Кіріспе
Багам аралдарындағы Солтүстік Бимини аралының жанындағы су асты тас формациясы Бимини жолы, кейде Бимини қабырғасы деп аталады. Бұл Солтүстік Бимини аралының жанындағы су асты тас формациясы. Жол шамамен тіктөртбұрышты әктас блоктардан тұратын солтүстік-шығыстан оңтүстік-батысқа қарай созылған ұзын сызықтық ерекшеліктен тұрады. Бұл нысанның қабырға, жол, тұрақ, толқын қорғағыш немесе басқа да адам жасаған құрылым болуы мүмкін деген түрлі талаптар айтылды. Дегенмен, мұндай шығу тегін растайтын сенімді дәлелдер мен аргументтер жоқ. Бұл тастар қазір "Бимини жолы" немесе "Бимини қабырғасы" деп белгілі болған солтүстік-шығыстан оңтүстік-батысқа қарай созылған сызықтық ерекшелікті құрайды. Бимини қабырғасына параллель және жағалауға жақын екі ұқсас сызықтық ерекшелік орналасқан. Бимини қабырғасы және оның жағалауындағы екі сызықтық ерекшелік жазық, плитка тәрізді және шамамен тіктөртбұрышты, көпбұрышты және дұрыс емес блоктардан тұрады. Әртүрлі кітаптар мен мақалаларда кездесетін Бимини жолының сипаттамалары осы ерекшеліктерді құрайтын блоктардың реттелгендігі мен тіктөртбұрыштылығын әлдеқайда жоғарылатып көрсетеді. Бимини жолы, үш сызықтық ерекшеліктің ең үлкені, оңтүстік-батыс ұшында айқын иілгісі бар солтүстік-шығыс/оңтүстік-батыс бағытындағы ұзын ерекшелік. Ол көлденең өлшемдеріне дейін өлшенетін тас блоктардан тұрады, орташа мөлшері үлкен блоктардың кішірек блоктарда жоқ қосымша жиектері бар. Бимини жолының жағалауына жақын орналасқан екі тар және қысқа, шамамен ұзын сызықтық ерекшеліктер тек ең үлкен көлденең енінде болатын кіші плитка тәрізді тас блоктардан тұрады. Дөңгелектелген бұрыштары бар блоктар осы төсеніштердегі алып нан тәрізді блоктарға ұқсайды. Блоктар карбонатты цементтелген қабықтардан тұратын әктастан тұрады, бұл "жағажай тасы" деп аталады. Жағажай тасы Багам аралдарына тән. Бимини жолын құрайтын блоктардың жоғары дөңгелектелген сипаты олардың бастапқы бетінің маңызды бөлігі биологиялық, физикалық және химиялық процестер арқылы алынғанын көрсетеді. Бұл блоктардың эрозия деңгейін ескере отырып, кез келген бастапқы беттік ерекшеліктер, соның ішінде құрал іздері мен жазулар осы деңгейде эрозиядан аман қалуы екіталай. Бұл факт археологиялық маңызды салдарға ие болды: бұл кейбір Атлантида зерттеушілері ұсынған қазіргі көрінетін блоктар күрделі құрылымның тек жоғарғы бөлігі деген идея дұрыс емес екенін білдірді. Сонымен қатар, Бимини жолының алғашқы зерттеулерінде, яғни Гиффорд пен Болл бүкіл тау жыныстарынан алынған үлгілерден 2780±70 жыл бұрын (UM 1359), 3500±80 жыл бұрын (UM 1360) және 3350±90 жыл бұрын (UM 1361) мерзімдері анықталды; жағажай ядросынан алынған қабықтардан 3510±70 жыл бұрын (UM 1362) мерзімі; және 