Жакоб Риис: Америкалық фотограф және әлеуметтік реформатор

Кіріспе

Американдық фотограф, журналист және белсенді (1849–1914)

Джейкоб Август Риис (/r//iː//s/ REESS; 3 мамыр 1849 – 26 мамыр 1914) – даниялық-американдық әлеуметтік реформатор, "разоблачитель" журналист және әлеуметтік деректі фотограф. Ол ХХ ғасырдың басында Америка Құрама Штаттарында қалалық реформаға зор үлес қосты. Ол Нью-Йорктегі кедей адамдарға көмектесу үшін фотосурет және журналистік қабілеттерін пайдаланғанымен танымал; осы кедей Нью-Йорк тұрғындары оның көптеген жазбалары мен фотосуреттерінің негізгі тақырыбы болды. Ол гуманитарлық Лоренс Вейлердің көмегімен Нью-Йоркте "үлгілі үйлерді" салуды қолдады. Ол жаңадан пайда болған кездейсоқ фотосуреттің ерте жақтасы болды және фотосуретте жарық шығаруды (флеш) қолданушылардың бірі болды. Нью-Йоркте тұрғанда, Риис өзі де кедейлікке тап болды және қалалық полиция тілшісі болып, кемтар аудандардағы өмір сапасы туралы жазды. Ол орта және жоғарғы тапқа осы жағдайды көрсету арқылы кедей адамдардың қиын өмір жағдайын жеңілдетуге тырысты.

Ерте өмір

1849 жылы Данияның Рибе қаласында туған Якоб Рийс – мектеп мұғалімі және жергілікті Рибе газетіне жазған Нильс Эдвард Рийс пен үй шаруасымен айналысқан Каролина Рийстің (қыз есімі Бендзин Лундхолм) 15 баласының үшіншісі (олардың бірі – жетім немересі, асырап алынған). 15 баланың ішінде тек Якоб, бір әпкесі және асырап алынған әпкесі ғана 20 ғасырға дейін тірі қалды. Рииске әкесі үлкен әсер етті, оның мектебін Рииске бұзу ұнады. Әкесі оны Чарльз Диккенстің «Жыл бойы» журналын және Джеймс Фенимор Купердің романдарын оқуға (сонымен қатар ағылшын тілін жетілдіруге) ынталандырды. Якобтың балалық шағы бақытты болды, бірақ он бір жасында ағасы Теодор, бір жас кішірек болған, суға батып қайтыс болды. Ол анасының қайғысын ешқашан ұмытпады. Он бір немесе он екі жасында бар ақшасын жинап, шаршаңқы үйінде тұратын кедей Рибе отбасына үйді тазартса беруге ұсынды. Олар ақшаны қабылдап, үйді тазартты, ал ол анасына айтқанда, анасы оларға көмектесуге барды. Әкесі Якобтың әдебиет саласында жетістікке жетеді деп үміттенсе де, Якоб ағаш шеберлігін меңгеруді қалады. 16 жасында ол ағаш шеберлігі бойынша тәлімгерлікке түскен компания иесінің 12 жастағы асырап алынған қызы Элизабет Гьорцты ұнатып қалды. Әкесі баланың тым әсерлі әрекеттеріне қарсы болды, сондықтан Риис ағаш шеберлігі білімін толықтыру үшін Копенгагенге баруға мәжбүр болды. Риис 1868 жылы 19 жасында Рибеге оралды. Аймақта жұмыс табудағы қиындықтар мен Гьорцтың үйлену ұсынысын қабылдамауы оны көңілсіздікке түсірді, содан кейін Риис АҚШ-қа эмиграциялауға шешім қабылдады.

