Берлингтон Хаусы: Лондондық сарайдың тарихы мен эволюциясы

Кіріспе

Лондон, Англиядағы Пикадиллиде орналасқан, бұрын Бурлингтон үйі деп аталған Нью-Йорк қаласының биік ғимараты.

Бурлингтон үйі – Лондонның Мейфэр ауданындағы Пикадиллидегі ғимарат. Бұл бастапқыда Бурлингтон графына тиесілі жеке ағылшын барокко және кейін нео-палладиандық сарай болған. 19 ғасырдың ортасында британ үкіметі сатып алғаннан кейін ғимарат едәуір кеңейтілді. Бүгінде ғимараттың көп бөлігін Корольдік академия мен бес ғылыми қоғам пайдаланады.

Тарих

Үй 1660 жылдардан бастап Пикадиллидің солтүстік жағында салынған көптеген үлкен жеке тұрғын үйлердің ең алғашқыларының бірі болды. Алғашқы нұсқасын шамамен 1664 жылы сэр Джон Денхэм бастады. Бұл қызыл кірпіштен салынған, екі қабатты, жамбас шатырлы үй болды, ортасы ішке қарай жылжытылған, сол кездегі стильге сай, тіпті сәл көне сәнді. Денхэм өзінің сәулетшісі ретінде жұмыс істеген болуы мүмкін, немесе ол Хью Мейді жұмысқа алған болуы мүмкін, ол 1667 жылы үйді аяқталмаған күйінде Ричард Бойлге, болашақта Бурлингтонның 1-ші графы атанған кісіге сатқаннан кейін құрылысқа қатысты. Бурлингтон үйді аяқтады, ол оның жеріндегі ең үлкен құрылыс, Бурлингтон есімді үй болды. 1704 жылы үйді он жасар Ричард Бойлге, 3-ші Бурлингтон графына тапсырды, ол Англиядағы неопалладиандық қозғалыстың басты демеушісі және өз өзінен сәулетші болды. 1709 жылы Бурлингтонның кәмелетке толмаған кезінде екінші графша леди Джулиана Бойль Джеймс Гиббске баспалдақты қайта жоспарлауды және үйдің сыртқы түрін өзгертуді тапсырды, оның ішінде кейінірек сэр Уильям Чемберс «архитектураның ең жақсы туындыларының бірі» деп бағалаған төртбұрышты дориялық колоннаданы жасады. Колоннада үйді қалалық Пикадиллиден бөліп, құрметті алаң құрды. Ішінде барокко стиліндегі сәндік суреттер мен Себастьяно Риччи мен Джованни Антонио Пеллегрини салған баспалдақ Лондонның ең сәнді интерьерлерінің біріне айналдырды. Италияға екі мәрте сапардан (1714 және 1719) кейін 3-ші Бурлингтон графының талғамы Джакомо Леонидің «Палладио» кітабының жарық көргенімен өзгерді, бұл оны Палладиандық сәулетке құмар етуге мүмкіндік берді. 1717 немесе 1718 жылы жас лорд Бурлингтон Бурлингтон үйіне үлкен өзгерістер енгізе бастады, ал жұмысты бақылауды Гиббс жүзеге асырды. Кейіннен Сер Кристофер Реннің барокко стилінде жұмыс істеген Гиббстің орнына Колен Кэмпбелл тағайындалды, бұл жұмысты ескі негізде жаңаша жасау үшін. Бұл ағылшын сәулетінің тарихындағы маңызды сәт болды, өйткені Кэмпбеллдің жұмысы қатаң Палладиан стилінде болды. Кэмпбелл мен Бурлингтонның эстетикалық талғамдары, олардың жақын серіктесі Уильям Кенттің (Бурлингтон үйінің интерьерінде жұмыс істеген) эстетикалық стилімен біріктірілді, бұл екі буынға ағылшын сәулеті мен интерьер дизайнындағы басты бағытты анықтады. Кэмпбеллдің жұмысы бұрынғы ғимараттың пішінін жақын ұстанды және құрылыстың көп бөлігін қайта пайдаланды, бірақ дәстүрлі алдыңғы (оңтүстік) фасады екі қабатты композициямен ауыстырылды, Палладионың Виченцадағы Палаццо Исеппо ди Порти ғимаратын үлгі етіп алды, бірақ мүсіндерді алып тастап, төбе қабатына балюстрада қойды. Бірінші қабат тоғыз қабаттан тұратын монументалды пианино нобилесін қолдаған рустикалық жертөлеге айналды. Бұл орталық бөлігі жоқ, бірақ ағып тұрған қанаттардағы венециялық терезелермен ерекшеленді, бұл Англияда алғаш рет көрінді. Басқа өзгерістерге Пикадиллиге ескерткіш қақпа және негізгі ішкі бөлмелердің көпшілігін қайта құру, мысалы, бай қақпалы төбелер сияқты типтік Палладиандық ерекшеліктер кірді. 