Кіріспе

Британдық радио дискожокейы Алан Лесли Фримен MBE (6 шілде 1927 – 27 қараша 2006), "Флафф" лақап атымен танымал, Австралияда туған британдық дискожокей және радио қызметкері. Ол 40 жыл бойы Ұлыбританияда жұмыс істеп, 1961 жылдан 2000 жылға дейін "Pick of the Pops" бағдарламасын жүргізгенімен ең көп танылды.

Ерте өмір

Австралияның Мельбурн қаласында туып, білім алған Фриман мектепті бітіргеннен кейін Австралиядағы ең ірі ағаш компанияларының бірінде көмекші есепші/бухгалтер болып жұмыс істеді. Ол опера әншісі болуды армандаған, бірақ дауысының жеткіліксіз екенін түсінді.

Радио және теледидар

Фриман 1952 жылы радио хабаршысы ретінде кастингке шақырылды және Тасманиядағы 7LA станциясында жұмыс істей бастады, ол жасөспірімдерге арналған станция ретінде танымал болды. Фриманның міндеттері үздіксіз хабарлау, опера, балет және классикалық музыканы қамтитын музыкалық бағдарламаларды жүргізу, топ-100 тізіміндегі DJ, жаңалықтарды оқу, викториналар мен жарнамаларды оқу болды. Мельбурндағы 3KZ радиостанциясына ауысқаннан кейін, ол 1957 жылы тоғыз айлық әлемдік тур жасады, 1958 жылдың қаңтарына дейін Мельбурнға оралуға уәде берді. Ол Лондонға келді және қалуға шешім қабылдады, содан кейін бұрынғы жұмыс берушісіне кешіктіру туралы көптеген хаттар, кейін кешірім сұрау хаттары жазды. Фриман британдық карьерасын Radio Luxembourg станциясында жазғы диско-жокей ретінде бастады және 1970 жылдардың басына дейін станцияда кешкі бағдарламаларды жүргізуді жалғастырды. 1960 жылы ол BBC Light Programme бағдарламасына Records Around Five шоуының жүргізушісі болып көшті, оның танымал әні "At the Sign of the Swingin' Cymbal" Брайан Фахидің туындысы болды. 1970 жылдың сәуір айында Brass Incorporated орындаған көтеріңкі нұсқасы енгізілді. 1961 жылдың қыркүйегінде ол "Pick of the Pops" шоуын сенбі кешкі бағдарламаның бір бөлігі ретінде таныстырды. "Pick of the Pops" өздігінен тұрақты шоуға айналды; Фриман оны 1972 жылдың 24 қыркүйегіне дейін жүргізді, сондай-ақ оның "Swingin' Cymbal" танымал әнімен жалғастырды. Осы кезеңде ол BBC телеарнасының "Top of the Pops" бағдарламасының алғашқы жүргізушілерінің бірі болды, "Juke Box Jury" панелінің тұрақты мүшесі болды және 1963 жылы "Light Programme" бағдарламасында түскі аспаздық шоу "Go Man Go" жүргізушісі болды. 1961 және 1962 жылдары ол BBC телеарнасында америкалық "Play Your Hunch" ойын-сауық шоуының британдық нұсқасын жүргізді. 1968 жылы ол BBC үшін музыкалық журнал стиліндегі телешоу "All Systems Freeman" ұсынды, ол бірнеше апта бойы жұма кешкі эфирде көрсетілді, бірақ жақсы пікірлерге қарамастан екінші маусымға қайта оралмады. Фриман 1962 жылы Талми Стоун тобымен бірге "Madison Time" би әнін жазды. Decca Records лейблінен шыққан F11523 әні сол лейблдің ең нашар сатылымдарының бірі болды. 1972 жылдың сәуір айында ол Терри Воганнан сағат 15:00-ден 17:00-ге дейінгі уақытты алып, Radio 1-де күнделікті хабарларды жүргізуші болды. Фриман 1973 жылдың 1 маусымына дейін Квинси Джонстың "Soul Bossa Nova" әнін өзінің тақырыбы ретінде пайдаланды. Осы кезеңде ол жасөспірімдер клубтары мен жастарға ерекше назар аударды және Лондон жасөспірімдер клубтары қауымдастығының вице-президенті болды. 1970 жылдары ол сонымен қатар Radio 1 сериясын "Quiz Kid" жексенбі кешкі эфирде жүргізді, ол бүкіл елдегі жасөспірімдер клубтарында және жігіттер клубтарында жазылған, ал сенбі күндері түстен кейін ол "Alan Freeman" деп аталатын бағдарлама ұсынды, бірақ кейіннен ол көбінесе "The Rock Show" деп аталды. Ол әртүрлі музыканы қосты, бірақ ол ауыр және прогрессивті рок жанрларын дамытуымен есте қалды. Сондай-ақ ол қазіргі альбомдық тізімдерге шолу жасады. Шоу 1973 жылдың 30 маусымынан 1978 жылдың 26 тамызына дейін өтті. Ол 1973-1974 жылдары "The Story of Pop" бағдарламасының түпнұсқа нұсқасын 26 бөлімді Radio 1 сериясы ретінде ұсынды. 