АҚШ-қа көшіп келу

Риис 1870 жылы 21 жасында Америкаға ағаш ұстасы болып жұмыс іздеу үшін көшіп келді. Алғаш рет Копенгагеннен Глазгоға шағын қайықпен сапар шекті, онда 18 мамырда «Айова» пароходына отырды. Ол достары сыйлаған 40 доллар (өзі сапар үшін 50 доллар төлеген); Елизаветаның шашы бар алтын медальонды, оның анасы сыйлаған; және Дания консулы, Гудолл мырзаға (кейін «Американдық банкнота компаниясының» президенті), Рибеде кеме апаттан құтқарылғаннан бергі берік досы. Риис 5 маусымда Нью-Йоркке қонды, сол күні достары берген 40 доллардың жартысын адам немесе жануарлардан қорғану үшін револьверге жұмсады. Риис Нью-Йоркке келгенде, ол Америка Азамат соғысынан кейін қалаларға көшіп келген көптеген көшіп келушілер мен иммигранттардың бірі болды. Жиырма төрт миллион адам қалаларға қоныс аударды, олардың саны сегіз есеге өсті. «1880 жылдары 334 000 адам бір шаршы мильді құрайтын Төменгі Шығыс жағына тығылып, оны жер бетіндегі ең тығыз қоныстанған жерге айналдырды. Олар кіршіксіз, ауру-сырқау үйлерге тығылып, бір бөлмеге 10-15 адам жиналды, ал байлар олар туралы ештеңе білмеді және оларға қызығушылық танытпады». Бес күн бойы ақшасының көп бөлігін жұмсағаннан кейін, Риис Брейдидің Бэнд темір зауытында ағаш ұстасы болып жұмыс тапты. Бірнеше күннен кейін ол жалақысын арттыру үшін кен қазуға кірісті, бірақ тез арада ағаш ұстасы болып қайта жұмыс істей бастады. 19 шілдеде Франция Германияға соғыс жариялағанын естіген Риис Данияның Франциямен бірге Шлезвигтің пруссиялық тартып алынуына қарсы күресуге бел буды. Ол Нью-Йоркке оралды, мүлкінің көп бөлігін кепілге салып, ақшасыз француз консулдығына тіркелуге тырысты, бірақ Америкадан ерікті армия жіберу жоспары жоқ екенін естіді. Ол Нью-Йорк қаласынан шығып бара жатқанда, револьверін кепілге берді және шаршап құлап түсті. Оянғаннан кейін, ол Фордхэм колледжіне барды, онда католик діни қызметкері оған таңғы ас берді. Бірнеше күн фермада және Маунт-Вернон, Нью-Йорк қаласындағы уақытылы жұмыстардан кейін, Риис Нью-Йоркке оралды, онда «The New York Sun» газеті соғысқа сарбаз жинап жатқанын оқыды. Риис тіркелу үшін жүгірді, бірақ редактор (кейін ол Чарльз Андерсон Дана екенін түсінді) білмеймін деп мәлімдеді немесе әсер етті, бірақ аштықтан өлген Рииске таңғы асқа бір доллар ұсынды; Риис ашуланып бас тартты. Келгеннен кейін Риис бұл хабардың рас екенін, бірақ ол тым кеш келгенін білді. Ол француз консулына жалбарынып, оны елден шығарып жіберді. Ол тіркелуге әртүрлі әрекеттер жасады, бірақ ешқайсысы сәтті болмады. Күздің басында Риис жұмыссыз, мүсіз қалды. Ол Delmonico's Restaurant-тен жиналған тамақ пен қайырымдылықпен өмір сүрді және қоғамдық орындарда немесе жаман иіс таратқан полиция қонақ үйлерінде ұйықтады. Бір күні Ристің жалғыз серігі - жолсыз ит болды. Бір таңертең ол полиция қонақ үйінде оянды және Елизаветаның шашы бар алтын медальоны ұрланғанын көрді. Ол сержантқа шағымданды, ал сержант ашуланып, оны қонақ үйден шығарып жіберді. Риис қатты күйзелді. Бұл оқиға Рииске өте ұнады. Кейін ол өзінің жеке жеңістерінің бірі өзінің атағын кінәлі офицердің мансабын бұзуға пайдаланбағаны екенін мойындады. Ол Нью-Йоркке ұялып, өзінің соңғы дүниесі болған жібек орамалын сатып, паромға билет алды. Жұмыс істеп, жүк пойыздарында тығылып жүріп, Риис Филадельфияға жетті, онда ол Дания консулы Фердинанд Михлерцтен көмек сұрап, екі апта бойы консул мен оның әйелінен қамқорлық көрді. Михлерц Риісті, қазір әдепті киім киіп, костюм киіп, Нью-Йорк штатының батыс бөлігіндегі Джеймстаун қаласындағы бұрынғы сыныптасының үйіне жіберді. Риис Скандинавиялық анклавтың барлық жерінде, қоршаған аудандарда ағаш ұстасы болып жұмыс істеді, сондай-ақ басқа да түрлі жұмыстар атқарды. Ол Дания және ағылшын тілдерінде жазушы ретінде тәжірибе жасауға уақыт табу үшін жеткілікті қаржылық тұрақтылыққа қол жеткізді, бірақ оның Нью-Йорк қаласындағы Буффало қаласындағы газетке жұмысқа орналасу әрекеті сәтсіз болды, ал журналдар оның ұсыныстарын бірнеше рет қабылдамады. Риіске ағаш ұстасы ретінде көп сұраныс болды, оның басты себебі - оның арзан бағасы. Бірнеше уақыттан кейін Риис Нью-Йоркке оралды. Ол ең сәтті сатушы болды, әсіресе flatirons және флютинг темірлерін сатуда, олардың Иллинойс штатының сату өкіліне көтерілді. Чикагода ол ақшасынан да, акцияларынан да алданып, Питтсбургтегі бұрынғы базасына оралуға мәжбүр болды, онда ол Пенсильванияда сату үшін қалдырған бағыныстыларының оны дәл сол тәсілмен алдағанын анықтады. Ақшасы аз, қызуы көтеріліп, төсекте жатқанда, Риис бір хаттан өзінің сүйіктісі болған Елизаветаның кавалерия офицеріне күйеуге шыққанын білді. Ауруынан жазылғаннан кейін, Риис Нью-Йоркке оралды, flatirons сата жүріп. Өмірінің басында Риис туберкулезден алты бауырласын жоғалтқан, ол Еуропа мен Америка Құрама Штаттарында алаңдатарлық деңгейде тараған. 1906 жылы Риис Даниядағы туысынан пошта таңбасы және Рождество мөрлері бар хат алды, онда Рождество мөрлері Данияда туберкулезбен күресу үшін қаражат жинауда үлкен жетістікке жеткенін хабарлады. Бауырларының басына келген қайғыдан Риис бұл мәселеге қатты қызығушылық танытты, әсіресе Рождество мөрлерін шығаруға жауапты болған Эйнар Хольбёллдің еңбегіне. Рождество мөрлерінің сатуы Данияда және Швецияда үлкен жетістікке жетті. Жаңалықтан шабыттанған Риис «Рождество таңбалары» деген мақала жазып, оны журналда жариялады, онда Америка Құрама Штаттарында да осындай бағдарламаны қабылдауға шақырды. Оның идеясын бірнеше дәрігерлер мен ауруханалар қолдағанмен, көпшілік бұл аурумен күресудің жолы жоқ деп ойлады. Делавэр штатының Қызыл Крестінің хатшысы Эмили Бисселл Риістің мақаласын оқығаннан кейін бұл идеяның үлкен перспективасы бар екенін ойлады. Бастапқы күмәнділікті жеңгеннен кейін, ол баспагерді 50 000 Рождество мөрлерін несиеге өндіруге көндірді. Делавэр поштабасшысынан рұхсат алғаннан кейін, олар Делавэр штатының түрлі пошта бөлімдерінде сатылды. Бұл идея тез тарады. Якоб Риис пен Эмили Бисселлтің, сондай-ақ Қызыл Крестің күш-жігерінің арқасында 1907 жылы және одан кейін АҚШ-та Рождество мөрлерінен түскен қаражат үлкен жетістікке жетті.

