Жоханнесбург тарихы және дамуы

Кіріспе

Жоханнесбург – Оңтүстік Африканың Гаутенг провинциясындағы ірі қала. 1886 жылы Ланглаагте шаруашылығында алтын кенінің ашылуымен денсаулық комитеті басқаратын шағын ауыл ретінде құрылған. Қала халқы жылдам өсіп, 1898 жылы муниципалитет мәртебесіне ие болды. 1928 жылы қала статусын алып, Йоханнесбургті Оңтүстік Африканың ең ірі қаласына айналдырды. 2002 жылы тағы он муниципалитетпен бірігіп, Йоханнесбург қалалық муниципалитеті құрылды. Бүгінде ол бүкіл Оңтүстік Африка үшін білім және ойын-сауық орталығы болып табылады. Сонымен қатар, ол Гаутенг провинциясының астанасы.

Тарихқа дейінгі дәуір

Жоханнесбургтің айналасындағы аймақта бастапқыда тас құралдарды қолданған аңшы-жинақшылар қоныстанған. Жоханнесбургтен солтүстікке қарай орналасқан Магалисберг аңғары егіншілікке өте қолайлы болғандықтан, 6 ғасырға қарай осы жерге егіншілер қоныстанды. 13 ғасырға қарай Сотхо-Цвана қалаларының (мысалы, Квененг) және ауылдарының тас қабырғалы қираған қалдықтары бұрынғы Трансваалдың, Йоханнесбург орналасқан аймақтарында шашырап жатыр. Осы орындардың көпшілігі Сотхо-Цвана шахталарының және темір балқыту пештерінің қираған қалдықтарын қамтиды, бұл аймақ еуропалықтар келгенге дейін немесе алтынның табылуына дейін минералды байлығы үшін пайдаланылғанын көрсетеді. Йоханнесбургтегі ең маңызды орын – Мельвилл Коппис, онда темір балқыту пеші орналасқан.

Еуропалық қоныстар мен алтын өндіру

Ұлы көштен кейін Трансваальға еуропалық мал өсірушілер де қоныстана бастады. Олардың кейбіреулері кейін Йоханнесбург қаласына айналатын жерді мекендеуге бейімделді. Әрбір бургерге (азаматқа) кемінде бір шаруашылық бөлінді, оның ауданы 1500 моргерн немесе шамамен 3100 акр болатын. Витватерсрандта алтынның алғашқы табылуы 1884 жылғы маусымда Ян Геррит Бантжес жасаған, ол Vogelstruisfontein фермасында тапқан. Кейін танымал болған басқа фермаларға Ланглагте, Турффонтейн, Дорнфонтейн және Браамфонтейн кірді. Джордж Харрисон 1886 жылғы ақпанда Ланглагте фермасында алтынның негізгі қабатының шығыңқы бөлігін тапқан адам ретінде танылады. 1886 жылғы 12 мамырда Харрисон мен оның серігі Джордж Уокер Ланглагте фермасының иесі Г.С. Оустуйзенмен келісімге келді. Екі күннен кейін полковник Игнатиус Феррейра Турффонтейндегі лагерін қазба жұмыстарымен айналысатындар үшін орталық ретінде құруға кірісті. Лоуренс Гелденхуйс Турффонтейндегі негізгі қабатты тапты, ал Генри Нурс оны Дорнфонтейнде анықтады. Карл фон Брандис аймақтың кен комиссары болып тағайындалды. 1886 жылғы 8 қарашада кен комиссарына оның міндеттерін орындауға көмектесу үшін қазба жұмыскерлерінен комиссия сайланды. Алғашқы кен өндіру жұмыстары негізгі қабаттың бойымен және оның жанында шоғырландырылды. Бастапқыда қазба жұмыскерлері салыстырмалы түрде аз жабдықпен өздері жұмыс істей алды. Шахталар тереңдеген сайын, оларға қосымша жұмысшылар мен техника қажет болды. Африкалықтардан біліктілігі жоқ жұмысты орындау үшін жұмысқа алынды. Машиналар Еуропадан әкелінді, ал оларды іске қосу үшін отын табу қажет болды. Шығыс Рандтағы Спрингс және Боксбургте көмірдің табылуы, сондай-ақ кен орнынан алтын кен орындарына және Йоханнесбургке дейін Рандтағы бу трамвайының салынуы өнеркәсіптің алғашқы жылдарында өсуіне көмектесті. Біраз уақыттан кейін теміржол да жағалаудан келді: 1892 жылғы қыркүйекте Кейп теміржолы Рандқа жетті. Екі жылдан кейін Луренсу Маркестен (қазіргі Мапуту) Республикаға келіп, келесі жылы Дурбаннан үшінші бағыт ашылды. 1890 жылы МакАртур Форесттің цианидтеу әдісі терең қабаттардан алынған өңдеуге қиын кенді өңдеу мәселесін сәтті шешті. Көп ұзамай жеке қазба жұмыскерлерінің Йоханнесбургте алтын өндіруге лайықты емес екені анық болды. Байлықты тек терең шахталар арқылы және қажетті техникалық білімі бар капиталға мұқтаж компаниялар арқылы ғана қалпына келтіруге болады. Жеке меншіктер тез арада шағын кен өндіруші топтарға біріктірілді. Кіші кен өндіруші топтардың бірігуі кең таралған құбылысқа айналды және 1895 жылға қарай сахнада шектеулі сандағы ірі монополиялық компаниялар басымдық танытты. Бұл компаниялар: Wernher Beit Eckstein тобы, Consolidated Goldfields, J.B. Robinson тобы, S. Neumann тобы, Albu тобы, A. Goerz тобы, Anglo French тобы және Lewis Marks тобы болды. Олардың ішінде Сесил Джон Родстың Consolidated Goldfields компаниясы ең маңыздысы болды. 1893 жылы Йоханнесбургте алғашқы қор биржасы ашылды. Сол кезден бастап бүгінгі күнге дейін Йоханнесбург Оңтүстік Африка қор биржасының және елдің қаржылық орталығы болып табылады. Йоханнесбург қор биржасы қазіргі уақытта Сантон қаласында орналасқан. Оңтүстік Африка Республикасы 1898 жылы 27,5 пайыз үлесімен әлемдегі ең ірі алтын өндіруші ел болды.

After the Great Trek European pastoralists also started settling in the Transvaal. Some of them chose to farm where Johannesburg was to rise later. Each burgher (citizen) was entitled to at least one farm, measuring 1500 morgen or about 3100 acres. The first recorded discovery of gold on the Witwatersrand was made by Jan Gerrit Bantjes in June 1884, on the farm Vogelstruisfontein. Other farms to become famous later included Langlaagte, Turffontein, Doornfontein and Braamfontein. George Harrison is today credited as the man who discovered an outcrop of the Main Reef of gold on the farm Langlaagte in February 1886. On 12 May 1886 Harrison and his partner, George Walker, entered into a prospecting agreement with the owner of Langlaagte, one G. C. Oosthuizen. Two days later Colonel Ignatius Ferreira staked out his camp on Turffontein to serve as a centre for diggers. Louwrens Geldenhuys found the Main Reef on Turffontein and Henry Nourse located it on Doornfontein. Carl von Brandis was appointed as the mining commissioner for the area. On 8 November 1886 a diggers' committee was elected to assist the mining commissioner in the execution of his duties. The earliest mining activities were concentrated along and adjacent to the outcrops of the main reef. Initially the diggers could perform the work themselves, using relatively little equipment. As the pits grew deeper, they needed additional labourers and machinery. Black Africans were recruited to perform the unskilled work. Machinery had to be imported from Europe and fuel had to be found to power the machinery. The discovery of coal on the far east Rand at Springs and Boksburg, as well as the construction of the Rand Steam Tram from the colliery to the gold fields and into Johannesburg facilitated the growth of the industry in its early years. Soon, too, the railway arrived from the coast: in September 1892 the Cape railway reached the Rand. Two years later the line from Lourenço Marques (now Maputo) arrived in the Republic and a third route was opened from Durban the next year. In 1890 the MacArthur Forrest cyanidation process successfully overcame the problems of treating the refractory ore from deeper levels. It soon became apparent that individual diggers were not equal to the task of mining gold in Johannesburg. Wealth could only be recovered by means of deep shaft working and by capital intensive companies having the necessary technical skills. Individual claims were soon joined into small mining groups. The amalgamation of smaller mining groups became a common occurrence and by 1895 the scene was dominated by a limited number of large monopolistic companies. These companies were: the Wernher Beit Eckstein group, Consolidated Goldfields, the J B Robinson group, the S. Neumann group, the Albu group, the A Goerz group, the Anglo French group and the Lewis Marks group. Of these, Cecil John Rhodes's Consolidated Goldfields was the most important. In 1893 Johannesburg's first stock exchange was opened. From then until today Johannesburg has been the seat of the South African stock exchange and the country's financial heartland. The Johannesburg Stock Exchange is presently in Sandton, Johannesburg. The Zuid Afrikaansche Republic became the single biggest gold producer in the world, with a contribution of 27,5 percent in 1898.

Қаланың құрылуы

Жаңадан пайда болған Йоханнесбург қаласы шығысында Доорнфонтейн, батысында Браамфонтейн және оңтүстігінде Турфонтейн шаруашылықтары арасында орналасқан, шаруашылықтарды шолу кезінде ескерілмеген "uitvalgrond" деп аталатын үшбұрышты Ранджеслагте кеңістігіне салынды. Елді мекенге Zuid Afrikaansche Republiek (ZAR) республикасының екі шенеунігі, Christiaan Johannes Joubert және Johannes Rissik есімдері берілді, олар екеуі де жерді зерттеу және картографиялау саласында жұмыс істеді. Екеуі де ортақ есімдерін біріктіріп, "бург" деген сөзді қосты, ол архаикалық африкаанс тілінде "бекітілген қала" деген мағынаны білдіреді. 1887 жылдың басында тұрғындар үкіметке аймақ үшін қалалық кеңес құру туралы өтініш білдірді. Нәтижесінде, 1887 жылдың қараша айында денсаулық сақтау комитетін құру туралы жарлық шығарылды. Оның аумағы "Маршалл Таун және Феррейра Тауны деп аталатын учаскелерді қоса алғанда, Йоханнесбург жері" деп белгіленді. Комитеттің өкілеттігі базар алаңынан үш миль радиусқа дейін созылды. Кен инспекторы мен аудандық дәрігер комитеттің экс-официал мүшелері болды. Комитеттің құзыретіне жататын аумақ бес округке бөлінуге тиіс болды. Әр округ бір комитет мүшесін сайлай алатын болды. Барлық ересек ер адамдарға дауыс беру құқығы берілді. 1890 жылы алты округ жарияланды, олардың әрқайсысы екі комитет мүшесін сайлауға құқылы болды. Тек 1897 жылы үкімет 1897 жылғы 9-шы заңға сәйкес Йоханнесбург үшін қалалық кеңеске рұқсат берді. Заңға сәйкес, аумақ 12 округке бөлінді. Әр округ екі қалалық кеңесшіні сайлай алатын болды, олардың біреуі ZAR азаматы болуы керек еді. Жохан Зульч де Вильерс 1897 жылдың қазан айында Йоханнесбургтің тұңғыш мэрі болды. Рыссик көшесіндегі пошта ғимараты 1897 жылы салынды, оның жобасын архитектор Ситце Виерда жасады. Пошта ғимараты бір кезде Йоханнесбургтегі ең биік ғимарат болды. 1978 жылы пошта ғимараты ұлттық ескерткіш ретінде танылды және 1996 жылға дейін жұмыс істеді, содан кейін Оңтүстік Африка поштасы ғимаратты тастап кетті. 2009 жылы ескерткіш өртенгеннен зардап шекті. Ескі қалалық әкімшілік Рыссик көшесіндегі пошта ғимаратының қарамағысында орналасқан.

