Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бұрын Буэнавентура өзені, Сан-Буэнавентура өзені немесе Рио-Буэнавентура деп аталған, Роки тауларынан қазіргі АҚШ-тың батыс аймағындағы Ұлы Бекен арқылы Тынық мұхитына дейін ағады деп есептелген. Бұл өзен, хронологиялық тұрғыдан, Батыс Ұлы өзенінің ойлап тапқан бірнеше нұсқаларының соңғысы болды – Роки тауларының батысында Солтүстік Америка үшін Миссисипи өзені Роки тауларының шығысында болғандай. Мақсаты – Оңтүстік Американың төменгі жағындағы Хорн мүйісін айналып өтуден құтылатын, теңізден теңізге дейінгі су жолын табу еді.
The non existent Buenaventura River, alternatively San Buenaventura River or Río Buenaventura, was once believed to run from the Rocky Mountains to the Pacific Ocean through the Great Basin region of what is now the western United States. The river was chronologically the last of several imagined incarnations of an imagined Great River of the West which would be for North America west of the Rockies what the Mississippi River was east of the Rockies. The hopes were to find a waterway from coast to coast, sparing the traveling around Cape Horn at the tip of South America.
Домингуес, Велес де Эскаланте және Миера
1776 жылы францискандық екі миссионер – Атанасио Домингес пен Сильвестр Велес де Эскаланте, Нуэво-Мексикодағы Санта-Фе мен Альта-Калифорниядағы Монтерей арасындағы құрлық жолын табуға тырысты. Олар Домингес-Эскаланте экспедициясы деп белгілі болған он адамнан тұратын экспедицияның құрамына кірді, оның ішінде Бернардо де Миера и Пачеко (Миера) картограф ретінде жұмыс істеді. 13 қыркүйекте олар қазіргі Юта штатында орналасқан, Колорадоның оңтүстікке қарай ағатын саласы – Грин-Риверді кездестіріп, оны католик әулиесі Бонавентураның құрметіне Сан-Буэнавентура деп атады. Сол кезде Буэнавентура өзені туралы ешқандай миф болған жоқ. Домингес пен Велес де Эскалантенің күнделігінде олардың кесіп өткен жерден жоғарыда өзен батысқа қарай аққандығы дұрыс көрсетілген. Олар өзенді кесіп өткенде ол оңтүстік-батысқа қарай ағып, одан әрі солтүстік-батысқа қарай жалғасты. Эскаланте сондай-ақ, Рио-Сан-Клементемен (қазіргі Ақ өзен? – оны да осылай атаған) қосылғаннан кейін Буэнавентура өзені оңтүстікке бұрылғанын дұрыс жазды. Демек, бастапқы Буэнавентура өзені нақты және бүгінде басқа атаумен бар. Уте (Юта) тайпасының бір тармағымен Тимпаногос көлі (әртүрлі жазулар) деп аталатын, қазір "Юта көлі" деп аталатын оңтүстік жағалауда байланыс орнатып, экспедиция оңтүстік-оңтүстік-батысқа қарай жол алды. 29 қыркүйекте олар оңтүстік-оңтүстік-шығыстан ағып келетін өзенге (Севьер өзені) кездейсоқ тап болды және оны кездестірген жерде батысқа бұрылды. Домингес пен Велес де Эскаланте өздерінің күнделігінде осы өзеннің жергілікті атауы олар атаған Буэнавентура өзенімен бір екенін көрсетеді. Олар күмәнданды, себебі егер олай болса, төменгі ағысында өзен жоғары ағысындағыдан әлдеқайда кішірек болар еді, бұл қалыпты үлгіге қайшы келер еді. Олар осы өзенге Сан-Исабель деп ат қойды. Жергілікті тұрғындар оларға ол сол жерден батысқа қарай ағып, көлге (Севьер көліне) және одан әрі ағып кететінін айтты. Севьер көлінің шығару арнасы жоқ, сондықтан жергілікті тұрғындар батысқа қарай ағып жатқан Гумбольдт өзенін меңзеген болуы мүмкін, ол солтүстік-батысқа қарай 150 мильден астам жерде басталады, және зерттеушілер оны дұрыс түсінбеген. Домингес пен Велес де Эскалантенің Грин және Севьер өзендерінің біреу екеніне күмәндануына қарамастан, Миера жасаған карталарда Сан-Исабель өзені көрсетілмеген, ал Буэнавентура солтүстік-шығыс Ютада кездескен жерінен батыс-орталық Ютадағы Севьер көліне дейін оңтүстік-батысқа қарай ағып жатқандай бейнеленген. Испания королі Карл III-ке жолдаған хатында Миера осы аймақта бірнеше миссионерлік бекеттер салуды ұсынды және Буэнавентура немесе Тимпаногос өзені арқылы Тынық мұхитына су жолының мүмкіндігін айтты: Миера өз картасында Ұлы тұзды көлден (GSL) батысқа қарай ағып жатқан өзенді көрсеткен. Миера жергілікті тұрғындар берген GSL-дің дұрыс сипаттамасын жазғанмен, испандықтар олар сипаттаған нәрсе дұрыс емес деп ойлады және "өте тұзды" көлдің сипаттамасын мұхит деп түсіндірді, ал "Тимпаногос көлінен" ағып жатқан өзеннің сипаттамасын, яғни Юта көлі мен Ұлы тұзды көлдің арасында ағып жатқан Иордан өзенін, Тынық мұхитына дейінгі су жолы деп болжады. Буэнавентураны оңтүстік-батысқа қарай көлге ағып бара жатқандай көрсету қатесі алғашқы зерттеушілер мен картографтар, мысалы Александр фон Гумбольдт тарапынан қайталанды, ол 1804 және 1809 жылдары өзінің карталарын дайындау үшін Домингес пен Эскаланте экспедициясының картасын пайдаланды. Зебулон Пайк Гумбольдттың карталарын 1810 жылғы кітабына арналған картаны дайындау үшін қолданды. 1814 жылы Аарон Ароузсмит Буэнавентураның "Лак Сэллге" ағып жатқан картасын жариялады. Картографтар Домингес пен Эскаланте барлаған аумақтың батысына қарай картаға түсіруге тырыспады.