Riis immigrated to America in 1870, when he was 21 years old, seeking employment as a carpenter. He first traveled in a small boat from Copenhagen to Glasgow, where on May 18 he boarded the steamer Iowa, traveling in steerage. He carried $40 donated by friends (he had paid $50 for the passage himself); a gold locket with a strand of Elisabeth's hair, presented by her mother; and letters of introduction to the Danish Consul, Mr. Goodall (later president of the American Bank Note Company), a friend of the family since his rescue from a shipwreck at Ribe. Riis disembarked in New York on June 5, on that day spending half of the $40 his friends had given him on a revolver for defense against human or animal predators. When Riis arrived in New York City, he was one of a large number of migrants and immigrants, seeking prosperity in a more industrialized environment, who came to urban areas during the years after the American Civil War. Twenty four million people relocated to urban areas, causing their population to increase eightfold. "In the 1880s 334,000 people were crammed into a single square mile of the Lower East Side, making it the most densely populated place on earth. They were packed into filthy, disease ridden tenements, 10 or 15 to a room, and the well off knew nothing about them and cared less." After five days, during which he used almost all his money, Riis found work as a carpenter at Brady's Bend Iron Works on the Allegheny River above Pittsburgh. After a few days of that, he began mining for increased pay but quickly resumed carpentry. Learning on July 19, 1870, that France had declared war on Germany, he expected that Denmark would join France to avenge the Prussian seizure of Schleswig, and determined to fight for France. He returned to New York, and, having pawned most of his possessions and without money, attempted to enlist at the French consulate, but was told that there was no plan to send a volunteer army from America. Pawning his revolver, he walked out of New York City and collapsed from exhaustion. On waking, he walked to Fordham College where a Catholic priest served him breakfast. After a brief period of farm working and odd jobs at Mount Vernon, New York, Riis returned to New York City, where he read in The New York Sun that the newspaper was recruiting soldiers for the war. Riis rushed there to enlist, but the editor (whom he later realized was Charles Anderson Dana) claimed or affected ignorance but offered the famished Riis a dollar for breakfast; Riis indignantly refused. On arrival, Riis found that the rumor was true but that he had arrived too late. He pleaded with the French consul, who expelled him. He made various other attempts to enlist, none successful. As autumn began, Riis was destitute, without a job. He survived on scavenged food and handouts from Delmonico's Restaurant, and slept in public areas or in a foul smelling police lodging houses. At one point, Riis's only companion was a stray dog. One morning he awoke in a police lodging house to find that his gold locket (with its strand of Elisabeth's hair) had been stolen. He complained to the sergeant, who became enraged and expelled him. Riis was devastated. The story became a favorite of Riis's. One of his personal victories, he later confessed, was not using his eventual fame to ruin the career of the offending officer. Disgusted, he left New York, buying a passage on a ferry with the silk handkerchief that was his last possession. By doing odd jobs and stowing away on freight trains, Riis eventually reached Philadelphia, where he appealed to the Danish Consul, Ferdinand Myhlertz, for help and was cared for, for two weeks by the Consul and his wife. Myhlertz sent Riis, now dressed properly in a suit, to the home of an old classmate in Jamestown, New York, in the western part of the state. Riis worked as a carpenter throughout the Scandinavian enclave in surrounding communities, as well as performing a variety of other assorted jobs. He achieved sufficient financial stability to find the time to experiment as a writer, in both Danish and English, although his attempt to get a job at a Buffalo, New York newspaper was unsuccessful, and magazines repeatedly rejected his submissions. Riis was in much demand as a carpenter, a major reason being the low prices he charged. After a while, Riis returned to New York City. He was most successful as a salesman, particularly of flatirons and fluting irons, becoming promoted to the sales representative of them for the state of Illinois. In Chicago, he was cheated of both his money and his stock and had to return to an earlier base in Pittsburgh where he found that the subordinates he had left to sell in Pennsylvania had cheated him in the same manner. With funds tight, and while bedridden with a fever, Riis learned from a letter that Elisabeth, the former object of his affection, was engaged to a cavalry officer. Once recovered from his illness, Riis returned to New York City, selling flatirons along the way. In his earlier years Riis had lost six of his brothers who died of tuberculosis, which was occurring in alarming proportions in Europe and the United States. In 1906 Riis received a letter from a family member in Denmark, with a postage stamp and Christmas seal affixed to it, informing him of the great success Christmas seals were experiencing in Denmark in raising funds to fight tuberculosis. Given the plight that befell his brothers, Riis became very interested, especially in the efforts of Einar Holbøll who was responsible for the issuing of Christmas seals, which were being sold at Danish post offices. The sale of Christmas seals had experienced great success in Denmark, and Sweden also. Inspired by the news, Riis was compelled to write an article in a magazine about the dreaded disease and the success of Christmas seals, entitled "Christmas stamps", urging that such a program be adopted in the United States. Though his idea was supported by a few doctors and hospitals, it was generally shrugged off by the greater population who assumed there was simply no way to deal with the disease. When Emily Bissell, secretary of the Delaware Red Cross, read Riis' article she thought the idea had great promise. After overcoming initial skepticism she persuaded a printer to produce 50,000 Christmas seals on credit. After getting permission from the Delaware Postmaster, they were sold in various post offices in Delaware. The idea quickly took hold. Through the efforts of Jacob Riis and Emily Bissell, along with the Red Cross, the first Christmas seals saw great success in raising funds in the United States in 1907 and thereafter.

Журналистиканың алғашқы кезеңдері

Риис Лонг-Айленд газетінің редактор іздейтін хабарламасын көріп, өтініш берді және қалалық редактор болып тағайындалды. Ол бұл жұмыстың неліктен бос тұрғанын тез түсінді: бас редактор адал емес және қарыздар екен. Риис екі аптадан соң жұмыстан кетіп қалды. Тағы да жұмыссыз қалған Риис Бес бұрышқа қайтып келді. Бір күні ол Купер Одағының алдында отырғанда, ол бұрын телеграф үйренген мектеп директорының оны танығанын байқады. Егер Риістің басқа шаруасы болмаса, Нью-Йорк жаңалықтар агенттігі стажер іздеп жүргенін айтты. Бір түнді аттың иінтірегінде шашып жуынғаннан кейін, Риис сұхбатқа барды. Сыртқы түріне қарамастан, оны Астор үйіндегі түскі асқа барып, оны бақылап, жазуға жіберді. Риис оқиғаны жақсы жариялады және жұмысқа қабылданды. Риис бай және кедей иммигранттар қауымдастығы туралы жаза алды. Ол жұмысын жақсы атқарды және апталық газеттің редакторы болып тағайындалды, «News». Бірақ бұл газет, саяси топтың органы, көп ұзамай банкротқа ұшырады. Сонымен қатар, Риис үйден екі ағасының, әйелінің және Элизабет Гьорцтың күйеуінің қайтыс болғаны туралы хат алды. Риис Элизабетке хат жазып, оған үйлену ұсынысын жасады және 75 доллар жинағы мен вексельдерімен «News» компаниясын сатып алды. Данияда бірнеше ай өткен соң, жас жұбайлар Нью-Йоркке келді. Риис Бруклиннің оңтүстігіндегі «Бруклин Ньюс» газетінде қысқа уақыт редактор болып жұмыс істеді. Кірісін арттыру үшін ол Бруклинде жарнама үшін «сиқырлы шам» проекторын пайдаланды, оны екі ағаш арасына ілінген матаға немесе терезенің артына орнатылған экранға проекциялады. Бұл жаңалыққа сұраныс болды, сондықтан Риис пен оның досы Нью-Йорк штаты мен Пенсильванияға саяхаттап, жарнамамен айналысты. Бірақ бұл кәсіп еңбекке шыққан теміржол жұмысшылары мен полиция арасындағы қарулы қақтығысқа қатысқаннан кейін аяқталды, содан кейін Риис Нью-Йоркке қайтып келді.