The fledgling town of Johannesburg was laid out on a triangular wedge of "uitvalgrond" (area excluded when the farms were surveyed) named Randjeslaagte, situated between the farms Doornfontein to the east, Braamfontein to the west and Turffontein to the south. The settlement was named after two officials of the Zuid Afrikaansche Republiek (ZAR), Christiaan Johannes Joubert and Johannes Rissik, who both worked in land surveying and mapping. The two men combined the name they shared, adding 'burg', the archaic Afrikaans word for 'fortified city'. Early in 1887 the inhabitants started petitioning the government to proclaim a town council for the area. Eventually in November 1887 a proclamation was issued instituting a health committee. Its area was defined as "the place Johannesburg, including the stands known as Marshall Town and Ferreira's Town". The committee's authority extended for a radius of three miles from the market square. The mining commissioner and the district surgeon were to be ex officio members of the committee. The area of the committee's jurisdiction was to be divided into five wards. Each ward could elect one committee member. All adult male inhabitants had the vote. In 1890 six wards were proclaimed, each ward being entitled to elect two committee members. It was only in 1897 that the government approved, in terms of Act 9 of 1897, a town council for Johannesburg. In terms of the Act the area was divided into 12 wards. Each ward could elect two town councillors, one of which had to be a citizen of the ZAR. Johan Zulch de Villiers became the first mayor of Johannesburg in October 1897. The Rissik Street Post Office was built in 1897, having been designed by the architect Sytze Wierda. The Post Office was at one time the tallest building in Johannesburg. The Post Office became a national monument in 1978, and it remained in operation until 1996 when the South African Post Office vacated the building. The monument was gutted by a fire in 2009. The old City Hall is opposite the Post Office in Rissik Street.

Алтынға құштарлық

Жан Геррит Бантжестің Йоханнесбургте алтын тапқаннан кейін он жыл ішінде, Оңтүстік Африка Республикасының осы бөлігіне байлық іздеп 100 000-ға жуық адам келді. Шағын қалалардағы жалықтырудан қашқан отарлаушылар, Натальдың қант плантацияларынан келген үндістерге қосылды. Кейп аймағының аралас нәсілді тұрғындары мен қытай дүкен иелері, қала өмірінің қарқынды өмірін сезінуге құштар африкалықтармен араласты. Америка мен Австралияның алтын және күміс кендерінен, Еуропаның көмір және қалайы кендерінен келген шеберлер мен кеншілер, Кимберлидің шахталарында өнер білгендермен бірге, вагондармен келді. Шығыс Еуропа мен Ресейден еркіндік пен жұмыс іздеп, Африкаға бағыт алған еврейлер оңтүстікке бет бұрды. Кен басқармаларының меңгерушілері мен бизнесмендер, заңгерлер мен инженерлер, білімі мен тәжірибесі мол, байланыстары бар, өздерінің шеберліктеріне сенімді және көбінесе мақтанғанымен, өркендеген Йоханнесбург қаласында және риф бойындағы жаңа кен орындарында жұмысқа орналасты. Бұған қоса, пәлешілер мен авантюристтер, алаяқтар мен құмар ойыншылар да болды. 1890 жылғы қаңтарда Денсаулық комитеті қалада алғашқы халық санауын жүргізді. Олар Йоханнесбургте 26 303 тұрғын бар екенін анықтады. 13 820 ғимарат болды, оның 772-сі дүкендер мен сауда орындары, ал 261-і қонақүйлер мен барлар еді. Төмендегі маңырап жатқан аудандар тіркелді: Буйсенс, Фордсбург, Ланглагте, Браамфонтейн, Окленд Парк, Маршалл Таун, Феррейра Таун, Проспект және Джепп Таун. Сонымен қатар, Кули орны және Велдтсхоендорп болды, соңғысы Голланд азаматтарының құрастырған шатыр қаласы еді. 1896 жылғы қаңтарда тағы бір халық санауы жүргізілді. Онда Йоханнесбургте 102 078 тұрғын бар екені анықталды, оның 61 292-сі Маркет-сквердің үш шақырымдық радиусы ішінде, ал 40 786-сы сыртында тұрды. 50 907 еуропалық немесе ақ нәсілді, 952 малай, 4 807 азиялық, 2 879 аралас немесе басқа нәсілді және 42 533 жергілікті тұрғын болды, оның 14 195-і үш шақырымдық радиуста, ал 28 838-і сыртында тұрды. Еуропада туған 24 489 ақ нәсілді адамның 12 389-ы Англия мен Уэльстен, 997-сі Ирландиядан және 2 879-ы Шотландиядан келген. Африкада туған 24 500 еуропалықтың 6 205-і Трансваальде, ал 15 162-сі Кейп колониясында дүниеге келген. Жаңа маңырап жатқан аудандар: Клипфонтейн, Форест Таун, Хиллброу, Береа, Йеовилл, Беллвью, Хоутон, Вредедорп, Паарл'с Хуп, Робинсон, Офиртон, Ла Рошель, Розеттенвилл, Клиппривиерсберг, Сити және Субурбан, Дорнфонтейн, Бертрамс, Лоренцвилл және Троевилл. Бұған қоса, малай лагері, Брикфилдс, Кули және Кафир орны да тіркелді. Клиптаун – Йоханнесбургтің ең көне қара нәсілді тұрғын ауданы. Ол алғаш рет 1891 жылы Клипспруйт фермасының бір бөлігі болған жерге жоспарланған.

Within ten years of the discovery of gold in Johannesburg by Jan Gerrit Bantjes, 100 000 people flocked to this part of the Zuid Afrikaansche Republic in search of riches. Colonials, escaping the boredom of small town life, joined Indians trekking from the sugar fields of Natal. Cape Coloureds and Chinese shopkeepers mixed with Africans, eager to experience the fast pace of urban life. Artisans and miners from the gold and silver fields of the Americas and Australia, from coal and tin mines of Europe, joined the wagon loads of men who had learnt their craft in the pits of Kimberley. Jews in search of freedom and employment, headed south to Africa from Eastern Europe and Russia. Mine managers and businessmen, solicitors and engineers, men with skills, education and contacts, confident of their expertise and frequently arrogant in their manner, took up positions in the burgeoning city of Johannesburg and in the new mines along the reef. In addition there were the pimps and adventurers, crooks and philanderers. In January 1890 the Health Committee conducted its first census of the town. They found that Johannesburg had 26 303 inhabitants. There were 13 820 buildings, of which 772 were shops and stores and 261 hotels and bars. The following suburbs were recorded: Booysens, Fordsburg, Langlaagte, Braamfontein, Auckland Park, Marshall's Town, Ferreira's Town, Prospect and Jeppe's Town. There was also a Coolie Location and a Veldtschoendorp, the latter being a shanty town occupied by Dutch citizens of the ZAR. Another census was conducted in January 1896. It was recorded that Johannesburg then had 102 078 inhabitants, of whom 61 292 lived within the three mile radius of Market Square and 40 786 outside. There were 50 907 Europeans or Whites, 952 Malays, 4 807 Asiatics, 2 879 mixed or other races and 42 533 Natives of whom 14 195 lived within the three mile radius and 28 838 outside. Of the 24 489 Whites born in Europe, 12 389 were from England and Wales, 997 from Ireland and 2 879 from Scotland. Of the 24 500 Europeans born in Africa, 6 205 were born in the Transvaal and 15 162 in the Cape Colony. New suburbs included: Klipfontein, Forest Town, Hillbrow, Berea, Yeoville, Bellevue, Houghton, Vrededorp, Paarl's Hoop, Robinson, Ophirton, La Rochelle, Rosettenville, Klipriviersberg, City & Suburban, Doornfontein, Bertrams, Lorentzville and Troyeville. It was also recorded that there was a Malay Camp, Brickfields, a Coolie Location and a Kafir Location. Kliptown is the oldest Black residential district of Johannesburg and was first laid out in 1891 on land which formed part of Klipspruit farm.

Қоғам

Бастапқыда қала сыныптық және, аздап, нәсілдік белгілер бойынша кеңістікте бөлініп өтті. Джулиус Джеппе мен оның серігі Льюис Питер Форд Турфонтейн шаруашылығының бір бөлігін сатып алды. Олар екі қалашықты жоспарлап, оларды Фордсбург және Джеппстаун деп атады. Екеуі де Майн Рифтің бойында орналасқан. Фордсбургтегі учаскелер 1887 жылдың мамыр айында аукционға шығарылды, бірақ топырақ батпақты болғандықтан бағалар өте төмен болды. Соның салдарынан жұмысшы табының ақ отбасылары Джеппстаунға қоныстанды, ал Фордсбургте фабрикалар, барлар мен "кафирлерге арналған асханалар" пайда болды. Джеппстаунның солтүстігінде Доорнфонтейн орналасқан, ол кезде ол "жақсы" қалашық ретінде танымал болды, онда кәсіби және саудагерлер тұрды. Сол жерде көптеген еврейлер де тұрды. Олардың балалары мектепке барды. Йоханнесбургтегі алғашқы ағылшын тіліндегі мектепті "Киелі Отбасы" қарындастары ашты. 1887 жылы олар Фокс-стритте мектеп ашты, бірақ ол тез өсіп, Доорнфонтейннің жанындағы Энд-стриттегі үлкен ғимаратқа көшуге мәжбүр болды. Доорнфонтейннің батысында Брамфонтейн орналасқан, онда отбасысы бар ақ жұмысшылар мен жалғызбасты ақ ер адамдар тұрды. Соның нәтижесінде көптеген жерсіз, голланд тілінде сөйлейтін ZAR азаматтары осы жерге қоныстанды және кірпіш жасауды бастады. Олар сондай-ақ шатырларын да тікті. Көп ұзамай бұл аймақ Брикфилдс немесе Велдсхоендорп деп аталды. Біраз уақыттан кейін басқа жұмысшы кедейлер, "малайлар, кулилер және кафирлер" де сол жерге қоныстанды. Ақ жұмысшы табын қаралардан ажыратуға тырысқан үкімет азаматтар, үндістер, аралас нәсілділер және африкалықтар үшін жаңа қала маңындағы аудандарды жоспарлады, бірақ аймақ көпұлтақты болып қала берді. Үкімет азаматтарды ақ емес тұрғындардан ажырату үшін тағы бір әрекет жасады, оларға Вредедорп деп аталатын жаңа қала маңындағы жерді жалға алуға рұқсат берді. Қала маңындағы учаскелер ақтарға ашық болды, олар ай сайын екі шиллинг пен алты пенске жалға алуға мүмкіндік алды. Көптеген ақтар осы ұсынысты қабылдады, содан кейін учаскелерді үндістерге айына бес шиллингке жалға берді. Шахталардағы өмір жағдайы қиын және жаттық болды, әсіресе үлкен лагерьлерде тұратын африкалықтар үшін. Олар қыста суық, тығыз, азық-түлік жеткіліксіз және өкпе ауруларының кең таралуымен көзге түсетін жатақханаларда орналастырылды. Ақ шахтерлер басқаша өмір сүрді, бірақ олардың жағдайы да аса жайлы болған жоқ. Алтын іздеу үшін елге келген шетелдіктердің (Уитландтар деп аталды) саны артқан сайын, үкімет 1890 жылы олардың елді оңай басып алуы мүмкін екенін түсінді. Шешім – Екінші Халық Кеңесін құру болды. Екі жыл бойы азаматтығын алған Уитландтарға Екінші Халық Кеңесіне кандидаттарды сайлау құқығы берілді. Сонымен қатар, республикалық мемлекеттік аппарат негізінен мал шаруашылығымен айналысатын ауылдық қауымның қажеттіліктерін қанағаттандыруға бағытталған және қарқынды дамып келе жатқан индустриалды мемлекетті басқаруға қабілетсіз болды. Көтеріліс уақыты жетті. Йоханнесбургте реформа комитеті құрылды, ал Кейп колониясының премьер-министрі Сесил Джон Родс Леандер Старр Джеймсонның республикаға батыстан шабуыл жасауын ұйымдастырды. Джеймсонның шабуылы сәтсіз аяқталып, барлық кінәлілер тұтқындалды. Родс премьер-министр лауазымынан кетуге мәжбүр болды. Содан кейін британдық колониялық хатшысы Жозеф Чемберлен Уитландтардың франшиза үшін күресін қолдады. Ол өзінің империалистік серігі Альфред Милнерді Оңтүстік Африкадағы британдық комиссары етіп тағайындады. Келісімге қол жеткізілмеді және ақырында 1899 жылдың 11 қазанында Ұлыбритания мен Zuid Afrikaansche Republiek арасында соғыс басталды.