In 1776, two Franciscan missionaries Atanasio Domínguez and Silvestre Vélez de Escalante sought to find a land route between Santa Fe in Nuevo México to Monterey in Alta California. They were part of what has become known as the Domínguez–Escalante expedition, a ten man expedition including Bernardo de Miera y Pacheco (Miera) acting as the cartographer. On September 13, they encountered what is now called the Green River in modern day Utah, a southward flowing tributary of the Colorado and named it San Buenaventura after the catholic saint Bonaventure. At that point in time, there was nothing mythical about the Buenaventura River. Dominguez and Vélez de Escalante's journal correctly notes that above their crossing, the river flowed toward the west. It flowed generally southwest where they crossed it and continued southwest as they traveled in its vicinity. Escalante also correctly recorded that after its junction with the Rio San Clemente (today's White River? – which he also named) the Buenaventura River turned to the south. So, the original Buenaventura River is real and exists today under a different name. After establishing contact with a branch of the Ute (Yutahs) Tribe on the south shore of what they called Lake Timpanogos (various spellings), now called "Utah Lake," the expedition turned south southwest. On September 29, they were surprised to come upon a river (the Sevier River) flowing from the south southeast, and turned toward the west at the point where they encountered it. Dominguez and Vélez de Escalante noted in their journal that the Native American name for this river suggested it was the same river they had named Buenaventura. They expressed doubts it was the same river because had it been so, it was substantially smaller downstream than it had been upstream the opposite of the normal pattern. They named this river the Rio San Ysabel. The Native Americans told them it flowed west from there into a lake (Sevier Lake) and beyond. The Sevier Lake has no outlet, so the indigenes may have been referring to the west flowing Humboldt River, which originates over 150 miles northwest, and were misinterpreted by the explorers. Despite Dominguez and Vélez de Escalante's doubts that the Green and Sevier Rivers were one and the same, the maps Miera produced do not include the Rio San Ysabel and depict the Buenaventura flowing southwest from where they encountered it in northeastern Utah, to the Sevier Lake in west central Utah. In an accompanying note to king Charles III of Spain, Miera recommended building several missions in the area and mentioned the possibility of a water way to the Pacific Ocean, via the Buenaventura or the Timpanogos River: the river Miera depicts on his map as flowing west from the Great Salt Lake (GSL). Although Miera documented a correct description of the GSL given to them by the indigenes the Spanish assumed that what they thought had been described was incorrect and interpreted their description of the "extremely salty" lake as the ocean and assumed that the description of the river flowing from "Lake Timpanogos", which is the Jordan River flowing between Utah Lake and the Great Salt Lake, was of a waterway to the Pacific. The error of depicting the Buenaventura as flowing southwest to a lake was perpetuated by early explorers and cartographers such as Alexander von Humboldt, who used a map from the Dominguez and Escalanté expedition to prepare his maps in 1804 and 1809. Zebulon Pike used Humboldt's maps to prepare his map for his book from 1810. Aaron Arrowsmith in 1814 published a map depicting the Buenaventura flowing to "Lac Sale". These cartographers conservatively did not try to chart the area west of that explored by Dominguez and Escalante.
