Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Англияның Линкольншир окрусындағы Харлакстон маңында орналасқан сарай.
Австралияның Квинсленд штатындағы мұражай үйі.
Manor house located in Harlaxton, Lincolnshire, England
the heritage house in Queensland, Australia
Харлакстон сарайы – Англияның Линкольншир окрусындағы Харлакстон ауылында орналасқан Виктория дәуіріндегі сарай. Ол жергілікті помещик және кәсіпкер Грегори Грегори үшін салынған. Грегори Викториялық Англияның екі көрнекті сәулетшісі – Энтони Салвин мен Уильям Бернді жұмысқа алды және құрылысы кезінде үшінші сәулетші, Эдвард Блормен де кеңес алды. Оның архитектурасы Якоб және Елизавета стильдерінің элементтерін барокко безендіруімен үйлестіреді, бұл оны Англияның Якобетан сарайларының арасында ерекшелейді. Харлакстон – Англияның Ұлттық мұра тізіміндегі І санаттағы ғимарат, ал иеліктегі көптеген басқа да құрылыстар тізімде бар. Айналасындағы саябақ пен бақшалар тарихи саябақтар мен бақшалар тізімінде ІІ* санатта тіркелген. Қазір ол Эвансвилл университетінің британдық кампусы болып табылады.
Harlaxton Manor is a Victorian country house in Harlaxton, Lincolnshire, England. It was built for Gregory Gregory, a local squire and businessman. Gregory employed two of the leading architects of Victorian England, Anthony Salvin and William Burn and consulted a third, Edward Blore, during its construction. Its architecture, which combines elements of Jacobean and Elizabethan styles with Baroque decoration, makes it unique among England's Jacobethan houses. Harlaxton is a Grade I listed building on the National Heritage List for England, and many other structures on the estate are also listed. The surrounding park and gardens are listed Grade II* on the Register of Historic Parks and Gardens. It is now the British campus of the University of Evansville.
Тарих
Харлакстон алғаш рет "Domesday Book" кітабында Харлстон деп тіркелген. Қазіргі сарай – екінші Харлакстон қонысы. Алғашқысы 14 ғасырда басқа жерде салынды және Джон Гонт оны аң аулау үйі ретінде пайдаланды. 1619 жылы сэр Дэниел де Линье осы қонысты сатып алды. Алғашқы үй 1780 жылдан кейін тасталып қалды, оны Грегори Грегори мұраға алды және 1857 жылы бұзылды.
Harlaxton is first recorded in the Domesday Book as Harleston. The current mansion is the second Harlaxton Manor. The first was built on a different site during the 14th century and was used as a hunting lodge by John of Gaunt. By 1619, Sir Daniel de Ligne purchased the manor. The original house was deserted after 1780; it was inherited by Gregory Gregory, and was torn down in 1857.