2770±80 жыл бұрын (UM 1364) және 2840±70 жыл бұрын (UM 1365) жағажай ядросын цементтеген карбонаттан мерзімдері анықталды. Бұл мерзімдер уақыт бойынша сәйкес келеді, өйткені Бимини жолынан алынған жағажай тасының өзегін құрайтын қабықтар оларды жағажай тасы ретінде біріктірген цементтен ертерек. Бұл мерзімдерді Бимини жолын құрайтын қабықтар, радиокөміртектегі уақыт пен ортаның өзгеруіне байланысты түзетілмеген, шамамен 3500 жыл бұрын пайда болған деп түсіндіруге болады. Уақыт орташалығы және басқа тафономиялық факторларға байланысты, қабықтардың кездейсоқ жиналуы радиокөміртек мерзімін береді, бұл жағажай тасын қалыптастыру үшін цементтелген қабықтардың соңғы жиналуынан бірнеше жүз жыл бұрын. Цементтің радиокөміртек мерзімі Бимини жолын құрайтын жағажай тасы шамамен 2800 радиокөміртек жыл бұрын, шамамен 1300 жыл бұрын жиналған алдын ала бар шөгінділердің цементтеуімен пайда болғандығын көрсетеді. Қаптамалар мен цемент мерзімдерімен салыстырғанда, бүкіл тау жыныстарының мерзімі жас радиокөміртекпен айтарлықтай ластанусыз, қаптама мен цементтің әртүрлі мөлшерлерін қамтитын үлгілерді көрсетеді. Бұл мерзімдер де, түсіндірме де Даво мен Штрассердің егжей-тегжейлі зерттеулерімен сәйкес келеді. Бимини жолының адам қолымен жасалған ерекшелік екенін жақтаушылар бұл радиокөміртек мерзімдері жарамсыз деп санайды, өйткені олар толығымен тау жыныстарының үлгілерінен алынған және жас көміртекпен ластануға ұшырайды. Кальверт және басқалар баяндаған деректердің негізінде Даво мен Штрассердің егжей-тегжейлі зерттеулерінде Бимини жолын құрайтын жағажай тасының негізіндегі жағдай. Олар бұл үлгіні "Солтүстік Биминидегі Paradise Point-тің жанындағы жағажай тасының астындағы теңіз әктасы, кейбір қайта кристалдану" деп сипаттады. Бұл үлгіден 14,992±258 BP (7132 19/2) уран-ториум мерзімі алынды. Бимини жолының адам қолынан жасалған құрылым екенін жақтаушылар осы мерзімді оның жасанды екенін дәлелдеу үшін жиі келтіреді. Соңында, шамамен 15 000 жыл бұрын бұл аймақтағы теңіз деңгейі қазіргі теңіз деңгейінен төмен болғаны жақсы құжатталған. Нәтижесінде, Гиффорд пен Болл уран-ториум мерзімі көрсеткен уақыттағы әктас үлгісін алған жер теңіз деңгейінен жоғары болды. Сондықтан, Бимини жолының астындағы теңіз әктасы шамамен 15 000 BP жиналғаны физикалық тұрғыдан мүмкін емес. Осылайша, бұл уран-ториум мерзімі мағынасыз, жарамсыз мерзім, ғылыми маңызы жоқ. Осы мерзімнің ғылыми маңызы жоқ екенін ескере отырып, геологтар мен археологтар оны Бимини жолын талқылау кезінде сирек еске алады. Бимини жолының астындағы теңіз әктасы Сангамондық кезеңге, соңғы интергляциалға жатады, осы кезде теңіз деңгейі әктасқа айналған шөгінділердің жиналуына жеткілікті биік болды.