1719 жылдың желтоқсанында Уильям Кент Римнен оралғаннан кейін салынған Салон ең жақсы сақталған; бұл Англияда жасалған алғашқы Кент интерьері болды. Оның қақпасының үстіндегі гипстен жасалған путтілерді, мүмкін, Джованни Баттиста Гюльфи жасаған. Лорд Бурлингтон 1722 жылдан кейін өзінің сәулетшілдік күшін Чизвик үйіне аударды. 1753 жылы Бурлингтон қайтыс болғаннан кейін Бурлингтон үйі Девоншир герцогтарына өтті, бірақ оларға бұл қажет болмады, өйткені олар Пикадиллидегі Девоншир үйіне ие болды. Төртінші герцогтың кіші ұлы Лорд Джордж Кавендиш және Девонширдің заңгері Уильям Кавендиш Бентинк, Портлендтің 3-ші герцогы, әрқайсысы үйді кем дегенде екі рет пайдаланды. Портлендтің кейбір ішкі бөлмелерін 1770 жылдары Джон Карр өзгертті. Соңында Лорд Джордж, мұрагер қызға үйленгендіктен, өзінің құқығында бай адам болған, үйді өзінің немере інісі Уильям Кавендиштен, Девонширдің 6-шы герцогынан 1815 жылы 70 000 фунт стерлингке сатып алды. Лорд Джордж Самуэль Уэйрді баспалдақты орталыққа жылдырып, ішкі бөлмелерді «Жақсы бөлмелер» en enfilade жиынтығын жасау үшін қайта құруға шақырды, бұл батыс жағындағы жаңа мемлекеттік асхананы шығыс жағындағы жаңа баль залымен байланыстырды. Каррдың жұмысы сияқты Уэрдің жұмысы да Палладиан стиліне жақын болды және Кэмпбелл стиліне жақын «Кент қайта жаңғыруының» алғашқы мысалы болды. Бұл ғимараттар 1873 жылы аяқталды, содан кейін үш қоғам да осы жерге көшіп келді. 1874 жылы оларға Лондонның Геологиялық қоғамы, Корольдік астрономиялық қоғамы және Антикварлар қоғамы қосылды. Бұл келісім 1968 жылға дейін сақталды, одан кейін Корольдік қоғам Карлтон Хаус террасасындағы жаңа ғимаратқа көшті, ал оның пәтерлері Корольдік химия қоғамы мен Британ академиясы арасында бөлісті. Британ академиясы да 1998 жылы Карлтон Хаус террасасына көшті, ал Корольдік химия қоғамы шығыс қанаттың қалған бөлігін иеленді. 2004 жылы Бурлингтон үйіндегі пәтерлерін пайдалану шарттарына қатысты мәселелер бойынша Courtyard Societies (Алаңдық қоғамдар) Премьер-министрдің орынбасарының кеңсесіне сотқа жүгінді, олар осы пәтерлерді жалсыз пайдаланып келді. Дауды татуласу арқылы шешуге келісті, содан кейін мынадай мәлімдеме жарияланды: «Премьер-министрдің орынбасарының кеңсесі мен ғылымдар қоғамы өте жемісті кездесу өткізді, ол ғылымдар қоғамының Бурлингтон үйінде қалуын көздейді. Барлық тараптарға қанағаттандыратын негізде келісімді ресімдеу мақсатында талқылаулар жалғасуда». 2019 жылдың тамызында MHCLG (Премьер-министрдің орынбасары кеңсесінің ізбасары) Алаңдық қоғамдарға 2022 жылға дейін Бурлингтон үйіндегі үй-жайларға коммерциялық жалдау төлеу керектігін ресми түрде хабарлады. Әлеуметтік қорлар мен мүшелік төлемдеріне тәуелді Алаңдық қоғамдарға жалдау төлемінің жоғарылауы оларды банкротқа дейін жеткізуі мүмкін, нәтижесінде Бурлингтон үйінде 150 жылдық бірлескен зияткерлік еңбек пен ғылыми жиналыстар аяқталады. Бірнеше жылдық келіссөздерден кейін 2024 жылдың наурыз айында Алаңдық қоғамдар мен MHCLG ғимаратты 999 жылға жалға беру туралы келісімге келді, Геологиялық қоғам оның үлесі үшін 10 жыл ішінде 5,5 миллион фунт стерлинг төлейді.