Грегори отбасы
Грегори Грегори (1786–1854) Грегори Уильямс болып дүниеге келді, ал оның ағасының иелігін мұраға алғанда Грегори тегін қабылдады. Оның әкесі Уильям Грегори Уильямс (1742–1814), анасы Оливия Престон (1758–1835) болды. 1822 жылы Грегори өзінің ағасы Джордж де Лин Грегориден (1740–1822) Харлакстон меншігі мен басқа да мүліктерді мұраға алды. Алғашқы Харлакстон сарайы жөндеуді қажет ететін ескі ғимарат болғандықтан, Грегори сол жерге көшпеді, орнына жақын жердегі Хангертон залында тұрды. 1831 жылы ол сәулетші Энтони Салвинге сарай салуды тапсырды, бұл жұмыс 20 жылға созылды. Үйленбеген, баласыз, дәстүрлі шаруашылыққа қызығушылық танытпаған, қоғамдық өмірге және той-кештерге жақтырмағандықтан, Харлакстонды салу және оны безендіру үшін сәулет элементтерін, картиналарды, жиһаздар мен әйнектерді сатып алу Грегоридің өміріне айналды. 1830 жылдары сарай салынып жатқанда келген күнделік жазушы Чарльз Гревилл Грегоридің мінезін жазды. 1851 жылы Грегори аяқталған сарайға он төрт қызметкермен, оның ішінде үй иесі, үш шақырушы, жеті үй шаруашылығы қызметкері және екі атты жігітпен көшті. 1854 жылы ол қайтыс болды. Мүлікті оның туысы Джордж Грегори мұраға алды. Грегори алыс туысын жек көріп, Харлакстонды досына мұра қалдыруға тырысты, бірақ мүліктің құқығын бұза алмады. Джордж Грегори (1775–1860) Лондонда, Дэниел Грегоридің (1747–1819) ұлы болып дүниеге келді. Джордж әкесінің саудагерлік кәсібін жалғастырмады, орнына Линкольнширде үй сатып алды. 1825 жылы 50 жасында өзінен 20 жас кіші Элизабет Прайсқа үйленді. Олар мұрагерлік алғаннан кейін Харлакстонға көшіп келді. Аймақтағы басқа да ірі үйлердің иелері сияқты, Джордж үйін келушілерге ашты. Джордж 1860 жылы сарайда қайтыс болды, ал үйді тағы бір алыс туысы Джон Шервин Грегори мұраға алды. Джон Шервин Грегори (1803–1869) Джон Шервин Лонгден болып дүниеге келді. Оның әкесі Джон Лонгден, анасы Шарлотта Меттам болды. Оның әкесі Нотингемширдегі Брамкотт иелігін мұраға алған. 1818 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін Джон Брамкотт мүлігін алды, тегін Шервин деп өзгертті, Джон Шервин Шервин атанды. 1829 жылы ол Кэтрин Холденге үйленді. Жұбайлар 1860 жылы Харлакстонды мұраға алғанға дейін Брамкотте тұрды, содан кейін Шервин тегін тағы бір рет өзгертті, Джон Шервин Грегори болды. Джон 1869 жылы қайтыс болды, ал Кэтрин 1892 жылы 86 жасында қайтыс болғанға дейін Харлакстон сарайында тұрды. Оның некрологында ол Харлакстон шіркеуіне және ауылдың кедейлеріне көмек көрсеткендігі үшін жоғары бағаланғаны жазылған. 1892 жылы ол қайтыс болғаннан кейін, Джон Шервин Грегоридің екінші туысы және құдасы Томас Шервин Пирсон мүлікті мұраға алды. Томас тегіне Грегориді қосты, Томас Шервин Пирсон Грегори (1851–1935) атанды. Ол Барвелл қаласында, Лестерширде, генерал Томас Хук Пирсон мен Фрэнсис Элизабет Эшби Меттамның ұлы болып дүниеге келді. Томас атасы Джордж Меттам Джон Шервин Грегоридің анасы Шарлотта Меттамның ағасы және Джонның екінші туысы болды. Томас Регби мен Оксфорд университетінде білім алып, бірінші сыныпты крикетші болды. 1885 жылы ол Мейбел Лора Пэйнге үйленді және 1892 жылы мұрагерлік алғаннан кейін әйелі мен ұлы Филип Джон Шервин Пирсон Грегоримен (1888–1955) бірге Харлакстонға көшіп келді, ол 1935 жылы мүлікті мұраға алды. Филип үйде тұрмауға шешім қабылдады және үш күнге созылған аукционнан кейін 1937 жылы үй сатылды.