Трибунадағы жылдар

Риістің Нью-Йорк Трибьюнының қалалық редакторы болған көршісі оны қысқа мерзімді келісімшартқа ұсынды. Риіс жақсы жұмыс істеп, полиция тілшісі болып жұмысқа орналасты. Ол Мулбери көшесіндегі полиция бас штабының қарсысындағы баспасөз кеңсесінде орналасты. "Өлім жолы" деп аталған Риістің өмірбаясын жазған Александр Алланд: "Дәл осы жерде, көше Бес нүктеде қисайғанда, көшелер мен көптеген аллеялар барлық бағытта таралып, Нью-Йорк шұңқылы аудандарының жаман өзегін құрады". Полиция тілшісі қызметінде Риіс қаланың ең қылмысты және кедей шұңқылы аудандарында жұмыс істеді. Кедейлер үйіндегі тәжірибесінен және қаладағы кедейлердің жағдайын көріп, олардың жағдайын жақсартуға бел буды. 1880-ші жылдардағы камера линзаларының сезімталдығы төмен болды, фотосурет тақталарының эмульсиясы да солай болды; сондықтан фотосурет қараңғы интерьердегі өмір жағдайын хабарлау үшін тиімді емес сияқты көрінді. Алайда, 1887 жылдың басында Риіс "Фонарь жарығымен суретке түсірудің тәсілі табылғанын" оқып, таң қалды. Осы тәсілмен ең қараңғы бұрышты да суретке түсіруге болады". Неміс ғалымдары Адольф Мите мен Йоханнес Гаедике жасаған жаңалық – флеш-порошок, магнийдің калий хлоратымен және тұрақтылығын арттыру үшін антимон сульфидімен қоспасы болды; порошок оқ-дәрілерді атуға арналған пистолет тәрізді құрылғыда қолданылды. Осылайша флеш-фотография пайда болды. Флештің әлеуетін түсінген Риіс досы, қалалық денсаулық сақтау басқармасының өмірлік статистика бюросының бастығы Джон Нейглге, сондай-ақ, фотосуретке әуесқойға хабарлады. Нейгл тағы екі фотограф досын – Генри Пиффард пен Ричард Хо Лоуренсті тауып, төртеуі шұңқылы аудандарды суретке түсіре бастады. Олардың алғашқы есебі 1888 жылдың 12 ақпанында Нью-Йорктегі "The Sun" газетінде жарияланды. Бұл Риістің авторлық есімі жоқ мақаласы болды, онда автор өзін "бір Лонг-Айленд шіркеуінде диякондық және Нью-Йоркте полиция тілшісі қызметтерін үйлестіре білетін белсенді жігіт" деп сипаттады. "Готэмдегі қылмыс пен қайғының түнде және күндіз түсірілген суреттері" "Нью-Йорктегі 'Басқа жартысы: қалай өмір сүреді және қалай өледі' атты лекцияның негізі" ретінде сипатталды, оны шіркеулерде, жексенбілік мектептерде және т.б. көрсетуге жоспарланған. Мақала суреттерге негізделген он екі сызықты суретпен суреттелді. Риіс және оның фотографтары флеш-фотографияны қолданған алғашқы американдықтардың қатарында болды. Пистолет шамдары қауіпті және қорқынышты көрінді, сондықтан олар көп ұзамай Риістің магний ұнтағын табада жағу әдісімен ауыстырылды. Бұл процесте линзаның қақпағын алып тастау, флеш-порошоқты тұтандыру және линзаның қақпағын қайта орнату қажет болды; флеш-порошоқты тұтандыруға кеткен уақыт кейде суреттің нашарлауына себеп болатын көзге көрінетін бұлыңғырлықты тудыратын. Риістің алғашқы командасы кешкі уақытта шаршап, Риіске басқа көмекшілерді іздеуге тура келді. Оның екі көмекшісі де жалқау болды, ал біреуі Риістің төлеген тақталарын сатқан арамшөптің ішінде болды. Риіс оны сотқа беріп, жеңіске жетті. Нейгл Риіске өзін-өзі қамтамасыз етуді ұсынды, сондықтан 1888 жылдың қаңтарында Риіс 4×5 қорап камерасы, тақта ұстағыштары, үш аяқты штатив және фотосуреттерді әзірлеуге және басып шығаруға арналған жабдықтар үшін 25 доллар төледі. Ол жабдықты Харт аралындағы құмырашының зиратына жаттығу үшін алып барып, екі экспозиция жасады. Нәтижесі тым көп экспозицияланған, бірақ сәтті болды. Үш жыл бойы Риіс өзінің фотосуреттерін кәсіби фотографтардан тапсырыс алған фотосуреттермен, әуесқойлардың сыйлықтарымен және сатып алынған фонарь слайдтарымен біріктірді, олардың барлығы оның фотосуреттік мұрағатының негізін құрады. Түнгі жұмыс істегендіктен, Риіс Нью-Йорк шұңқылы аудандарының ең жаман бөліктерін, қараңғы көшелерді, пәтерлерді және "ескі сыра" барларын суретке түсіре алды, сондай-ақ кедейлер мен қылмыскерлердің, әсіресе, атақты Мулбери көшесі маңындағы қиындықтарын көрсете білді. Оның Мулбери көшесіндегі фотожурналистикасы Нью-Йорк шенеуніктеріне 1897 жылы Мулбери-Бендтің "жаман өзегін" Мулбери паркіне айналдыруға себеп болды. Бүгінде Колумбус паркі деп аталатын бұл парк аудандағы жағдайды айтарлықтай жақсартты. Риіс сондай-ақ парктің құрылуын мақтап, жастардың енді "шамылып ойнауға" және "шамылып, терезелерді сындырып, тұтқындалуға" емес, ойнауға мүмкіндік алғанын айтты.