From the start the city segregated itself spatially in terms of class and, to a lesser extent, race. Julius Jeppe and his partner, Lewis Peter Ford, bought a portion of the farm Turffontein. They had two townships surveyed and called them Fordsburg and Jeppestown. Both were next to the mines along the Main Reef. The stands in Fordsburg were auctioned is May 1887, but the prices were very low because the soil was marshy. The result was that white working class families settled in Jeppestown and in Fordsburg factories, bars and "kafir eating houses" sprang up. Just north of Jeppestown is Doornfontein, then known as a 'classy' suburb, where professional and commercial men lived. Many Jews lived there as well. Their children attended school. The first English language school in Johannesburg was started by the Holy Family Sisters. In 1887 they opened a school in Fox Street, but it grew so fast that they had to move to bigger premises in End Street, next to Doornfontein. To the west of Doornfontein was Braamfontein, where white wage earners with families and single white men lived. The result was that many landless Dutch speaking burghers (citizens) of the ZAR settled on the property and started making bricks. They also erected their shacks there. Soon the area was known either as Brickfields or Veldschoendorp. Soon other working poor, "Malays, Coolies and Kaffirs" also settled there. The government, who sought to differentiate the white working class from the black, laid out new suburbs for the Burghers, Indians, Coloureds and Africans, but the whole area simply stayed multiracial. The government made another effort to separate the burghers from the non whites by allowing them to become tenants in the newer suburb called Vrededorp. The suburbs was opened to white who could acquire the stands on leasehold for a mere two shillings and sixpence a month. Many whites took up the offer and then sublet the stands to Indians for five shillings a month. On the mines living conditions were harsh and alienating, particularly for the Africans who lived in large compounds. They were placed in bunk houses, which were overcrowded and cold in winter, where food was tedious and not abundant and where pulmonary disease was rife. White miners lived differently, though not in overwhelming comfort. As more and more foreigners (called Uitlanders) arrived in the country to dig for gold, the government realized as early as 1890 that these Uitlanders could easily gain control of the country. The solution was to create a Second Volksraad. Uitlanders who had been naturalized for two years were granted the right to vote for candidates for the Second Volksraad. Then too the republican machinery of state was primarily geared to meeting the needs of a pastoral agricultural community and it did not have the skills to administer a rapidly growing industrial state. The time was ripe for rebellion. In Johannesburg a Reform Committee was formed, while Cecil John Rhodes, the prime minister of the Cape Colony, arranged for Leander Starr Jameson to invade the republic from the west. The Jameson Raid was a failure and all the culprits were arrested. Rhodes had to resign as prime minister. Afterwards the British Colonial Secretary, Joseph Chamberlain, took up the cause of the Uitlanders in their fight for the franchise. He appointed fellow imperialist, Alfred Milner, as British Commissioner in South Africa. No settlement could be reached and eventually, on 11 October 1899, war broke out between Great Britain and the Zuid Afrikaansche Republiek.

Ұшу

1899 жылдың мамырында соғыс шын мәнінде бола бастады. Бірінші болып орта және жоғары топтағы отбасылардың әйелдері мен балалары кетіп жатты. Маусым айында ақшахташылар да оларға қосылды. Қалалық экономикадағы дүкеншілер мен басқа жұмыскерлерге жұмыс берушілері айдың соңында олардың қызметтеріне қажеттілік болмайтынын хабарлады. Мамыр мен қазанның ортасы аралығында шамамен 100 000 ақ адамдар ауданды тастап кетті. Соғыс басталғанда қалада бар болғаны 10 000-ға жуық ақ адам қалды. Осы үлкен санды адамдарды, сондай-ақ 100 000-нан астам басқа ұлт өкілдерін тасымалдау өте қиын міндет еді. Бастапқыда үшінші сыныптағы жолаушылар ғана көмір, мал немесе африкалықтарды тасымалдауға арналған вагондарға мінгізілді. Бірақ қазанның ортасында тіпті бірінші сынып жолаушылары да жағалауға көмір вагондарында саяхаттауға разы болды. Джон Сидни Марвик Натал колониясының Туа бітушілер ісі жөніндегі хатшысының департаментінде мемлекеттік қызметкер болып жұмыс істеді. 1896 жылы ол Йоханнесбургке ауыстырылып, Зулуландтағы Туа бітушілер агенті болып тағайындалды. Ол он жеті ғана жаста еді. Оның міндеті Витватерсрандтағы кендерде жұмыс істейтін зулуларды бақылау болды. 1897 жылы ғана Зулуланд пен Натальдан 20 615 зулу Йоханнесбургтегі паспорт кеңсесінде тіркелді. 1899 жылдың қыркүйек айының соңына қарай Йоханнесбургте шамамен 5 000 зулу қалып қойды. Марвик оларға Наталға қайта оралуға рұқсат алды. Олар шекараға дейін жаяу жүріп, Йоханнесбургтен 150 шақырымдай қашықтықта орналасқан Волксруст қаласына жетуі керек еді. Шеру 6 қазанда басталды. 11 қазанда олар Стендертон қаласына жетті, онда Марвик буарлардың британдықтарға ультиматум жібергенін және оның сол күні сағат бес кезде аяқталатынын білді. Буарлардың отряды, шамамен 8 000 адамнан тұратын, Стендертон мен Волксруст арасындағы Сандспруитке жиналды. Марвик генерал Жубертті Сандспруитте кездесуге баруға аттанды, бірақ буар күштері Волксрустке жеткенін анықтады. 12 қазанда зулулар Сандспруитке үш шақырымдай жетті. Сол түні қатты жаңбыр жауды. Көптеген зулулар суықтан қатты зардап шекті. Келесі күні олар Волксрустке жетті. Олар генерал Жуберттің қасынан өтіп бара жатқанда оған амандасты, содан кейін Натал шекарасын кесті. Өкінішке орай, пойыз жоқ еді, сондықтан зулулар Наталға шабуыл жасап жатқан буар отрядының артынан қалды. Марвик пен оның зулуларына ақыры жол берілді және олар 1899 жылдың 14 қазанында Ньюкаслға жетті, осылай шалқар сапар аяқталды. Кейбіреулері Зулуландқа жаяу жүрсе, ал басқалары Дурбанға пойызға отырды.

By May 1899 it began to look as though war was a real possibility. First to leave were the wives and children of middle and upper class families. By June white miners joined the flight. Shop assistants and others in the urban economy were notified by their employers that their services would not be required after the end of the month. Between May and mid October nearly 100,000 white people fled the district. Thus, at the onset of war, there were only about 10,000 whites in the city. The task of transporting this number of people — as well as the more than 100,000 non whites who left — was an enormous one. At first only third class passengers were consigned to trucks which normally carried coal, livestock or Africans. By the middle of October even first class passengers were quite happy to travel in coal trucks to the coast. John Sidney Marwick was a civil servant in the employ of the Department of the Secretary for Native Affairs in the colony of Natal. In 1896 he was transferred to Johannesburg and appointed as Native Agent for Zululand. He was only twenty years old. His function was to look after the Zulu men working in the mines on the Witwatersrand. In 1897 alone, 20,615 Zulus from Zululand and Natal had registered at the pass office in Johannesburg. By the end of September 1899 some 5,000 Zulus were stranded in Johannesburg and Marwick obtained permission for them to walk back to Natal. They were to walk to the border at Volksrust, some 150 miles from Johannesburg. The march started on 6 October. On 11 October they reached the town of Standerton, where Marwick learnt that the Boers had delivered an ultimatum to the British and it would expire at five o'clock that afternoon. The Boer commandos, numbering some 8,000 men, had been assembling at Sandspruit on the road between Standerton and Volksrust. Marwick rode ahead to see General Joubert at Sandspruit, but found that the Boer forces had advanced to Volksrust. On 12 October the Zulus marched to within three miles of Sandspruit. That night a heavy downpour of rain came on. A large number of natives were suffering severely from exposure. The next day they reached Volksrust. They saluted General Joubert as they marched past him and then crossed the border into Natal. Unfortunately there were no trains available and the Zulus landed up behind some Boer commandos invading Natal. Marwick and his Zulus were eventually allowed through and they reached Newcastle on 14 October 1899, when the long march home ended. Some walked to Zululand, while others boarded trains for Durban.

Кен орындарын жабу

1899 жылғы 4 қыркүйекте мемлекеттік прокурор Ян Смуц үкіметке жолдаған хатында соғыс жағдайында кендердің ең маңызды боларын мәлімдеді. Егер оларды ашық ұстап тұру мүмкін болса, олар ақшаның маңызды көзіне айналар еді. Олардың жұмыс істеуін қамтамасыз ету үшін материалдық жарақтармен және жұмыспен қамтамасыз ету қажет болды, бұл өз кезегінде, тіпті британдықтар болса да, барлық қызметкерлерді қалуға ынталандыру қажеттігін білдірді. Кейбір кендер ақ нәсілді жұмысшыларға қызмет ету үшін сыйлық ұсынды. Кейбір босатылған африкалықтар тәртіпсіздікке және тонауға көшті. Осылайша, Робинзон Диптен келген қара нәсілділер Офиртондағы қытай дүкендерін тонады. 8 қазан күні Вредедорпқа жақын жердегі "пуза" дүкенінде оқ атылып, дүкендер тоналды. Кейбір шетелдіктер тұтқындалып, мемлекетке қарсы қызмет жасады деген айып тағылды, мысалы, "Трансвааль көшбасшысының" жанкешті редакторы Р.Дж. Пакман. Басқалары, мысалы, бірінші ирланд бригадасын басқарған ирланд-американдық Джон Блейк, буар әскеріне қосылды. Батырлығымен танымал скандинавиялық корпус Магерсфонтейн шайқасында дерлік құрылысқа ұшырады. Виконт Вильбоа Мареуил француздық шағын жасағын құрды.