The house was one of the earliest of a number of very large private residences built on the north side of Piccadilly, previously a country lane, from the 1660s onwards. The first version was begun by Sir John Denham in about 1664. It was a red brick double pile hip roofed mansion with a recessed centre, typical of the style of the time, or perhaps even a little old fashioned. Denham may have acted as his own architect, or he may have employed Hugh May, who certainly became involved in the construction after the house was sold in an incomplete state in 1667 to Richard Boyle, 1st Earl of Burlington, from whom it derives its name. Burlington had the house completed, which was the largest structure on his land, the Burlington Estate. In 1704, the house was passed on to ten year old Richard Boyle, 3rd Earl of Burlington, who was to become the principal patron of the Neo Palladian movement in England, and an architect in his own right. Around 1709, during Burlington's minority, Lady Juliana Boyle, the second Countess, commissioned James Gibbs to reconfigure the staircase and make exterior alterations to the house, including a quadrant Doric colonnade which was later praised by Sir William Chambers as "one of the finest pieces of architecture". The colonnade separated the house from increasingly urbanized Piccadilly with a cour d'honneur. Inside, Baroque decorative paintings in the entrance hall and a staircase by Sebastiano Ricci and Giovanni Antonio Pellegrini makes it one of the richest interiors in London. In between his two Grand Tours of Italy (1714 and 1719), the 3rd Earl of Burlington's taste was transformed by the publication of Giacomo Leoni's Palladio, which made him develop a passion for Palladian architecture. In 1717 or 1718, the young Lord Burlington began making major modifications to Burlington House, and the supervision of the work was undertaken by Gibbs. Later, Colen Campbell was appointed to replace Gibbs, who was working in the Baroque style of Sir Christopher Wren, to recast the work in a new manner on the old foundation. This was a key moment in the history of English architecture, as Campbell's work was in a strict Palladian style. The aesthetic preferences of Campbell and Burlington, soon joined by the aesthetic style of their close associate William Kent (who worked on interiors at Burlington House), were to provide the leading strain in English architecture and interior decoration for two generations. Campbell's work closely followed the form of the previous building and reused much of the structure, but the conventional front (south) façade was replaced with an austere two storey composition, taking Palladio's Palazzo Iseppo di Porti in Vicenza for a model but omitting sculpture and substituting a balustrade for the attic storey. The ground floor became a rusticated basement, which supported a monumental piano nobile of nine bays. This had no centrepiece but was highlighted by venetian windows in the projecting end bays, the first to be seen in England. Other alterations included a monumental screening gateway to Piccadilly and the reconstruction of most of the principal interiors, with typical Palladian features such as rich coved ceilings. The Saloon, constructed immediately after William Kent's return from Rome in December 1719, has survived in the most intact condition; it was the first Kentian interior designed in England. Its plaster putti above the pedimented doorcases were probably by Giovanni Battista Guelfi. Lord Burlington transferred his architectural energies to Chiswick House after 1722. Upon Burlington's death in 1753, Burlington House was passed on to the Dukes of Devonshire, but