Родион Малиновский (1898-1967) – советский маршал, военный деятель. Министр обороны СССР (1957-1967). Участвовал в I Мировой, Гражданской войнах, войне в Испании.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Совет Одағының маршалы (1898–1967)
Marshal of the Soviet Union (1898–1967)
Родион Яковлевич Малиновский (Родио́н Я́ковлевич Малино́вский, 23 қараша 1898 [ескі стиль бойынша 11 қараша 1898] – 31 наурыз 1967) – Кеңес Одағының әскери қолбасшысы және маршалы. 1957 жылдан 1967 жылға дейін Кеңес Одағының Қорғаныс министрі болды, осы кезеңде Кеңес Армиясын нығайтуға жетекшілік етті және Кеңес Одағының әскери үлкен держава ретіндегі беделін арттыруға көмектесті. Одессадағы кедей украин отбасында дүниеге келген Малиновский Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Ресей императорлық армиясына ерікті болып қосылып, неміс және батыс майдандарында өзгеше көзге түсті. Октябрь революциясы басталғанда Франциядағы Ресей легионында болды, содан кейін Ресейге оралып, Азамат соғысында Қызыл Армияға қатысты. Фрунзе әскери академиясын бітіргеннен кейін Малиновский Испания Азамат соғысында республикалық жақта ерікті болып күресті, онда да ерекше көзге түсіп, Ленин орденімен және Қызыл Ту орденімен марапатталды. Малиновский неміс басқыншылығының бастапқы кезеңіндегі ең қабілетті кеңес генералдарының бірі болып танылды. 1942 жылдың желтоқсанында Сталинградтағы кеңес әскерлерінің жеңісіне үлкен үлес қосты және Днепр-Карпат операциясынан кейін неміс әскерлерін Украинадан ығыстыруға көмектесті. Содан кейін Балқандарға кеңес әскерлерінің шабуылын басқарды, Румынияны одақтастар жағына бұрды, осыған байланысты Иосиф Сталин оны Кеңес Одағының маршалы етіп тағайындады. Будапешт, Вена және Праганы азат етуге қатысып, Орталық Еуропада кеңес әскери үстемдігін нығайтты. 1945 жылдың мамырында Германия капитуляциялағаннан кейін Малиновский Қиыр Шығысқа ауыстырылды, онда Маньчжурияға кеңес әскерлерінің басып кіруі кезінде жапондық Квантун армиясын талқандады. Осыған илігі үшін Кеңес Одағының ең жоғары наградасы – Кеңес Одағының Батыры атағымен марапатталды. Соғыстан кейін Малиновский Қиыр Шығыста қызметін жалғастырып, бірнеше маңызды лауазымдарды атқарды. Сталин қайтыс болғаннан кейін Никита Хрущев Малиновскийді Мәскеуге шақырып, Кеңес жер күштерінің бас қолбасшысы етіп тағайындады. 1957 жылы ол қызметтен алынған Георгий Жуковтың орнына Қорғаныс министрі болды және өмірінің соңына дейін осы лауазымда қалды. Малиновский дәстүрлі қару-жарақ күштерінің маңыздылығын бағалап, Кеңес әскери саясатында Хрущевтің зымыранға бағытталған тәсілдерімен салмақталған қарым-қатынасты сақтады. 1964 жылы Хрущевтің құлатылуынан кейін әскери мәселелерде үлкен тәуелсіздікке ие болды. Малиновский 1967 жылдың наурыз айында қарын безінің қатерлі ісігінен қайтыс болды және Ресей және Кеңес тарихындағы ең маңызды әскери басшылардың бірі ретінде есте қалады.
Rodion Yakovlevich Malinovsky (Родио́н Я́ковлевич Малино́вский, , romanized: Rodion Yakovych Malynovskyi; 23 November 1898 [O. S. 11 November 1898] – 31 March 1967) was a Soviet military commander and Marshal of the Soviet Union. He served as Minister of Defence of the Soviet Union from 1957 to 1967, during which he oversaw the strengthening of the Soviet Army and helped build up the image of the Soviet Union as a military superpower. Born to an impoverished Ukrainian household in Odesa, Malinovsky volunteered for the Imperial Russian Army during the First World War and served with distinction in both the German Front and the Western Front. He was serving in the Russian Legion in France on the outbreak of the October Revolution, after which he returned to Russia and joined the Red Army in the Russian Civil War. After graduating from the Frunze Military Academy, Malinovsky volunteered to fight on the Republican side during the Spanish Civil War, where he again served with great distinction and was later awarded the Order of Lenin and the Order of the Red Banner in recognition of his service. Malinovsky emerged as one of the few competent Soviet generals in the opening phase of the German invasion. He played a crucial role in the Soviet victory at Stalingrad in December 1942, and helped drive German troops out of Ukraine following the Dnieper–Carpathian offensive. He then commanded the Soviet drive into the Balkans, forcing Romania to switch to the Allies side, for which he was made a Marshal of the Soviet Union by Joseph Stalin. He further took part in the liberation of Budapest, Vienna and Prague, cementing Soviet military supremacy in Central Europe. After the German surrender in May 1945, Malinovsky was transferred to the Far East, where he crushed the Japanse Kwantung Army in the Soviet invasion of Manchuria. He received the Soviet Union's highest distinction, the title Hero of the Soviet Union, as a reward. After the war, Malinovsky remained in the Far East and held a succession of important commands. After Stalin's death, Nikita Khrushchev recalled Malinovsky to Moscow and named him commander in chief of the Soviet Ground Forces. In 1957, he replaced the ousted Georgy Zhukov as Minister of Defence, a position he served until his death. Malinovsky was a strong advocate for the importance of conventional forces, and maintained a delicate balance with Khrushchev's missile based approach regarding Soviet military policy. He retained considerable autonomy in military affairs following the fall of Khrushchev in 1964. Malinovsky died in March 1967 from pancreatic cancer, and is remembered as one of the most important military leaders in Russian and Soviet history.