Тимпаногос және Лос-Монгос өзендері
1819 жылдан бастап карталарда Ұлы тұзды көл мен Севьер көлінен бастау алатын екі өзен белгілене бастады. Солтүстік өзен Миераның Ұлы тұзды көлден Сакраменто өзеніне дейінгі шығуын жалғастырып, "Тимпаногос өзені" деп аталды. 1822 жылы Генри Таннер Ұлы тұзды көлден тағы бір шығатын жерді, "Лос Монгос" өзенін, Орегон штатындағы Рог өзенінің бастауы деп ұсынды. 1825 жылы Джедедия Смит Ұлы тұзды көлдің солтүстігіндегі аймақтарды зерттеді, бірақ "Лос Монгос" өзенін таба алмады. Ол жағалау бойын батысқа және оңтүстікке айналып өту үшін көбірек адамдарды жіберді, бірақ олар "Р. Тимпаногос" өзенін де таба алмады. Дегенмен, бұл ақпарат картографтарға кешігіп жетті, ал 1836 жылы Таннер үш өзеннің бейнелеуін қайталады, бірақ "Р. Тимпаногос" өзенін "Р. С. Сакраменто немесе (немесе) Тимпаногос" деп атады. Сондықтан, 1841 жылы Джон Бидуэлл Роки тауларынан Калифорнияға аттанғанда, оған ағаш ұстасының құралдарын алып, каноэ жасап, Ұлы тұзды көлден Тынық мұхитына теңіз саяхаты жасауға кеңес берілді.
Beginning in 1819, maps began two rivers that arose from the Great Salt Lake and Sevier Lake. The northerly one was that which connected Miera's outlet from the Great Salt Lake to the Sacramento River and was referred to as the "Timpanogos River". In 1822, Henry Tanner posited another outlet from the Great Salt Lake, the "Los Mongos" River that was the source of the Rogue River (Oregon). In 1825, Jedediah Smith, explored areas the north of the GSL, but did not find the Los Mongos. He sent more men to float around the shoreline to the west and south, and they were unsuccessful in finding "R. Timpanogos". However, this information was delayed in reaching cartographers, and in 1836 Tanner repeated the depictions of the three rivers, except he identified the "R. Timpanogos" as "R. S. Sacramento ou (or) Timpanogos". So, when, in 1841, John Bidwell embarked over the Rocky Mountains to California, he was advised to take carpenters tools with them, to build canoes and sail from the GSL to the Pacific.
