Глинис Джонс: Өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Британдық актриса (1923–2024)

Ұлыбритания
Оңтүстік Африка Одағы
Америка Құрама Штаттары

Джонс құқықтық тұрғыдан jus sanguinis доктринасы арқылы Ұлыбританияның азаматы және jus soli доктринасы арқылы Оңтүстік Африканың азаматы болды. Ол Оңтүстік Африканың Претория қаласында, Уэльс актері Мервин Джонстың қызы ретінде дүниеге келді. Джонс жас кезінен бастап сахнада өнер көрсетті және жасөспін шағында балет бишісі рөлінде бекітілді. Ол 1938 жылы «South Riding» фильмінде кинода дебют жасады. 1941 жылғы «49th Parallel» соғыс драмасында Анна рөлін ойнағаннан кейін 1940 жылдары танымал болды, бұл рөлі үшін ол National Board of Review сыйлығын «Үздік актерлік шеберлігі» номинациясы бойынша жеңіп алды, сондай-ақ «Miranda» (1948) және «Third Time Lucky» (1949) фильмдеріндегі басты рөлдерді ойнады. «No Highway in the Sky» (1951) фильмінен кейін Джонс АҚШ және басқа елдерде көбірек рөлдерді ойнады. Ол 1952 жылы теледидар мен Бродвейде дебют жасады және «Қылыш пен Гүл» (1953), «Әлсіздер мен жамандық» (1954), «Ерлерге ғашық» (1954), «Сот шуағы» (1955), «Сүндеушілер» (1960), «Калигари кабинеті» (1962), «Чепмен есебі» (1962) және «Сүт ағашының астында» (1972) фильмдерінде басты рөлдерді сомдады. Телевизияда ол өзінің «Glynis» (1963) ситкомында ойнады. Дауысының ерекше дыбыстық сапасымен танымал Джонс экранда да, сахнада да өзіне арнайы жазылған әндерді орындады, ең әйгілісі – Диснейдің «Мэри Поппинс» (1964) фильмі үшін Шерман ағайындары жазған «Сестра Суфрагет» әні, онда ол Виннифред Бэнкс рөлін ойнады және осы рөлі үшін Лорел сыйлығын алды, сондай-ақ Стивен Сондхаймның Бродвейдің «Бір кішкентай түнгі музыка» (1973) үшін жазған «Клоундарды шақырыңыз» әні, онда ол Дезри Армфелдт рөлін ойнады және осы рөлі үшін Тони сыйлығы мен Драмалық үстел сыйлығын жеңіп алды.

Ерте өмір және білім

Джонс театрлық отбасында дүниеге келген. Оның анасы – Австралияда туған, Лондон мен Венада оқыған концерттік пианист Алис Стил Уорхэм. Алис, бастапқыда ағылшын тегінен шыққан, актер, әнші және музыкант ретінде атаққа ие болған отбасысы Австралия, Жаңа Зеландия және Оңтүстік Африка елдерін музыкалық бағдарламаларымен аралаған; оның әжесі Элизабет Стил Пэйн өз заманындағы бірінші кәсіби скрипкашы әйелдердің бірі болды. Ол арқылы ол британдық судья Джон Джеффри Джонстың туысы еді. Алис пен Мервин Лондонда оқып жүргенде танысты, ол Корольдік драмалық өнер академиясында, ал ол Корольдік музыка академиясында білім алды. Олар 1922 жылдың 17 қарашасында Лондонның Сент-Джайлс шіркеуінде неке қиып, оның отбасылық театр труппасымен гастрольдік сапарға шықты. Глинис Маргарет Пэйн Джонс 1923 жылдың 5 қазанында дүниеге келді, сол кезде оның ата-анасы сол уақыттағы Оңтүстік Африка Одағының (Британ империясының және кейін Британ Ұлттар Достастығының доминионы) астанасы Преторияда гастрольде болған. Ол әжелері Маргарет Энн Сэмюэл мен Элизабет Стил Пэйннің құрметіне «Маргарет» «Пэйн» деп аталды. Ол туылғаннан кейін бірнеше ай өткен соң отбасы Англияға оралды. Биші студенті болған Джонс 25 алтын медаль жинады. Клифтондық білімінен басқа, ол Лондонның Саут-Хэмпстед қыздар гимназиясында оқыды, онда ол Дэме Анжела Лансберимен бірге білім алды. Осылайша ол анасының отбасындағы төртінші буын өкілі болып сахнаға шықты. 1935 жылы бала балерина болған Джонс «Баккидің аюларында» Урсула рөлін ойнады; Бидегі шеберлігі оны 1930 жылдары, әсіресе Рождество мерекесінде бірнеше балалар спектакльдеріне қатысуға мүмкіндік берді. Оны менеджер байқап, сол жылы «Балалар сағаты» және «Жоғалған мелодия» қойылымдарында түсуге шақырды. Содан кейін ол 1937 жылы Эльмер Райстың «Сот күні» спектаклінде Соня Куман рөлін қайта ойнады (бұл жолы Лондонның Странд театрында), 1937 жылы Дж. М. Барридің «Асқыр қызға сүйіспеншілік» пьесасында ойнады. Ол Дэвид Эванстың 1938 жылғы қылмыстық фильмі «Отбасындағы кісі өлтіруде» және екі Брайан Десмонд Херст фильмінде шағын рөлдерді ойнады: оның 1938 жылғы қара-ақ қылмыстық фильмі «Төбелессіз түрме» және 1939 жылғы триллері «Отпен күйген түнінде» (онда ол қайтадан Ральф Ричардсонмен бірге түсті).