Бірінші дүниежүзілік соғыстың алдында және кезінде
Украиналық Малиновский Одессада жалғыз анадан дүниеге келді, әкесі қайтыс болғаннан кейін немесе үйін тастап кеткеннен соң, оның әкесі қара еврей тегінен шыққан. Малиновскийдің анасы көп ұзамай қаладан шығып, Оңтүстік Ресейдің ауылдық аймақтарына көшіп, үйленді. Оның күйеуі, кедей шаруа, ұлын асырап алудан бас тартып, Малиновский 13 жасқа толғанда үйден қуды. Баспанасыз бала шаруа болып жұмыс істеп, күнелтті, соңында Одессадағы әпкесінің отбасында пана тапты, онда ол дүкенде тапсырыс орындаушы болып жұмыс істеді. 1914 жылдың шілдесінде Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, сол кезде 15 жаста болған (әскери қызметке тым жас) Малиновский неміс майданына бет алған әскери пойызға тығылып кірді, бірақ оны тапты. Дегенмен, ол командирлерді ерікті болып қабылдауға көндірді және майданның алдыңғы қатарындағы пулеметшілер жасағында қызмет етті. 1915 жылдың қазан айында неміс шабуылын тойтарғаны үшін алғашқы әскери наградасын – 4-дәрежелі Георгий орденін алды және капрал шеніне көтерілді. Біраз уақыттан кейін ауыр жарақат алып, бірнеше ай ауруханада жатты. Сауыққаннан кейін 1916 жылы Францияға, Ресей экспедициялық корпусының Батыс майданы құрамында жіберілді. Малиновский Брайон бекінісі маңындағы майданның қауіпті аймағында шайқасты және сержант шеніне көтерілді. Сол қолына ауыр жарақат алды және француз үкіметінен марапатталды. Ресейде большевик революциясы болғаннан кейін француз үкіметі кейбір ресейлік бөлімдерді таратып жіберді, ал қалғандары Марокко дивизиясына қарасты Ресей легионы деп аталған жаңа құрылған бөлімге қосылды. Малиновский соғыс аяқталғанға дейін немістермен күресті. Осы кезеңде ол француздық «Круа-де-Герр» орденімен марапатталды және аға сержант шеніне ие болды.
A Ukrainian, Malinovsky was born in Odesa to a single mother, after the death, or the home abandoning, of his father, of Caraite Jewish ancestry. Malinovsky's mother soon left the city for the rural areas of Southern Russia, and married. Her husband, a poverty stricken peasant, refused to adopt her son and expelled him when Malinovsky was only 13 years old. The homeless boy survived by working as a farmhand, and eventually received shelter from his aunt's family in Odesa, where he worked as an errand boy in a general store. After the start of World War I in July 1914, Malinovsky, who was only 15 years old at the time (too young for military service), hid on the military train heading for the German front, but was discovered. He nevertheless convinced the commanding officers to enlist him as a volunteer, and served in a machine gun detachment in the frontline trenches. In October 1915, as a reward for repelling a German attack, he received his first military award, the Cross of St. George of the 4th class, and was promoted to the rank of corporal. Soon afterwards, he was badly wounded and spent several months in the hospital. After his recovery, he was sent to France in 1916 as a member of the Western Front Russian Expeditionary Corps. Malinovsky fought in a hotly contested sector of the front near Fort Brion and was promoted to sergeant. He suffered a serious wound in his left arm, and received a decoration from the French government. After the Bolshevik Revolution in Russia, the French government disbanded some Russian units, but others were transferred to a newly created unit called the Russian Legion, which was attached to the Moroccan Division. Malinovsky fought against the Germans until the end of the war. During this time, he was awarded the French Croix de guerre and promoted to senior NCO.