Gregory Gregory (1786–1854) was born Gregory Williams, adopting the surname Gregory when he inherited his uncle's estates. His father was William Gregory Williams (1742–1814) and his mother Olivia Preston (1758–1835). In 1822 Gregory inherited Harlaxton Manor and other property from his uncle George de Ligne Gregory (1740–1822). The original Harlaxton Manor was an ancient building in need of repair so Gregory did not move to the house, living at the nearby Hungerton Hall. In 1831 he commissioned the architect Anthony Salvin to build his mansion, a process which took 20 years. Unmarried, childless, with no interest in traditional country pursuits, and averse to socialising and entertaining, the building of Harlaxton, and the acquisition of architectural elements, paintings, furniture and glass to fit it out, became Gregory's all consuming passion. The diarist Charles Greville, visiting during the house's construction in the 1830s, recorded Gregory's obsessive approach, [see box]. In 1851 Gregory moved into the completed manor with a staff of fourteen servants including a butler, a house keeper, three footmen, seven domestic maids and two grooms. By 1854 he was dead. The house was inherited by his cousin, George Gregory. Gregory had loathed his distant relation and attempted to bequeath Harlaxton to a friend but was unable to break the entail on the estate. George Gregory (1775–1860) had been born in London, son of Daniel Gregory (1747–1819). George did not follow his father's occupation as a merchant and instead bought an estate in Lincolnshire. In 1825 at the age of 50, he married Elizabeth Price, twenty years his junior. They moved to Harlaxton after he received his inheritance. With other owners of large houses in the area, George decided to open the house to visitors. George died in 1860 at the manor and another distant relative, John Sherwin Gregory, inherited the house. John Sherwin Gregory (1803–1869) was born John Sherwin Longden. His father was John Longden and his mother was Charlotte Mettam. His father had inherited Bramcote Manor in Nottinghamshire. When his father died in 1818, John received the Bramcote property, changing his surname to Sherwin, becoming John Sherwin Sherwin. In 1829 he married Catherine Holden. The couple lived at Bramcote until inheriting Harlaxton in 1860, at which point Sherwin again changed his surname, becoming John Sherwin Gregory. John died in 1869 and Catherine continued to live at Harlaxton Manor until her death in 1892 at the age of 86. Her obituary recorded that she was highly regarded as a benefactor, both of the church at Harlaxton and of the sick and poor of the parish. When she died in 1892, Thomas Sherwin Pearson, who was the second cousin and godson of John Sherwin Gregory, inherited the manor. Thomas added Gregory to his surname, becoming Thomas Sherwin Pearson Gregory (1851–1935). He was born in Barwell, Leicestershire, son of General Thomas Hooke Pearson and Francis Elizabeth Ashby Mettam. Thomas' grandfather the Reverend George Metttam was the brother of John Sherwin Gregory's mother Charlotte Mettam and was John's second cousin. Thomas was educated at Rugby and the University of Oxford, becoming a first class cricketer. In 1885 he married Mabel Laura Payne and, in his inheritance in 1892, moved to Harlaxton with his wife and their son Philip John Sherwin Pearson Gregory (1888–1955), who himself inherited the estate in 1935. Philip decided not to live in the house and, following an auction of the contents which lasted three days, it was sold in 1937.
20 ғасыр
Вайолет Ван дер Элст, кәсіпкер және өнертапқыш, алғашқы щеткасыз шашу кремін жасап ақша тапқан және өлім жазасына қарсы күресу арқылы танымал болған. Ол үйді жаңартқан, оған Грантем қамалы деген атау берген, және "ұзаққа созылған сот процестері" кезінде барлық қылышын жоғалтудан бұрын оны электр қуатымен жабдықтаған. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Харлакстон Корольдік әуе күштерінің офицерлер клубы ретінде пайдаланылды, содан кейін 1-ші әуе десант дивизиясының бөлімшесіне берілді. 1948 жылы Харлакстонды Иезуиттер қоғамы сатып алып, оны жаңадан кірушілер үйі ретінде пайдаланды. Стенфорд университеті 1965 жылы Иезуиттерден Харлакстон сарайын жалға алды, және алғашқы жылы 80 студентпен Ұлыбританиядағы алғашқы американдық университет аталды. Студенттер дүйсенбіден бейсенбіге дейін сабаққа қатысып, көбінесе демалыс күндері саяхаттайтын, бүгінгі Харлакстон сабақ кестесімен ұқсас болатын. Стенфорд осы сарайды британдық оқу бағдарламасының бөлігі ретінде пайдаланды. Бірақ сарайдың шалқары орналасқандығы оны көпке танымал ете алмады, сондықтан 1969 жылы бағдарлама Беркширдегі Кливеденге көшірілді.