Johns was born into a theatrical family. Her mother was Alyce Steele Wareham, an Australian born concert pianist who had studied in London and Vienna. Originally of English descent, Alyce's family found fame as performing actors, singers and musicians, touring Australia, New Zealand and South Africa with their musical programmes; her grandmother, Elizabeth Steele Payne, was one of the first accomplished women violinists of her time. Through him, she was a cousin of British judge John Geoffrey Jones. Alyce and Mervyn met while studying in London, he at the Royal Academy of Dramatic Art and she at the Royal Academy of Music. They married on 17 November 1922 in St Giles, London, and began touring with her family's theatre company. Glynis Margaret Payne Johns was born on 5 October 1923, while her parents were touring Pretoria, capital of the then Union of South Africa (a dominion of the British Empire and later the British Commonwealth of Nations). She was named "Margaret" "Payne" after her grandmothers Margaret Anne Samuel and Elizabeth Steele Payne. The family returned to England just a few months after she was born. As a dance student, Johns amassed some 25 gold medals. Aside from her Clifton education, she also attended South Hampstead High School in London, where she was a contemporary of Dame Angela Lansbury. She thus became the fourth generation in her mother's family to appear on stage. As a child ballerina in 1935, Johns played Ursula in Buckie's Bears; Her proficiency in dance led her to be cast in several children's plays throughout the 1930s, notably during the Christmas holidays. She was spotted by a manager and subsequently cast in her first major stage production, as Napoleon's daughter in the 1936 short play St Helena at The Old Vic; she was in productions of The Children's Hour and The Melody That Got Lost the same year. Following this, she was recast as Sonia Kuman in Elmer Rice's 1937 production of Judgement Day (this time at London's Strand Theatre), J. M. Barrie's 1937 play A Kiss for Cinderella, She had small roles in David Evans' 1938 crime film Murder in the Family and two Brian Desmond Hurst films: his 1938 black and white crime film Prison Without Bars and 1939 thriller On the Night of the Fire (in which she was again cast alongside Ralph Richardson).