Боерлер тұсында Йоборг

Қыркүйек айының соңында үкімет «Руст-эн-Орд» (Тыныштық пен тәртіп) комиссиясын тағайындады. Оның құрамына Д. Е. Шутте (полиция комиссары), доктор Ф. Э. Т. Краузе (бас прокурор), Дж. Л. ван дер Мерве (кен комиссары) және Н. П. ван ден Берг (бас магистрат) кірді. Бүкіл Витватерсранд үшін жаңа полиция күші құрылды. Оның басшысы – голландиялық армияның бұрынғы офицері капитан де Корте болды. Жоханнесбург соғыстың алғашқы сегіз айында салыстырмалы түрде аз зардап шекті. Әрине, қызметтер бұзылды, тапшылықтар болды, сонымен қатар қорқыныш, шиеленіс және жалықтыру сезімі болды. Қазанның ортасына қарай үкімет үш кен орнын – Робинсон, Бонанза және Феррейра Тереңдігін иемденіп, жұмыс істей бастады. Мемлекеттік кен инженерінің міндетін атқарушы Ж. Х. Мунник Робинсон кен орнының басқарушысы болып тағайындалды. Қарашада олар Роза Тереңдігін де қосты. Бірнеше басқа кен орындарына өздерінің басқаруымен жұмыс істеуге рұқсат берілді. Олар – Феррейра, Виллидж-Майн-Риф, Веммер, Йоханнесбург Пионер және Вурчестер кен орындары. Кейіннен Ланглагте Тереңдігі, Король Тереңдігі және Гелденхус иелігі қосылды. Кен орындарында 12 000-нан 13 000-ға дейін қара нәсілді адам қалған деп есептеледі. 1900 жылдың 10 қазанынан 30 сәуіріне дейін кен орындарынан шамамен 1 710 549 фунт стерлингке бағаланған алтын табылды. Мамыр айында тағы 240 000 фунт стерлинг алынды. Жұмыс шығындары шамамен 630 000 фунт стерлинг болды, оның үштен екісі ғана төленді. Үкіметке түскен пайда 1,5 миллион фунт стерлингке жетті, бұл сол уақытқа дейінгі соғыс шығындарын жабуға жеткілікті болды. Бурлар үшін Бегбидің қару-жарақ фабрикасы да пайдалы болды. Томас Бегби және компаниясы, Йоханнесбургтің оңтүстігіндегі Сити және Субурбан кенішінің жанында орналасқан құю зауыты, соғыс басталғаннан кейін екі күн өткен соң үкімет тарапынан реквизицияланды. 1900 жылдың 24 сәуірінде Бегбидің зауытында үлкен жарылыс болды. Билік алдында тұрған маңызды мәселе – бұл апат па, әлде саботаж ба екендігі болды. Бірнеше адам тұтқындалды, күдік британдық агенттердің жұмысы болды, бірақ ештеңе дәлелденбеді. Жарылысқа себеп болғандардың қауіпсіздік шараларын сақтамауы немесе жанында темекі шегуі мүмкін еді. Жарылыстан кейін Шутте Витватерсрандтың арнайы коменданты лауазымынан алынып, оның орнына доктор Краузе тағайындалды. 1900 жылдың 3 мамырында Лорд Робертс Блумфонтейннен шығып, Преторияға қарай жорығын жалғастырды. Трансваалда ағылшындар келгенге дейін алтын кендерін жою туралы көп әңгіме болды. Мемлекеттік кен инженері Мунник және бұрынғы судья Антони Кок әлбетте қатысты. Британдық әскери барлау қызметі Ян Сматс пен Ф. В. Рейц те қатысқан деп ойлады. Мамыр айының ортасында Кок, команданың басында, Рейцтен келген хатпен Йоханнесбургке келді, онда оған кендерді жою тапсырылған. Краузе оған кен орындарына кіруге рұқсат бермеді. 29 мамырда Краузе Кокты тұтқындап, Преторияға жіберді. Лорд Робертс 29 мамырда Ваал өзенінен өтіп, 30 мамырда Гермистонға жетті. Сол күні таңертең оның өкілдері қалаға кіріп, оның берілуін талап етті.

In late September the government appointed a Rust en Orde (Peace and Order) commission. It consisted of D. E. Schutte (the peacetime commissioner of police), Dr F. E. T. Krause (the head public prosecutor) J. L. van der Merwe (the mining commissioner) and N. P. van den Berg (the head landdrost [magistrate]). A new police force was established for the whole Witwatersrand. Its leader was Captain de Korte, a former officer in the Dutch army. Johannesburg was relatively unaffected by the first eight months of the war. There were of course disrupted services, shortages and a certain amount of fear, tension and boredom. By mid October the government had taken over and begun to work three mines: the Robinson, the Bonanza and the Ferreira Deep. J. H. Munnik, the acting state mining engineer, was appointed manager of the Robinson mine. In November they added the Rose Deep as well. Several other mines were allowed to operate under their own management. These were Ferreira, Village Main Reef, the Wemmer, the Johannesburg Pioneer and the Worcester. Later Langlaagte Deep, Crown Deep, Geldenhuis Estate were added. It is thought that between 12,000 and 13,000 blacks remained on the mines. From 10 October to 30 April 1900 gold valued at an estimated £1,710,549 was won from the mines. In May another £240,000 was taken. Working expenses were put at about £630,000 of which only two thirds was paid. The profit accruing to the government was £1,5 million, enough to cover war expenses up to that point in time. Also of use to the Boers was Begbie's armaments factory. Thomas Begbie & Company, a foundry situated near the City and Suburban mine just south of Johannesburg, was commandeered by the government two days after the war had begun. On 24 April 1900 there was a huge explosion at Begbie's factory. The critical question facing the authorities was whether it was an accident or sabotage. Several arrests were made, the suspicion being that it was the work of British agents, but nothing was proved. The carelessness of men filling shells or smoking cigarettes nearby, could not be excluded. As a result of the explosion Schutte was removed as special commandant of the Witwatersrand and Dr Krause was appointed in his stead. On 3 May 1900 Lord Roberts left Bloemfontein and resumed his march to Pretoria. In the Transvaal there was much talk about a conspiracy to destroy the gold mines before the British arrived. Munnik, the state mining engineer, and ex judge Antonie Kock were certainly involved. British military intelligence thought Jan Smuts and F. W. Reitz were also involved. In mid May Kock, at the head of a commando, arrived in Johannesburg with a letter from Reitz instructing him to destroy the mines. Krause refused him access to any mines. On 29 May Krause arrested Kock and had him sent to Pretoria. Lord Roberts crossed the Vaal River on 29 May and reached Germiston on 30 May. On that morning his representatives entered the town to demand its surrender.

1900 жылдың 31 мамырынан кейін

Лорд Робертстің жасаған алғашқы қадамдарының бірі – Йоханнесбургке Императорлық үкімет муниципалитетін жариялау болды. Полковник Колин Маккензи әскери губернатор болып тағайындалды. Ол Рэндке қайта оралуға ниет білдірген мыңдаған бұрынғы қызметкерлермен айналысты. 1900 жылдың 25 қазанында Трансвааль аннексияланды. 1901 жылдың мамыр айында Лорд Альфред Милнер Трансваальдің әкімшісі болып тағайындалды. Ол 1901 жылғы №16 муниципалды жарлықты шығарды, осыған орай қалаға 18 мүшеден тұратын муниципалды кеңес берілді, олардың барлығы тағайындалды. 1903 жылдың желтоқсанында олардың орнына 30 кеңесшіден тұратын толық сайланған қалалық кеңес құрылды. Муниципалды шекаралар орталық аумақтың алты мильдік радиусына дейін, кен өндіруге арналған учаскелерді және қаланың шеткі аудандары дамуы мүмкін барлық бос жерлерді қамту үшін кеңейтілді. 1902 жылғы 13-ші жарлық қаланың әкімшілік шекарасын 79 шаршы мильге дейін кеңейтті. Йоханнесбургтегі британдық концлагерь туралы өте аз мәлімет белгілі. Ол 1887 жылы құрылған және әлі күнге дейін сол жерде орналасқан Turffontein Turf Club жерінде салынған. Концлагерде қайтыс болғандар көп жылдар өткен соң Суидерорд қалашығының орналасқан жеріндегі зиратта жерленген. Координаттары: 26°16.357'S, 28°01.638'E. Бұл орын әлі де бар, бірақ ол қоршаумен қоршалған және қақпалары жабық. Екінші дүниежүзілік соғыстың басында зиратта вандализм орын алып, нәтижесінде қабір тастары ескерткішпен ауыстырылды. Ескерткіш жеті қабірдің пішінде жасалған. 1957 жылдың 10 қазанында орнатылған бір мәрмәр тақташада 1957 жылдың наурыз айында вандализмге ұшыраған мәрмәр тақташаның орнына қойылғандығы көрсетілген. Тағы бір жазуда концлагерде қайтыс болған 716 адам осы зиратта жерленгендігі айтылған. 1902 жылы Лорд Милнер Трансваальде екі жоғарғы сот құру туралы жарлық шығарды. Витватерсранд алтын кендерін қамтамасыз етуге арналған сот бастапқыда Витватерсранд аудандық соты деп аталды. Кейін ол Трансвааль жоғары соты деп аталды. Соттың ашылуы 1902 жылдың 20 мамырына жоспарланғанымен, Жоғарғы сот ғимараты тек 1910 жылы пайдалануға берілді. Сот кіреберісінің үстіндегі витражды терезеде Трансвааль колониясының соңғы қалған гербі бейнеленген. Сот Притчард көшесінде, Круис көшесінің қарсы бетінде орналасқан. 1910 жылы Одақ құрылғаннан кейін сот Оңтүстік Африка Жоғарғы сотының Витватерсранд жергілікті бөлімі деп аталды. Қазіргі уақытта (2016) ол Оңтүстік Африка Жоғарғы соты, Гаутенг жергілікті бөлімі, Йоханнесбург деп аталады.

One of the first steps taken by Lord Roberts was to declare an Imperial Government Municipality for Johannesburg. Colonel Colin MacKenzie was an appointed as its Military Governor. He had to deal with thousands of previous employees wanting to return to the Rand. On 25 October 1900 the Transvaal was annexed. Lord Alfred Milner was appointed Administrator of the Transvaal in May 1901. He issued the Municipal Proclamation No.16 of 1901 whereby the town was granted a municipal council of 18 members, all nominated. In December 1903 they were replaced by a wholly elected town council consisting of 30 councilors. Municipal boundaries were extended to embrace, within a six mile radius of the central area, mining properties and all vacant land of which the suburbs of the town were likely to develop. Proclamation 13 of 1902 extended the boundaries of the town's jurisdiction to 79 square miles. Very little is known about the British concentration camp in Turffontein Johannesburg. It was apparently constructed on the site of the Turffontein Turf Club, which was started in 1887 and still exists at the same place. Those who died at the concentration camp were buried at a cemetery where the suburb Suideroord was laid out many years later. The location is 26°16.357'S, 28°01.638'E. The site still exists, but it is surrounded by palisade fencing and the gates are securely locked. The cemetery was vandalized at the beginning of the Second World War, with the result that the gravestones were replaced by a memorial. The memorial is in the shape of seven coffins. One marble slab, erected on 10 October 1957, records that it replaced a marble slab that had also been vandalized in March 1957. Another records that 716 persons who had died in the concentration camp, were buried in that cemetery. In 1902 Lord Milner also issued a proclamation establishing two supreme courts in the Transvaal. The one intended to serve the Witwatersrand gold fields was initially called the Witwatersrand District Court. Later it was called the Transvaal High Court. Although the opening of the court was anticipated for 20 May 1902, the High Court building was only inaugurated in 1910. The stained glass window above the court entrance contains the only remaining coat of arms of the Transvaal Colony. The court is situated in Pritchard Street, opposite Kruis Street. After Union in 1910, the court was called the Witwatersrand Local Division of the Supreme Court of South Africa. At present (2016) it is called the High Court of South Africa Gauteng Local Division, Johannesburg.

