Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Джонни Кэштің «Сан-Квентинде» альбомы – американдық әнші-әндер авторы Джонни Кэштің жалпы есеп бойынша 31-ші альбомы және екінші концерттік альбомы. Ол 1969 жылдың 24 ақпанында Сан-Квентин мемлекеттік түрмесінде тікелей жазылған және сол жылдың 16 маусымында жарық көрген. Концертті Granada Television түсірді, оның продюсері және режиссері Майкл Дарлоу болды. Альбом Кэштің түсініктелді концерттік түрмелер сериясының екінші альбомы болды, сонымен қатар «Фолсом түрмесінде» (1968), «På Österåker» (1973) және «Түрме қабырғаларының артындағы концерт» (1976) альбомдарын да қамтыды. Альбом 1969 жылдың 12 тамызында алтын, 1986 жылдың 21 қарашасында платина және екі платина, ал 2003 жылдың 27 наурызында RIAA-дан үш платина сертификатын алды. Альбом бірнеше «Грэмми» сыйлығына ұсынылған, оның ішінде «Жыл альбомы» номинациясы да бар, және «Сью есімді бала» әні үшін «Ең жақсы еркек кантри вокалы» сыйлығын жеңіп алды. Әртүрлі әндері мен орындалу реті бар бірнеше нұсқасы жарық көрді. Джим Маршалл түсірген альбомның мұқабасындағы сурет Кэштің танымал суреті саналады, ал Маршалл Гранттың Epiphone Newport бас-гитарасы алдыңғы планға шығарылған.
Johnny Cash at San Quentin is the 31st overall album and second live album by American singer songwriter Johnny Cash, recorded live at San Quentin State Prison on February 24, 1969, and released on June 16 of that same year. The concert was filmed by Granada Television, produced and directed by Michael Darlow. The album was the second in Cash's conceptual series of live prison albums that also included At Folsom Prison (1968), På Österåker (1973), and A Concert Behind Prison Walls (1976). The album was certified gold on August 12, 1969, platinum and double platinum on November 21, 1986, and triple platinum on March 27, 2003, by the RIAA. The album was nominated for a number of Grammy Awards, including Album of the Year and won Best Male Country Vocal Performance for "A Boy Named Sue." There have been several releases with different songs and set order. The album cover photo by Jim Marshall is considered to be an iconic image of Cash, with Marshall Grant's Epiphone Newport bass guitar famously silhouetted in the foreground.
Жазу
Джонни Кэш 1968 жылы Фолсом мемлекеттік түрмесінде түрмеде концерт жазған болатын. Бұл концерт тікелей эфирде жазылған LP альбомға және Ұлыбритания үшін түсірілген теледокументалды фильмге жазылды. Алғашқы LP шығарылымында әндердің реті өзгертілді және бірнеше ән ықтимал орын тапшылығына байланысты қысқартылды. Дегенмен, винил LP форматының уақыт шектеулеріне қарамастан, "San Quentin" әнінің екі орындалуы да (Кэш көрермендердің сұрауымен қосымша орындауға келісті) түпнұсқа альбомға енгізілген. Алайда, осы және "Фолсом түрмесінде" альбомдары бір дискіде жазылған алғашқы CD-лерде уақыт шектеулеріне байланысты тек екінші нұсқасы ғана бар. Кейбір әндер цензураланды. 2000 жылы CD-де шығарылған нұсқасының атауы – "At San Quentin (The Complete 1969 Concert)" болғанымен, CD-де концерттің толық, кесілмеген нұсқасы жоқ, бірақ нақты тізімге сәйкес келетін қосымша тректер мен орындалу реті бар. Орындалған, бірақ альбомға енбеген әндер – "Jackson" және "Orange Blossom Special", олар шоудың видеожазбасына кірді (екі ән де "Фолсом түрмесінде" альбомына енген). Екі ән ("Starkville City Jail" және "Blistered") жарты тонға баяулатылған, мүмкін, бастапқы таспа ауыстырылған кезде басқа таспа машинасы қолданылғандықтан. Бұл Кэштің ұзақ жылдар бойы бас гитарисі және Tennessee Two тобының негізін қалаушы Лютер Перкинссіз жазылған алғашқы альбомы болды, ол бірнеше ай бұрын қайтыс болды. Альбомда Кэш Перкинске құрмет көрсетіп айтады (ол Карл Перкинспен туыс емес, ол бірнеше тректе жетекші гитарист ретінде қатысқан). Шоуда