1768 ж. шарт: Ұлыбритания мен Ирокездер арасындағы келісім. Огайо өзенімен шекара белгіленіп, Кентукки және Батыс Вирджиния аймақтары британдық тәжге өткен.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Ұлыбритания мен ирокез халқы арасындағы шарт
1784 жылғы шарт
Treaty between Great Britain and the Iroquois people
the 1784 treaty
Форт-Стенвикс шарты – 1768 жылы Форт-Стенвикс бекінісінде ирокездер мен Ұлыбритания өкілдерінің (Нью-Джерси, Вирджиния және Пенсильваниядан келген келіссөзшілермен бірге) арасында қол қойылған шарт. Бұл шарт Сэр Уильям Джонсон, оның орынбасары Джордж Кроган және ирокездердің өкілдері арасында жүргізілді. Шарт Огайо өзені бойымен өтетін меншік шекарасын белгіледі, соның нәтижесінде Вирджиния колониясының Кентукки бөлігі Британдық тәжге, ал қазіргі Батыс Вирджинияның көп бөлігі берілді. Шарт сондай-ақ ирокездер мен Пенн отбасы арасындағы жер дауындарын шешті; Пенсильванияда американдық отаршылар сатып алған жерлер «Жаңа сатып алу» деп аталды.
The Treaty of Fort Stanwix was a treaty signed between representatives from the Iroquois and Great Britain (accompanied by negotiators from New Jersey, Virginia and Pennsylvania) in 1768 at Fort Stanwix. It was negotiated between Sir William Johnson, his deputy George Croghan, and representatives of the Iroquois. The treaty established a Line of Property following the Ohio River that ceded the Kentucky portion of the Virginia Colony to the British Crown, as well as most of what is now West Virginia. The treaty also settled land claims between the Iroquois and the Penn family; the lands thereby acquired by American colonists in Pennsylvania were known as the New Purchase.
Келісім
Конференцияның мақсаты 1763 жылғы Корольдік жарлығында белгіленген үндістердің жерлері мен Он үш колония арасындағы шекара сызығын түзету болды. Британ үкіметі жаңа шекара сызығы американдық отаршылар мен үндістер арасындағы кең таралған зорлық-зомбылықты тоқтатуға көмектеседі деп үміттенді. Үндістер жаңа, тұрақты шекараның отаршылдардың жерлеріне енуіне бөгет жасайтынына үміттенді. Соңғы келісім 5 қарашада қол қойылды, онда Алты ұлттың әрқайсынан бір өкіл, сондай-ақ Нью-Джерси, Вирджиния және Пенсильвания колонияларының өкілдері мен Джонсон қатысты. Осы жерде болған үндістердің тайпалары 10 460 фунт 7 шиллинг 3 пенни стерлинг сомасында сыйлықтар мен ақша алды, бұл британдық тәждің үндістерге жасаған ең ірі төлемі болды. Келісімде бұрынғы Аллегейлер жарлығының (Огайо және жағалау суайдырғыштары арасындағы бөлініс) батысқа қарай кеңейтілген Мүліктік сызық белгіленді. Сызық Форт Питт маңынан өтіп, Огайо өзені бойымен Теннесси өзеніне дейін созылды, тиімді түрде Вирджиния колониясының Кентукки бөлігін және қазіргі Батыс Вирджинияның көп бөлігін тәжге берді. Британ үкіметі жақында Канахваның оңтүстігі мен батысындағы жерлерге черокилердің иелігін Қатаң еңбек шарты арқылы растады. Форт-Стенвикс келісімдері кезінде британдық келіссөзшілер Алты ұлттың Кентуккидің көп бөлігіне формалды талаптарды сақтап отырғанын біліп, таң қалды, олар оны қарастыруға қосуды қалады. Сонымен қатар, шаунилер бұл келісімге келіспеді, 1774 жылғы Кемп-Шарлотта келісіміне дейін Аллегейлер мен Огайо арасындағы Вирджинияның отарларын даулады. Нью-Йорктің Алты ұлты бұрын Огайо өзенінің оңтүстік-шығысындағы отарлық құқықтарды 1752 жылғы Логстаун келісімінде мойындағанмен, Теннесси өзеніне дейінгі барлық жерге иелік етуді (басқыншылық арқылы) жалғастырды. Олар бұл аумақты ондаған жылдар бойы аң аулауға арналған жер ретінде сақтап келді. Олар Теннессиді черокилермен және басқа "Оңтүстік" тайпаларымен шекара ретінде қарастырды. 1768 жылғы келіссөздерде осы жерлерді мекендеген үндістердің тайпаларының өкілдері, негізінен шаунилер мен Делавэрлер қатысқанмен, олар қол қойған жоқ және ирокездердің өз отанын сатуда нақты рөлі болған жоқ. Ирокездер Огайо жерлерін босату арқылы Нью-Йорк пен Пенсильвания аймақтарындағы өздерінің аумақтарына қысымды азайтуға үміттенді. Форт-Стенвикс келісімі бейбітшілікті қамтамасыз етпеді, керісінше, Огайо өзені бойындағы үндістер мен американдық отаршылар арасындағы келесі қақтығысқа жағдай жасады, ол Дунмор соғысына әкелді. Келісім сонымен қатар Алты ұлт пен Пенн отбасы, Пенсильванияның меншік иелері арасындағы жер дауларын шешті, онда 1768 жылы сатып алынған жерлер "Жаңа сатып алу" деп аталды. Алайда, қоныстың физикалық шекаралары туралы дауларға байланысты соңғы келісім сызығы тағы бес жыл бойы толық келісілмеді. Пенсильваниядағы Мүліктік сызықтың соңғы бөлігі, штатта "Сатып алу сызығы" деп аталады, 1773 жылы Алты ұлт пен Пенсильвания өкілдері Сускехана өзенінің Батыс тармағы мен Куш-Кушюн сағасының қосылған жерінде, қазіргі Пенсильвания штатының Черри-Три қаласында Каноэ-Плейс деп аталатын жерде кездесіп бекітілді. Батысқа қарай жылжуға ұмтылған американдық қоныс аударушылар мен экономикалық даму мүмкіндіктері инвесторлар мен жер спекулянттарының назарын Аппалачи тауларының батысындағы аймаққа аударды. Қоныс аударушылар мен спекулянттардың талаптарына жауап ретінде отарлық билік ирокездер мен черокилерден жер беруді талап етті. 1770 жылы черокилермен Локхабер келісімі жасалды, онда Қатаң еңбек шартында белгіленген шекаралар түзетілді, черокилер қазіргі Батыс Вирджинияның оңтүстік бөлігін қамтитын сол елдің бір бөлігіне өз талаптарын қайтарып алды.
