May 1941, Vian, in HMS Cossack, with several destroyers, provided additional escort to troop convoy WS8B en route from Glasgow to the Indian Ocean. On 25 May, Vian's destroyers (HMS Cossack, Maori, Sikh, Zulu and ) were detached from the convoy to join the search for the German battleship German battleship Bismarck. Eventually, Vian's flotilla participated in the destruction of Bismarck. While the main battle fleet awaited daylight, they, in a series of night attacks, harried the German ship. They failed to score a hit in the darkness, but their activities fixed the German's position and denied the crew much needed rest before the main battle on 27 May. Afterwards, they escorted back to Scotland. Vian received a second bar to his DSO for this action. Vian was promoted to rear admiral on 8 July 1941, by special order of the First Sea Lord, Sir Dudley Pound. During July and August, 1941, Vian was involved in liaising with the Soviet Navy to assess their readiness and to investigate the practicalities of a British naval force being based at Murmansk or nearby. In the event, Vian advised against this, but in September, 1941, he commanded Force K, a naval force that supported an Anglo Canadian raid and demolition on the Norwegian archipelago of Spitsbergen. The intention was to clear out any German garrison (there was none), destroy the coal mines and coal stocks and evacuate the Russian miners. The troops were aboard the liner , escorted by two Royal Navy cruisers, and and three destroyers: , and and several smaller ships. The operation was successful and during Force K's return, a German convoy was intercepted and the German training cruiser German training ship Bremse was sunk. Malta was still in a desperate state and another convoy (MG1) was run in March 1942. This time, the Italian Navy made a more determined attempt to intercept the convoy, leading to the Second Battle of Sirte. Vian's force of cruisers and destroyers, using threat and concealment by smoke, managed to hold off the Italians while the convoy escaped. The naval action was portrayed as a tactical success against a greatly superior enemy, although the convoy's progress was sufficiently delayed to leave it vulnerable to air attacks and all four transports were sunk and the bulk of the supplies were lost. Despite this, Vian received a personal letter of congratulation from Winston Churchill and he was appointed a Knight Commander of the Most Excellent Order of the British Empire (KBE). In June 1942, Vian's force provided escort for the Operation Vigorous convoy from Haifa and Port Said. This was a part of a sequence of movements but it was rebuffed by strong surface and air forces and returned. After this failed operation, Vian's health deteriorated and he was sent back to Britain in September 1942. During a delay in the journey in west Africa, he caught malaria and was not passed fit for service until January, 1943. In January, he was Mentioned in Despatches for "outstanding zeal, patience and cheerfulness and for setting an example of wholehearted devotion to duty without which the high tradition of the Royal Navy could not have been upheld". Vian's physical condition was now considered to debar him from further sea service and in April 1943 he was appointed to the planning staff for the invasion of Europe. Probably much to his relief,
Нормандиядағы қонулар
1943 жылдың қарашасында Виан "Д күні" дайындықтарына байланысты Ұлыбританияға "J күшінің" командирі ретінде оралды. 1944 жылдың қаңтар айында ол Нормандияға түсуге қолдау көрсеткен "Шығыс міндеттік күшінің" командирі болып тағайындалды. Ол патшаның туған күні құрметіне Бат орденінің серігі (CB) болып тағайындалды, бұл шабуылдың бастапқы кезеңдерімен сәйкес келді. Қонулардың сәтті аяқталуынан кейін, ол "сәтті түсулерді жоспарлау және орындаудағы ерекше қызметтері үшін" Бат орденінің кавалер-командоры (KCB) болып тағайындалды.
In November 1943, Vian returned to the UK as commander of Force J in preparation for D Day and in January 1944, he was appointed commander of the Eastern Task Force (in ), supporting the D Day landings in Normandy. He was appointed Companion of the Order of the Bath (CB) in the King's Birthday Honours, which coincided with the early stages of the invasion. After the success of the landings, he was appointed Knight Commander of the Order of the Bath (KCB) "for distinguished services in the planning and execution of the successful landings".