Буэнавентураның батысын Тынық мұхитқа дейін кеңейту
Көп уақыттан бері Роки тауларынан Тынық мұхитына қарай ағып жатқан өзеннің саяхат және сауда үшін оңай жол болатынына үміт артылған. Бұл арман, ұзақ іздеген Солтүстік-Батыс өткелінің нәтижесі еді. Франсиско Гарсес Альта-Калифорнияның карталарын жасағанда, Сьерра-Неваданың географиясын толық түсінбегендіктен, "Сан-Фелипе" немесе Сан-Хоакин өзенін көрсетті. Бұл өзен, Сьерра тауларының ар жағындағы Ұлы Бекеннен басталып, Сан-Франциско шығанағына немесе оның жанынан құятын сияқты болды. Кейін, Мануэль Августин Маскаро мен Мигель Констансо 1784 жылы Жаңа Испанияның вице-корольдігінің алғашқы картасын жасағанда, "Сан-Фелипе" өзенін Севьер көліне дейін созды. 1820 жылы Сидни Э. Морз осыған ұқсас карта жариялады, онда Сан-Буэнавентура өзені көлге құяды, ал оның батыс шекарасы белгісіз болып көрсетілген. Бұл картада "Буэнавентура мен Франсиско шығанағы арасындағы болжамды өзен, бұл Атлант мұхиты мен Тынық мұхитын байланыстыруы мүмкін" деп жазылған, бірақ ол көлге тікелей қосылмайтын. 1822 жылы J. Finlayson жасаған картада "Рио-Колорадоның бастауына" жақын орналасқан Рио де С. Буэнавентура, батыс шекарасы "белгісіз" тұзды көлге құяды. Осы картада Сан-Филиппе өзені 122 градус батыс бойлықтағы таулар тізбегінен өтеді деп көрсетілген. Генри С. Таннердің 1822 жылғы ықпалды картасында Буэнавентура өзені Солтүстік-Орталық Роки тауларынан Севьер көлі арқылы Монтерей шығанағының оңтүстігіндегі Тынық мұхитына дейін ағатыны көрсетілген. Бұл картада сондай-ақ Тимпаногос көлінен (Юта көлі) екі өзеннің ағатыны көрсетілген: біреуі Сан-Франциско шығанағына (Р. Тимпаногос), екіншісі Орегон штатындағы Порт-Орфордқа (Лос-Монгос өзені), онда Рог өзені Тынық мұхитына құяды. Энтони Финлидің осыған ұқсас картасы 1826 жылы жарияланды. Томас Брэдфордтың 1835 жылғы картасында Тимпаногос көлінің оңтүстік жағынан Сан-Франциско шығанағына (Брэдфорд бұл аймақты "Жаңа Альбион" деп атаған және "Порт сэр Фрэнсис Дрейк" деп белгілеген) ағып жатқан өзен көрсетілген. Рио де Сан-Буэнавентура туралы ешқандай мәлімет жоқ. Джеймс Боуденнің 1844 жылғы картасында "күмәнді" Тимпаногос көлінің оңтүстік-шығыс жағынан айналып өтетін, теңізге шығу мүмкін емес Буэнавентура өзені көрсетілген.
There had long been a hope that a river flowing west from the Rocky Mountains to the Pacific Ocean would provide an easy route for travel and trade. This dream was the descendant of the long sought Northwest Passage. When Francisco Garcés drew his maps of Alta California, he did not understand the nature of the Sierra Nevada, and he drew the "San Felipe" or San Joaquin River originating beyond the Sierras in the Great Basin and flowing to the Pacific Ocean, in or near San Francisco Bay. Then, when Manuel Augustin Mascaro and Miguel Constanso made the first map of the whole Viceroyalty of New Spain (1784), they extended the "San Felipe" almost to the Sevier Lake. A similar map was published in 1820 by Sidney E. Morse showing the Rio de San Buenaventura flowing into a lake, the western limits of which are unknown. This map shows the "Supposed river between the Buenaventura and the Bay of Francisco, which will probably be the communication between the Atlantic and the Pacific" toward this lake, but quite not connecting with it. A map by J. Finlayson (1822) shows a Rio de S. Buenaventura originating near the " source of the Rio Colorado" and emptying into a salt lake the western limits of which "are unknown". This same map indicates that an uncharted Rio de San Filipe crosses a range of mountains at 122 degrees west longitude. Other cartographers began to boldly assert that rivers flowed from Lake Timpanogos and "Lac Salado" to the Pacific Ocean. Henry S. Tanner's influential map of 1822 shows the Buenaventura River flowing from the north central Rockies through the Sevier Lake to the Pacific Ocean south of Monterey Bay. This map also shows two rivers flowing from Lake Timpanogos, (Utah Lake) one to San Francisco Bay (the R. Timpanogos), the other to Port Orford, Oregon (the Los Mongos R.) where the Rogue River enters the Pacific. A similar map by Anthony Finley was published in 1826 A map by Thomas Bradford (1835) shows a river flowing to San Francisco Bay (labeled as "Port Sir Francis Drake" in a region Bradford called "New Albion") from the south end of Lake Timpanogos. There is no reference to Rio de San Buenaventura. An 1844 map by James Bowden shows a landlocked Buenaventura wrapping around the southeast side of a "doubtful" Lake Timpanogos.