Колониалды Трансвал

1904 жылдың сәуір айында Брикфилдс шатырлы ауданында жұқпалы оба қаупі туды. Қалалық кеңес осы аумақты бұзып, өртеп жіберуге шешім қабылдады. Осыған дейін онда тұратын африкалықтардың көпшілігі қаладан алысқа, Клипспруитке (кейін Пимвилл деп аталды) көшірілді, онда кеңес темір казармалар мен бірнеше үшбұрышты лашықтар тұрғызды. Қалғандары өздеріне шатырлар салды. Басқа нәсілдік топтарды балама тұрғынмен қамтамасыз ету ескерілмеді. Өрт сөндіру бригадасы Брикфилдстегі 1600 шатыр мен дүкенді, сондай-ақ үнді ғибадатханасын өртеп жіберді. Осы апаттан бір егеуқұйрық шығып, дереу атып өлтірілді. Содан кейін бұл аумақ Ньютаун болып қайта құрылды, онда жаңа базар салынды. Мохандас Карамчанд Ганди 1893 жылы Преториядағы бірнеше үнді саудагерлерінің заңдық өкілі болу үшін Оңтүстік Африкаға келді. Ол Натальға көшіп, Натальдық Үндістан Конгресін құруға белсенділік танытты. 1902 жылы ол Трансвааль колониясындағы үндістердің құқықтарымен айналысты. Ол Йоханнесбургте жеке заң фирмасын ашты. 1910 жылы оның қолдаушылары оған ашрам ашу үшін жер берді, ол Толстой фермасы деп аталды және орыс романисі мен философы Лев Толстойдың идеяларына арналды, Йоханнесбургтің сыртында, ол сатьяграханың (бейбіт қарсылықтың) келесі кезегінің орталығына айналды. 1913 жылы Ганди мен 2000 үнді ер және әйел заңға бағынбай, Натальдан Трансваальға қарай шеру ұйымдастырды. Ол тұтқындалып, түрмеге қамалды. Ақырында ол генерал Сматспен келісімге келді, нәтижесінде Оңтүстік Африка Парламенті 1914 жылғы Үндістерге көмек көрсету туралы заңды қабылдады. Ол Оңтүстік Африкадағы жұмысын аяқтады деп есептеп, 1915 жылы Үндістанға оралды. Ол Махатма деген құрметті атаққа ие болды. Софиатаун бастапқыда Ватерваль фермасының бір бөлігі болған. 1897 жылы кәсіпкер Герман Тобианский Йоханнесбургтің батысына шамамен төрт мильдей жерде орналасқан ферманың 237 акр жерін сатып алды. 1903 жылы ол жердің бір бөлігін жалға берілетін қалашық ретінде қарастырып, шамамен 1700 кішкентай учаскеге бөлді. Қалашық Тобианскийдің әйелі Софияның құрметіне аталды, ал кейбір көшелерге оның балалары Тоби, Герти, Берта және Викторияның есімдері берілді. Софиатаунда қара нәсілділер жер сатып ала бастады. Барлық алтын кендері қайта ашылды және Рэндлордтар Йоханнесбургке оралды. Алғашқы сарай Парктаунда емес, Доорнфонтейнге қарап тұрған төбеде салынды. Ол "Истингтон" деп аталды және 1902 жылы Джон Доуэлл Эллис үшін салынды. Біраз уақыттан кейін олар Парктаундағы сарайларын да салуға кірісті. Алғашқылардың бірі "Солтүстікке қарай" болды. Ол Герберт Бейкердің жобалауымен Сэр Джон және Леди Джози Дейл Лейс үшін 21 Рокридж жолында салынды. Қаржылық қиындықтарға тап болғанда, оны Джордж Альбу басқарды. Қазіргі меншік иесі - Витватерсранд университеті. Үйді өнеркәсіптік революция кезінде танымал болған дайын бөлшектерден емес, шеберлер мен тас қалаушылар салған. Үйде минестрель галереясы және Джульетта балкондары сияқты әдемі романтикалық ерекшеліктер бар. 1909 жылы Робинсон және Корольдік кендерін қоса алғанда, жеті кен орнының бірігуінен құрылған Crown Mines Limited көп жылдар бойы әлемдегі ең ірі алтын өндіруші болды. Ол 1977 жылға дейін кен өндіруді жалғастырды. Йоханнесбургтің Рэнд клубы - Оңтүстік Африкадағы Йоханнесбург қаласында 1887 жылдың қазан айында құрылған ең көне жеке мүшелер клубы. Қазіргі үшінші клуб үйінің жоспары 1902 жылы қағазға түсірілді және оның құрылысы 1904 жылы архитекторлар Лек және Эмлидің эдвардиандық нео-барокко стилінде аяқталды. Лорд Альфред Милнер 1905 жылдың 2 сәуірінде Оңтүстік Африкадан кетіп, оның орнын Сельборн графы биледі. 1906 жылдың қаңтарында Ұлыбританиядағы Либералдық партия жалпы сайлауда жеңіске жетіп, Трансваальге жауапты үкімет беруді шешті. 1907 жылы сайлау өткізіліп, генерал Луи Бота Трансваальдің премьер-министрі болды. Әр түрлі діни ұйымдар да өздерінің ғибадатханаларын салып жатты. Синагог Президент көшесінде, ал баптистер шіркеуінің ғимараты Плейн көшесінде болды. Орталық конгрегациялық шіркеу Бри көшесінде орналасқан. Харрисон және Комиссар көшелерінің бұрышында орналасқан Стандарт банк ғимараты 1908 жылы аяқталды. Ол Лондонның сәнді аудандарында танымал болған Боз-артистік стильде салынған. Қалалық кеңес алғашқы онжылдықта ұсынған қоғамдық ыңғайлылықтардың арасында 1909 жылы ашылған Эллис Парк бассейні болды. 1904 жылы Йоханнесбургтің халқы 13,027 ақ және 78,106 ...

In April 1904 there was a bubonic plague scare in the shanty town area of Brickfields. The town council decided to condemn the area and burn it down. Beforehand most of the Africans living there were moved far out of town to Klipspruit (later called Pimville), where the council had erected iron barracks and a few triangular hutments. The rest of them had to build their own shacks. No provision was made for the alternative accommodation of other racial groups. The fire brigade then set the 1600 shacks and shop, plus an Indian temple, in Brickfields alight. Out of this holocaust there emerged one rat that was promptly shot. Thereafter the area was redeveloped as Newtown where a new market was built. Mohandas Karamchand Gandhi, a qualified English barrister, came to southern Africa in 1893 to act as legal representative of some Indian traders in Pretoria. He moved to Natal, where he was instrumental in forming the Natal Indian Congress. In 1902 he concerned himself with the rights of Indians in the Transvaal Colony. He opened his own firm of attorneys (solicitors) in Johannesburg. In 1910 his supporters gave him the use of land to open an ashram, named Tolstoy Farm and dedicated to the ideas of the Russian novelist and philosopher Leo Tolstoy, outside Johannesburg, which was to become the centre of the next phase of satyagraha (nonviolent resistance). In 1913 Gandhi and 2,000 Indian men and women flouted the law and marched from Natal into the Transvaal. He was arrested and jailed. Eventually he reached agreement with General Smuts, resulting in the South African Parliament passing the Indian Relief Act of 1914. He regarded his work in South Africa as done and returned to India in 1915. He acquired the honorific title Mahatma. Sophiatown was originally part of the farm Waterval. In 1897 the speculator Hermann Tobiansky acquired a 237 acre portion of the farm, which was situated about four miles or so west of the centre of Johannesburg. In 1903 he had some of the land surveyed as leasehold township, divided into almost 1700 small stands. The township was named after Tobiansky's wife, Sophia, and some of the streets were named after his children Toby, Gerty, Bertha and Victoria. Blacks started acquiring land in Sophiatown. All the gold mines reopened and the Randlords returned to Johannesburg. The first mansion to be built was not in Parktown, but on the hill overlooking Doornfontein suburb. It was called "Eastington" and was built in 1902 for John Dowell Ellis. Soon they started building their Parktown mansions as well. One of the first to be built was "Northwards". It was designed by Herbert Baker and built at 21 Rockridge Road for Sir John and Lady Josie Dale Lace. When they fell on hard times it was taken over by George Albu. The present owner is the University of the Witwatersrand. The house was built by specialist craftsmen and masons rather than from manufactured parts which had become popular during the Industrial Revolution. The house possesses some beautiful romantic features like a minstrel gallery and Juliette balconies. Crown Mines Limited, which was founded in 1909 by the combination of seven mining properties, including the Robinson Mine and the Crown Mine, was for many years the biggest producer of gold in the world. It continued mining until 1977. The Rand Club of Johannesburg is the oldest private members' club in Johannesburg, South Africa, and founded in October 1887. The plan for the current, third, clubhouse was put on paper in 1902 and its construction was finished in 1904 on the design by architects Leck & Emley in the Edwardian neo baroque style. Lord Alfred Milner left South Africa on 2 April 1905 and was succeeded as High Commissioner by the Earl of Selbourne. In January 1906 the Liberal Party in the United Kingdom won the general election and decided to grant the Transvaal responsible government. An election was held in 1907 and General Louis Botha became the Prime Minister of the Transvaal. The various religious organisations were also building their houses of worship. The synagogue was in President street, while the Baptist Church building was in Plein Street. The Central Congregational Church was in Bree Street. The Standard Bank building at the corner of Harrison and Commissioner Streets was completed in 1908. It was built in the Beaux Arts Style, then popular in fashionable areas of London. Among the public amenities provided by the town council in the first decade was the Ellis Park swimming pool, which opened in 1909. The population of Johannesburg increased from 13,027 whites and 78,106 non whites in 1904 to 24,708 whites and 189,912 non whites in 1910. In the same period the value of gold produced increased from £15 million to £33 million. In 1909 a National Convention was attended by the four self governing British colonies in South Africa, namely Cape of Good Hope, Natal, Transvaal and Orange River, to consider closer cooperation. The result was that the British Parliament passed the South Africa Act, 1909 and the said colonies became the Union of South Africa with effect from 31 May 1910.