The purpose of the conference was to adjust the boundary line between Indian lands and the Thirteen Colonies set forth in the Royal Proclamation of 1763. The British government hoped a new boundary line might bring an end to the rampant frontier violence between Native Americans and American colonists. Native Americans hoped a new, permanent line might prevent further encroachment of their lands from the colonists. The final treaty was signed on November 5 with one signatory for each of the Six Nations and in the presence of representatives from the colonies of New Jersey, Virginia and Pennsylvania as well as Johnson. The Native American nations present received gifts and cash totaling £10,460 7s. 3d. sterling, the highest payment ever made from the British Crown to Native Americans. The treaty established a Line of Property which extended the earlier proclamation line of the Alleghenies (the divide between the Ohio and coastal watersheds), much farther to the west. The line ran near Fort Pitt and followed the Ohio River as far as the Tennessee River, effectively ceding the Kentucky portion of the Virginia Colony to the Crown, as well as most of what is now West Virginia. The British government had recently confirmed ownership of the lands south and west of the Kanawha to the Cherokee by the Treaty of Hard Labour. During the Fort Stanwix proceedings, the British negotiators were astonished to learn that the Six Nations still maintained a nominal claim over much of Kentucky, which they wanted to be added into the consideration. In addition, the Shawnee did not agree to this treaty, contesting colonial Virginian settlements between the Alleghenies and Ohio until the 1774 Treaty of Camp Charlotte. Although the Six Nations of New York had previously recognized colonial rights southeast of the Ohio River at the 1752 Treaty of Logstown, they continued to claim ownership (by conquest) over all land as far south as the Tennessee River. They had reserved this territory for decades as a hunting ground. They still considered the Tennessee their boundary with the Cherokee and other "Southern" tribes. Although representatives of the Indian nations who occupied these lands, primarily the Shawnee and Delaware, were present at the negotiations in 1768, they were not signatories and had no real role in the Iroquois' sale of their homeland. The Iroquois hoped that by releasing Ohio lands, they could take pressure off their own home territories in the New York and Pennsylvania areas. Rather than secure peace, the Fort Stanwix treaty helped set the stage for the next round of hostilities between Native Americans and American colonists along the Ohio River, which would culminate in Dunmore's War. The treaty also settled land claims between the Six Nations and the Penn family, the proprietors of Pennsylvania, where the lands acquired in 1768 were referred to as the "New Purchase". Due to disputes about the physical boundaries of the settlement, however, the final treaty line would not be fully agreed upon for another five years. The final portion of the Line of Property in Pennsylvania, called the Purchase line in the State, was fixed in 1773 by representatives from the Six Nations and Pennsylvania who met at a spot called Canoe Place at the confluence of West Branch of the Susquehanna River and Cush Cushion Creek in what is now Cherry Tree, Pennsylvania. American settlers pushing westward and opportunities for economic development turned the attention of investors and land speculators to the area west of the Appalachians. In response to demands by settlers and speculators, colonial authorities sought further land cessions from the Iroquois and Cherokee. The Treaty of Lochaber with the Cherokee followed in 1770, adjusting boundaries established in the Treaty of Hard Labour, whereby the Cherokee withdrew their claim to parts of the same country, encompassing the south part of present day West Virginia.