Буэнавентураны табу үшін зерттеулер
Ұлы тұзды көлді (ҰТК) алғаш рет 1824 жылы ақ Солтүстік Америкалықтар Джим Бриджер мен Этьен Провост дербес байқап, өте тұзды екенін хабарлады. ҰТК туралы білгеннен кейін зерттеушілер карталардағы Тимпаногос көлін оған теңестіре бастады және Ұлы тұзды және Севьер көлдері сияқты тұзды көлдердің шығару жолы болмайтынын ескермей, Таннер сияқты карталарда уәделенгендей, олардан батысқа қарай Тынық мұхитына ағатын өзендерді табуға тырысты. 1825 жылы Уильям Эшли Грин (Буэнавентура) өзенін Таннер картасында "Тұзды көл" (әдетте Севьер көлі) деп аталған немесе тері саудагерлері күдіктенген Колорадо өзеніне дейін жүзуге тырысты. Ол қазіргі Вайомингтен бастап, Лодордың қауіпті қақпаларынан өткеннен кейін, Desolation Canyon-ға кірмес бұрын саяхатын тоқтатты. Колорадо өзеніне жақындамаса да, Грин өзені оған құятынын қорытындылады және ҰТК-ні байқау үшін Провостты жер үстілік саяхатқа алып жүрді. Эшли тері саудасынан зейнеткерлікке шыққаннан кейін Смитпен серіктестігі Смит және екі жаңа серіктеспен сатып алынды, Смит Буэнавентураны табуға күш салды. 1826 жылы ол Оңтүстік Айдаходан оңтүстікке экспедиция ұйымдастырды, ҰТК-нің оңтүстік-шығыс жағындағы Иордан өзенінің сағасына жеткеннен кейін, Юта көлінің шығыс жағына қарай сапар жасады. Иордан өзенін Юта көлінің шығару арнасы деп танығандықтан, көлді одан әрі зерттемеді. Ол Севьер өзенін солтүстік-шығысқа қарай ағып жатқан жерінде кездестірді және оның Юта көліне қарай ағып жатыр деп болжады, оны Буэнавентура деп қабылдамады және Оңтүстік Калифорнияға қарай жолын жалғастырды. 1827 және 1828 жылдары ол Сьерра-Неваданың батыс беткейін бойлық бақылап өтті, бірақ таудың ішінде өтетін өзенді анықтамады, бірақ Луис Антонио Аргуэлло Сакраменто өзенін "Буэнавентура" деп атағанын естіді. Альберт Галлатиннің (1836) картасы, Смит саяхаттарынан алынған мәліметтерге негізделген, Сакраменто өзенін Буэнавентура деп атады және Тимпаногос көлін ҰТК-мен теңестірді, бірақ екеуін байланыстыруға тырыспады. 1827 жылдың көктемінде Смит қызметіндегі тері саудагері Дэниел Поттс Смит өткен жазда болған жерден төменгі ағыстағы Севьер өзенін кездестірді. Ол өзеннің ағысын жалғастырып, Севьер көлінің тұзды екенін растады, бірақ оны айналып өту үшін шығу тесігін табуға тырыспады. Оның орнына, өзеннің бастауына дейін барлық ағысын бойымен көтерілді. Буэнавентура өзенінің болуы немесе болмауы 1843 жылға дейін даулы мәселе болды, ол кезде Джон Чарльз Фремонт Томас Фицпатрик пен Кит Карсонды барлаушылар ретінде Колумбия өзенінен Калифорнияның Сакраменто қаласына Сьерра-Невада арқылы қауіпті экспедицияға жетекшілік етті. Сол кезде Буэнавентура өзенінің Колорадо/Грин өзенінің бастауынан ағып кетпейтіні аң аулаушылар мен нұсқаушылар арасында жақсы қалыптасқан, бірақ карталар оны және Ұлы тұзды көл аймағынан теңізге қарай ағатын басқа да өзендерді көрсетуді жалғастырды. 1844 жылдың 27 қаңтарында Уолкер өзенінде ол мифтік өзенді тапқанына қысқа уақыт сенді, бірақ бұл қате өлшеудің нәтижесі болды. Екі күннен кейін ол қателігін түсініп, Буэнавентураның жоқ екенін нақты дәлелдеді. Кейінірек Салинас өзенінің Тынық мұхитына құйылатынын, картада Буэнавентураның аузы көрсетілген жерге жақын жерде тапқаннан кейін, Фремонт бұл аңыздың бастауы екенін шешті және оған "Рио Сан Буэнавентура" деген атау берді. Фремонт Ұлы бассейн аймағынан Тынық мұхитқа ешқандай өзен ағып өтпейтінін анықтағаннан кейін, президент Полк оның қорытындысын қабылдауға асықпады. Алайда, АҚШ-тың батысындағы ішкі аумақта шығыстан батысқа қарай су жолы ағып өтпейтіндігі туралы пікір қабылданғаннан кейін, Фремонт және оның қайын атасы және саяси демеушісі сенатор Томас Харт Бентон өздерінің амбицияларын трансконтиненталдық темір жолға бағыттады, ол 1869 жылы Мексика-Америка соғысы (1846-1848) және Американ Азамат соғысынан кейін аяқталды.