Violet Van der Elst, a businesswoman and inventor, made her money from developing the first brushless shaving cream and made her name by campaigning against capital punishment. She restored the house, having renamed it Grantham Castle, and had it wired for electricity, before losing almost all of her fortune in "obsessive litigation". During the Second World War, Harlaxton was requisitioned by the Royal Air Force as the officers' mess for RAF Harlaxton and later to house a company of the 1st Airborne Division. In 1948, Harlaxton was purchased by The Society of Jesus, who used it as a novitiate. Stanford University leased Harlaxton Manor from the Jesuits in 1965, and with only 80 students in its first year, it was the first American university in Great Britain. Students attended classes from Monday to Thursday, often travelling on the weekends, similar to the Harlaxton schedule today. Stanford used the manor as part of its British study abroad programme. But the relative isolation of the house made it unpopular and the programme relocated to Cliveden in Berkshire in 1969.
Эвансвилл университеті
Харлакстон қазір Эвансвилл университетінің меншігінде, Харлакстон колледжі ретінде жұмыс істейді және олардың шетелде оқу бағдарламасының базасы болып табылады. Көптеген басқа американдық университеттер де осы имаратты пайдаланады. Эвансвилл университеті 1971 жылы мүлікті британдық кампусы ретінде пайдалана бастады, бірақ оны университеттің қамқоршысы Уильям Риджвей жеке сатып алып, 1986 жылы университетке сыйға бергенге дейін өз иелігінде ұстады. Сатып алынғаннан кейін университет бірден барлық ғимаратты қайта жаңарту жұмыстарын бастады. Қайта жаңарту жұмыстары 1990 жылдарға дейін жалғасты, соның ішінде аумақты кеңінен қалпына келтіру шаралары да жүргізілді. Ұй мен бақшалар кейде жалпы жұртшылыққа ашылады.
Harlaxton is now owned by the University of Evansville, operating as Harlaxton College, and is the base for their study abroad programme. A number of other American universities also use the estate. Evansville began using the property in 1971 as its British campus, but it was bought personally by William Ridgway, a trustee of the university, and held by him until he donated it to the university in 1986. Immediately after the purchase the university began renovating the entire facility. efn|The renovations continued into the 1990s, and included extensive restoration of the grounds. The house and gardens are occasionally opened for public tours.
WUEV Харлакстон колледжіндегі Харлакстон бюросы
1997 жылдың 30 шілдесінде 91.5 FM WUEV радиосы Линкольншир, Англиядағы Гарлакстон колледжінде Гарлакстон бюросын ашты. Одан кейін көп ұзамай Гарлакстон бюросының тілшілері ханшайым Диананың қазасын жариялады және олар Индиана кәсіби журналистер қоғамынан алғыс алды. Осылайша Эвансвилл университеті шетелдік кампуста студенттер басқаратын жаңалықтар бюросын құрған алғашқы американдық университет болып танылды.
On 30 July 1997, 91.5 FM WUEV opened the Harlaxton Bureau at Harlaxton College, Lincolnshire, England. Shortly thereafter, Harlaxton Bureau correspondents covered the death of Princess Diana and were subsequently recognized by the Indiana Society of Professional Journalists. This made the University of Evansville the first American university project to have a student run news bureau on a foreign campus.
БАҚ-тағы көріністер
Мырзалық үй түсірілімдерге танымал орын. Сыртқы және ішкі түсірілімдер "Билеуші сынып", "Паттонның соңғы күндері", "Леди және қарақшы", "Үрейлі үй" және "Құпия бақ" фильмдерінде пайда болған.