1910 жылдан 1919 жылға дейін

Оңтүстік Африка Одағының конституциясы жоғары орталықтандырылған Вестминстер үлгісіндегі одақты қамтамасыз етті, оны шектеулі өкілеттіктерге ие бағынышты провинциялық кеңестер өзгертіп, толықтырды. 1912 жылы Трансвааль провинциялық кеңесі провинциядағы жергілікті басқару мекемелерін бақылауға бағытталған бірқатар жарлықтарды бекітті. Олардың ішінде Жергілікті басқару туралы жарлық (No. 9, 1912), Жергілікті билік органдарының салымын есептеу туралы жарлық (No. 6, 1912) және Мүниципалдық сайлаулар туралы жарлық (No. 8, 1912) бар. «Cyferfontien» No. 2 шаруашылығының бір бөлігі, 1875 жылғы 31 наурыздағы актімен Герт Питер Йоханнес Лабусхагнеге берілді, ол Йоханнесбург округінде орналасқан. 1905 жылы «Александра» деп аталатын бөлігі «Александра Тауншип» ЖШС-не берілді, ал «Александра» атауы король Эдуард VII-нің әйеліне тиесілі болды. Бұл жерде 388 учаске, 2 саябақ және алаңнан тұратын қалашық салынды, сондай-ақ көшелер де болды. Ол ақ адамдардың тұруына арналған, бірақ учаскелер сатылмады және 1912 жылы қалашық компаниясы, беру актісінің әдемі тілін пайдалана отырып, қалашықтағы мүліктерді «туған жергілікті немесе түсті терілі адамға сатуға, жалға беруге немесе басқаша беруге болмайды, егер азиялық «туған жергілікті немесе түсті терілі адам» терминдеріне кірмесе» деп шешім қабылдады. Әдетте африкалықтар белгілі бір аумақтардан тыс жерді сатып ала алмаса да, бұл тыйым 1913 жылғы No. 27 Заң күшіне енгенге дейін құрылған қалашықтарға қатысты қолданылмайды, сондықтан «Александра Тауншип» ЖШС-і қара нәсілді адамдарға учаскелерді сатуға құқылы болды. Осылайша, қара нәсілді адамдар «Александра» қалашығындағы учаскелерді сатып алғанда жерге еркін иелік ету құқығына ие болды. 1936 жылы, аймақтағы халық саны шамамен 16 753 адамды құраған кезде, 2525 учаске сатылды, олардың көбісі. Йоханнесбургте жұмысшы табының тұрғын үйлері шектеулі болғанымен, қалада тұруға ниеттенген жұмысшылардың саны қолжетімді тұрғын үйлерден әлдеқайда асып, жұмысшылардың үйлеріне қарағанда қымбат бақшаларды артық көреді. 1913 жылғы «Туған жергіліктілердің жер туралы заңы» сияқты сегрегациялық заңдар Оңтүстік Африканың 10%-дан азын қара «қорықтары» деп белгіледі және қорықтардан тыс жерді қара нәсілділерге сатуға немесе жалға беруге тыйым салды, африкалықтардың қалаларға қол жеткізуін шектеуге тырысты және бүкіл елде африкалықтардың жер иелігіне тиімді тосқауыл қойды. Алайда, Йоханнесбургтің өсіп келе жатқан өндірістік секторының жұмыс күшіне деген қажеттілігі, әсіресе Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін, индустрияландырудың күшеюі африкалық жұмыс күшін қажет еткен кезде, Йоханнесбург қалалық әкімдігі ұлттық саясатты елемеді және осы өсіп келе жатқан қалалық шұңқырларда нәсілдік араласуға жол берді. Африкалық жұмысшыларға қалаларда тұру құқығын беру үшін жұмыс берушілер арқылы алынатын муниципалдық босату сертификаттары жүйесі болды. Алайда, жұмыс берушілердің құжаттарды толтыруға көңіл бөлмеуі африкалықтардың көпшілігінің қалада заңсыз тұрғанын білдірді. Йоханнесбург қалалық ғимараты 1914 жылы «Hawkey and McKinley» құрылыс компаниясымен салынды. Ғимараттың жоспары 1910 жылы жасалып, құрылысы 1913 жылы басталып, 1914 жылы аяқталды. Стилі Эдвард бароккосы ретінде сипатталады, онда ионикалық бағаналары бар портик және жартылай күмбезді кіреберісі бар мұнара бар, ол нео-Ренессанс ретінде сипатталады. Өнер коллекционері және тау-кен магнаты Лайонел Филлипстің әйелі Флоренс Филлипс күйеуі берген қаражатты пайдаланып, Йоханнесбург өнер галереясы үшін алғашқы коллекцияны құрды. Сәулетші сэр Эдвин Лютиенс 1910 жылы Оңтүстік Африкаға келіп, жерді зерттеді және дизайнды бастады, Флоренс Филлипс леди қаладан арнайы салынған мұражай үшін қаржы жинады. Галерея Лютиенстің Бояу өнер стилінде салынған алғашқы қоғамдық ғимараты болуы мүмкін. Ол оңтүстікке қарайтын кіреберісі бар, бірақ сәулетшінің жобаларына сәйкес аяқталмады. Ол 1915 жылы, Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін, салтанатсыз түрде жұртшылыққа ашылды. 1919 жылы муниципалитет Софиатаун қалашығының жанында тағы бір жергілікті ауданды салды. Ол Батыс жергілікті қалашығы деп аталды және муниципалитетке тиесілі және басқарылатын болды.

The constitution of the Union of South Africa provided for a highly centralized Westminster type union, modified by subservient provincial councils with limited powers. In 1912 the Transvaal Provincial Council approved a number of ordinances to control local government institutions in the province. These included the Local Government Ordinance (no. 9 of 1912), the Local Authorities Rating Ordinance (no. 6 of 1912) and the Municipal Elections Ordinance (no. 8 of 1912). There was a portion of the quitrent farm "Cyferfontien" No. 2 in the District of Johannesburg, transferred to Gert Pieter Johannes Labuschagne by deed dated 31 March 1875. In 1905 the portion known as Alexandra was transferred to Alexandra Township Ltd., the name "Alexandra" being that of King Edward VII's wife. On the property a township was laid out consisting of 388 lots, 2 parks and a square, in addition to streets. It was intended for occupation by white persons, but the lots were not sold and in 1912 the township company decided that properties in the township, to use the elegant language of the deed of transfer, "shall not be sold, leased or otherwise disposed of excepting to a native or person of colour, provided that an Asiatic shall not be included in the terms 'native or person of colour'." Although ordinarily an African could not purchase land outside certain scheduled areas, this prohibition did not apply in regard to a township established prior to the commencement of Act No 27 of 1913, and it was therefore lawful for Alexandra Township Ltd to sell lots to black persons. And thus black persons acquired the precious right of freehold title to land when they purchased lots in Alexandra Township. There were 2525 lots, nearly all of which had been sold in 1936 when the population in the area was about 16753. While a limited amount working class housing existed within Johannesburg, the number of workers wanting to live in the city far exceeded the housing that was available and actually preferred the more expensive slum yards than the workers' compounds. Segregationist laws like the Natives' Land Act of 1913, which defined less than 10% of South Africa as black "reserves" and prohibited the sale or lease of land to blacks outside of the reserves, sought to restrict Africans from access to cities and effectively prevented Africans from land ownership throughout the country. However, the labor needs of Johannesburg's growing manufacturing sector, especially in the wake of World War I, when increased industrialization also increased the need for African labor, meant that the Johannesburg municipal government ignored national policy and allowed racial mixing in these growing urban slums to occur. A municipal system of exemption certificates obtained through employers did exist to grant African workers the right to live in urban areas. However, disregard on the part of the employer's for filling out the paperwork meant that most Africans resided in the city illegally. Johannesburg City Hall was constructed in 1914 by the Hawkey and McKinley construction company. The plan for the building was drawn in 1910 and construction was started in 1913 and finished in 1914. The style is described as Edwardian Baroque with a portico of Ionic columns and tower with a half dome entrance described as neo Renaissance. Florence Phillips, an art collector and the wife of mining magnate Lionel Phillips, established the first collection for the Johannesburg Art Gallery using funds donated by her husband. The architect, Sir Edwin Lutyens, came to South Africa in 1910 to examine the site and begin the designs, after Lady Florence Phillips had secured funding from the city for a purpose built museum. The gallery was possibly Luytens's first public building in the Beaux Arts style. It was built with a south facing entrance, but was not completed according to the architect's designs. It was opened to the public, without ceremony, in 1915, just after the start of the First World War. In 1919 the municipality laid out another native location next to the Sophiatown township. It was called Western Native Township and was owned and controlled by the municipality.

1920 жылдан 1929 жылға дейін

1921 жылдың соңында Витватерсранд шахтерлері ереуілге шықты. Бір кезде олар Йоханнесбургтің Фордсбург және Джеппе қалаларындағы аудандарды басып алды. Көтеріліс Ранд көтерілісі деп те белгілі болды. 1922 жылдың 1 наурызында Йоханнесбургтегі Университет колледжі Витватерсранд университеті ретінде қосылғаннан кейін толыққанды университет мәртебесіне ие болды. Йоханнесбург муниципалитеті жаңа мекемеге Брамфонтейннің солтүстік-батысындағы Милнер паркіндегі жерді кампусы ретінде сыйлады, ал құрылысы сол жылы 4 қазанда басталды. 1925 жылы Уэльс принці Орталық блокты (ішінде Ұлы зал бар) ашты. "Рэнд су басқармасының қосымша сумен жабдықтау (жеке) туралы" заң 1914 жылдың маусымында Одақ Парламентімен қабылданды. Бұл заң басқармаға Ваал өзенінің артық суын жыл сайын жинап, Витватерсрандты күніне 20 миллион галлон сумен қамтамасыз ету құқығын берді. Веринингтен төменгі бөгет құрылысы үшін 1,250,000 фунт стерлинг көлемінде несие тартылды. Ол тек 1923 жылы аяқталды. 1926 жылы Трансваль провинциялық кеңесі 1912 жылғы Жергілікті өзін-өзі басқару туралы жарлықты күштен шығарып, 1926 жылғы №11 Жергілікті өзін-өзі басқару туралы жаңа жарлықты қабылдады. Трансваль провинциялық кеңесі жеке жарлықты (1928 жылғы №15) қабылдады, оған сәйкес Йоханнесбург қаласы Йоханнесбург қаласы мәртебесін алды. Қалалық кеңес Йоханнесбург қалалық кеңесі деп аталды.

1930 жылдан 1939 жылға дейін

1935 жылы Йоханнесбург қалалық кітапханасы көптен күткендей есігін жұртшылыққа ашты. Джеппе және Жюберт көшелерінің қиылысында орналасқан Анстейс ғимаратын Эмли мен Уильям жобалап, 1937 жылы құрылысын аяқтады. Бұл ғимарат 2-дүниежүзілік соғысқа дейінгі модернизация, оңтүстік және американдық үлгідегі стиль – Ар-деко архитектурасының көрнекті мысалы ретінде танылады. Н. Анстей және Компания дүкені ғимараттың төрт қабатын алып жатты. Төртінші қабаттағы шай террасасы солтүстік қала маңындағы әйелдердің сүйікті орны болатын. Ғимараттың биіктігі 20 қабатқа жетеді және аяқталған кезде Оңтүстік жарты шардағы ең биік құрылыс еді. Қалған қабаттар кеңселер мен пәтерлерге бөлінді, ал кейбіреулері бір қабатты толығымен иеленді. Ғимараттың шатырында әуе кемелерін тоқтатуға арналған мачта орнатылған. 1939 жылы Трансваль провинциялық кеңесі Трансвальдағы жергілікті басқаруды бақылау үшін тағы да жаңа жарлық қабылдады. Бұл жарлық «Жергілікті басқару туралы 1939 жылғы заң» деп аталды.