they had no need of it as they already owned Devonshire House just along Piccadilly. The fourth Duke's younger son Lord George Cavendish and a Devonshire in law, William Cavendish Bentinck, 3rd Duke of Portland, each used the house for at least two separate periods. Portland had some of the interiors altered by John Carr in the 1770s. Eventually Lord George, who was a rich man in his own right due to having married an heiress, purchased the house from his nephew, William Cavendish, 6th Duke of Devonshire, for £70,000 in 1815. Lord George employed Samuel Ware to shift the staircase to the centre and reshape the interiors to provide a suite of "Fine Rooms" en enfilade, linking the new state dining room at the west end to the new ballroom at the east end. Like Carr's work, Ware's was sympathetic with the Palladian style of the house, providing an early example of the "Kent Revival", in an approximation of Campbell's style. These were completed in 1873, and the three societies moved into these. In 1874, they were joined by the Geological Society of London, the Royal Astronomical Society and the Society of Antiquaries. This arrangement lasted until 1968, when the Royal Society moved to new premises in Carlton House Terrace, and its apartments were split between the Royal Society of Chemistry and the British Academy. The British Academy also moved to Carlton House Terrace in 1998, and the Royal Society of Chemistry took over the rest of the east wing. In 2004, the Courtyard Societies went to court against the Office of the Deputy Prime Minister over the terms of their tenure of the apartments in Burlington House, which they have enjoyed rent free. The dispute was sent to mediation, after which the following statement was released: "The Office of the Deputy Prime Minister and the Learned Societies had a very constructive meeting on 16 March which envisages the continued presence of the Learned Societies at Burlington House. Discussions are continuing with a view to formalising the arrangement on a basis which is acceptable to all parties." In August 2019, the MHCLG (the successor body to the Office of the Deputy Prime Minister) gave formal notice to the Courtyard Societies that by 2022 they would have to pay commercial rents for the premises at Burlington House. The imposition of higher rents on the Courtyard Societies who are reliant on charitable funds and membership income was set to bankrupt them unless they leave, effectively ending 150 years of joint intellectual effort and public scientific meetings at Burlington House. After several years of negotiations, the Courtyard Societies and MHCLG agreed a 999 year lease for the building in March 2024, with the Geological Society paying £5.5 million in instalments over 10 years for their share.

Қоғамдық қолжетімділік

"Анненберг ауласы" деп аталатын Берлингтон үйінің ауласы күндіз жұртшылыққа ашық. Онда Джошуа Рейнольдстың мүсіні және оның туған кездегі планеталардың орналасуымен жасалған фонтандар орналасқан. Корольдік академияның қоғамдық көркемөнер көрмелері негізгі ғимаратқа 19 ғасырда қосылған, бірақ архитектуралық жағынан аса қызығушылық тудырмайтын бөлімдерде өтеді. Дегенмен, 2004 жылы piano nobile қабатындағы негізгі қабылдау залдары қайта жаңартылып, "Джон Мадейскидің көркем бөлмелері" деген атпен жұртшылыққа ашылды. Оларда академияның тұрақты коллекциясынан көптеген маңызды туындылар, негізінен Корольдік академиктердің жұмыстары және коллекциядан алынған шағын уақытша көрмелер қойылған. Шығыс, батыс және Пикадилли қанаттарында ғылыми қоғамдар орналасқан және әдетте, қоғамдық лекцияларға немесе академиялық көрмелерге қатысу үшін алдын ала жазылғандар ғана кіре алады.