Мартита Хант: Аргентинада туған британдық актрисаның өмірі мен мансабы

Кіріспе

Британдық актриса (1900–1969)

Мартита Эдит Хант (30 қаңтар 1900 – 13 маусым 1969) – Аргентинада туған британдық театр және кино актрисасы. Ол өте күшті сахналық бейнесімен және түрлі күшті рөлдермен көзге түсті. Ол Дэвид Линнің "Ұлы үміттер" (1946) фильміндегі Мисс Хавишам рөлімен ең жақсы есте қалады.

Ерте өмір

Хант 1900 жылдың 30 қаңтарында Буэнос-Айресте ағылшын ата-анасы Альфред пен Марта (құрметті аты Бернетт) Ханттар отбасында дүниеге келді. Ол өмірінің алғашқы 20 жылын Аргентинада өткізіп, содан кейін ата-анасымен бірге Ұлыбританияға сапар шегіп, Истборндағы Куинвуд әйелдер колледжінде білім алды, одан кейін актрисалық шеберлікке оқыды.

Театрдағы алғашқы мансабы

Хант өзінің актерлік карьерасын Лондонға көшіп кетер алдында Ливерпульде репертуарлық театрда бастады. Ол алғаш рет 1923 жылдың мамыр айында Кингсвей театрында Эрнст Толлердің «Машина бұзушылар» пьесасын сахналық қоғам қойылымында ойнады. 1923 жылдан 1929 жылға дейін ол В. Сомерсет Моэмнің «Біздің жақсыларымыз» (Глоб, 1924) пьесасында Принципса делла Серкола рөлін, Ибсеннің «Қуыршақ үйі» (Ойын үй, 1925) пьесасында Миссис Линд ролін Вест-Эндте ойнады. Одан бөлек, Q театры және Өнер театры сияқты клуб театрларында, сондай-ақ 1926 жылы Теодор Комиссарьевскийдің басшылығымен Барнс театрында Чехов маусымында (Шершес бағында Шарлотта Ивановна, «Үш қарындас» пьесасында Ольга) өнер көрсетті. 1929 жылдың қыркүйегінде ол Харкорт Уильямс басқаратын Олд Вик труппасына қосылды. Келесі сегіз айда ол Мольердің «Қиялға салынған науқас» пьесасында Белин, Джордж Бернард Шоудың «Соннеттердің қараңғы ханымы» пьесасында Елизавета, Шоудың «Андрокл мен арыстан» пьесасында Лавиния рөлін ойнады. Алайда, оның сол кездегі ең маңызды рөлдері Шекспирдің пьесаларындағы кейіпкерлер болды: «Ромео мен Джульетта» пьесасындағы Медбике, «Венеция саудагері» пьесасындағы Порция, «Ричард II» пьесасындағы Патшайым, «Жазғы түнгі түс» пьесасындағы Елена, «Юлий Цезарь» пьесасындағы Порция, «Сізге ұнағандай» пьесасындағы Розалинда, «Макбет» пьесасындағы Леди Макбет және «Гамлет» пьесасындағы Гертруда. Соңғы үш рөлді ол Джон Гилгудпен бірге орындады. Ханттың Оксфорд ұлттық биографиялық сөздігіндегі жазбасында Дональд Рой былай деп жазды: «Өте тартымды сыртқы келбеті мен сахнадағы күшті бейнесімен ол күшті, трагедиялық кейіпкерлерді ойнауда өте тиімді болды, ал Гамлеттегі Гертруда рөлі кейбір сыншылардың пікірінше, олар көрген ең жақсы рөлдердің бірі болды». Содан кейін ол Вест-Эндке оралды (1938 жылы «Отелло» пьесасында Эмилия рөлін ойнау үшін Олд Викке қысқа уақытқа қайтып келді), ең бастысы Доди Смиттың «Күзгі крокусы» (1931) пьесасында Эдит Гунтер, «Барлығы жақсы аяқталады» (Артс, 1932) пьесасында Руссильон графинясы, Ивор Новеллоның «Жаңа далалар» (Критерион, 1933) пьесасында Леди Страухолм, Джон Ван Друтеннің «Дистафф-Сайд» (Аполло, 1933) пьесасында Лиз Фробишер, Клеменс Дананың «Ай жарығы күміс» (Королева, 1934) пьесасында Барбара Доу, Эльмер Райстың «Балаларға арналмаған» (Фортуна, 1935) пьесасында Теодора, Чеховтың «Шағала» (Жаңа театр, 1936) пьесасында Маша, Лорка Гарсияның «Қанды той» («Қанды неке», Савой, 1939) пьесасында Ана, Жан Коктоның «Қорқынышты ата-аналар» (Гейт, 1940) пьесасында Леония, Оскар Уайльдтың «Идеалды тұрмыс» (Вестминстер, 1943) пьесасында Миссис Чевели, Джон Вебстердің «Ақ ібіліс» (Душесс, 1947) пьесасында Корнелия рөлін ойнады.