Британдық Тынық мұхит флоты
1944 жылдың қарашасында Виан Британдық Тынық мұхиты флотының әуе операцияларына жауапты командирі болды (флот адмиралы, 1-ші әуе кемелер эскадрильясының командирі, Британдық Тынық мұхиты флоты және Британдық Тынық мұхиты флотының бас штаб офицері). Вианның жаңа командасының алғашқы операциялары Суматрадағы жапондық мұнай және порттық нысандарға қарсы бағытталды (Какпит, Трансом, Лентель және Меридиан операциялары). Бұл операциялар жаудың қабілетін әлсіретуге, оның назарын басқа оқиғалардан аударуға және батыс Тынық мұхитында американдықтармен жұмыс істеу кезінде британдық және доминиондық экипаждарға қажетті тәжірибе алуға мүмкіндік берді. АҚШ-тың «Саратога» әуе кемесі оқу жаттығуларына және алғашқы екі операцияға қатысты. Виан «батырлығы, шеберлігі және қызмет адалдығы» үшін тағы бір рет құрметті мақтау қағазында аталды. Тынық мұхитына келгеннен кейін, BPF 1945 жылдың наурызынан бастап 57-ші жедел әскер тобы ретінде Окинаваға американдық шабуылға әуеден қолдау көрсетті (Айсберг операциясы). Олардың міндеті – Сакисима аралдарын басып алып, жапондық әуе операцияларын тоқтату болды. Вианның әуе кемелері жанкешті шабуылдарға қарсы тұра алды және бірнеше сағаттың ішінде қайтадан активті қызметке кірісті. 1945 жылдың 8 мамырында вице-адмирал, ал кейін адмирал атағына ие болды. Оның соңғы лауазымы – 1952 жылы зейнетке шыққанға дейін «Үй флотының» бас қолбасшысы болды. 1952 жылғы Жаңа жылдық құрмет көрсету кезінде Бати орденінің үлкен кресімен (GCB) марапатталды. 1952 жылдың 1 маусымында флот адмиралы атағына көтерілді. Виан бес рет құрметті мақтау қағазында аталды және бірнеше шетелдік награда алды. Зейнетке шыққаннан кейін Виан Мидленд банкінің және Солтүстік Британдық және Саудалық сақтандыру компаниясының директоры болды. Сондай-ақ ол 1960 жылы «Бұл күні әрекет» атты естеліктерін жариялады. 1968 жылдың 27 мамырында Ньюбери, Беркширдің жанындағы Гэмпширдегі Эшфорд Хиллдегі үйінде қайтыс болды.
In November 1944, Vian became the commander in charge of air operations of the British Pacific Fleet (Flag Officer Commanding, 1st Aircraft Carrier Squadron, British Pacific Fleet and Second in Command, British Pacific Fleet, in ). The first operations of Vian's new command were against Japanese oil and port installations in Sumatra (Operations Cockpit, Transom, Lentil and Meridian). These served to damage the enemy's capabilities, distract his attention from events elsewhere and provide experience for the British and Commonwealth crews in the procedures that they would use while working with the Americans in the western Pacific. The U. S. aircraft carrier, Saratoga, participated in the training exercises and the first two operations. Vian was Mentioned in Despatches once again for "bravery, skill and devotion to duty". Once in the Pacific, the BPF operated as Task Force 57 from March 1945, providing air support for the American invasion of Okinawa (Operation Iceberg). Their role was to interdict the Sakishima Islands, suppressing Japanese air operations. Vian's carriers were externally resistant to the determined suicide attacks, returning to active service within hours. He was promoted to vice admiral on 8 May 1945. when he was promoted to admiral. His final appointment was commander in chief, Home Fleet (in ) until his retirement in 1952. He was promoted to Knight Grand Cross of the Order of the Bath (GCB) in the 1952 New Year Honours. On 1 June 1952 he was promoted to the rank of Admiral of the Fleet. Vian was Mentioned in Despatches five times, and received several foreign awards. In retirement, Vian became a director of the Midland Bank and the North British and Mercantile Insurance Company. He also published his memoirs, Action This Day, in 1960. He died on 27 May 1968 at his home at Ashford Hill, Hampshire near Newbury, Berkshire.
Отбасы
Виан 1929 жылдың 2 желтоқсанында Сюссекстегі Уитхэмде тұратын, ОБЕ орденімен марапатталған полковник Дэвид Прайс Хейгтің қызы Марджориге үйленді; олардың екі қызы болды.
Vian married, on 2 December 1929, Marjorie, daughter of Colonel David Price Haig, OBE of Withyham in Sussex; they had two daughters.