Соғыс аралығы
1919 жылы Одессаға оралып, Ақ әскерге қарсы Азамат соғысында Қызыл Армияға қосылып, Сібірде көзге түсетіндей ерлікпен шайқасты. Соғыс аяқталғаннан кейін де армияда қызметін жалғастырып, кіші командирлерді даярлайтын оқу орнында білім алды және мылтық батальонының командиріне дейін көтерілді. 1926 жылы Кеңес Одағы Коммунистік партиясына мүше болды, партия мүшелігі әскери қызметте мансапқа өсудің алғы шарты болды. 1927 жылы Малиновский элиталық Фрунзе әскери академиясына оқуға жіберілді. 1930 жылы академияны бітіріп, келесі жеті жылда 3-ші атқыштар корпусының штаб бастығы болды, оның қолбасшысы Семен Тимошенко (Иосиф Сталиннің сенімді адамы). 1936 жылы Испанияда Азамат соғысы басталғаннан кейін Малиновский генерал Франсиско Франконың оңшыл ұлтшылдары мен олардың итальяндық және неміс одақтастарына қарсы республикашылар үшін ерікті түрде соғысты. Ол бірнеше маңызды операцияларды жоспарлауға және басқаруға қатысты. 1938 жылы Мәскеуге оралып, Испаниядағы қызметі үшін ең жоғары советтік наградалармен – Ленин орденімен және Қызыл Ту орденімен марапатталды; Фрунзе әскери академиясының аға оқытушысы болып тағайындалды. 1941 жылдың көктемінде, сол кездегі Халық комиссары Тимошенко, совет шекарасына Германияның үлкен әскери күш жинағанын байқады, өйткені Вермахт «Барбаросса» операциясына жасырын дайындалып жатқан еді. Қызыл Армияның далалық басқаруын күшейту мақсатында ол әскери академиялардан бірқатар жоғары шенді офицерлерді жедел әскерлерге жіберді. Малиновский генерал-майор шеніне көтеріліп, Одесса әскери округінің жаңадан құрылған 48-ші атқыштар корпусының 9-шы армиясына қолбасшылық етті. Соғыс басталғанға бір апта қалғанда Малиновский корпусын Румыния шекарасына жақын орналастырды.
He returned to Odessa in 1919, where he joined the Red Army in the Civil War against the White Army and fought with distinction in Siberia. He remained in the army after the end of the conflict, studying in the training school for the junior commanders, and rose to commander of a rifle battalion. In 1926, he became a member of the Communist Party of the Soviet Union, membership of which was a prerequisite for promotion in the military. In 1927, Malinovsky was sent to study at the elite Frunze Military Academy. He graduated in 1930, and during the next seven years he rose to the Chief of Staff of the 3rd Cavalry Corps, where his commander was Semyon Timoshenko (a protégé of Joseph Stalin). After the start of the Spanish Civil War in 1936, Malinovsky volunteered to fight for the Republicans against the right wing nationalists of General Francisco Franco and their Italian and German allies. He participated in planning and directing several main operations. In 1938, he returned to Moscow, being awarded the top Soviet decorations, the Order of Lenin and the Order of the Red Banner, in recognition of his service in Spain; he was appointed a senior lecturer at the Frunze Military Academy. In the spring of 1941, Timoshenko, who then served the People's Commissar for Defence, was alarmed by the massive German military buildup on the Soviet borders, as the Wehrmacht was secretly preparing for Operation Barbarossa. In order to strengthen the Red Army field command, he dispatched some of the top officers from the military academies to the field units. Malinovsky was promoted to Major General, and took command over the freshly raised 48th Rifle Corps, 9th Army in the Odessa Military District. A week prior to the start of the war, Malinovsky deployed his corps close to the Romanian border.
Алғашқы тапсырмалар
1941 жылғы маусымда Германия Кеңес Одағына шабуыл жасағаннан кейін, Қызыл Армия ауыр жеңіліске ұшырап, жүздеген мың әскерін немістердің қоршауында жоғалтқаннан кейін, Малиновский қабілетті генерал ретінде көзге шықты. Оның үш жартылай дайынделген атқыштар дивизиясы Прут өзені бойында неміс блицкригімен бетпе-бет келді. Қызыл Армия генералдары әдетте әскерлерін майданның артынан басқарса, Малиновский шайқастың ең қиын учаскелеріне барып, солдаттарымен бірге болуға және оларды рухтандыруға тырысты. Вермахтты тоқтатуға мүмкін болмағандықтан, Малиновский Қара теңіз жағалауы бойымен шегінуге мәжбүр болды, сонымен бірге жаудың әскерін қоршау әрекеттерін тойтарып отырды. Немістер оның корпусын Николаев қаласында қоршауға алды, бірақ Малиновский олардың қоршауын бұзып, Днепропетровскке қайта шегінді. Тамыз айында ол қиын жағдайдағы 6-армияның штаб бастығы болып тағайындалды және көп ұзамай оның командирін алмастырды. Ол өз учаскесінде немістердің шабуылын тоқтатты және генерал-лейтенант шынжырғына көтерілді. Қызыл Армияның Донбасқа шегінуінен кейін Малиновский 6-шы және 12-ші армиялардың бірлескен операциясын басқарып, Вермахтты аймақтан ығыстыруға жетті. 1941 жылғы желтоқсан айында Малиновский үш нашар далалық армиясы мен екі дивизиялық атты корпусынан тұратын Оңтүстік майданға қолбасшылық етті. Олардың әскер мен жабдық жетіспеді, бірақ Малиновский 6 ай бойы соғысқан, шаршаған және жабдықтары жетіспейтін немістердің қорғанысына терең енуге қол жеткізді.