The manor is a popular location for filming. Exterior and interior shots have featured in The Ruling Class, The Last Days of Patton, The Lady and the Highwayman, The Haunting, and The Secret Garden.
Сәулет және сипаттама
Николас Антрам 2002 жылы жарық көрген Англияның Певснер ғимараттарының Линкольнширдегі қайта қаралып жазылған томында Харлакстон сарайына жақындауды "әсерлердің керемет өсуі" деп сипаттады. А607 тас жолындағы кіреберіс қақпаларынан, Харлакстон ауылының сыртында, жол бірден аңғарға түседі, ал бес аркалы көпір арқылы ирек көлден өтеді. Содан кейін ол сыртқы қақпадан өтуден бұрын Асүй бақшасынан өтеді. Одан әрі, тұрақтардан өтіп, екінші, екі қақпалы ғимарат арқылы құрмет алаңына (Cour d'honneur) кіреді, Антрам оны "жарық шоуы" деп сипаттады. Келушіге енді басты үйдің "көтеріңкі фасады" көрінеді. Грегори өзінің қалаулы әсерлерін жасау үшін Виктория дәуірінің үш көрнекті сәулетшісін шақырды; Энтони Салвин сыртқы жұмыстардың көп бөлігіне жауапты болды, Эдвард Блормен кеңес алысты, ал Уильям Берн консерватория мен асүй блогын жобалады. Интерьер дизайнын кім жасағаны туралы сәулет тарихшылары арасында пікірталас бар. Салвин интерьерді аяқтауға дейін жұмыстан босатылды, ал Берн де ықтимал емес көрінеді. Historic England Грегоридің "көп жағдайда өзінің сәулетшісі болғанын" алға тартады, ал Антрам мен Марк Жируар Грегоридің маңызды үлес қосқанымен келіседі. Алайда Салвиннің өмірбаяуын жазған Джилл Алибоун Грегоридің ғана ерекше дизайнды жасауы мүмкін емес деп сендіреді. Үй Грегориге шамамен 100 000 фунт стерлинг (инфляцияға орай түзетілген) тұсқа келді, бұл жылдық кірісі 12 000 фунт стерлинг болатын жер иесі үшін елеулі сома еді. Бірақ жоспарлау 30 жылдан астам уақыт алғандықтан және құрылыс асықпай жүргізілгендіктен, ол кірісінен төлей алды.
Nicholas Antram, in his revised Lincolnshire volume of the Pevsner Buildings of England published in 2002, describes the approach to Harlaxton Manor as a "crescendo of effects". From the entrance gates on the A607, just outside of the village of Harlaxton, the drive descends into a valley before crossing a serpentine lake by way of a five arch bridge. It then passes the Kitchen Gardens before going through an outer gatehouse. It continues past the stables before entering the Cour d'honneur through a second, double, gatehouse, described by Antram as a "pyrotechnic display". The visitor is then confronted by the "towering façade" of the main house. Gregory employed three of the major architects of the Victorian era to achieve his effects; Anthony Salvin was responsible for the majority of the exterior work, Edward Blore was consulted, and William Burn undertook the conservatory and the kitchen range. There is debate among architectural historians as to who was responsible of the design of the interiors. Salvin had been dismissed by the time of their fitting out, and Burn seems unlikely. Historic England suggests that Gregory "acted largely as his own architect" and Antram and Mark Girouard agree that Gregory must have made a major contribution. But Jill Allibone, Salvin's biographer, is certain that Gregory alone could not have been responsible for the extraordinary designs. The house cost Gregory in the region of £100,000, (£ in adjusted for inflation) a significant sum for a landowner with an annual income of £12,000, but as it had been over 30 years in the planning and as building was undertaken at a leisurely pace, the sum was affordable from his income.