1940-1949: Британдық кино және театр

Джонс 1940 жылдары жылына орта есеппен бір жарым фильм түсірді, 1940 жылы «Сіздің шапаныңыз астында» фильмімен бастап, онда ол Джек Хулберттің Джек Миллетті мен Сисли Кортнидждің Кей Миллеттінің музыкалық комедиялық шпиондық фильміндегі Винни рөлін ойнады. Джонс 1941 жылғы британдық тарихи драмадағы «Премьер-министрде» Мисс Шеридан рөліндегі көрінесі соңғы нұсқаға енбеді. 1946 жылы ол британдық комедиялық фильмде Миллиді, ал 1947 жылы британдық драмалық фильмде Фриданы ойнады. Дэвид Паркинсон Джонстың «қазіргі британ әйелді бейнелейтіндей» екенін атап өтті. Ол Лондон үйінде шатақ тудырады, ал Дэвид Л. Вайнеярд MysteryFile сайтында: «Джонс – аян: ұзын платина шашы, қырғыз көзі және демсіз дауысы, бұл секси-комедия үшін өте қолайлы», – деп жазады. ScreenOnline сайтының Мэтью Кониам «Миранданы Глинис Джонс ойнайды, ол Глория Грэмді еске түсіретін ерекше актриса, әуенді, гүрілдейтін дауысы бар» дейді. Миранда рөлінде Джонс Dunlop Rubber Company компаниясы арнайы жасаған және продюсер Бетти Бокс тапсырыс берген құйрықты киім киді. Актерлік құрамда Гриффит Джонс, Гуги Уизерс және Дэвид Томлинсон да болды, олармен Джонс кейіннен «Солдаттық қорап» (1951) және «Мэри Поппинс» (1964) фильмдерінде қайта кездесті. Оның құйрығының салмағын ескере отырып, Томлинсон оны көтеріп жүруге мәжбүр болған кездегі алаңдауын еске алады. Келесі жылы ол «Helter Skelter» комедиясында қысқа камео рөлінде пайда болды, онда ол қайтадан флиртке арналған су қызы Миранда рөлін ойнады. Онда Джонс Мими Уорбертон рөлін ойнады, ол Сер Дирк Богард ойнаған Чарльз Проактың жеке хатшысы және сүйіктісі. Сол жылы Богард Джонстың бұрынғы күйеуі Энтони Форвудпен қарым-қатынас бастады. Орындаушылар құрамында «тартымды фетальдар галереясы» болды. Өзінен мүлдем өзгеше кейіпкерді ойнаған автор Джон Рид «Глинис Джонс адал әйелге қарағанда, айлакер қызды ойнауда әлдеқайда жақсы» деп жазды. «Third Time Lucky» (1949) фильмінде ол «қабілетті феталь» Джоан Бернс рөлін ойнады. Сахнада Джонс Ричард Бёрдтың «Quiet Weekend» пьесасында Миранда Бьют рөлін қайталады, ол 1941 жылдың 22 шілдесінен 1944 жылдың 29 қаңтарына дейін Лондондағы Уиндхам театрында өтті. Джонс 1950 жылы Сидни Джиллиаттың «Мемлекеттік құпия» драмалық триллерінде «қара аймақта» болды. Джонс келесі жылы «Ет және қан» фильмінде Ричард Тоддты қолдады. Бұрын Голливудтағы рөлдерден бас тартқан ол, британ киносына деген сүйіспеншілігінің арқасында Голливуд қаржыландырған «Аспандағы тас жол жоқ» фильмінде пайда болды. Ұшқышсыз Марджори Кордер рөлінде Джонс Джеймс Стюарт пен Марлен Дитрихпен бірге Невил Шуттің «No Highway» романының Генри Костердің бейімделуінде ойнады. Ол 1951 жылы антологиялық фильмдегі бірнеше актерлердің бірі болды, «Гиголо және Гиголет» сегментінде Теренс Морганның Сид Котманмен бірге Монте-Карлоға барған құмар ойыншы Стелла Котман рөлінде көрінеді. Қазір сұранысқа ие болған Джонс сол жылы Джон Боултингтің «The Magic Box» биографиялық драмалық фильміне Мей Джонс рөлінде қонақ ретінде қатысты. Мей рөлінде Джонс Ричард Аттенбороның Джек Картерінің кино пионері Роберт Донаттың Уильям Фриз Гринге таныстырады. Джонс өзінің теледидардағы дебютын 1952 жылы Флетчер Марклдың «Эмми» сыйлығын жеңіп алған «Кішкентай әйелдер» сериасымен жасады. Ол тек бір эпизодта: 4-ші маусымдағы «Лили, кино королевасы» эпизодында Лили Снейп рөлінде пайда болды. 