After Germany invaded the Soviet Union in June 1941, with the Red Army suffering enormous defeats and losing hundreds of thousands of troops in German encirclements, Malinovsky emerged a competent general. His corps of three partly formed rifle divisions faced German Blitzkrieg along the line of the Prut River. While, as a rule, Red Army generals would lead their forces from behind the frontline, Malinovsky went to the crucial sectors of the battles to be with his soldiers and encourage them. Unable to stop the Wehrmacht, Malinovsky had to retreat along the Black Sea shore, while frustrating enemy attempts to encircle his troops. The Germans succeeded in cornering his corps in Mykolaiv, but Malinovsky breached their ring and retreated to Dnipropetrovsk. In August, he was promoted to Chief of Staff of the badly battered 6th Army, and soon replaced its commander. He halted the German advance in his section of the front and was promoted to Lieutenant General. After the retreat of the Red Army to the Donbas, Malinovsky commanded a joint operation of the 6th and 12th armies, managing to drive the Wehrmacht out of the region. In December 1941, Malinovsky received command of the Southern Front, consisting of three weak field armies and two division sized cavalry corps. They were short of manpower and equipment, but Malinovsky managed to push deep into the defenses of the Germans, who, after 6 months of fighting, were suffering from fatigue and shortages as well.
Харьков шайқасы
1942 жылдың 12 мамырында Малиновский және Тимошенконің бас қолбасшылығымен Оңтүстік-Батыс майданы Харьковтың екінші шайқасында бірлескен шабуылға шығып, немістерді кері тартты. Тимошенко Қызыл Армияның шабуылға қабілетін дұрыс бағаламағандықтан, ауыр жеңіліске ұшырады. Сталин жоғары әскери кеңесшілерінің қарсылығына қарамастан, апатты Харьков шабуылын қолдады, бірақ Малиновский әскерлерін қасақана жеңіліске ұшыратты деген күдікке ілікті (бірінші дүниежүзілік соғыста Францияда болғанда Малиновский шетелдік мүдделермен байланыс орнатып, сақтап қалған деген қорқыныш болды). 1942 жылдың шілдесінде Оңтүстік майдан соғыстан алынып, құрамы мен штабы Малиновскийдің басшылығымен (ол майдан қолбасшысының орынбасары болды) Солтүстік Кавказ майданына Дон операциялық тобы ретінде жіберілді. Сталин Малиновскийге неміс армиясы тобының Ростов-на-Доңға және Кавказдың маңызды мұнай өндіріс аймақтарына басып кіруін тоқтатуды бұйырды; немістер Малиновскийден техникалық жағынан айтарлықтай басым болды және оның нашар қорғанысын бұзып өтті. Соның салдарынан, Ставка қыркүйек айында Дон операциялық тобын таратып жіберді.
On 12 May 1942, Malinovsky and the Southwestern Front, under the overall command of Timoshenko, launched a joint attack in the Second Battle of Kharkov pushing the Germans back Timoshenko overestimated the Red Army's offensive capabilities and suffered a heavy defeat. Although Stalin, in spite of opposition by his top military advisers, supported the ill fated Kharkov attack, he became suspicious that Malinovsky had intentionally failed his troops (he feared that Malinovsky had established and kept connections with foreign interests during his World War I stay in France). In July 1942, the Southern Front was taken out of combat, its units and staff were transferred to the North Caucasian Front as a Don Operational Group under the command of Malinovsky (who also became Front's deputy commander). Stalin ordered Malinovsky to stop the intrusion of the German Army Group A towards Rostov on Don and the vital oilfields of Caucasus; the Germans had a sizeable technical superiority over Malinovsky, and cut through his weak defenses. As a consequence, Stavka disbanded the Don Operational Group in September.
Сталинград және Украина майданы
Қызыл Армия Сталинград шайқасында немістердің қарсылығына тап болды, сондай-ша Сталин Малиновскийге Сталинградтың солтүстік-шығысындағы бекіністерді ұстау үшін асығыс құрылған 66-армияның басшылығын тапсырды. Сонымен қатар, Сталин Сталинградтағы өзінің бас саяси офицері болған Никита Хрущевке Малиновскийді "көзбен қадағалауды" бұйырды. 66-армияда жауынгерлік тәжірибе болмады, бірақ бұл соғыста Малиновскийдің әскер мен техника жағынан толық құрамдағы бөлімге алғашқы басшылығы болды. 