Hunt began her acting career in repertory theatre in Liverpool before moving to London. She first appeared there in the Stage Society's production of Ernst Toller's The Machine Wreckers at the Kingsway Theatre in May 1923. From 1923 to 1929, she appeared as the Principessa della Cercola in W. Somerset Maugham's Our Betters (Globe, 1924) and as Mrs. Linde in Ibsen's A Doll's House (Playhouse, 1925) in the West End, along with engagements at club theatres such as the Q Theatre and the Arts Theatre and a short 1926 Chekhov season at the small Barnes Theatre under Theodore Komisarjevsky (playing Charlotta Ivanovna, in The Cherry Orchard and Olga in Three Sisters). In September 1929, she joined the Old Vic company, then led by Harcourt Williams, and, during the following eight months played Béline in Molière's The Imaginary Invalid, Queen Elizabeth in George Bernard Shaw's The Dark Lady of the Sonnets, and Lavinia in Shaw's Androcles and the Lion. However, her time there was more noted for a succession of Shakespearean roles: the Nurse in Romeo and Juliet, Portia in The Merchant of Venice, the Queen in Richard II, Helena in A Midsummer Night's Dream, Portia in Julius Caesar), Rosalind in As You Like It, Lady Macbeth in Macbeth, and Gertrude in Hamlet). The latter three were with John Gielgud. In Hunt's entry in the Oxford Dictionary of National Biography, Donald Roy wrote:"With an arresting appearance and a dominant stage presence, she proved most effective as strong, tragic characters, her Gertrude in Hamlet being accounted by some critics the finest they had seen." She then returned to the West End (briefly returning to the Old Vic to play Emilia in the 1938 Othello), notably playing Edith Gunter in Dodie Smith's Autumn Crocus (Lyric, 1931), the Countess of Rousillon in All's Well That Ends Well (Arts, 1932), Lady Strawholme in Ivor Novello's Fresh Fields (Criterion, 1933), Liz Frobisher in John Van Druten's The Distaff Side (Apollo, 1933), Barbara Dawe in Clemence Dane's Moonlight Is Silver (Queen's, 1934), Theodora in Elmer Rice's Not for Children (Fortune, 1935), Masha in Chekhov's The Seagull (New Theatre, 1936), the Mother in an English language version of García Lorca's Bodas de sangre ("Marriage of Blood"; Savoy, 1939), Léonie in Jean Cocteau's Les Parents Terribles (Gate, 1940), Mrs Cheveley in Oscar Wilde's An Ideal Husband (Westminster, 1943), and Cornelia in John Webster's The White Devil (Duchess, 1947).

Кинодағы алғашқы жылдары

Хант сонымен қатар бірнеше танымал британдық фильмдерде, мысалы, "Жақсы таң, жігіттер" (1937), "Троубл Брюинг" (1939) және "Сұр киім киген адам" (1943) сияқты көптеген қосалқы рөлдерде ойнады. "The Wicked Lady" (1945) халықаралық табысқа ие болды, бірақ оның келесі фильмдегі рөлі Дэвид Линнің "Ұлы үміттер" (1946) фильмінде оның ең танымал және ең мақталған рөлі болды. Мисс Хавишам рөлінде ол 1939 жылы Алек Гиннесс жасаған сахналық қойылымдағы рөлін қайталады, бұл Линнің фильміне шабыт және үлгі болды. Оның ойыны зор мақтауға ие болды, ал Роджер Эберт кейіннен 1999 жылы оның "фильмнің алғашқы сахналарын басып озды, Мисс Хавишамды ұзын мұрынды, тозығы жеткен кейіпкер ретінде бейнеледі, ол ұзақ жылдар бойы шеттеуде болса да, аш болған жоқ" деп жазды.

Кейінгі мансап

Хант 1953 жылы Феникс театрында "Ұйықтаған ханзада" спектаклінде өнер көрсетті. Осы уақыттан бастап ол британдық және американдық фильмдерде түсумен қатар, сахнада да өнер көрді. 1949 жылы ол Бродвейде Гиродоның "Шайоның ақымақ әйелі" пьесасының ағылшын тіліндегі тұңғыш қойылымында графня Аурелия рөлі үшін "Тони" сыйлығын жеңіп алды (дегенмен, 1952 жылғы гастрольдік қойылымға ол салыстырмалы түрде аз әсер етті). Оның соңғы сахналық рөлі – Фейдоның пьесасы бойынша қойылған "Hotel Paradiso" спектакліндегі Анжелика Бонифас рөлі болды, ол 1956 жылдың мамырында "Зимний сад" театрында Гиннеспен бірге ойнады. Ол сонымен қатар "Анна Каренина" (1948), "Желдеткіш" (1949), "Анастасия" (1956), "Кемедегі үш дос" (1956), "Тамаша Крайтон" (1957), "Дракуланың жарлары" (1960), "Бауырлар Гриммнің ғажайып әлемі" (1962), "Бекет" (1964), "Батып кетпес Молли Браун" (1964) және "Банни Лейк жоғалып кетті" (1965) фильмдерінде де ойнады. Ол 1962 жылы Саки әңгімелерінің бірнеше бейімделуінде Леди Бастабл рөлінде телеарнада да пайда болды.

Өлім

Мартита Хант 1969 жылдың 13 маусымында Лондонның Хэмпстед қаласындағы үйінде 69 жасында бронхиалдық астмадан қайтыс болды. Оның мүлігі £5,390 болып бағаланды. Ол ешқашан үйленбеген. 19 маусымда Голдерс Грин крематорийінде кремацияланды. Оның күлі Ивор Новеллоның роза бағында сақталған.