Сыртқы
Харлакстон Елизавета дәуірінің Е үлгісі бойынша салынған. Негізгі орталық бөлігінің іргетасын Грегори 1832 жылы қалады, ал сыртқы құрылысы 1837 жылы аяқталды. Бұл жұмыстың барлығы Энтони Салвиннің қатысуымен, Грегоридің ұсыныстары ескеріліп жасалды. Негізгі құрылыс материалдары – Анкастер тасы және кірпіш. Үйдің технологиялық жабдықталуы жоғары болған; бастапқыда Грегоридің кірпіш пештерінен үйге кірпіш тасымалдау үшін, кейіннен көмір тасымалдауға қолданылған шағын теміржол виадук арқылы үйге кіріп, ішкі көмір сақтау қоймаларын толтыру үшін шатырға дейін созылған.
Harlaxton is built to an Elizabethan E plan. The foundation stone of the main central block was laid by Gregory in 1832 and it was complete externally by 1837. All of this is by Anthony Salvin, with Gregory's input. The main construction materials are Ancaster stone ashlar and brick. The house was technologically advanced; a miniature railway, originally used to transport brick from Gregory's kilns to the house, and subsequently used to move coal, was run into the house on a viaduct and continued into the roof spaces to supply the internal coal bunkers.
Үлкен зал
Үйге кіру жертөледе орналасқан Салвиннің кіреберіс залы арқылы жасалады. Бірінші қабатқа баспалдақпен көтеріліп, Үлкен залға тас тосқаналы дәлізден өтесіз. Грегори "Барондар залы" деп атаған бұл залға Эссекстегі Аудли Энд үйі шабыт берген, бірақ дизайн мен әрлеуінде "күшті атланттар" сияқты барокко стиліндегі шатыр арқалықтарын қолдау элементтері бар. Басқа әшекейлеу элементтері көбінесе дәстүрлі: терезедегі витраж шынысын Томас Уиллемент жасаған, ол Грегоридің геральдикалық белгілерін және әулетін бейнелейді. Шамдандырғыш кейіннен қосылған, оны Ван Элст ханым сатып алған, себебі оны Мадридтегі сарайға жеткізу ісі Испания азамат соғысынан кейін тоқтап қалды.
Entry to the house is through Salvin's entrance hall, set at basement level. Stairs rise to the first floor where the Great Hall is entered through a stone screens passage. The main inspiration for what Gregory called The Barons' Hall, is that at Audley End House in Essex, but the design and decoration has decidedly Baroque elements such as the "muscular atlantes" supporting the roof trusses. Other decorative elements are more traditional, the stained glass in the window is by Thomas Willement and depicts Gregory's heraldry and ancestry. The chandelier is a later introduction, bought by Mrs Van Elst, when its transportation to the intended destination, a palace in Madrid, was interrupted by the Spanish Civil War.
Алтын сызу бөлмесі
Луи XV стилінде жасалған, көптеген мемлекеттік бөлмелер сияқты, бұл құрылтай бөлмесі жақын орналасқан Белвуар қамалындағы Елизавета залының үлгісімен жасалған болуы мүмкін. Декорациясы Джон Крейстің жұмысы болуы ықтимал.
Louis XV style in style, as are most of the state rooms, this drawing room may have been created to emulate the Elizabeth Saloon at nearby Belvoir Castle. The decoration may be by John Crace.
Кедрден жасалған баспалдақ
Кедр баспалдағы сырттан көрінбейтін мұнараның ішінде орналасқан. Ол үш қабатқа дейін көтеріліп тұрғандай көрінеді, Майкл Холл өзінің 2009 жылғы зерттемесінде, "Викториандық ел үйі" деп атап, бұл "таңғажайып театрлық шеберлік" десе де болады. Бұл, шындығында, trompe l'œil иллюзиясы, себебі жоғарғы қабат – тек әсемдеу элементі, ол ешқайда алып ап қоймайды, тіпті жалған аспанмен аяқталады. Әшекейлеу толығымен барокко стилінде жасалған: "Гүлденген путтілердің керней тартып, үлкен морсы бағаналарын ұстап тұрған, әсем түсірілген матадан жасалған перделер". Франклин атап көрсетеді, мұндай стиль неміс шіркеуінде таң қалдырарлық болса, ағылшын ел үйінде ерекше болып көрінеді. Бұл жердегі және үйдің басқа бөліктеріндегі гипстік жұмыстарды, мүмкін, итальяндық тегі бар, Лондонда орналасқан Бернаскони фирмасы жасаған болуы мүмкін. Басқа бір теория бойынша, 1835 жылы Баварияға сапар шеккен Сальвин, жергілікті неміс шеберлерін жұмыс істеу үшін алып келген, бірақ сәулет тарихшылары бірінші ұсынысты жақтайды. Бернаскони компаниясының Бэкингем және Виндзор сарайларында жұмыс істегендігіне қарамастан, қажетті тәжірибесі болғаны айдан анық.