1942 жылдың қыркүйек және қазан айларында ол шабуылға шықты. Оның аумақтық пайдасы мардымсыз болды, бірақ ол немістерге Сталинградты солтүстіктен қоршауға мүмкіндік бермеді, және олар баяулап қалаға енуге шешім қабылдады. Сол айдың соңында Ставка Малиновскийді Воронеж майданына оның орынбасары ретінде жіберді; 1942 жылдың желтоқсан айында ол Сталинградқа қайта оралды. Сол жерде Қызыл Армия соғыстағы ең маңызды жеңіске қол жеткізді: 22 қарашада Қызыл Армия майдандары неміс 6-армиясын толық қоршады. Неміс армиясының Дон тобы, фельдмаршал Эрих фон Манштейн басшылығымен, Сталинградтың батысындағы Котельниково қаласында өздерінің танк әскерлерін шоғырландырып, 6-армияны құтқару үшін күшті қарсы шабуылға көшті. Малиновский Хотқа қарсы қуатты Кеңес Екінші гвардиялық армиясын жетектеді. Ол қатал шайқаста немістерді шегінуге мәжбүр етті, терең эшелонды және жақсы дайындалған неміс қорғанысын бұзды және Котельниково армиялық топтамасын жойды. Бұл Германияның Екінші дүниежүзілік соғыстағы ірі қарулы қақтығыстағы алғашқы жеңілісі болды. Малиновскийдің жеңісі Сталинградта қоршалып қалған 250 мың неміс және басқа да Орталық державалар әскерлерінің тағдырын шешті. Сталин Малиновскийді генерал-полковникке дейін көтерді және оған ең жоғары кеңестік орден – 1-дәрежелі Суворов орденін табыс етті. 1943 жылдың ақпанында Малиновский Оңтүстік майданына қайтадан басшылық етті, және екі апта ішінде Манштейнды Ростовтан ығыстырып, Украинаға жол ашты. 1943 жылдың наурыз айында Сталин оны армия генералы дәрежесіне көтерді және оған өнеркәсіптік қуатты Донбасты неміс әскерлерінен босату міндеті жүктелген Оңтүстік-Батыс майданының басшылығын тапсырды. Қазан айының ортасында күтпеген шабуыл жасап, Малиновский аймақтың маңызды қаласы Запорожьедегі үлкен неміс күштерін таңқалдырып, оны басып алды. Бұл операция оңтүстіктегі неміс күштерін бөліп, Қырымдағы неміс күштерін неміс Шығыс майданының қалған бөлігінен оқшаулады. 20 қазан күні Оңтүстік-Батыс майданы 3-ші Украина майданы болып қайта аталды. 1943 жылдың желтоқсанынан 1944 жылдың сәуіріне дейін Малиновский неміс Оңтүстік армия тобын талқандап, Украинаның оңтүстігінің көп бөлігін, соның ішінде Херсон, Николаев және оның туған қаласы Одессаны азат етті. Сол кезде, Хрущевтің пікірінше, Сталин Малиновскийдің адалдығына көбірек сенімді болды.
The Red Army was hard pressed by Germans in the Battle of Stalingrad, and Stalin entrusted Malinovsky with the command of the hastily formed 66th Army to hold positions north east of Stalingrad. At the same time Stalin ordered Nikita Khrushchev, who served as his top political officer in Stalingrad, to "keep an eye" on Malinovsky. The 66th Army had no combat experience, but this was the first time in the war Malinovsky had commanded a unit that was near full strength in both troops and equipment. In September and October 1942, he went on the offensive. His territorial gains were marginal, but he denied the Germans an opportunity to encircle Stalingrad from the north, and, slowed down, they decided to push into the city. Later that month, Stavka dispatched Malinovsky to the Voronezh Front as its deputy commander; in December 1942, he was sent back to Stalingrad. There the Red Army achieved its greatest success to that point in the war: on 22 November the Red Army fronts encircled the German Sixth Army. The German Army Group Don, commanded by Field Marshal Erich von Manstein, gathered its Panzer troops in the town of Kotelnikovo west of Stalingrad and launched a desperate counterattack to save the Sixth Army. Malinovsky led the powerful Soviet Second Guards Army against Hoth. In vicious fighting he forced the Germans to retreat, breached deeply echeloned and well prepared German defenses, and destroyed the Kotelnikovo army grouping. It was the first World War II large scale clash of armor to be lost by Germany. Malinovsky's victory sealed the fate of 250,000 German and other Axis Powers soldiers trapped in the Stalingrad pocket. Stalin promoted Malinovsky to colonel general, and awarded him with the highest Soviet decoration for outstanding generalship — the Order of Suvorov of the 1st degree. In February 1943, Malinovsky resumed his command of Southern Front, and in less than two weeks he expelled Manstein from Rostov on Don, opening the road to Ukraine to the Red Army. In March 1943, Stalin elevated him to rank of Army General and gave him command of Southwestern Front, tasked to drive German troops away from the industrially rich Donbas. Through a sudden attack in mid October, Malinovsky managed to surprise a large German force in the region's key city of Zaporizhia and captured it. The campaign split German forces in the South and isolated German forces in Crimea from the rest of the German Eastern Front. On 20 October, the Southwestern Front was renamed 3rd Ukrainian Front. From December 1943 to April 1944, Malinovsky smashed the German Army Group South, and liberated much of the southern Ukraine, including Kherson, Mykolaiv and his home city of Odessa. By that time, according to Khrushchev's opinion, Stalin grew much more confident of Malinovsky's loyalty.