алғаш рет сахнада орындалған екі ән: "San Quentin" және "A Boy Named Sue". Биограф Роберт Хилберннің сөзіне сүйенсек, Кэш "San Quentin" әнін екі рет орындау туралы шешім қабылдады, өйткені ол концерттің маңызды жаңа әні саналды, бірақ жазбада Кэш бұл қосымша орындаудың көрермендердің сұрауымен болғанын көрсетуге тырысады; продюсер Боб Джонсон ақыр соңында әннің екі нұсқасын да альбомға енгізуді шешті. Хилберннің айтуынша, Кэш "A Boy Named Sue" әнін концерт кезінде спонтанды түрде орындауға шешім қабылдады және телеарна тобы да, оның музыкалық тобы да оның мұндай жоспары бар екенін білмеді (бірақ ол шоудың басында оны ойнау ниетін жариялап, оларға алдын ала ескерту жасады); ол сахнада ән мәтінін пайдаланды, ал топ серіккес музыканы импровизациялады.
Johnny Cash had previously recorded a concert at a prison in 1968 at Folsom State Prison. This concert was recorded for a live LP and a television documentary for the UK. On the original LP release, the song order was changed and several songs were cut, presumably for space reasons. Despite the timing limitations of the vinyl LP format, however, both performances of the song "San Quentin" (Cash agreed to perform an encore at the audience's request) are included on the original album. Early CDs that feature this and At Folsom Prison on the same disc, however, contain only the second version due to time constraints. Some of the songs were censored. Despite the title of the version released on CD in 2000 – At San Quentin (The Complete 1969 Concert) – the CD does not contain the entire concert uncut, but does feature additional tracks and running order that parallels the actual setlist. Performed but not included were the songs "Jackson" and "Orange Blossom Special", which are included in the video release of the show (both songs had been included in At Folsom Prison). Two songs were somehow slowed down by half a step ("Starkville City Jail" and "Blistered"), possibly due to using another tape machine while the tape on the original machine was changed. This was Cash's first album recorded without his longtime lead guitar player and Tennessee Two founder Luther Perkins, who had died several months earlier. On the album, Cash is heard paying tribute to Perkins (who was not related to Carl Perkins, who appears on the recording as lead guitarist on several tracks). Two songs are performed live on stage for the first time during the show: "San Quentin" and "A Boy Named Sue". According to biographer Robert Hilburn, the decision had already been made for Cash to perform "San Quentin" twice as it was considered the major new song of the set, though on record Cash makes it appear as if the encore is due to audience demand; producer Bob Johnson ultimately chose to include both versions of the song on the album. According to Hilburn, Cash spontaneously decided to perform "A Boy Named Sue" during the show and neither the TV crew nor his band knew he planned to do it (though he gave them advance warning by announcing early in the show his intent to play it); he used a lyric sheet on stage while the band improvised the backing.
Теледидар арнасы мен ортаңғы саусақтың фотосуреті
Ұлыбританиядағы Granada Television тобы концертті теледидарда көрсету үшін түсірді. 2000 жылы Columbia/Legacy компаниясы шығарған концерттің толық нұсқасында, Кэш "I Walk the Line" әнін орындамас бұрын, не айту керектігі және қайда тұру керектігі туралы нұсқауларға наразы екенін айтады. Оның ашулы түрде камераға ортаңғы саусағын көрсеткені – осы концерттен алынған танымал сурет. 2000 жылғы қайта шығарылымға жазған түсіндірмесінде Кэш, Гранаданың түсіру тобының көрермендерге қарауын кедергі келтіргеніне ренжіді дейді. Олар оның "сахнаны босатыңыз" деген өтінішін орындамағанда, ол осылай ым жасады.