A neighbor of Riis, who was the city editor of the New York Tribune, recommended Riis for a short term contract. Riis did well and was offered the job of a police reporter. He was based in a press office across from police headquarters on Mulberry Street. "Nicknamed 'Death's Thoroughfare, Riis's biographer Alexander Alland writes, "It was here, where the street crooks its elbow at the Five Points, that the streets and numerous alleys radiated in all directions, forming the foul core of the New York slums." During these stints as a police reporter, Riis worked the most crime ridden and impoverished slums of the city. Through his own experiences in the poorhouses, and witnessing the conditions of the poor in the city slums, he decided to make a difference for them. Camera lenses of the 1880s were slow, as was the emulsion of photographic plates; photography thus did not seem to be of any use for reporting about conditions of life in dark interiors. In early 1887, however, Riis was startled to read that "a way had been discovered to take pictures by flashlight. The darkest corner might be photographed that way." The German innovation, by Adolf Miethe and Johannes Gaedicke, flash powder was a mixture of magnesium with potassium chlorate and some antimony sulfide for added stability; the powder was used in a pistol like device that fired cartridges. This was the introduction of flash photography. Recognizing the potential of the flash, Riis informed a friend, John Nagle, chief of the Bureau of Vital Statistics in the City Health Department who was also a keen amateur photographer. Nagle found two more photographer friends, Henry Piffard and Richard Hoe Lawrence, and the four of them began to photograph the slums. Their first report was published in the New York newspaper The Sun on February 12, 1888; it was an unsigned article by Riis which described its author as "an energetic gentleman, who combines in his person, though not in practice, the two dignities of deacon in a Long Island church and a police reporter in New York". The "pictures of Gotham's crime and misery by night and day" are described as "a foundation for a lecture called 'The Other Half: How It Lives and Dies in New York.' to give at church and Sunday school exhibitions, and the like." The article was illustrated by twelve line drawings based on the photographs. Riis and his photographers were among the first Americans to use flash photography. Pistol lamps were dangerous and looked threatening, and would soon be replaced by another method for which Riis lit magnesium powder on a frying pan. The process involved removing the lens cap, igniting the flash powder and replacing the lens cap; the time taken to ignite the flash powder sometimes allowed a visible image blurring created by the flash. Riis's first team soon grew tired of the late hours, and Riis had to find other help. Both his assistants were lazy and one was dishonest, selling plates for which Riis had paid. Riis sued him in court successfully. Nagle suggested that Riis should become self sufficient, so in January 1888, Riis paid $25 for a 4×5 box camera, plate holders, a tripod and equipment for developing and printing. He took the equipment to the potter's field cemetery on Hart Island to practice, making two exposures. The result was seriously overexposed but successful. For three years, Riis combined his own photographs with others commissioned of professionals, donations by amateurs and purchased lantern slides, all of which formed the basis for his photographic archive. Because of the nighttime work, he was able to photograph the worst elements of the New York slums, the dark streets, tenement apartments, and "stale beer" dives, and documented the hardships faced by the poor and criminals, especially in the vicinity of notorious Mulberry Street. His photojournalism of Mulberry Street caused New York officials to transform the slum's "foul core" of Mulberry Bend into Mulberry Park in 1897. The park, today known as Columbus Park, significantly improved conditions in the neighborhood. Riis also praised the park's creation, expressing that the youth now had a place to "romp in" and play, rather than "smashing lamps and windows and getting themselves arrested."

Қоғам алдында сөйлеу

Риис фотосуреттерді жинақтап, суреттелген очерктерін журналдарға жіберуге тырысты. Бірақ Харпердің жаңа ай сайынғы журналының редакторы суреттерді ұнағанын, бірақ жазуды ұнатпайтынын және басқа жазушы табатынын айтқанда, Риис журналға жариялануға көңілі түсіп, оның орнына тікелей жұртшылыққа сөйлеуді ойлады. Бұл оңай болған жоқ. Табиғи орын – шіркеу болатын, бірақ бірнеше шіркеулер, соның ішінде Ристің өзі де, шіркеуге келушілердің сезімталдығын немесе бай және қуатты жер иелерін ренжітетінінен қорқып, қабылдаудан бас тартты. Алайда Адольф Шауфлер (Қалалық миссионерлік қоғамның мүшесі) мен Джозиа Стронг Ристің Бродвейдегі Табунакель шіркеуінде лекция оқуын демеушілік етуге келісті. Ақшасы жетпеген Риис Денсаулық сақтау департаментінің кеңсе қызметкері В. Л. Крейгпен серіктестік құрды. Риис пен Крейгтің фонарь слайдтарымен суреттелген лекциялары екеуіне де көп ақша әкелмеді, бірақ олар Риістің айтқандарын тыңдаған адамдардың санын арттырды және оған өзгерістер жасауға күш-қуаты бар адамдармен, әсіресе Чарльз Генри Паркхерстпен және Скрибнер журналының редакторымен танысуға мүмкіндік берді, ол оны суреттелген мақала жіберуге шақырды. Риис бұрыннан кітап жазу туралы ойланып жүрген еді және оны түндері жазуға кірісті. (Күндері – «Нью-Йорк Сан» газетіне репортаж жазуға, кештер – көпшілік алдында сөйлеуге арналды.) 1890 жылы «Кейбір адамдардың өмірі» кітабы, «Нью-Йорктің пәтерлері арасындағы зерттеулер» деген қосымша аталымымен жарық көрді. Кітапта Скрибнер мақаласында пайда болған он сегіз сызықты суреттер және жартылай тону әдісімен жасалған он жеті репродукция қайта қолданылды, осылайша «бір кітапта жартылай тону фоторепродукцияларын алғашқы рет кеңінен пайдалану» орын алды. («Солнце и тень» журналы 1888 жылдан бастап шамамен бір жыл осылай жариялаған. Кітап «Қараңғылық пен күн сәулесі» немесе «Нью-Йорк өмірінің жарықтары мен көлеңкелері» (1892) сияқты Ристің өзінің фотосуреттерін қолданған туындыларға ықпал етті. «Кедейлердің балалары» (1892) – Риіс кездескен белгілі бір балалар туралы жазған жалғасы. (1901), автобиография, Ристің Даниядағы ерте өмірін және АҚШ-тағы иммигрант ретінде күресін баяндайды. Кітапта Риіс қалай репортер болғаны және оның иммигранттар шоғырланған аймандардағы жұмысы әлеуметтік реформаларға деген құштарлығын қалай оятқаны туралы да айтылады. Риіс өзінің өмірбаянын хронологиялық тәртіппен ұйымдастырды, бірақ әр тарау Америка – болашағына тәуекел етуге батыл болғандар үшін мүмкіндіктерге толы ел екенін көрсетеді. Автобиография көбінесе тікелей, бірақ Риіс өзінің өткенін «махаббат тарихы» ретінде баяндау керек пе, жоқ па, «егер шындықты айту үшін, мен оны қалай көмектесе алатынымды білмеймін». Оның көп бөлігі өмірбаянына байланысты болса да, Риіс өзі сияқты иммигранттардың АҚШ-та қалай табысқа жетуі мүмкін екені туралы пікірлерін білдіреді. 7-тарау ерекше, өйткені Риістің әйелі Элизабет Риіске үйленер алдында Даниядағы өмірін баяндайды. «Кейбір адамдардың өмірі» және Риістің басқа да кітаптары сыншылардан мақтау алды, ал автобиографиясы аралас пікірлерге ие болды. «New York Times» газетінің бір рецензенты оны «жақын және жақын достары үшін» жазылған бос әрекет деп есептеді. Ол Риістің «қатыгез батылдығына» және «баяуламаған оптимизміне» таң қалды, бірақ автордың басты ерекшелігі ретінде «мақтаныш пен жалғандықтан тұратын» «өте үлкен эгоизмді» жоққа шығарды. Рецензент кітапты «Риістің өміріндегі жеке және эмоционалдық оқиғаларға деген құштарлық пен мәңгілік қызығушылықты білдіретін көпшілік құштарлықпен оқиды» деп күтті. Риіс мұндай сынды күткен: «Мен ешқашан «How The Other Half Lives» секілді үлкен сұранысты қанағаттандыра алмадым, ол Topsy сияқты өсті». Басқа газеттер, мысалы, «Нью-Йорк Трибьюн», жақсы пікірлер жариялады. Екі жылдан кейін тағы бір рецензент Риістің әңгімесі кеңінен басылып, оны «АҚШ-тағы ең танымал авторлардың бірі және ең танымал лекторылардың бірі» деп атады. Риістің автобиографиясының құндылығы оның әлеуметтік реформатор ретінде қалыптасуын сипаттауда жатыр. Рибедегі алғашқы тәжірибелері Риіске пәтерде тұратын адамдардың өмір сапасын өлшеуге мүмкіндік берді. Оның байқау қабілетін дамыту туралы баяндамасы оның кедей иммигрант ретінде алған тәжірибесі арқылы оның жаңалықтар мақалаларына және үлкен шығармаларына шынайылық сыйлады. Оның өзін-өзі қамтамасыз ету, табандылық және материалдық табысқа жету тақырыптары Риіс сияқты табысты еуропалықтардың тек Америка Құрама Штаттарында ғана бар сияқты ерекше мүмкіндіктерді көрсету үшін қолданған архетиптің басты мысалдары болып табылады. Оның жеңіске толы көзқарасына қарамастан, «Америкалықтың жасалуы» иммиграция тарихы мен социологияны зерттеуге қызығушылық танытқан студенттер үшін «Кейбір адамдардың өмірі» авторы және ол анықтаған әлеуметтік реформа қозғалысы туралы көбірек білуге ниеттенгендер үшін пайдалы мәліметтер көзі болып қалады.

