Кіріспе

Джонни Кэштің «Сан-Квентинде» альбомы – американдық әнші-әндер авторы Джонни Кэштің жалпы есеп бойынша 31-ші альбомы және екінші концерттік альбомы. Ол 1969 жылдың 24 ақпанында Сан-Квентин мемлекеттік түрмесінде тікелей жазылған және сол жылдың 16 маусымында жарық көрген. Концертті Granada Television түсірді, оның продюсері және режиссері Майкл Дарлоу болды. Альбом Кэштің түсініктелді концерттік түрмелер сериясының екінші альбомы болды, сонымен қатар «Фолсом түрмесінде» (1968), «På Österåker» (1973) және «Түрме қабырғаларының артындағы концерт» (1976) альбомдарын да қамтыды. Альбом 1969 жылдың 12 тамызында алтын, 1986 жылдың 21 қарашасында платина және екі платина, ал 2003 жылдың 27 наурызында RIAA-дан үш платина сертификатын алды. Альбом бірнеше «Грэмми» сыйлығына ұсынылған, оның ішінде «Жыл альбомы» номинациясы да бар, және «Сью есімді бала» әні үшін «Ең жақсы еркек кантри вокалы» сыйлығын жеңіп алды. Әртүрлі әндері мен орындалу реті бар бірнеше нұсқасы жарық көрді. Джим Маршалл түсірген альбомның мұқабасындағы сурет Кэштің танымал суреті саналады, ал Маршалл Гранттың Epiphone Newport бас-гитарасы алдыңғы планға шығарылған.

Жазу

Джонни Кэш 1968 жылы Фолсом мемлекеттік түрмесінде түрмеде концерт жазған болатын. Бұл концерт тікелей эфирде жазылған LP альбомға және Ұлыбритания үшін түсірілген теледокументалды фильмге жазылды. Алғашқы LP шығарылымында әндердің реті өзгертілді және бірнеше ән ықтимал орын тапшылығына байланысты қысқартылды. Дегенмен, винил LP форматының уақыт шектеулеріне қарамастан, "San Quentin" әнінің екі орындалуы да (Кэш көрермендердің сұрауымен қосымша орындауға келісті) түпнұсқа альбомға енгізілген. Алайда, осы және "Фолсом түрмесінде" альбомдары бір дискіде жазылған алғашқы CD-лерде уақыт шектеулеріне байланысты тек екінші нұсқасы ғана бар. Кейбір әндер цензураланды. 2000 жылы CD-де шығарылған нұсқасының атауы – "At San Quentin (The Complete 1969 Concert)" болғанымен, CD-де концерттің толық, кесілмеген нұсқасы жоқ, бірақ нақты тізімге сәйкес келетін қосымша тректер мен орындалу реті бар. Орындалған, бірақ альбомға енбеген әндер – "Jackson" және "Orange Blossom Special", олар шоудың видеожазбасына кірді (екі ән де "Фолсом түрмесінде" альбомына енген). Екі ән ("Starkville City Jail" және "Blistered") жарты тонға баяулатылған, мүмкін, бастапқы таспа ауыстырылған кезде басқа таспа машинасы қолданылғандықтан. Бұл Кэштің ұзақ жылдар бойы бас гитарисі және Tennessee Two тобының негізін қалаушы Лютер Перкинссіз жазылған алғашқы альбомы болды, ол бірнеше ай бұрын қайтыс болды. Альбомда Кэш Перкинске құрмет көрсетіп айтады (ол Карл Перкинспен туыс емес, ол бірнеше тректе жетекші гитарист ретінде қатысқан). Шоуда алғаш рет сахнада орындалған екі ән: "San Quentin" және "A Boy Named Sue". Биограф Роберт Хилберннің сөзіне сүйенсек, Кэш "San Quentin" әнін екі рет орындау туралы шешім қабылдады, өйткені ол концерттің маңызды жаңа әні саналды, бірақ жазбада Кэш бұл қосымша орындаудың көрермендердің сұрауымен болғанын көрсетуге тырысады; продюсер Боб Джонсон ақыр соңында әннің екі нұсқасын да альбомға енгізуді шешті. Хилберннің айтуынша, Кэш "A Boy Named Sue" әнін концерт кезінде спонтанды түрде орындауға шешім қабылдады және телеарна тобы да, оның музыкалық тобы да оның мұндай жоспары бар екенін білмеді (бірақ ол шоудың басында оны ойнау ниетін жариялап, оларға алдын ала ескерту жасады); ол сахнада ән мәтінін пайдаланды, ал топ серіккес музыканы импровизациялады.

Теледидар арнасы мен ортаңғы саусақтың фотосуреті

Ұлыбританиядағы Granada Television тобы концертті теледидарда көрсету үшін түсірді. 2000 жылы Columbia/Legacy компаниясы шығарған концерттің толық нұсқасында, Кэш "I Walk the Line" әнін орындамас бұрын, не айту керектігі және қайда тұру керектігі туралы нұсқауларға наразы екенін айтады. Оның ашулы түрде камераға ортаңғы саусағын көрсеткені – осы концерттен алынған танымал сурет. 2000 жылғы қайта шығарылымға жазған түсіндірмесінде Кэш, Гранаданың түсіру тобының көрермендерге қарауын кедергі келтіргеніне ренжіді дейді. Олар оның "сахнаны босатыңыз" деген өтінішін орындамағанда, ол осылай ым жасады.

Қабылдау

1969 жылы The Village Voice журналына рецензия жазған Роберт Кристагау альбом туралы: «Фолсом түрмесінен және Greatest Hits-тен әлдеқайда нашар, егер Cash-ты жаңа ғана танысып жатсаңыз, осы екеуінен бастаған жөн. Альбомда бар болғаны тоғыз ән бар, олардың бірі екі рет орындалған. Ал тағы бірін Боб Дилан жазған». Rolling Stone журналының Фил Марш: «Осы жазбада Cash өте шаршаған сияқты естіледі ("Ескі" Johnny қысым астында жақсы жұмыс істейді дейді), кейбір әндерде дауысы ырғақтан шығып кетеді. Бірақ, шынайы адамдық байланыс орналып тұрғандай сезім бұл кемшілікті толықтай өтемелейді. Сол кездегі тыңдаушыларға хабарласу, жазылған музыканың мәдениеттің музыкасы ретінде кең таралғандығына байланысты, жоғалып бара жатқан өнерге айналуда». Альбом бірнеше Грэмми сыйлығына ие болды, оның ішінде «Жыл альбомы» және «Сью есімді бала» үшін «Ең жақсы еркек кантри вокалы» номинацияларын жеңіп алды. 2000 жылы Columbia/Legacy қайта шығарылымын қарап, Blender журналының Фил Сатклифф: «Cash, бар болғаны 25 жаста, таулар сияқты көне ән шырқайды және қызықтай вулкан сияқты көрінеді. Cash тұтқындардың 'жүректері жыртылған' деп ойлаған, өзінің де солай сезінгендей, қабырғалардың қысымынан дірілдеп, қорқып тұрғандай. Көпшілік – 1000-ге жуық адамнан тұратын, қоршауға алынған жануарлар. Қосымша тоғыз трек қосылған қайта шығарылым винилдік түпнұсқадан асып түседі» деп жазды.