Румыния мен Венгрия
1944 жылдың мамыр айында Малиновский 2-ші Украина майданына ауыстырылды. Ол немістерді қалған кеңестік аумақтан ығыстырып шығарды және маршал Иван Конев пен армия генералы Федор Толбухинмен бірге Балқанға жасалған сәтсіз шабуылға (алғашқы Яссы-Кишинев операциясы) қатысты. Алайда, 1944 жылдың тамыз айының соңы мен қыркүйек айының басындағы екінші Яссы-Кишинев операциясы кезінде Малиновский блицкригтің өте табысты совет үлгісін іске қосты. Толбухинмен бірге ол 215 000 неміс және 200 000 румындық әскерін жойды немесе тұтқынға алды, бұл Румынияны немісшіл Кондуктор Ион Антонескуді құлатуға және Остік лагерден Одақтастар лагеріне өтуге мәжбүр етті (Екінші дүниежүзілік соғыстағы Румынияны қараңыз). Жеңіске жеткен Сталин Малиновскийді Мәскеуге шақырып алып, 1944 жылдың 10 қыркүйегінде оны Кеңес Одағының маршалы етті. Малиновский сонымен қатар Румыниядағы Одақтас комиссияның номиналды басшысы болды (Владислав Петрович Виноградов басқарды). Ол шабуылдауын жалғастырып, Оңтүстік Карпат тауларын кесіп өтіп Трансильванияға (Мажарстан билігіндегі Солтүстік Трансильванияға кірді) және 1944 жылдың 20 қазанында үлкен Остік күштерінің қорғауындағы Дебреценді басып алды. Бірнеше ай бойы шайқасқаннан кейін оның әскерлері шаршап, оларды толықтырып, қайта жабдықтау қажет болды, бірақ Сталин Малиновскийге Венгрия астанасы Будапештті басып алуға бұйрық берді, осылайша Венаға жол ашылып, Венаны Батыс Одақтастарынан бұрын алу үшін. Толбухин мен румындық Бірінші және Төртінші армиялардың көмегімен Малиновский Сталиннің бұйрығын орындады және Адольф Гитлердің Будапештті кез келген құнмен қорғауға деген қатыгез ниетімен бетпе-бет келді. Немістер мен олардың мажарлық Жебелі Крест партиясының одақтастары Будапештті "неміс Сталинградына" айналдыруға тырысты; Гитлер өзінің танк әскерлерінің көп бөлігін (оның ішінде алты Ваффен-СС дивизиясы мен бес армиялық танк дивизиясы; Вермахттың бронетехникасының төрттен бірі) жұмылдырды, бұл Польша мен Пруссиядағы Қызыл Армиямен күресіп жатқан неміс күштерін әлсіретті, сондай-ақ Рейндегі Батыс Одақтастарымен шайқасқандардың да күшін кемітті. Малиновскийдің стратегиялық және операциялық шеберлігі оған әскерлерінің әлсіздігін жеңіп, 1945 жылдың 13 ақпанында өте қиын шайқастан кейін Будапештті жаулап алуға мүмкіндік берді. Ол 70 000 тұтқынға алды. Батысқа қарай жорылын жалғастыра отырып, Малиновский Словакиядағы немістерді талқандады, Братислава қаласын азат етті, 1945 жылдың 4 сәуірінде Венаны басып алды және соңында 1945 жылдың 26 сәуірінде Чехословакиядағы екінші ірі қала Брноны азат етті. Бұл жаңа жеңістер Еуропаның Дунай бойындағы орталық аймағында кеңестік үстемдікті орнатты. Осының орнына Сталин оған сол кездегі ең жоғары советтік әскери наградасы – Жеңіс орденін табыс етті. Малиновский Еуропадағы жорығын Чехиядағы Брноны азат етумен аяқтады, оның және американдық алға жылжушы күштерінің қуанышты кездесуін көрді.
In May 1944, Malinovsky was transferred to the 2nd Ukrainian Front. He expelled the Germans from the remaining Soviet territory and participated in an unsuccessful invasion of the Balkans (the first Jassy–Kishinev Offensive) together with Marshal Ivan Konev and Army General Fyodor Tolbukhin (who received Malinovsky's former command over the smaller 3rd Ukrainian Front). However, during the second Jassy–Kishinev Offensive in late August and early September 1944, Malinovsky unleashed a highly successful Soviet version of the Blitzkrieg. Together with Tolbukhin, he destroyed or captured some 215,000 German, and 200,000 Romanian troops, forcing Romania to overthrow pro German Conducător Ion Antonescu, and switch from the Axis to the Allies camp (see Romania during World War II). A triumphant Stalin recalled Malinovsky to Moscow, and on 10 September 1944 made him Marshal of the Soviet Union. Malinovsky was also nominal head of the Allied Commission in Romania (represented by Vladislav Petrovich Vinogradov). He continued his offensive drive, crossed the Southern Carpathians into Transylvania (entering Hungarian ruled Northern Transylvania), and on 20 October 1944, captured Debrecen, defended by a large Axis force. His troops were tired after several months of combat and needed to be replenished and resupplied, but Stalin ordered Malinovsky to take the Hungarian capital Budapest, in order to open the road to Vienna and take Vienna before the Western Allies. With the help of Tolbukhin and the Romanian First and Fourth armies, Malinovsky carried out Stalin's order, and faced Adolf Hitler's determination to defend Budapest at any cost. The Germans and their Hungarian Arrow Cross Party allies tried to turn Budapest into a "German Stalingrad"; Hitler engaged the bulk of his Panzer troops (among them six Waffen SS divisions and five army Panzer divisions; one fourth of the Wehrmacht's armor), weakening German forces fighting the Red Army in Poland and Prussia, as well as those engaging the Western Allies on the Rhine. Malinovsky's strategic and operational skills enabled him to overcome his troops' weakness and to conquer Budapest on 13 February 1945, following an exceptionally harsh battle. He captured 70,000 prisoners. Continuing his drive westward, Malinovsky routed Germans in Slovakia, liberated Bratislava, on 4 April 1945 captured Vienna, and finally, on 26 April 1945 freed Brno, second largest city in Czechoslovakia. These new victories established the Soviet's supremacy over the Danubian heartland of Europe. In return, Stalin rewarded him with the highest Soviet military decoration of the period, the Order of Victory. Malinovsky ended his campaign in Europe with the liberation of Brno in the Czech lands, observing a jubilant meeting of his and American advance forces.