Riis accumulated a supply of photography and attempted to submit illustrated essays to magazines. But when an editor at Harper's New Monthly Magazine said that he liked the photographs but not the writing, and would find another writer, Riis was despondent about magazine publication and instead thought of speaking directly to the public. This was not easy. The obvious venue would be a church, but several churches—including Riis's own—demurred, fearing either that the talks would offend the churchgoers' sensibilities or that they would offend rich and powerful landlords. However, Adolph Schauffler (of the City Mission Society) and Josiah Strong arranged to sponsor Riis's lecture at the Broadway Tabernacle church. Lacking money, Riis partnered with W. L. Craig, a Health Department clerk. Riis and Craig's lectures, illustrated with lantern slides, made little money for the pair, but they both greatly increased the number of people exposed to what Riis had to say and also enabled him to meet people who had the power to effect change, notably Charles Henry Parkhurst and an editor of Scribner's Magazine, who invited him to submit an illustrated article. Riis had already been thinking of writing a book and began writing it during nights. (Days were for reporting for the New York Sun, evenings for public speaking.) How the Other Half Lives, subtitled "Studies Among the Tenements of New York", was published in 1890. The book reused the eighteen line drawings that had appeared in the Scribner's article and also seventeen reproductions using the halftone method, and thus "[representing] the first extensive use of halftone photographic reproductions in a book". (The magazine Sun and Shade had done the same for a year or so beginning 1888. The book encouraged imitations such as Darkness and Daylight; or, Lights and Shadows of New York Life (1892), which somehow appropriated Riis's own photographs. Children of the Poor (1892) was a sequel in which Riis wrote of particular children that he had encountered. (1901), an autobiography, follows Riis's early life in Denmark and his struggles as an immigrant in the United States. The book also describes how Riis became a reporter and how his work in immigrant enclaves kindled his desire for social reforms. Riis organized his autobiography chronologically, but each chapter illustrates a broader theme that America is a land of opportunity for those who are bold enough to take chances on their future. The autobiography is mostly straightforward, but Riis is not sure if his past should be told as a "love story", "if I am, to tell the truth I don't see how it can be helped." Although much of it is biographical, Riis also lays out his opinions about how immigrants like himself can succeed in the United States. Chapter 7 is distinct because Riis's wife, Elizabeth, describes her life in Denmark before she married Riis. Whereas How the Other Half Lives, and some of Riis's other books received praise from critics, he received a mixed reception for his autobiography. A New York Times reviewer dismissed it as a vanity project written for "close and intimate friends". He admired Riis's "dogged pluck" and "indomitable optimism", but dismissed an "almost colossal egotism—made up of equal parts of vanity and conceit" as a major characteristic of the author. The reviewer anticipated the book would be "eagerly read by that large majority who have a craving and perennial interest in the personal and emotional incidents" within Riis's life. Riis anticipated such a critique, "I have never been able to satisfactorily explain the great run 'How The Other Half Lives' had like Topsy, it grew." Other newspapers, such as the New York Tribune, published kinder reviews. Two years later, another reviewer reported that Riis's story was widely reprinted and dubbed him as one of the "best known authors and one of the most popular lecturers in the United States." The value of Riis's autobiography lies in the description of his origins as a social reformer. His early experiences in Ribe gave Riis a yardstick with which to measure tenement dwellers' quality of life. The account of the development of his powers of observation through his experiences as a poor immigrant lent authenticity to his news articles and larger works. Its themes of self sufficiency, perseverance, and material success are prime examples of an archetype that successful Europeans like Riis used to demonstrate the exceptional opportunities that seem to exist only in the United States. In spite of its triumphalist outlook, The Making of an American remains useful as a source for students of immigration history and sociology who want to learn more about the author of How The Other Half Lives and the social reform movement that he helped to define.