1975 жылдан 1977 жылға дейін Фриман Radio 2 музыкалық ойын-сауық шоуы "Free Spin" жүргізді. Сонымен қатар, ол өзінің атын бірнеше рок және классикалық жинақ альбомдарына берді, ең танымал "By Invitation Only" (1976), Atlantic лейблінің әртістерінің материалдарын жинаған. Фриман 1979 жылдан 1989 жылға дейін BBC-ден шығып, Capital Radio-да жұмыс істеді, 1979 жылдың 31 желтоқсанында қайта жаңғыртылған "Pick of the Pops" атымен 1970 жылдардың Топ 40 тізімін ұсынды. Ол 1982 жылдың 13 наурызында "Pick of the Pops" (қазір "Pick of the Pops Take Two" деп аталады, қазіргі NME Top 15 тізімін ертеректегі тізіммен біріктіреді) және 1980 жылдың 7 қаңтарында "The Rock Show" бағдарламаларын қайта жаңғыртты. 1989 жылдың қаңтарында ол BBC және Radio 1-ге қайта оралып, "The Rock Show" және "Pick of the Pops" бағдарламаларын қайта жаңғыртты. "Pick of the Pops" бағдарламасының бұл кезеңі 1992 жылдың 27 желтоқсанында аяқталды, бірақ ол 1993 жылдың 23 қазанына дейін "The Rock Show" бағдарламасын жүргізуді жалғастырды, ол станцияны басқарушы Мэтью Баннистер жаңартқан кезде тастап кетті. Ол 1987 жылы "This Is Your Life" бағдарламасының кейіпкері болды, ол Темз теледидарының Теддингтон студиясында Эмонн Эндрюс тарапынан күтпеген сыйлыққа ие болды. 1990 жылы ол Лондон Weekend Television түсірген және сэр Брюс Форсайт жүргізген "You Bet!" телесериалында танымал қонақ ретінде пайда болды. 1993 жылдың желтоқсан айында ол төрт апта бойы Лондонның XFM станциясында таратылатын шектеулі лицензиялық (RSL) сынақ бағдарламасының бөлігі ретінде "Alternative Chart Show Top 30" бағдарламасын жүргізді. 1994 жыл бойы ол Radio 1 сериясы "The Story of Pop" бағдарламасының жаңартылған және кеңейтілген нұсқасын, 52 сағаттық эпизодтардан тұратын бағдарламаны эфирге шығарды. Содан кейін ол 1994 жылдың сәуір айынан 1997 жылдың қаңтарына дейін Capital Gold станциясында "Pick of the Pops Take Three" бағдарламасын жүргізді. 1996 және 1997 жылдары ол Virgin Radio станциясында "The Friday Rock Show" бағдарламасын жүргізді, сондай-ақ 1993 жылдың желтоқсанынан 1996 жылдың желтоқсанына дейін Classic FM станциясында бірнеше жеке бағдарламалар ұсынды. 1998 жылы ол телерадио саласына қосқан қызметі үшін MBE орденімен марапатталды. Ол 1997 жылдан 2000 жылға дейін BBC-ге, Radio 2 станциясына оралып, "Pick of the Pops" бағдарламасын өзінің бастапқы орнына қайтарды. Классикалық музыкаға және әсіресе операға деген өмір бойындағы сүйіспеншілігі "Their Greatest Bits" бағдарламасында дамыды, нәтижесінде BBC лейблінде тағы бір жинақ CD шықты. Өмірі бойында ол әсіресе джинглдарымен танымал болды, олар классикалық музыка мен ауыр рок үзінділерін біріктірді, сондай-ақ оның танымал сөздерімен: "Pick of the Pops" бағдарламасының басында "Hi there, pop pickers!", классикалық және рок бағдарламаларын ұсынатын кезде "Greetings, music lovers!", эфирді аяқтағанда "All right? Right, stay bright!" және бағдарламаларында жиі айтылатын "Not 'arf!". 2000 жылдың сәуір айында, қолдарындағы артрит студиялық жабдықты басқаруды қиындыққа толы еткеннен кейін, ол "Pick of the Pops" бағдарламасын Дейл Уинтонға тапсырды. Фриманның "Their Greatest Bits" бағдарламасының жаңа эпизодтары 2001 жылға дейін жазыла берді.