Жапондық майдан және Қиыр Шығыс командалығы
1945 жылы мамыр айында Германияның капитуляциясынан кейін Малиновский Ресейдің Шығыс алыс аймағына ауыстырылды, онда ол Трансбайкал майданының бас қолбасшысы болып тағайындалды. 1945 жылдың тамызында ол Александр Василевскийдің басшылығымен соғыстың соңғы кеңес шабуылында өз күштерін жетектеді. Василевскийдің әскерлері 700 мыңдық жапондық Квантун армиясы бақылауында болған Маньчжурияға шабуыл жасап, он күн ішінде жапондарды талқандады. Малиновский Кеңес Одағының ең жоғары наградасы – Кеңес Одағының Батыры орденімен марапатталды және Сталиннің өзі оны КСРО Жоғарғы Кеңесінің депутаты етіп тағайындады. Жапонияның капитуляциясынан кейін Малиновский Шығыс алыс әскери округінің жоғарғы бас қолбасшысы болды. Солтүстік Кореяны кеңестік әскерлер басып алған кезде Малиновский Корея Халық Армиясын құру және оқыту ісінде маңызды рөл атқарды, сондай-ақ Корея соғысының бастапқы кезеңдерінде оларға көмек көрсетуді жалғастырды.
After the German surrender in May 1945, Malinovsky was transferred to the Russian Far East, where he was placed in command of the Transbaikal Front. In August 1945, he led his forces during the last Soviet offensive of the war under the overall command of Aleksandr Vasilevsky. Vasilevsky's forces invaded Manchuria, which was under the occupation of the 700,000 strong Japanese Kwantung Army and crushed the Japanese in ten days. Malinovsky was awarded the Soviet Union's greatest honor, the order of a Hero of the Soviet Union, and was appointed a member of the Supreme Soviet of the Soviet Union by Stalin himself. Following the Japanese surrender, Malinovsky was made supreme commander of the Far Eastern Military District. During the Soviet occupation of North Korea, Malinovsky was an influential figure in the establishment and training of the Korean People's Army, and continued to provide support for them during the early phases of the Korean War.
Қорғаныс министрі
1953 жылы Сталин қайтыс болғаннан кейін Хрущев Кеңес басшысы болды және сталиндік десталинизация процесі мен Кремльде билікті консолидациялау кезінде Малиновскийді Кеңес Құрлық әскерлерінің Бас қолбасшысы және Қорғаныс министрі маршал Георгий Жуковтың бірінші орынбасары етіп тағайындады. Малиновскийдің Кеңес партиясының мемлекеттік иерархиясындағы жоғары статусын бекіту үшін ол Коммунистік партия Орталық Комитетінің толық мүшесі болып сайланды. 1957 жылдың қазан айында Жуковтың саяси амбицияларына алаңдаған Хрущев оны қызметтен босатып, министрлік лауазымын Малиновскийге тапсырды, ол өмірінің соңына дейін осы қызметте болды. Хрущевтің жеке досы болғанымен, Малиновский әскери мәселелерде тәуелсіздігін сақтады. Хрущев және бірнеше кеңес әскери басшылары болашақ соғыстарды ядролық зымырандармен жеңіске жететініне сенді. Олар зымырандарды дамытуға және конвенциялық күштерді күрт қысқартуға басымдық беруді ұсынды. Малиновский стратегиялық ядролық зымырандарды қабылдауды қолдады, бірақ оларды соғыстағы негізгі қару ретінде емес, соғыстың алдын алу құралы ретінде қарастырды. Ол жаппай әскери тұжырымдаманы жасады және соғыстың сипаты өзгергенімен, шешуші фактор әлі де қазіргі заманғы әскери технологиямен жабдықталған және жаудың аумағын басып алып, бақылауға қабілетті тұрақты армия болатынын қатыстыра айтты. Осы жылдардағы Кеңес әскери саясаты Малиновский мен Хрущевтің пікірлері арасындағы компромисс болды. Әлемді ядролық апаттың қамытына жеткізген Куба зымыран дағдарысы Малиновскийді наразылыққа толы қалдырды. Дағдарыстан кейін ол әскери басылымдарда кеңестік стратегиялық саясатты қалыптастыруда әскерилердің үлесін арттыруды талап етті. Хрущевке қарсы әскердің наразылығы партия ішіндегі төңкеріске ықпал етті, нәтижесінде Хрущев 1964 жылдың қазан айында биліктен алынды. Партияның жаңа басшылығы Малиновскийдің автономды және кәсіби әскери құрылым құру туралы талабын, сондай-ақ қарулы күштерді теңгерімді дамыту тұжырымдамасын қабылдады. Келесі айда Румынияда өткен КСРО мен Қытай делегацияларының кездесуінде Малиновский Қытай-Кеңес қатынастарын нашарлатты, ол Қытай-Кеңес жарылысында бұрыннан бұзылған еді. Тарихшы Дэниел Лиз бұл қарым-қатынастардың жақсаруы "Хрущевтің құлауынан кейін мүмкін болғандай көрінгенін" атап өтті, бірақ Малиновскийнің мас күйінде Қытай делегациясының мүшесі, Қытай маршалы Хе Лонгқа, Қытайдың Мао Цзэдуңды КПСС Хрущевті жойғандай жоятынын сұрағаннан кейін бұл мүмкіндіктер жойылды: "Біз Хрущевтен құтылдық, сендер де Мао Цзэдуңнан құтылуыңдар керек". Ашуланған Хе Лонг оқиға туралы Қытай премьер-министрі Чжоу Энлайға хабарлады, ол өз кезегінде совет премьер-министрі Леонид Брежневке хабарлады. Қытай Кеңес Одағының кешірім сұрауын қабылдамады. Малиновский АҚШ-тың Вьетнам соғысына қатысуына қарсы болды және американдықтарды "Вьетнам халқына қарсы қатыгез соғыс жүргізуде" деп айыптады. АҚШ-тың агрессиясының күшеюіне жауап ретінде Малиновский кеңестік әскери күштерді күшейтуді талап етті. Ол сондай-ақ Қытайдың соғысқа араласуын сынап, Қытай үкіметін Солтүстік Вьетнамға кеңес көмегіне кедергі келтірді деп айыптады.