The Bimini Road, sometimes called the Bimini Wall, is an underwater rock formation near the island of North Bimini in the Bimini chain of islands. The Road consists of a long northeast southwest linear feature composed of roughly rectangular limestone blocks. Various claims have been made for this feature being either a wall, road, pier, breakwater, or other man made structure. However, credible evidence or arguments are lacking for such an origin. These stones form a northeast southwest linear feature, which is now commonly known as either the "Bimini Road" or "Bimini Wall". Two similar linear features lie parallel to and shoreward of the Bimini Wall. The Bimini Wall and two linear features lying shoreward of it are composed of flat lying, tabular, and roughly rectangular, polygonal, and irregular blocks. Descriptions of the Bimini Road found in various books and articles greatly exaggerate the regularity and rectangularity of the blocks composing these features. The Bimini Road, the largest of three linear features, is long, a northeast/southwest trending feature with a pronounced hook at its southwest end. It consists of stone blocks measuring as much as in horizontal dimensions, with the average size being The larger blocks show complementary edges, which are lacking in the smaller blocks. The two narrower and shorter, approximately long linear features lying shoreward of the Bimini Road consist of smaller tabular stone blocks that are only in maximum horizontal breadth. Having rounded corners, the blocks composing these pavements resemble giant loaves of bread. The blocks consist of limestone composed of carbonate cemented shell hash that is called "beachrock". Beachrock is native to the Bahamas. The highly rounded nature of the blocks forming the Bimini Road indicates that a significant thickness of their original surface has been removed by biological, physical, and chemical processes. Given the degree to which these blocks have been eroded, it is highly implausible that any original surface features, including any tool marks and inscriptions, would have survived this degree of erosion. states:
Most of the blocks were now clearly resting on either the underlying bedrock or on smaller stones on the sea floor.|David Zink
This led him to conclude:
this fact had an important archaeological consequence: it meant that the idea (held by some Atlantologists) that the blocks now visible were only the top of a more complex structure was likely incorrect. In addition, early studies of the Bimini Road, i. e. Gifford and Ball reported dates of 2780±70 yr BP (UM 1359), 3500±80 yr BP (UM 1360), and 3350±90 yr BP (UM 1361) from whole rock samples; a date of 3510±70 yr BP (UM 1362), from shells extracted from the beachrock core; and dates of 2770±80 yr BP (UM 1364) and 2840±70 yr BP (UM 1365) from carbonate cementing the beachrock core. These dates are temporally consistent in that the shells composing the beachrock core from the Bimini Road dated older than the cement holding them together as beachrock. These dates can be interpreted as indicating that the shells composing the Bimini Road are, uncorrected for temporal and environmental variations in radiocarbon, about 3,500 years old. Because of time averaging and other taphonomic factors, a random collection of shells likely would yield a radiocarbon date that is a few hundred years earlier than when the final accumulation of shells, which were cemented to form beachrock, actually occurred. The radiocarbon dates from the cement demonstrate that the beachrock composing the Bimini Road formed about 2,800 radiocarbon years ago by the cementation of pre existing sediments that accumulated about 1,300 years earlier. Compared to the dates from the shells and the cement, it appears that the whole rock dates reflect samples containing varying proportions of shell and cement without any significant contamination by younger radiocarbon. Both these dates and interpretation are consistent with the detailed research by Davaud and Strasser that concluded that the layer of beachrock composing the Bimini Road formed beneath the surface of the island and was exposed by coastal erosion only about 1,900 to 2,000 years ago. Proponents of the Bimini Road being a manmade feature argue that these radiocarbon dates are invalid because they were obtained entirely from whole rock samples and subject to contamination from younger carbon. The background data reported by Calvert and others In their detailed research, Davaud and Strasser that underlies the beachrock that composes the Bimini Road. They described this sample as being "Whole rock marine limestone under beachrock off Paradise Point, North Bimini; some recrystallisation." This sample yielded a uranium thorium date of 14,992±258 BP (7132 19/2). Supporters of the idea that the Bimini Road is a man made structure frequently cite this date in support of its being artificial. The uranium thorium date published by Gifford and Ball Finally, it is well documented that about 15,000 calendar years ago, sea level in this region was between below present sea level. As a result, the location from where Gifford and Ball collected the sample of limestone was between above sea level at the time indicated by the uranium thorium date of 14,992±258 BP (7132 19/2). Therefore, it is physically impossible for the marine limestone underlying the Bimini Road to have accumulated around 15,000 BP. Thus, this uranium thorium date is a meaningless, invalid date lacking any scientific significance. Because this date clearly lacks any scientific meaning, geologists and archaeologists rarely mention it in their discussions of the Bimini Road. The marine limestone underlying the Bimini Road dates to the Sangamonian Stage, the last interglacial, when sea level was last high enough for the marine sediments, now lithified into limestone, to have accumulated.