Актерлік өнер

Фриман қорқынышты фильм "Др. Террордың қорқынышты үйі" (1965) және рок-музыкалы "Абсолютті бастаушылар" (1986) фильмдерінде ойнады, сондай-ақ "Бұл Тред, әке!" (1962), "Жай ғана көңіл көтеру үшін" (1963) және "Себастьян" (1968) фильмдерінде өзін немесе осыған ұқсас рөлде сомдады. Ол "Жас жігіттер" сериалының 1984 жылғы екі эпизодында Құдай рөлін де ойнады (әрине, микшерлік пультта отырып, "Жарайды?" деген Құдайды). Фриман сондай-ақ Брентфорд Найлон және Омо "WM7 эксклюзивті құрамымен таза ақ түс үшін" телеарналарында жарнамалық роликтерде пайда болды. 1968 жылдың маусым айында ол Шығыс Гринстедтегі Аделина Гени театрында Ноэль Ковардтың "Жеке өмір" пьесасында Ширли Энн Филд, Салли Энн Хоу және Конрад Филлипспен бірге ойнады.

Тану

Фрименнің стилі пародияланды, ол комедиан Гарри Энфилдтің кейіпкері Дейв Найсқа үлгі болды, бірақ ол Энфилдтің шоуында өзі қатысып, сатираға жақсы ниетпен үн қосты. (Энфилд Фрименді Саймон Гарфилдтің "Радио 1" туралы "Ұлт сүйіктісі" кітабында Джон Пилмен бірге "музыканы жақсы көретін диджейлер" деп атады, бұл "Дэйв Ли Трэвис сияқты өз дауыстарын жақсы көретін диджейлерден" өзгеше еді). Фрименнің хабар тарату стиліндегі барлық айтылатын сөздер мен архетиптеріне қарамастан, ол әріптестері тарапынан өзгеше тұлға ретінде қарастырылды. Джон Пилдің "This Is Your Life" бағдарламасында ол: "Флафф – бәрінен үздік диско-жокей" деді. Фрименнің қазасынан кейін Робин Гибб "Алан Фримен күндері" атты құрмет өлеңін жазды. 2007 жылдың тамызында жазылған бұл ән 2014 жылы Гиббтің өлімнен кейінгі алғашқы альбомы "50 St. Catherine's Drive" ішіне енді. Black Sabbath "Sabbath Bloody Sabbath" альбомындағы "Fluff" атты инструменталды тректі (Тони Иомми жазған) Фрименге арнады, себебі ол Ұлыбританиядағы радиода топтың әндерін эфирде ойнаған санаулы тұлғалардың бірі болды. 2024 жылдың қаңтарында BBC Radio 4 бағдарламасының "Ұлы өмірлер" эпизодында Фримен Саймон Майоның таңдауы болды.

Құрметтер

1998 жылы Британ империясының орденінің мүшесі (MBE) болып тағайындалды. 2000 жылдың мамыр айында Sony Radio Academy Awards сыйлығының иегері «Өмір бойы жетістіктері үшін» номинациясы бойынша аталып өтті. Ол 1976 жылы Сулы тышқандардың Ұлы орденіне қабылданды, ал он жыл өткен соң «Тіртіш патшасы» болып сайланды. Ол сонымен қатар Лондон жастар клубтары одағының вице-президенті қызметін де атқарды.

Жеке өмір

1994 жылдың наурыз айында Фриман таңғы телеарнада 1981 жылы жыныстық қатынастан бас тартқанын, бірақ одан бұрын бисексуал болғанын мәлімдеді. Грэхам Чэпмен оны "мотоциклдерге, былғарыға және жігіттерге әуес" деп сипаттады. 1990 жылдардың басынан бастап Фриман артрит және астмадан (күніне 60 темекі шегу салдарынан) зардап шекті және Циммер тірегін қолданды. 2000 жылдан өмірінің соңына дейін ол Твикенхемдегі Entertainment Artistes' Benevolent Fund басқаратын актерлер мен артистерге арналған Бринсворт үйі зейнеткерлер үйінде тұрды.

Өлім

Ол 2006 жылғы 27 қарашада Бринсворт үйінде қысқа ғана артрит ауруынан кейін 79 жасында қайтыс болды. Оның қосылу рәсімі 2006 жылғы 7 желтоқсанда Оңтүстік-Батыс Миддлсекс крематорийінде өтті, оған әнші Кенни Линч, оның продюсері Фил Суерн және Дейв Ли Трэвис, Эд Стюарт, Дейв Кэш, Пол МакКенна, Никки Кэмпбелл, Пол Гамбачини сияқты диджейлер мен Radio One Top 40-тың оның ізбасарлары Вес Баттерс, Саймон Бейтс және Ричард Скиннер қатысты.