After Stalin's death in 1953, Khrushchev became the Soviet leader and, during the De Stalinization process and the consolidation of his power in the Kremlin, he promoted Malinovsky to Commander in Chief of the Soviet Ground Forces and First Deputy to Minister of Defense Marshal Georgy Zhukov. To confirm Malinovsky's high status in the Soviet Party state hierarchy, he was selected a full member of the Communist Party Central Committee. In October 1957, Khrushchev, who had grown apprehensive of Zhukov's political ambitions, ousted him and entrusted his post as minister to Malinovsky, who served in this position until his death. Although a personal friend of Khrushchev, Malinovsky maintained his independent position regarding military affairs. Khrushchev and several members of the Soviet military establishment were convinced that future wars would be won by nuclear missile attack. They advocated main investment to the development of the missiles and a drastic reduction of conventional forces. Malinovsky supported the adoption of strategic nuclear missiles, but saw them as a useful deterrent of war, rather than as a main weapon within it. He developed the concept of a broad based military and vigorously argued that while the nature of war had changed, the decisive factor would still be a standing army proficient in modern military technology and capable of conquering and controlling the enemy's territory. Soviet military policy during these years was a compromise between the views of Malinovsky and of Khrushchev. The Cuban Missile Crisis, which brought the world to the brink of nuclear catastrophe, alienated Malinovsky. Following the crisis, he publicly demanded in army publications for the military to be given a greater say in formulating Soviet strategic policy. The army's discontent with Khrushchev encouraged a coup within the Party, which resulted in the removal of Khrushchev from power in October 1964. The new Party leadership accepted Malinovsky's demand for an autonomous and professional military establishment, as well as his concept of balanced development of the armed forces. In a meeting in Romania in the next month, between USSR and Chinese delegations, Malinovsky worsened Sino Soviet relations, already deeply frayed in the Sino Soviet split. Historian Daniel Leese noted that improvement of the relations "that had seemed possible after Khrushchev's fall evaporated" as they became more elusive after an allegedly drunken Malinovsky approached Chinese Marshal He Long, member of the Chinese delegation to Moscow, and asked when China would finally eliminate Mao Zedong in the manner in which the CPSU eliminated Khrushchev, "we‘ve already got rid of Khrushchev, you should get rid of Mao Zedong." Outraged, He Long reported the incident to Premier of China Zhou Enlai, who in turn, reported the incident to Soviet Premier Leonid Brezhnev. China refused to accept the Soviet Union's apology. Malinovsky was a staunch opponent of U. S. involvement in the Vietnam War, accusing the Americans of waging a "murderous war against the Vietnamese people". In response to escalating U. S. aggression, Malinovsky called for a major Soviet military buildup. He also criticized China's involvement in the war, accusing the Chinese government of obstructing Soviet aid to North Vietnam.
Өлім және мұра
Малиновский 1967 жылғы 31 наурызда қарын безінің қатерлі ісікесінен қайтыс болды. Оған мемлекеттік жерлеу рәсімі өткізіліп, кремацияланды. Оның күлі Кремль қабырғасындағы некропольге қойылды. Үкімет оның есімін Мәскеудегі Кеңес әскери танк әскерлері академиясына және 10-шы гвардиялық Урал-Львов танк дивизиясына берді. Кеңес Одағы тарағаннан кейін де Малиновский Ресей тарихындағы ең маңызды әскери қолбасшылардың бірі саналады.
Malinovsky died from pancreatic cancer on 31 March 1967. He was honoured with a state funeral and cremated. His urn was placed in the Kremlin Wall Necropolis. The government gave his name to the leading Soviet Military Academy of Tank Troops in Moscow and to the 10th Guards Uralsko Lvovskaya Tank Division. Malinovsky continued to be regarded as one of the most important military leaders in the history of Russia even after the dissolution of the Soviet Union.