1940 жылдан 1948 жылға дейін

1940 жылы Лондон Преториядан Таяу Шығыста орналасқан Империя әскерлері үшін ауруханалар беруді сұрады. Оңтүстік Африка Республикасы Жоханнесбург пен Потчефструм арасындағы жолда мұндай бір аурухана салуға келісті. Нақты орны – Джон Альберт Барагванат есімді корнуолдықтың ескі «Уэйсайд» қонақүйінің жанындағы 8-ші шақырым тас. Құрылыс 1941 жылдың қарашасында басталды және 6 ай ішінде 1942 жылдың мамырында алғашқы сарбаздар қабылдана бастады. Ұлыбритания 1544 төсектік аурухана үшін 328 000 фунт стерлинг төледі. Бұл мекеме Барагванат атындағы Империялық әскери ауруханасы деп аталды. Соғыс аяқталар алдында туберкулезбен ауыратын науқастардың саны көбейді, соның ішінде Бірмадан келгендер де болды. Қайтыс болғандар Эммарентия маңындағы жаңа Вестпарк зиратына жерленді. Король Георг VI 1947 жылдың 5 сәуірінде мекемеге сапар шегіп, әлі де сол жерде емделіп жатқан әскерлердің кейбіреулеріне медальдар тапсырды. Кейін Трансвааль провинциялық әкімшілігі аурухананы 1 миллион фунт стерлингке сатып алды. 1948 жылдың 1 сәуірінде Йоханнесбург ауруханасының қара бөлімі (Еуропалық емес аурухана немесе NEH деп белгілі) Барагванат ауруханасына көшірілді. 1944 жылдан бастап Йоханнесбургке көптеген жергілікті тұрғындар келе бастады. Көп ұзамай олар Пимвилль және Йоханнесбургтің батыс және шығыс аймандарының басқа бөліктерінен ағылып, Орландоның батысындағы жерге жинала бастады. 1947 жылдың басында қалалық кеңес «Мороко» деп аталған жаңа жедел лагерь ашты. Олар 10 000 шағын учаске ұсынды. Тұрғындар 6 метрлік, 6 метрлік тар жер телімдеріне өздерінің уақытша лашықтарын салуға және жалпы қолданыстағы әжетханаларды пайдалануға міндетті болды. Авариялық лагерь тек 1955 жылы таратылды, онда 58 000 адам тұрды.

1948 жылдан 1961 жылға дейін

1948 жылы Ұлттық партия жалпы сайлауда жеңіске жетті және бұл Оңтүстік Африка тарихының бет-кейін мәңгілікке өзгертуге дайын тұрды. Ұлттық партияның сайлаушылар тарапынан қолдау алуының басты себебі – Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін қара нәсілділердің қарқынды қалаға көшіп келуіне байланысты ақ нәсілділердің сескенуі болды. «Апартеид» деп атаған саясаты бойынша нәсілдік бөлінулі қалалар үшін «натсистер» белсенді үгіт жүргізді. Олар қара жұмысшылардың қалаға баруын қиындататын қатаң паспорттық режимді енгізді, қала ішіндегі қаралардың жеке меншікке алған жерлерін және басқа да қаралардың қоныстанған аймақтарын тазартты, ал Йоханнесбургте 7000 жаңа үй салды. 1956 жылы Йоханнесбург қалалық кеңесі өзінің бақылауындағы жеті қалашықта 26 134 қара нәсілді отбасыны баспанамен қамтамасыз етті. Олар: Орландо (14356 үй), Батыс қалашығы (2250 үй), Шығыс қалашығы (617 үй), Пимвилл (1246 үй), Джавабу (5100 үй), Дубе (1115 үй) және Мофоло (1450 үй). Бірақ тұрғын үй тапшылығы 57 000-ға жетті. Бұл мәселе тез арада шешілді. Орталық үкімет африкалықтарға жер беруге бейімділік танытты, осылайша олар Морока төтенше лагерінде өз үйлерін салуға мүмкіндік алды. Ғылыми және өнеркәсіптік зерттеулер кеңесі төмен бағалы тұрғын үйлер үшін стандартты жобаны жасады. Бұл 40 шаршы метрлік төрт бөлмелі үй болды. Содан кейін 1951 жылы банту құрылыс жұмыскерлері туралы заң қабылданып, қара нәсілділерге құрылыс саласында шеберлікке оқуға мүмкіндік берілді. Сондай-ақ, 1952 жылы банту қызметтеріне салынатын алым туралы заң қабылданды, ол африкалықтарды жұмысқа алған жұмыс берушілерге алым салды және түскен қаражатты олардың қалашықтарындағы инфрақұрылымды жақсартуға жұмсалды. Йоханнесбург қалалық кеңесі 1955 жылдың соңына дейін 10 000 жабдықталған жер участасын ұсынды. Келесі жылы 28 888 адамды баспанамен қамтамасыз ету үшін Тлади, Зонди, Дхламини, Чиавело және Сеноан қалашықтары салынды. 1957 жылы Жабулани, Фири және Наледи қалашықтары салынды. 1958 жылы Морока және Орландодағы барлық уақытша баспаналар тазаланды. Бірақ тұрақты тұрғын үй құрылысы артта қалды және 1954 жылы тек 3000-ға жуық үй берілді. Содан кейін сэр Эрнест Оппенгеймер Морокаға сапар жасады. Сэр Эрнест қатты алаңдап, басқа тау-кен компанияларымен келісім жасасып, «Англо Америка» компаниясымен бірлесіп қалаға 3 миллион фунт стерлингтік 30 жылдық несие берді. 1954 және 1959 жылдар аралығында 24 000 қосымша үй салынды, олардың 14 000-ы осы несиелер есебінен қаржыландырылды. Бірінші топтық аймақтар туралы заң 1950 жылдың 7 шілдесінде жарияланды және бірнеше жыл бойы іске асырылды. Бұл заң генерал-губернаторға белгілі бір географиялық аймақтарды нақты нәсілдік топтардың ғана иелігінде болуы үшін жариялауға өкілеттік берді. Атап айтқанда, заңда үш нәсілдік топ анықталды: ақтар, түстілер және тума халқы. Заң бойынша, басқа нәсілге жататын адамдарды оларға бөлінген аймақтан шығаруға рұқсат етілді. Бұл заң күшін жойып, 1957 жылғы «Топтық аймақтар туралы» заң ретінде қайта қабылданып бекітілді. Медоулендс және Дипклуф қалашықтары орталық үкімет тарапынан салынды. 1956 жылдан 1960 жылдардың басына дейін 23 995 үй салынды, әсіресе Софиатаундан, Мартиндейлден, Ньюклэрден және Батыс қалашығынан шығарылған қара нәсілділер үшін. 1948 жылға дейін Дубе қалашығы бай африкалықтарға жеке меншікке алған жерді алуға және өз үйлерін салуға мүмкіндік беретін аймақ ретінде белгіленген. Ұлттық партия бұған тоқтатты және оны 30 жылдық жалға берді. 1954 жылы африкалықтар өз қаражатымен 2500 үй салды. Ең қымбат үйлердің құны шамамен 1500 фунт стерлинг болды, ал басқа қалалардағы «қорапша» үйлердің құны 250 фунт стерлингке тең болды. 1959 жылы қалалық кеңестің Еуропадан тыс істер жөніндегі менеджері Карр мырза кеңестің ыдыс-аяқтарды тазартудың жаңа үлгісіне жаңа атау табу үшін байқау жариялады. Ол 10 фунт стерлинг сыйлық ұсынды. Төрт жыл бойы қызу пікірталас жүргізілгеннен кейін атау комитеті оны Совето деп атауға шешім қабылдады, бұл Оңтүстік-Батыс қалашықтарының қысқартылған түрі. Рэндбург 1959 жылы Йоханнесбургтің солтүстік-батысындағы 32 қалашықтың жаңа муниципалитеті ретінде құрылды. Экономикалық жағынан Йоханнесбургпен байланысты болса да, тұрғындар өздерінің қалалық кеңесін құруды жөн көрді. Рэндбург атауы конкурста таңдалды және жаңа муниципалитет құрылған кезде қолданысқа енгізілген Оңтүстік Африка раны валютасынан алынған. Рэндбург апартеид кезеңінде Ұлттық партияның бекінісі болды. 1961 жылдың 31 мамырында Оңтүстік Африка одағы Оңтүстік Африка Республикасы болып жарияланды.

In 1948 the National Party won the general election and this was set to change the face of South African history for ever. The support the National Party gained from the electorate was largely the result of white fears regarding the rapid urbanisation of blacks after the Second World War. The Nats campaigned vigorously for racially segregated cities under a policy they called "apartheid". They imposed stricter pass laws which made it more difficult for black workers to travel to town, cleared black freehold townships and other areas of black settlement in the inner city and built 7,000 new houses in Johannesburg. By 1956 the Johannesburg City Council had provided 26,134 black families with houses in the seven townships under its control. These were Orlando (14356 houses), Western Native Township (2,250), Eastern Native Township (617), Pimville (1,246), Jabavu (5,100), Dube (1,115) and Mofolo (1,450). But the housing backlog had climbed to 57,000. The logjam was soon broken. The central government decided to rather let land to Africans so that they could erect their own houses on the Moroka Emergency Camp. The Council for Scientific and Industrial Research designed a standard house for low cost housing. It was a 40 square metre four roomed house. Then in 1951 it passed the Bantu Building Workers Act, permitting Blacks to be trained as artisans in the building industry. It also passed the Bantu Services Levy Act in 1952, which imposed a levy on the employers of Africans and used the proceeds to pay for infrastructure in their townships. The Johannesburg City Council provided 10,000 serviced sites by the end of 1955. The next year the townships of Tladi, Zondi, Dhlamini, Chiawelo and Senoane were laid out to provide 28,888 people with accommodation. In 1957 Jabulani, Phiri and Naledi followed. By 1958 Moroka and all shelters in Orlando had been cleared. But formal housing was lagging behind and by 1954 only 3,000 had been provided. Then Sir Ernest Oppenheimer was invited to visit Moroka. Sir Ernest was aghast and he arranged with other mining companies to join Anglo American in providing the city with a loan of £3 million to be repaid over thirty years. Between 1954 and 1959 24,000 additional houses were built and 14,000 of them were financed by these loans. The first Group Areas Act was promulgated on 7 July 1950, and it was implemented over a period of several years. The Act empowered the Governor General to declare certain geographical areas to be for the exclusive occupation of specific racial groups. In particular the statute identified three such racial groups: whites, coloureds and natives. The Act permitted the removal of person from an area reserved for persons of a different racial group. This Act was repealed and re enacted in consolidated form as the Group Areas Act, 1957. The townships of Meadowlands and Diepkloof were built by the central government. Between 1956 and the early 1960s 23,995 houses were built, particularly for those Blacks evicted from Sophiatown, Martindale, Newclare and Western Native Township in terms of the Group Areas Act. Before 1948 the township of Dube was set aside as an area where wealthier Africans could obtain freehold title and build their own houses. The National Party put a stop to this and changed it to 30 year leaseholds. By 1954 African residents had built 2,500 houses from their own resources. The top of the range houses cost around £1,500 compared to the £250 of the "matchbox" houses in other townships. In 1959 Mr. Carr, the city council's manager of Non European Affairs, launched a competition to find a new name for the council's showpiece of slum clearance. He offered a prize of £10. After four years of hot arguments the naming committee decided to call it Soweto, an abbreviated version of South Western Townships. Randburg was founded in 1959 as a new municipality of 32 suburbs northwest of Johannesburg. Although economically linked to Johannesburg, residents chose to create their own town council. The name Randburg was chosen in a competition, and is derived from the South African Rand currency, which was introduced at around the same time that the new municipality was established. Randburg was a stronghold of the National Party during the apartheid era. On 31 May 1961 the Union of South Africa became the Republic of South Africa.

