Кіріспе

Бесси Суртис үйі – Ньюкасл қаласының Сандхилл ауданында, өзенге жақын орналасқан 16 және 17 ғасырларда салынған екі саудагер үйінің атауы. Көбінесе Бесси Суртис үйі деп ғана айтылса да, бұл мүлік іс жүзінде үш жеке үйден тұрады: Бесси Суртис үйі, Милбанк үйі және Мэддисон үйі. Бұл атауларды ғимараттарға 20 ғасырдағы иесі Лорд Горт берген. Бұл ғимараттар Якоб стиліндегі тұрғын архитектураның көрнекті және сирек кездесетін мысалы болып табылады. Бірінші қабатта ғимараттардың тарихына арналған көрме ұйымдастырылған. Бұл орын Тарихи Англияның Солтүстік-Шығыс аймақтық бөлімшесіне де үй иесі. Бұл I санаттағы ескерткіш. Осы жердегі үй туралы ең ерте жазба 1465 жылға дейін барады, онда жергілікті заңгер Роберт Родс үйді Джон Белтке сатқандығы көрсетілген.

Беси Суртис үйі

Үй ең жақсы Бесси Суртистің (Эльдон графинясы Элизабет Скотт) және кейіннен лорд-канцлер болған Джон Скотттың қашып кету оқиғасының болған жері ретінде танымал. 18-ші және 19-шы ғасырларда үй бөлініп, жалдауға берілді, бірақ 1880 жылы Джон Клейтон оны сатып алды, ол сонымен қатар көршілес Милбанк үйін де сатып алды. 1930 жылы SR Vereker, кейіннен Лорд Горт, оны қалпына келтірді, бұл үшін ол 17-шы ғасырға жататын, бұрын бұзылатын болған үйлерден алынған заттарды орнату үшін R. F. Wilkinson атты инженерді жұмысқа алды. Ньюкасл қалалық кеңесі 1978 жылы үйді сатып алды. Олар 1989 жылы оны "Англия мұрасы" қорына жалға берді. 2009 жылдың шілдесінде граффити жасаған вандалдар үйдің шатырын "LG", "GRIM" және "KAME" деген жазулармен кеңінен бояп бүлдірді. 2015 жылы "Тарихи Англия" құрылғанда, ол мүлікті жалға алды және оны қазірге дейін Солтүстік-Шығыс Англия кеңсесі ретінде пайдаланып келеді. Үй жыл сайын өтетін "Кешкі көрсетулер" және "Мұра күндері" іс-шаралары кезінде танымал орын болып табылады, бұл оқиғалар жұртшылыққа әдетте көруге тыйым салынған үйдің бөліктерін көруге мүмкіндік береді.

Милбанк үйі

Милбанк үйінің кірпішпен қапталған фасады Беси Суртис үйімен бір кезеңде салынған, және бастапқыда ағаштан тұрғызылған. 1741 жылы оның иесі Роберт Каррик оның сыртқы көрінісін сол кездегі заманауи грузин стиліндегі кірпішпен қаптауды аяқтады. 1741 жылдан 1757 жылға дейін бұл ғимарат кофехана болып жұмыс істеді.