Кладомиро Альмейда Медина: Чили саяхатшысы және саяси қайраткері

Кіріспе

Чили саясаткері (1923–1997)

Клодомиро Алмейда Медина (11 ақпан 1923 – 25 тамыз 1997) – чилилік саясаткер. Социалистік партияның белгілі бір көшбасшысы, 1970 жылдан 1973 жылға дейін Сальвадор Альенде президенттігі кезінде Чилидің Сыртқы істер министрі болды.

Өмірбаян

Алғашқы білімін Сантьягоның неміс және қолданбалы орта мектептерінде алды, содан кейін Чили университетінің заң факультетінде оқыды. 1948 жылы «Мемлекеттің марксистік теориясына қарай» тақырыбында диссертация қорғап бітірді. Кейін саясаттану профессоры болды, әсіресе социология мектебінде. 1941 жылы Чилидің Социалистік партиясына қосылды, 1950 жылдардың басында партия ішіндегі дағдарыс кезінде Халықтық Социалистік партияға қатысты. Карлос Ибанес дель Кампоның екінші үкіметінде Еңбек және Кенет министрліктерінің басшысы болды, алғашқы министрлігінде Жұмысшылардың Бірлескен Орталығын (CUT) қолдағандығы үшін ерекше көзге түсті. 1957 жылы партия біріккеннен кейін қайтадан қатарына қосылып, 1961–1965 жылдарға депутаттар палатасына сайланды. 1970 жылы Чилиде өткен президент сайлауында Сальвадор Альенде жеңіске жеткен соң, Алмейда Сыртқы істер министрі болып тағайындалды. Халықтық Бірлік үкіметінде, қысқа мерзімге Ұлттық қорғаныс министрі болған кезеңнен басқа, қызметін жалғастырды. Ол кезде Ұлттық Конгресс сеніміне қол сұғып, цензураға ұшырамас үшін Орландо Летелиермен (сол кездегі Ішкі істер министрі) «қайрымдылық» жасады. 1973 жылдың 11 қыркүйегінде конституциялық үкіметті құлатып, төңкеріс жасалғаннан кейін тұтқындалып, Халықтық Бірліктің 99 басшысымен бірге Доусон аралындағы концлагерьге жіберілді. Содан кейін Германия Демократиялық Республикасына және Мексикаға жер аударылды. Мұнда ол университет оқытушысы және эмиграциядағы саяси оппозицияның жетекшісі ретінде жұмыс істеді. 1987 жылдың наурыз айында қауіпті әрекетке барып, Анды тауларын қашырдың үстінде кешіп, Чилиге жасырын оралды. Кейін Пиночет үкіметінің билігіндегілердің таңғалуын тудырып, көпшілік алдына шықты. Бұл оның тұтқындалуына және Чили Конституциялық Сотының Чили Конституциясының 8-бабын пайдаланып, «конституцияға қайшы» деп жариялаған жалғыз адам болуына әкеп соқты. Аталған бап солшыл идеологияны (яғни «сыныптық күрес негізінде» құрылған идеологияны) таратушы саяси партиялар мен жеке тұлғаларды тыйымдады. Бұл сотталғандық негізінен азаматтық құқықтарынан айырылуды білдірді және ол елде демократиялық құрылыс орнағаннан кейін ғана сот арқылы азаматтыққа қайта оралуы мүмкін болды. Пиночет диктатурасынан кейінгі кезеңде және «Чилидің демократияға өтуі» деп аталатын алғашқы жылдары Альмейда Чили социализмінің солшыл фракциясын, Рикардо Нуньес басқаратын жаңа қанатты басқарды. Осы рөлінде «Дон Клоро» (халық арасында осылай танылған) «Біріккен Сол» немесе қысқа ғұмырлы «Социалистік Солдың Кең партиясы» сияқты ұйымдар арқылы коммунистермен немесе одан да солшыл күштермен байланыс орнатуға тырысты. Патрисио Айлвин үкіметі кезінде Шығыс блогының соңғы айларында Кеңес Одағындағы Чили елшілігін қайта ашуға жауапты болды. 1991 жылы Мәскеуде болғанда, Германия билігі іздеп жүрген Шығыс Германияның бұрынғы президенті Эрих Хонеккерді «қонақ» ретінде қабылдады. Чилинің наразылығына қарамастан, Ресей президенті Борис Ельцин оны Берлинге депортациялауға бұйрық берді, бұл дипломатиялық жанжалға айналды. Чилиге оралғаннан кейін жеке өмірімен айналысып, естеліктерін жазып, Чили университетінің социология факультетінде академик ретінде жұмыс істеді. 1997 жылдың 25 тамызында қайтыс болды.