1950 жылдары оның теледидардағы еңбегі Голливудтың антологиялық сериасы Lux Video Theatre (1953 жылы «Two For Tea» эпизодында), Эррол Флинннің антологиялық сериасы The Errol Flynn Theatre (1956 жылы «The Sealed Room» эпизодында Лу Макнамара және «The Girl in Blue Jeans» эпизодында The Girl Susan Tracey), CBS антологиялық сериасы Schlitz Playhouse of Stars (1957 жылы «The Dead Are Silent» эпизодында) және ABC-нің салт-дәстүрі мен драмалық сериасы The Frank Sinatra Show (1958 жылы «Face of Fear» эпизодында Кристин Нолан рөлінде). Джонс Ричард Тоддпен Уолт Дисней үшін түсірілген екі фильмде қайта кездесті: Кен Аннакин режиссерлік еткен «Қылыш пен гүл» (1953) және «Гайленд Роуг» Роб Рой (1953). Сонымен қатар, ол Ген Тирнидің басты рөлін ойнаған және Энтони Пелиссиердің режиссері болған британдық драмалық фильм Personal Affair түсірді, онда Джонс өзінің латын мұғалімі Лео Генннің Кей Барлоуды қудалаған жасөспірім Барбара Вининг рөлін ойнады. Келесі жылы Джонс Джей Ли Томпсонның «Зәбірші мен зұлымдар» драмалық фильмінде Диана Дорс пен Рейчел Робертспен бірге өзінің досы тұтқынға түсірген және Джонс кеңінен мақталған жоғарғы сынып тұтқыны Жан Реймондтың рөлін ойнады. Джонс Аннакин үшін тағы бір фильм түсірді, «The Seekers» (1954), содан кейін Роберт Ньютонмен «The Beachcomber» (1954) фильмінде ойнады. Ол екі фильмде де христиан миссионерін ойнады, сәйкесінше Джек Хокинстің Филип Уэйнге христиан дінін 19 ғасырдың Жаңа Зеландиясында құруға тырысатын Марион Саути және Уэлком аралдарына енгізуге тырысатын Марта Джонс рөлінде. 1954 жылы Джонс Мөркемб, Англиядағы Ұлттық сұлулық конкурсының финалын бақылауға алған бес қазыдастың бірі болды, онда Пэт Батлер жеңімпаз деп жарияланды. Газет редакторы Чарльз Идпен отырған Джонс ең жас және жалғыз әйел қазы болды. Ральф Томас режиссерлік еткен 1954 жылғы «Mad About Men» комедиялық фильмінде Джонс Дональд Синден мен Энн Кроуфордпен бірге «Миранда» фильмінің жалғасы болды. Джонс Рой Боултингтің 1955 жылғы «Josephine and Men» комедиясында Джо Лютон рөлін ойнады, бұл романтикалық комедиялық фильмде Джек Бухананның ағасы Чарльз Лютон өзінің қызының қарым-қатынастарын зерттейді, сондай-ақ сол жылы Дэнни Кеймен бірге музыкалық комедиялық орта ғасырлық романтикалық костюмдік драмалық фильм «The Court Jester» фильмінде Жан рөлін ойнады, «ақылмен». Барлық комедиялардың ең жоғары бюджетіне қарамастан, «The Court Jester» кассада жақсы қабылданалмады. «Star Trek: Enterprise» сериасының 2004 жылы көрсетілген «Doctor's Orders» эпизодында Джонс кенеттен пайда болды, «The Court Jester» фильмінен алынған фрагмент көрсетілген кезде. Ол «80 күн сайын әлемді аралап» (1956) фильмінде көптеген актерлермен бірге, Гермиона Гингольдпен бірге соңғы сахналарда пайда болды. Джонс Камерон Митчеллмен бірге 1957 жылғы «All Mine to Give» мелодрамалық фильмінде ойнады, бұл Дейл Эунсон мен оның әйелі Кэтерин Альберттың романына негізделген. Джонс 1958 жылы Лана Тернермен бірге «Another Time, Another Place» фильмін түсіру үшін Ұлыбританияға оралды және «Shake Hands with the Devil» (1959) фильмінде Китти Брэди рөлін ойнады. Вест-Эндте Джонс 1950 жылдары екі өндірісте ойнады: Fortune Theatre-дағы «Fools Rush In» және Phoenix Theatre-дағы «The Way Things Go». Джонс 1956 жылы Джордж Бернард Шоудың «Major Barbara» пьесасының Бродвейдегі қайта жаңғыртуында тағы да бас рөлді ойнау үшін АҚШ-қа оралды.