Теодор Рузвельт

Якоб Риис пен саяси қайраткер Теодор Рузвельт тығыз достық және кәсіби қарым-қатынаста болды. Олардың қарым-қатынасы 1895 жылы Рузвельт Нью-Йорк қалалық полиция департаменті комиссарлар кеңесінің президенті болып тағайындалғанда басталды. Рузвельт Риистен түнгі полиция жұмысын көрсетуін сұрады. Бірінші рет тексергенде, патрульдегі он полицейдің тоғызы жоқ екенін анықтады. Риис бұл туралы ертеңгі газетке жазды, және Рузвельт өкілеттігінің соңына дейін полиция күші көбірек жауапкершілікпен қарады. Содан кейін Риис Рузвельтке жергілікті, ал ақырында федералдық деңгейде кеңесші ретінде қызмет етуін жалғастырды. Рузвельт Риістің еңбегінен үлкен шабыт алды. Ол Риіс Нью-Йоркке келген алғашқы жылдары қиындықтарға тап болған полиция басқаратын жатақханалардың жабылуын жеке қамтамасыз етті. Бұл жариялымдарды оқығаннан кейін Рузвельт Риістің әділеттілік сезіміне қатты әсер етті, осымен Риіспен өмір бойы дос болып, кейін: «Жакоб Риис, оны мен ең жақсы американдық деп атауға құштармын, бірақ ол Даниядан келген кезде жас жігіт еді» деді. Рузвельт президент болғаннан кейін, 1901 жылғы наурыз айында «МакКлюр» журналында Риіске арналған құрметін жариялады. Ол былай деп жазды:

Жқында сотқа қабілетті бір адам Джейкоб А. Риіс мырзаны «Нью-Йорк қаласының ең пайдалы азаматы» деп атады. Риіс мырзаның еңбегін жақсы білетін азаматтар осы пікірмен келісуі мүмкін. Біздің азаматтық институттарымыздың қараңғы бұрыштарында жасырынып, шұңқырларда қыбырлап, көпшілік тұратын үйлерде тұрақты мекен тапқан сансыз жамандықтар Нью-Йоркте кездескен ең қаһарлы қарсыласы Риіс мырза болды. Рузвельт үш беттік құрметінде Джейкоб Риістің сөздік шеберлігі мен өзгелерге өзі көріп, сезінгенін сезіндіру қабілеті үшін құрмет көрсетті. Рузвельт Риісті реформадан бас тартпайтын, өте күшті реформатор деп санады. Риіс пайдалы жұмысын жалғастырғанша, Рузвельт оған жеткілікті қолдау таба алатынына сенді. Рузвельт қоғамның Риіс сияқты белсенді реформаторлардан пайда көретініне сенді.

Қоғамдық жұмыстар

Ристің ең маңызды еңбегі Нью-Йорк қаласының сумен жабдықталу жағдайының жария етуі болды. Оның "Біз ішетін кейбір нәрселер" атты бес бағандық мақаласы, 1891 жылғы 21 тамыздағы "Нью-Йорк кешкі күні" басылымында, алты фотосуретті (кейін жоғалып кеткен) қамтыды. Риис былай деп жазды:

Мен камерамды алып, су жиналатын алапқа шығып, дәлелдерімді қайда тапсам да фотоға түсірдім. Көп халқы бар қалалар өздерінің ішетін суына тікелей кәріз суларын құйып жіберді. Мен дәрігерлерге барып, ағын судың ішінде күшті холера таяқшасы қанша күн өмір сүріп, көбейе алады деп сұрадым. Олар шамамен жеті күн деді. Менің мәселем шешілді. Бұл мақала Нью-Йорк қаласының Нью-Кротон суқоймасының маңындағы жерлерді сатып алуына әкелді және, мүмкін, Нью-Йорк тұрғындарын холера эпидемиясынан сақтап қалды. Риис бес бұрыштың маңындағы шалаптарды бұзып, орнына саябақ салуға талпынды. Оның жазбалары қауіпсіз емес үйлерді зерттеу үшін Дрексел комитетінің құрылуына әкелді, нәтижесінде 1887 жылғы Кішкентай саябақ заңы қабылданды. Риис 1897 жылғы 15 маусымдағы саябақтың ашылуына шақырылмады, бірақ Линкльн Стеффенспен бірге барды. Соңғы сөйлеуінде көше тазалау комиссары Риисті саябақ үшін мақтады және халықты оған үш рет "Шаттыққа шақырып, Джейкоб Риис!" деп айғайлауға шақырды. Басқа да саябақтар ашылды, және Риис олардың да құрылуына үлкен үлес қосып, халық арасында осылай танылды.

Кейінгі өмірі

Риис өзінің "Американдық қалыптасу" атты автобиографиясын 1901 жылы жазды. Оның қызы Клара С. Риис Уильям Кларенс Фискеге тұрмысқа шықты. Оның ұлы Джон Риис (1882–1946) 1907 жылдан 1913 жылға дейін Гиффорд Пиншоттың жаңа АҚШ Орман шаруашылығы қызметінде Юта, Калифорния және Орегон штаттарындағы ұлттық орманды бақылаушы және орманды қадағалаушы ретінде қызмет етті. Ол 1937 жылғы "Рейнджер жолдары" атты кітабында Орман шаруашылығы қызметінде өткен уақытын баяндады. Тағы бір ұлы, Эдвард В. Риис, Бірінші дүниежүзілік соғыстың соңында Копенгагенде АҚШ-тың Халық ақпараты жөніндегі директоры болып тағайындалды; ол антисемитизмге қарсы сөйледі. Үшінші ұлы, Роджер Уильямс Риис (1894–1953) де журналист және белсенді болды. 1905 жылы Якоб Риістің әйелі Элизабет ауырып қайтыс болды. Риис 1907 жылы қайтадан үйленді және жаңа әйелі Мэри Филлипспен бірге Массачусетс штатының Барре қаласындағы фермаға көшіп барды. Риис фермада 1914 жылдың 26 мамырында қайтыс болды. Оның екінші әйелі 1967 жылға дейін өмір сүрді, фермада жұмыс істеуді жалғастырды, Уолл-стритте жұмыс істеді және Колумбия университетінде сабақ берді. Риістің қабірі Массачусетс штатының Барре қаласындағы Риверсайд зиратында белгісіз гранит таспен белгіленген.