A crew from Granada Television in the UK filmed the concert for broadcast on television. In the extended version of the concert released by Columbia/Legacy in 2000, Cash is heard expressing frustration at being told what to sing and where to stand prior to his performance of "I Walk the Line". The famous image of an angry looking Cash giving the middle finger gesture to a camera originates from the performance; in his liner notes for the 2000 reissue, Cash explains that he was frustrated at having Granada's film crew blocking his view of the audience. When the crew ignored his request to "clear the stage", he made the gesture.
Қабылдау
1969 жылы The Village Voice журналына рецензия жазған Роберт Кристагау альбом туралы: «Фолсом түрмесінен және Greatest Hits-тен әлдеқайда нашар, егер Cash-ты жаңа ғана танысып жатсаңыз, осы екеуінен бастаған жөн. Альбомда бар болғаны тоғыз ән бар, олардың бірі екі рет орындалған. Ал тағы бірін Боб Дилан жазған». Rolling Stone журналының Фил Марш: «Осы жазбада Cash өте шаршаған сияқты естіледі ("Ескі" Johnny қысым астында жақсы жұмыс істейді дейді), кейбір әндерде дауысы ырғақтан шығып кетеді. Бірақ, шынайы адамдық байланыс орналып тұрғандай сезім бұл кемшілікті толықтай өтемелейді. Сол кездегі тыңдаушыларға хабарласу, жазылған музыканың мәдениеттің музыкасы ретінде кең таралғандығына байланысты, жоғалып бара жатқан өнерге айналуда». Альбом бірнеше Грэмми сыйлығына ие болды, оның ішінде «Жыл альбомы» және «Сью есімді бала» үшін «Ең жақсы еркек кантри вокалы» номинацияларын жеңіп алды. 2000 жылы Columbia/Legacy қайта шығарылымын қарап, Blender журналының Фил Сатклифф: «Cash, бар болғаны 25 жаста, таулар сияқты көне ән шырқайды және қызықтай вулкан сияқты көрінеді. Cash тұтқындардың 'жүректері жыртылған' деп ойлаған, өзінің де солай сезінгендей, қабырғалардың қысымынан дірілдеп, қорқып тұрғандай. Көпшілік – 1000-ге жуық адамнан тұратын, қоршауға алынған жануарлар. Қосымша тоғыз трек қосылған қайта шығарылым винилдік түпнұсқадан асып түседі» деп жазды.
Reviewing for The Village Voice in 1969, Robert Christgau said of the album, "Much inferior to Folsom Prison and Greatest Hits, which is where to start if you're just getting into Cash. Contains only nine songs, one of which is performed twice. Another was written by Bob Dylan." Rolling Stone magazine's Phil Marsh wrote, "Cash sounds very tired on this record ('ol' Johnny does best under pressure,' he says), his voice on some songs just straying off pitch. But the feeling that actual human communication is taking place more than compensates for this. Communicating to an audience at the time is becoming a lost art because of the ascension of recorded music as the music of this culture." The album was nominated for a number of Grammy Awards, including Album of the Year and won Best Male Country Vocal Performance for "A Boy Named Sue". Reviewing the 2000 Columbia/Legacy reissue, Blender magazine's Phil Sutcliffe said, "Cash, just 25 , sings as old as the hills — and looks oddly Volcanic. Prisoners 'have their hearts torn out,' Cash reckoned. It sounds as if he did too, wild eyed and shuddering at the oppression of the walls. The crowd is a 1,000 strong caged animal. The reissue, with nine extra tracks, surpasses the vinyl original."