The Cedar Staircase is placed within a tower that is invisible externally. It appears to rise three full storeys in what Michael Hall, in his 2009 study, The Victorian Country House calls an, "astonishingly theatrical tour de force". This is in fact a trompe l'œil illusion, as the upper storey is merely a decorative device and leads nowhere, culminating in a fake sky. The decoration is entirely Baroque; "swagged curtains interlaced with thriving putti blowing trumpets and supporting huge scallop shells". Franklin notes that the style would amaze in a German church but is extraordinary in an English country house. The plasterwork, here and elsewhere in the house, is possibly by the firm of Bernasconi, a London based firm of Italian origin. An alternative theory is that Salvin, who is known to have visited Bavaria in 1835, brought back local German craftsmen to undertake the work, but architectural historians favour the former suggestion. The Bernasconi Company certainly had the necessary experience, having been employed at both Buckingham Palace and Windsor Castle.
Тізімге енгізілген атаулар
Харлакстон сарайы I санатта тіркелген. Сарайдың солтүстік-батысында, үйден 800 метр қашықтықтағы көпір II* санатында, ал 400 метр қашықтықтағы қақпа үйі мен оған жалғасқан шекаралық қабырғалары да II* санатта тіркелген. Сарайдың солтүстік-батысына қарай 1,200 метрдегі қақпа және қоршау қабырғасы II санатта тіркелген. Сәндік бақтың басындағы мүсін сарайдың оңтүстік-батысына қарай 50 метрде орналасқан, ал алдыңғы ауланың оңтүстік-батысындағы бақтағы он екі тас орындық II санатта тіркелген. Сарайдың оңтүстік-батысына қарай 50 метрде орналасқан сәндік бақ сатылары II* санатта тіркелген. Харлакстон сарайының оңтүстігіндегі бақша лоджиясы және лоджияның сатылары мен үйден оңтүстікке қарай 90 метрдегі ойыс II санатта тіркелген. Сарайдан оңтүстікке қарай 80 метр қашықтықтағы беседка II* санатта тіркелген. Беседкадан оңтүстікке қарай 80 метр қашықтықтағы шығыс және батыс жақтардағы сатылар II санатта тіркелген. Барокко стиліндегі террасалық фонтан мен мүсіндер сарайдың оңтүстік-шығысында 25 метрде орналасқан және II* санатта тіркелген.
The manor is listed at Grade I To the north west of Harlaxton Manor, the bridge 800 metres from the house is listed Grade II*, as is the gatehouse 400 metres away and its attached boundary walls. The gateway and screen wall 1,200 metres north west of the manor are listed Grade II. The statue at the head of the ornamental garden steps 50 metres south west of the manor and the twelve stone benches in the garden to the south west of the forecourt are both listed Grade II. The ornamental garden steps 50 metres south west of the manor are listed Grade II*. To the south of Harlaxton Manor, the garden loggia and the loggia's steps and trough 90 metres to the south of the house are listed Grade II. The gazebo 80 metres south of the manor is listed Grade II*. The steps to the east and the west of the gazebo 80 metres south of the manor are listed Grade II. The Baroque terrace fountain and statues 25 metres south east of the manor are listed Grade II*.