Әлеуметтік көзқарастар

Риістің кедей және қаңғыбақтарға деген алаласы көбінесе адамдарды оның байларды ұнатпайтынына алып келді. Дегенмен, Риіс әулеттілердің арасында ешқандай ыңғайсыздық танытпады, көбінесе олардан қолдау сұрады.

Жалпы және келтірілген сілтемелер

Олланд, Александр. Джейкоб А. Риис: Фотограф және азамат. Миллертон, Нью-Йорк: Aperture, 1993. Бүк-Свиенти, Том. Екінші жартысы: Джейкоб Риис өмірі және иммигранттар Америкасының әлемі (2008) 331 б. Доулинг, Роберт М. Нью-Йорктегі кедейшілік: Вотерфронттан мифтік Гарлемге дейін. Иллинойс университетінің баспасы, 2008. Хаг, Билл. "Джейкоб Риис және екіұстамалық: «Екінші жартысының» қалай өмір сүретіні туралы деректі/этникалық «Мен»". Этностық зерттеулер журналы 33.1 (2010): 130–157. онлайн. Паскаль, Джанет Б. Джейкоб Риис: Репортер және реформатор. Нью-Йорк: Оксфорд университетінің баспасы, 2005. Риис, Джейкоб (2018) [1892]. Кедейлердің балалары: Балалар әл-ауқаты классикасы. Питтсбург: TCB Classics. issuu.com & Ромеро Эскрива, Ребека. Джейкоб Риістің екі жартысы: Әдеби және фотосуреттік туындыларының салыстырмалы зерттеуі. Ла Лагуна (Тенерифе): Cuadernos de Bellas Artes, 28 және 29 томдар. Sociedad Latina de Comunicación Social, 2014. (1-том) / (2-том). Екі том ашық қолжетімді. Ромеро Эскрива, Ребека. "Әдебиет және фотосурет: Джейкоб Риістің екі жартысы". Archivos de la Filmoteca. Имидж тарихы бойынша зерттеулер журналы, № 67, 2011 жылғы сәуір, 170–93 бб. Онлайн қолжетімді мына жерде. Ромеро Эскрива, Ребека. "Рис, Капа, Розентал: Фотографияның кинематографиялық аудармалары". L'Atalante. Кинематографиялық зерттеулер журналы, № 8, 2009 жылғы шілде, 124–33 бб. Онлайн қолжетімді мына жерде. Станж, Марен. Идеалды өмірдің символдары: Америкадағы әлеуметтік деректі фотосурет, 1890–1915. Кембридж: Кембридж университетінің баспасы, 1989. Станж, Марен. "Джейкоб Риис және қалалық визуалдық мәдениет", Journal of Urban History, 1989 жылғы мамыр, 15 том, 3-шық, 274–303 бб. Штайн, Салли. Камерамен байланыс: Джейкоб Риістің мансабындағы фотография және әлеуметтік мобильділік. Afterimage, № 10, 1983 жылғы мамыр, 9–16 бб. Свиенти, Том. Екінші жартысы: Джейкоб Риис өмірі және иммигранттар Америкасының әлемі (2008) 157 б. Уэр, Луиза. Джейкоб А. Риис: Полиция тілшісі, реформатор, пайдалы азамат. Нью-Йорк: Appleton Century, 1938. Сондай-ақ archive.org сайтында қолжетімді. Йохелсон, Бонни және Читром, Дэниел. Джейкоб Риісті қайта ашу: ХХ ғасырдың басында Нью-Йорктегі ашық журналистика және фотография. Нью-Йорк: New Press, 2007. Үзінді.

Alland, Alexander. Jacob A. Riis: Photographer and Citizen. Millerton, NY: Aperture, 1993. Buk Swienty, Tom. The Other Half: The Life of Jacob Riis and the World of Immigrant America (2008) 331 pp. Dowling, Robert M. Slumming in New York: From the Waterfront to Mythic Harlem. University of Illinois Press, 2008. Hug, Bill. "Jacob Riis and double consciousness: The documentary/ethnic 'I' in how the other half lives." Ethnic Studies Review 33.1 (2010): 130–157. online
Pascal, Janet B. Jacob Riis: Reporter and Reformer. New York: Oxford University Press, 2005. Riis, Jacob (2018) [1892]. The Children of the Poor: A Child Welfare Classic. Pittsburgh: TCB Classics. issuu. com & Romero Escrivá, Rebeca. Las dos mitades de Jacob Riis. Un estudio comparativo de su obra literaria y fotográfica. La Laguna (Tenerife): Cuadernos de Bellas Artes, volumes 28 and 29. Sociedad Latina de Comunicación Social, 2014. (vol. I) / (vol. II). The two volumes are freely open access
Romero Escrivá, Rebeca. "Literatura y fotografía: las dos mitades de Jacob Riis". In Archivos de la Filmoteca. Revista de estudios históricos sobre la imagen, n. 67, April 2011, pp. 170–93. Available online here. Romero Escrivá, Rebeca. "Riis, Capa, Rosenthal. Traducciones cinematográficas de la fotografía". In L'Atalante. Revista de estudios cinematográficos, n. 8, July 2009, pp. 124–33. Available online here. Stange, Maren. Symbols of Ideal Life: Social Documentary Photography in America, 1890–1915. Cambridge: Cambridge University Press, 1989. Stange, Maren, "Jacob Riis and Urban Visual Culture", Journal of Urban History, May 1989, Vol. 15 Issue 3, pp. 274–303
Stein, Sally: Making Connections with the Camera. Photography and Social Mobility in the Career of Jacob Riis., in: Afterimage, Nr. 10, May 1983, pp. 9–16. Swienty, Tom. The other half: the life of Jacob Riis and the world of immigrant America(2008) p. 157
Ware, Louise. Jacob A. Riis: Police Reporter, Reformer, Useful Citizen. New York: Appleton Century, 1938. Also available online at archive. org. Yochelson, Bonnie and Czitrom, Daniel, Rediscovering Jacob Riis: Exposure Journalism and Photography in Turn of the Century New York. New York: New Press, 2007. excerpt