Кіріспе

Англияның Оксфорд қаласына жақын Гарсингтон ауылында орналасқан Гарсингтон сарайы – 17 ғасырдан келе жатқан ауылдық үй. Оның даңқы, негізінен, 1915 жылдан 1924 жылға дейін «әдебиеттегі Отолин Моррелл» деп аталып, өнер салонына айналдырған иесімен байланысты. Блумсбери тобының мүшелері, аристократ Оттолин және оның бай күйеуі Филипп, көптеген суретшілермен, жазушылармен және зиялылармен достық қарым-қатынаста болды. Д.Х. Лоуренс, Т.С. Элиот, Э.М. Форстер, Бертран Рассел, Ольдус Хаксли, Вирджиния Вульф және Зигфрид Сассон олардың үйіне жиі қонақ болып түсетін. Кейіннен сарай Леонард Инграмсқа тиесілі болды, ал 1989 жылдан 2010 жылға дейін жыл сайынғы жазғы опера маусымы – Гарсингтон операсының орны болды. 2011 жылы опера Вормсли паркіне көшірілді. Гарсингтон – ІІ* санаттағы ескерткіш.

Тарих

Қоныстанған жер бір кездері ақын Джеффри Чосердің ұлына тиесілі болған, тіпті бір кезде "Чосерс" деп аталған. Оны 1630 жылдары Уильям Уайкхэм салған. Леди Оттолин мен оның күйеуі Филип Моррелл 1913 жылы осы үйді сатып алды, ол кезде ол жай-күйі шегініп, шаруа үйі ретінде пайдаланылып келген. Олар 8 450 фунт төледі. Бұрынғы тұрғындар кеткеніне байланысты көшуі 1915 жылдың мамырына дейін кешікті. Гарсингтон Морреллдердің достары үшін панала болды, олардың ішінде Д. Х. Лоуренс, Зигфрид Сассун, Эдвард Саквилл Вест, Лорд Дэвид Сесил, Литон Страчи, Алдус Хаксли, Марк Гертлер, Бертран Рассел, Вирджиния Вулф бар еді. 1916 жылы олар Клайв Белл және Блумсбери тобының басқа да мүшелерін, соғысқа қатысудан бас тартқандарды Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде үй шаруашылығында жұмыс істеуге шақырды, себебі ұлттық маңызы бар азаматтық жұмыс әскери қызметке балама ретінде мойындалды. Алдус Хаксли Гарсингтонда біраз уақыт өткізді, содан кейін "Кром сары" атты кітабын жазды, онда Оттолиннің пародиасы болды, ол оны ешқашан кешірмеді. Оның 1915 жылы алғашқы кездесуінен кейін жазылған қалам портреті оның кейіпкерінің өзіне тартқан және кері тартқан жақтарын көрсетеді: "[Ол] ашкөздіктің арманынан тыс керемет жаратылыс, әдебиет пен заманауи өнердің меценаты. Ол ақылды, бірақ оның мақтанышқылығы тым күшті". Отолиннің достары арасында оны басылымдарда сынайтын Хаксли ғана емес еді. Гарсингтондағы мүсіндерге жұмыс істеген тас шебері Лионель Гомммен, "Тигр" деп аталған, оның қарым-қатынасын кейбір сыншылар Лоренстің 1928 жылғы романында Леди Чаттерлидің аңшы Мелормен болған қарым-қатынасын бейнелеудің негізі деп санайды. Лоренс оны өзінің "Махаббат әйелдері" романында леди Гермиона Роддис ретінде тікелей бейнеледі. Оның суреттемесінің қатыгездігі олардың он жылдық достығын бұзды, ал Филип Моррелл Лоренстің баспагерлерін сотқа берумен қорқытты. Кэтрин Мэнсфилдтің "Сенімсіздік" атты әңгімесінде "Гарсингтонның зиялылары" Кром Сарыдан төрт жыл бұрын суреттелген. Барлығы атмосфераны жағымды деп таппады; ұялшақ ақын Сесил Дей Льюис, оны ұстазы Морис Боура Гарсингтонға алып барды, ол оны "қатты сынақ" деп тапты және итальяндық бақта "көңілсіздікпен" пана іздеді. Лайтон Стречи қонақтардың үнемі келіп-кетіп, жұмыс істеуге мүмкіндік болмауына шағымданады: "Мен мопстардың, пауқұстардың, пианолалардың және адамдардың арасында дірілдеп отырамын – егер оларды адам деп атасақ – Цирцея үңгірінің тұрғындары". Жазушы және Отолиннің көптеген қонақтарының сүйіктісі Дэвид Гарнет Гарсингтон туралы әсерлерін өзінің автобиографиясында жазды: "Отолиннің мопстары барлық жерде жүгіріп, оның табиғи талғамының жартысын құрайтын Бирдсли сапасын қосты. Отолин өмір сүрген әрбір үйдің ерекшелігі оның иісі болды және Гарсингтон иісі Бедфорд-скверден күштірек болды. Партерде 24 шаршы гүлзар бар, бұрыштарында ирландтық талдар бар; итальяндық бақта тал шұңқырымен қоршалған және мүсіндер орнатылған үлкен әшекейлі бассейн бар. Бұл Чарльз Эдвард Маллоус жобалаған; одан әрі – лимон ағаштары, бұталар, өзен және тоған бар жабайы бақ. Қаржылық қиындықтар Морреллдерді 1928 жылы Гарсингтонды сатуға мәжбүр етті. Кейіннен үйді тарихшы сэр Джон Уилер Беннет сатып алды, ол 1975 жылы қайтыс болғанға дейін онда тұрды. 1981 жылы Ричардтың ағасы және банкир Леонард Инграмсқа сатылды. 2012 жылы Леонард Инграмс қайтыс болғаннан кейін үй қайтадан сатылды.

Сәулет және сипаттама

Үй төртбұрышты, екі қабатты және шатыры бар. Құрылыс материалы - әктас сынықтары. Филип Тильден архитектордың естеліктері "Нағыз естеліктер" атты мемуарларында Гарсингтонда қол жеткізуге тырысқан қарапайым стильді былай деп жазды: "Қазіргі заманғы келуші осы өзгерістерді байқай қоймаса керек, олар қолдан келген қалдықтардан жасалған және жұмыс ескі мектептің шеберлерімен орындалды". Гарсингтон - II* санаттағы ескерткіш. Меншіктегі басқа да бірнеше ғимараттар мен бақтағы ландшафтық элементтер II дәрежелі тізімге енгізілген, олардың ішінде: атқоралар, нан пісіретін үй, сарай алдындағы қақпалар, бассейн, жазғы павильон, мүсіндер және 18 ғасырға жататын көгершін үйі.