The Great Salt Lake (GSL) was first seen and reported as very saline by white North Americans in 1824, apparently independently by Jim Bridger and Etienne Provost. Upon learning of the GSL, explorers began equating Lake Timpanogos on the maps with it and, apparently unaware of the fact that saline lakes such as the Great Salt and Sevier Lakes have no outlets, began efforts to find the rivers flowing from them west to the Pacific as promised by maps such as Tanner's. In 1825, William H. Ashley attempted to float the Green (Buenaventura) River to either what was called "Salt Lake" (actually Sevier Lake) on Tanner's map, or the Colorado River, to which the fur traders suspected it flowed. He started in present day Wyoming, and after passing through the treacherous Gates of Lodore, aborted the trip prior to entering Desolation Canyon. Despite not having gotten close to the Colorado River, he concluded that the Green did empty into it, and continued his exploration by engaging Provost to lead him on an overland excursion to observe the GSL. After Ashley retired from the fur trade his partnership with Smith was bought out by Smith and two new partners, Smith focused on finding the Buenaventura. In 1826, he led an expedition south from southern Idaho, and upon reaching the mouth of the Jordan River on the southeast end of the GSL, traveled south along to the east side of Utah Lake. Since he identified the Jordan River as the outlet of Utah Lake, he did not explore the lake further. He encountered the Sevier River on its northeast flowing stretch, and assuming it continued to flow north to Utah Lake, dismissed it as the possible Buenaventura and continued southwest to Southern California. In 1827 and 1828 he tracked the western flank of the Sierra Nevada in its full length, without registering a river that passed through the range, but he heard the Sacramento River referenced as the "Buenaventura" by Luis Antonio Argüello. A map by Albert Gallatin (1836), based on information from Smith's travels, labels the Sacramento River as the Buenaventura and equated Lake Timpanogos with the GSL, but did not try to connect the two. In the spring of 1827, Daniel Potts, a fur trader in the employ of Smith, encountered the Sevier River downstream from the point Smith had the previous summer. He continued to follow the river downstream to the Sevier Lake, which he confirmed was a saline lake, but did not try to circumvent it to find an outlet. He instead followed the entire course of the river upstream to its head. The Buenaventura River's existence or non existence was a matter of controversy until 1843, when John Charles Frémont, with Thomas Fitzpatrick and Kit Carson as scouts, led a perilous expedition from the Columbia River to Sacramento, California via the Sierra Nevada. By that time the fact that the Buenaventura River did not flow from the headwaters of the Colorado/Green River was well established among the trappers and guides, but maps continued to show it and other rivers flowing from the region of Great Salt Lake to the sea. On January 27, 1844 at Walker River, he briefly believed himself to have found the mythical river, but it was the result of a faulty measurement. Two days later he discovered his mistake and definitively proved that the Buenaventura did not exist. Upon later finding the Salinas River flowed into the Pacific at about the same point the maps depicted the mouth of the Buenaventura, Frémont concluded that it was the source of the legend and applied the name "Rio San Buenaventura" to it. After Frémont established that no rivers flowed across the Great Basin region to the Pacific, President Polk was reluctant to accept his conclusion. However, after the premise was accepted that no east to west waterway flowed across the interior of the western United States, Frémont and his father in law and political sponsor, Senator Thomas Hart Benton, directed their ambitions to a transcontinental railway, which was completed in 1869, after the Mexican–American War of 1846–48 and the American Civil War.