He did his first studies at the German and Application High Schools of Santiago, and then studied at the Faculty of Law, University of Chile. He graduated in 1948 with a thesis entitled "Towards a Marxist theory of the State". He later became a professor of political science in the domain of his studies, especially in the School of Sociology. He joined the Socialist Party of Chile in 1941, participating in the Popular Socialist Party during the internal bankruptcy in the first part of the 1950s. During the second government of Carlos Ibáñez del Campo he was head of the Ministries of Labor and Mining, standing out in his first ministry for being a promoter for the Single Central of Workers (CUT). With the reunification of the party in 1957, he rejoined the organization and was elected for Chamber of deputies for the period of 1961–1965. With the victory of Salvador Allende in the 1970 Chilean presidential elections, Almeyda was appointed to the post of the Ministry of Foreign Affairs. During the Popular Unity government, he remained in office, except for a brief period in which he served as Minister of National Defense. This was when he made a "castling" with Orlando Letelier (then Minister of the Interior), in order to avoid being the object of censorship by National Congress by means of a motion of no confidence. After the coup d'état of September 11, 1973, which overthrew the constitutional government, he was arrested and transferred along with 99 other leaders and leaders of the Popular Unity to the Dawson Island Concentration Camp, where he was tortured and he remained under arrest for a long time. He was eventually exiled, living in the German Democratic Republic and Mexico. where he worked as a university teacher and leader of the political opposition in exile. In a daring maneuver, he clandestinely returned to Chile in March 1987, crossing the Andes on the back of a mule. He later appeared publicly to the surprise of the authorities of the Pinochet government. This led to him being imprisoned and being the only person declared "unconstitutional" by the Constitutional Court of Chile, in use of the missing article 8 of the Constitution of Chile. This article outlawed political parties and individuals that propagated doctrines of the left (that is, those that promoted a doctrine "founded on the class struggle"). Such conviction mainly meant the loss of the exercise of their citizenship rights and he could only be rehabilitated as a citizen once the country had returned to democratic normality, by the same court that sentenced it. During the aftermath of the Pinochet dictatorship and during the first years of the so called "Chilean transition to democracy" Almeyda led the leftist faction of Chilean socialism, with the renewed wing led by the leader Ricardo Núñez. In this role, "Don Cloro" (as he was popularly known), tried to establish contacts with the communists or even further to the left, through formations such as Izquierda Unida or the short lived Broad Party of Socialist Left. During the government of Patricio Aylwin he was in charge of reopening the Chilean embassy in the Soviet Union during the last months of the Eastern Bloc. During his stay in Moscow in 1991, he accepted as "guest" former East German President Erich Honecker, who was wanted by the German authorities to be tried for crimes during the socialist regime. Despite Chile's objections, President of Russia Boris Yeltsin ordered his deportation to Berlin, in what turned into a serious diplomatic incident. Back in Chile he devoted himself to private life, writing his memories and working as an academic at the University of Chile, School of Sociology until his death on August 25, 1997.

Құрметтеулер

Алмейдаға құрмет көрсету үшін, 1998 жылдың мамыр айында Чили Социалистік партиясының «Ерекше съезі» және оның кітапханасы оның атымен аталды.