1961 жылдан 1969 жылға дейін

Брикстон, Йоханнесбургтегі Альберт Герцог мұнарасы 1962 жылы салынған. Бұл 237 метрлік (778 фут) биік бетон радио және (қазіргі) теледидар мұнарасы. Алғашқы хабар 1961 жылдың 22 желтоқсанында таратылды. Қазіргі таңда 18 FM бағдарламасы мен 7 телеарна осы мұнарадан хабар таратады. Алберт Герцог үкімет тарапынан құрметін жойғаннан кейін, мұнара Брикстон мұнарасы деп аталды. Бүгінде ол Сентек мұнарасы деп аталады. 1964 жылы Йоханнесбург ботаникалық бағы Эммарентия ауданында құрылды. Эммарентия тоғаны бақтың бір бөлігін құрайды. Бақ гүлдерімен, әсіресе раушандарымен танымал. Рэнд африкаанс университеті 1966 жылы негізделді. Оның алғашқы кампусы Йоханнесбургтегі Брамфонтейнде орналасқан Оңтүстік Африка сыра зауытының бұрынғы ғимаратында болды. Кейін ол Окленд паркіне көшірілді. Йоханнесбург университеті 2005 жылдың 1 қаңтарында Рэнд африкаанс университеті (RAU), Витвотерсранд техникалық колледжі (TWR) және Виста университетінің Соуэто мен Шығыс Ранд кампустарының бірігуі нәтижесінде құрылды.

1970 жылдан 1979 жылға дейін

Standard Bank орталығы Йоханнесбургтің орталық бөлігіндегі Фокс және Симмонд көшелерінде орналасқан. Қазба жұмыстары барысында жер астынан үш қабатқа дейін түскенде, ескі бір шахта бөлігіне тап болды. Бұл ескі Феррейра кенішінің бір бөлігі еді. Ғимараттың негізі №1 деңгейдегі шахтаның бетон қою арқылы нығайтылды, бірақ шахта бөлігінің бір бөлігі мұражай ретінде сақталды. Ол басқарма төрағасы ретінде Мани Малдерді тағайындады, ол жергілікті халықтың істерін басқару тәжірибесі жоқ саяси тағайындама болды. Соуэто көтерілісі – 1976 жылдың 16 маусымында Оңтүстік Африкадағы жоғары сынып оқушылары бастаған наразылықтар сериясы. Соуэтодағы көптеген мектептердің оқушылары жергілікті мектептерде оқыту тілі ретінде африкаанс тілінің енгізілуіне жауап ретінде Соуэто көшелерінде наразылық білдіре бастады. Наразылықтарға шамамен 20 000 студент қатысқан деп есептеледі. Полиция тарапынан қаза тапқан наразылықшылардың саны ресми түрде 176 деп көрсетілсе де, 700-ге дейін болуы мүмкін деген болжамдар бар. Осы оқиғаларды еске алу үшін Оңтүстік Африкада 16 маусым мемлекеттік мереке ретінде тойланады. Он үш жасар қара нәсілді ұл, Гектор Питерсон полицияның қатыгездігінің бірінші құрбаны болды, бірақ қара нәсілділердің әлеуметтік әл-ауқатымен өмірін өткізген доктор Мелвилл Эдельштейн көп ұзамай ұмытылды. Ол наразылық толқынында таспен өлтіріліп, мойнына «Африканерлерден сақтаныңыз» деген жазуы бар белгі ілінді. Көтерілістен кейін үкімет үш қауымдық кеңес құрды: Соуэто, Добсонвилл және Дипмедоу (соңғысы Дипклоф және Медоулендс қалашықтары үшін). Кеңестерге сайлау өткен кезде Дипмедоудағы сайлаушылардың 16%-ы және Соуэтодағы 6%-ы ғана дауыс берді. 1978 жылы үкімет жергілікті басқару өкілеттіктерін үш кеңеске берді, бірақ олардың шешімдері Плюральды қатынастар министрінен бекітуді қажет етті. 1983 жылы қауымдық кеңестер 1982 жылғы №102 «Қаралардың жергілікті билігі туралы» заңға сәйкес толыққанды жергілікті өкімет мәртебесіне ие болды.

Топтық аймақтар заңына сәйкес, Пейджвью (бұрын Вредедорптың бір бөлігі) 1956 жылдың 27 шілдесінде ақ топтық аймақ деп жарияланды. Осының салдарынан Пейджвьюдегі барлық «ақ емес» тұрғындар «білікті емес» деп танылды және аймақты тастауға міндеттелді. 1964 және 1970 жылдар аралығында барлық ақ емес (көбінесе үнді) тұрғындарға шығарылу туралы бұйрықтар берілді. Кейбіреулері жаңа құрылған Леназия қаласына көшіп кетті, ал басқалары бұйрыққа қарсы тұрды. Үкімет Пейджвью ауданындағы барлық үнді мектептерін жауып, оларды күштеп шығаруға тырысты. 1974 жылдан 1981 жылға дейін үкімет барлық үнділерді үйлерінен және дүкендерінен біртіндеп шығарып, Леназияға орналастырды. Бульдозерлер келді және көптеген ғимараттарды бұзды. Бұзылмаған ғимараттардың бірі – Суртис киім дүкеніне тиесілі ғимарат еді. Қазір ол Фиетас мұражайы.

1980 жылдан 1989 жылға дейін

Мидранд 1981 жылы муниципалитет ретінде құрылды (Претория мен Йоханнесбургтің арасында орналасқан Halfway House деген аймақта), бірақ 1994 жылы апартеид аяқталғаннан кейін жергілікті басқаруды қайта құру барысында тәуелсіз қала мәртебесін жойды. 2000 жылы Йоханнесбург қалалық муниципалитетінің құрамына енгізілді. 1982 жылы Парламент «Қара нәсілді жергілікті билік туралы» №102 заңды қабылдады. Осы заңға сәйкес Совето қалалық кеңесі құрылды.

Жаңа Оңтүстік Африка

Қалалық муниципалитеттердің құрылуы ұзақ уақытқа созылды. 1989 жылы Орталық Витватерсранд Метрополитен палатасы ел бойынша жергілікті басқарудың өзгеруіне бағыт-бағдар беру үшін құрылды. 1993 жылы Жергілікті басқарудың өзгеруі туралы №203 заңда келіссөздердің маңыздылығы мойындалып, Үлкен Йоханнесбургтік Жергілікті Келіссөздер форумы ресми түрде бекітілді. Заңда күшті жергілікті кеңестермен және үйлестіруші рөл атқаратын әлсіз метро деңгейімен екі деңгейлі үкімет жүйесі қарастырылды. 1995 жылдың қараша айында жергілікті билік органдарына алғашқы толық демократиялық сайлаулар өтті. Бұл Үлкен Йоханнесбургтік Уақытша Метрополитен Кеңесінің және төрт Уақытша Метрополитен Жергілікті Кеңесінің құрылуына әкелді. Анық айтқанда, бұл жағдай өте ауыр қаржылық дағдарысқа алып келді, себебі жергілікті кеңестер бюджеттерін теңгермеуге міндетті емес еді. Осы уақытта Оңтүстік Африка Республикасы Конституциясының 7-тарауы жергілікті басқару мәселелерін қарастырды. 155(1)(а) бабына сәйкес, А санатындағы муниципалитет – өзінің аумағындағы эксклюзивті муниципалдық атқарушы және заңнамалық билікке ие муниципалитет. Муниципалдық құрылымдар туралы заңда (1998 жылғы №117 заң) осы типтегі жергілікті басқару конгломераттар үшін, яғни «экономикалық белсенділіктің орталықтары», «интеграцияланған даму жоспарлау қажетті аймақтар» және «берік өзара тәуелді әлеуметтік және экономикалық байланыстарға» ие аймақтар үшін қолданылуы тиіс екені көрсетілген. Йоханнесбург – осындай муниципалитеттердің бірі және олар Метрополитен муниципалитеттері деп аталады. 2000 жылы он бір жергілікті билік бірігіп, жаңа Йоханнесбургтік Метрополитен муниципалитетін құрды. Оларға Рудепорт, Рандбург, Сандтон, Йоханнесбург, Соуэто, Дипмедоу, Добсонвилл, Ленасия және Мидранд кірді. Йоханнесбургтегі толығымен жаңартылған Soccer City стадионы 2010 жылғы ФИФА Әлем Чемпионатының финалын қабылдады. 2023 жылдың 22-24 тамызы аралығында Йоханнесбург 15-ші БРИКС саммитіне төрағалық етті. 2023 жылдың 31 тамызында Йоханнесбургте ғимарат өртеніп, кем дегенде 76 адам қаза тапты. Ғимаратты заңсыз жалдап алып, пайдалануға берген топ басып алған еді.

The establishment of metropolitan municipalities took a long time. In 1989 the Central Witwatersrand Metropolitan Chamber came into being to show the way for local government transition across the country. In 1993 the Local Government Transition Act, No. 203 of 1993, recognised the importance of negotiation and formalised the Greater Johannesburg Local Negotiating Forum. The Act provided for a two tier system of government with strong local councils and a weaker metro tier playing a coordinating role. The first fully democratic local government elections were held in November 1995. It gave birth to a Greater Johannesburg Transitional Metropolitan Council and four Transitional Metropolitan Local Councils. Unfortunately this arrangement led to a very serious financial crisis, mainly because the local councils were not obliged to balance their budgets. In the meantime Chapter 7 of the Constitution of the Republic of South Africa, 1996, dealt with local government. In terms of section 155(1)(a) a category A municipality is one that has exclusive municipal executive and legislative authority in its area. In the Municipal Structures Act (Act 117 of 1998) it is laid down that this type of local government is to be used for conurbations, i. e. "centre[s] of economic activity", areas "for which integrated development planning is desirable", and areas with "strong interdependent social and economic linkages". Johannesburg is such a municipality and these are called Metropolitan Municipalities. Eleven local authorities were to be joined in 2000 to form the new Johannesburg metropolitan municipality. These included Roodepoort, Randburg, Sandton, Johannesburg, Soweto, Diepmeadow, Dobsonville, Lenasia and Midrand. A completely refurbished Soccer City stadium in Johannesburg hosted the 2010 FIFA World Cup final. From 22 to 24 August 2023, Johannesburg hosted 15th BRICS Summit. On 31 August 2023, at least 76 people died when a building caught fire in Johannesburg. The building had been taken over by a gang who were illegally renting it out.