Геологиялық құрылым
Геологтар мен археологтардың пікір білдіруінше, Бимини жолы – бұл тікбұрышты және басқа да жарылымдардың әсерінен дерлік тікбұрышты, көпбұрышты және бейретсіз блоктарға бөлінген жағажай тастарынан тұратын табиғи құрылым. Бимини жолын жеке зерттеген геологтар мен антропологтардың қатарында АҚШ Геологиялық қызметінің Юджин Шинн, Айова университетінің антропология профессоры Маршалл Маккусик, Вирджиния штатындағы Вирджиния Бич қаласындағы Экологиялық зерттеулер қауымдастығының У. Харрисон, Майами университетінің Розенстиль теңіз, атмосфера және жер ғылымдары мектебінің профессорлары Малон М. Болл және Дж. А. Гиффорд, сондай-ақ Бимини аралдарының геологиясы жөнінде зерттеулер жүргізген Эрик Давоу бар. Кальверт және басқалар, Юджин Шинн сияқты ғалымдар бұл құрылымды танымал туристік орындармен салыстырады, олардың ішінде Тасманиядағы Eaglehawk Neck-тің тасқабақ асфальты, Оклахома штатында адам жасаған "Феникиялық бекініс және пеш" деп қате жіберілген жарылымды тас, Колорадо штатының батысындағы Баттлмент Месадан хабарланған "плиткалы асфальт", Австралиядағы Сидней маңындағы Будди түбегінің тасқабақ асфальты және Юта штатындағы Арчес ұлттық паркі бар. Бимини жолымен ұқсас табиғи жағажай тастары Құрғақ Тортугастың Логгерхед кілтінің шығыс жағалауынан эрозияға ұшырап табылды және Флориданың оңтүстік-батыс жағалауындағы Пулли Риджде су астында қалған.
Адамнан пайда болғандығы туралы мәлімдемелер
Бұл тау жыныстарының ерекше орналасуы мен пішініне байланысты, әдетте табиғи геологиялық құрылым деп есептелсе де, кейбіреулер бұл формацияның ежелгі жолдың, қабырғаның немесе басқа да мақсатты түрде салынған нысанның қалдықтары екенін айтады. Мысалы, "Аргоси" журналында (америкалық таспалы журнал) жарияланған мақалалар, авторлары немесе бірлескен авторлары Роберт Ф. Маркс, кәсіби су астында жүзуші және Бимини жолына сапар шеккен адам, Бимини жолының жасанды құрылым екенін дәлелдеді. 1971 жылғы "Аргоси" журналындағы мақалада, зор тас блоктары адамдармен кесілгеніне "күмәні жоқ" делінген. Сол мақалада ол Солтүстік Америкалық Роквелл компаниясының демеушілігімен өткен экспедицияның құрамында болғаны, оған астронавт Эдгар Митчелл жетекшілік еткені, Дмитрий Ребиков, психолог Грег Литтл, антрополог Р. Седрик Леонард және "Эдгар Кейс қорынан" бірнеше экстрасенс қатысқандығы айтылған. Олардың барлығы формацияны жеке зерттегенін және кем дегенде кейбір жерлерде бірнеше көлденең қабаттан тұратын блоктарды көргендерін мәлімдейді. Дегенмен, шөгінді тау жыныстарының жүйелі түрде жарылуы салдарынан бірнеше қабатты блоктар табиғи түрде пайда болуы мүмкін, мұнда шөгінді тау жыныстарының бірнеше қабаттары бірінің үстіне бірі орналасқан. Мұны Тасманияның Тасман түбегіндегі Eaglehawk Neck-те ашылған мозаикалық плиткасының мысалынан көруге болады. Оның "1421: Қытай Американы ашқан жыл" атты даулы кітабында және оған қоса шыққан "1421: Қытай Американы ашқан жыл?" құжаттық фильмінде, әуесқой тарихшы Гавин Мензис, 1421 жылы қытай адмиралы Чжэн Хэ флоты жер шарын айналып жүрген кезде Биминиде тоқтағанын айтты. Мензиспін айтуынша, адмирал Чжоу Вэннің басқаруындағы флоттың жартысы Бимини маңындағы дауылда қалған, жағажай тастары мен кемелердің балластынан Бимини жолын салған, бұл зардап шеккен джонкаларды құрғаққа шығарып, жөндеуге арналған теміржол болған.