Johns averaged one and a half films a year throughout the 1940s, starting in 1940 with Under Your Hat, in which she played Winnie, a supporting character to Jack Hulbert's Jack Millett and Cicely Courtneidge's Kay Millett in this musical comedy spy film. Johns's scene in the 1941 British historical drama The Prime Minister as Miss Sheridan did not make the final cut, In a starring role, Johns played Millie in the 1946 British comedy film This Man Is Mine and war widow Judy in the 1947 British drama film Frieda. David Parkinson notes that Johns "seemed to epitomise modern British womanhood." in which she causes havoc in a London household, David L. Vineyard on MysteryFile writes that "Johns is a revelation: long platinum hair, Khirghiz eyes, and that breathless voice, perfect for this sexy romp," with ScreenOnline's Matthew Coniam relating that "Miranda is played ideally by Glynis Johns a strikingly unusual actress facially reminiscent of Gloria Grahame, with a melodic, purring voice." As Miranda, Johns wore a tail made specially by The Dunlop Rubber Company and commissioned by producer Betty Box. The cast also included Griffith Jones, Googie Withers, and David Tomlinson, with whom Johns was later reunited in The Magic Box (1951) and Mary Poppins (1964). Given the weight of her tail, Tomlinson recalled his alarm at having to carry her around. The following year, she had a brief cameo in Helter Skelter, a gleefully scattershot comedy in which she again played the flirtatious mermaid Miranda. In it, Johns plays Mimi Warburton, the private secretary and love interest of Charles Prohack, played by Sir Dirk Bogarde. That same year, Bogarde began a relationship with Johns's ex husband Anthony Forwood. The cast included "a winning gallery of femmes fatales." Playing a character very unlike herself, Author John Reid wrote that "Glynis Johns is so much better at playing a scheming minx than an honest woman." In Third Time Lucky (1949), she played Joan Burns, a "capable femme fatale." On stage, Johns reprised her role as Miranda Bute in Richard Bird's play Quiet Weekend, which ran from 22 July 1941 to 29 January 1944 at Wyndham's Theatre in London. Johns remained in "noir territory" with Sidney Gilliat's 1950 drama thriller film State Secret, Johns supported Richard Todd in Flesh and Blood the following year and having previously declined parts in Hollywood productions, because of her loving devotion to British cinema, appeared in the Hollywood financed No Highway in the Sky, in which an expert's misgivings about a plane's air worthiness are ignored. As unflappable stewardess Marjorie Corder, Johns appeared alongside James Stewart and Marlene Dietrich in this Henry Koster adaptation of the Nevil Shute novel No Highway. She was one of several names in the 1951 anthology film Encore, appearing as gambler Stella Cotman, who visits Monte Carlo alongside Terence Morgan's Syd Cotman in the segment "Gigolo and Gigolette". Now very much in demand, Johns guest starred as May Jones in John Boulting's Technicolour biographical drama film The Magic Box of the same year. As May, Johns is introduced to cinema pioneer Robert Donat's William Friese Greene by Richard Attenborough's Jack Carter. Johns made her television debut in 1952 with Fletcher Markle's Emmy Award winning series Little Women. She appeared in just one episode: season 4's "Lilly, the Queen of the Movies" as Lily Snape. Her television credits of the 1950s include brief appearances in the Hollywood anthology series Lux Video Theatre (in the 1953 episode "Two For Tea"), Errol Flynn's anthology series The Errol Flynn Theatre (in the 1956 episodes "The Sealed Room" as Lou McNamara and "The Girl in Blue Jeans" as The Girl Susan Tracey), CBS's anthology series Schlitz Playhouse of Stars (in the 1957 episode "The Dead Are Silent"), and ABC's variety and drama series The Frank Sinatra Show (in the 1958 episode "Face of Fear" as Christine Nolan). Johns was reunited with Richard Todd for two swashbucklers made for Walt Disney: The Sword and the Rose (1953), directed by Ken Annakin, and Rob Roy, the Highland Rogue (1953). At the same time, she made Personal Affair, a British drama film starring Gene Tierney and directed by Anthony Pelissier, in which Johns plays teenager Barbara Vining who pursues her Latin teacher, Leo Genn's Kay Barlow. The following year, Johns had the starring role in J. Lee Thompson's drama film The Weak and the Wicked alongside Diana Dors and Rachel Roberts, playing an upper class prisoner, Jean Raymond, who was framed by her friend and for which Johns was widely praised. Johns did another for Annakin, The Seekers (1954), then co starred with Robert Newton in The Beachcomber (1954). She played the Christian missionary in both films, appearing respectively as Marion Southey, the fiancé to Jack Hawkins' Philip Wayne who seeks to establish Christianity in 19th century New Zealand, and Martha Jones, who seeks to introduce it to the Welcome Islands. In 1954, Johns was one of five judges to oversee the final of the National Bathing Beauty Contest in Morecambe, England, where Pat Butler was declared the winner. Sitting beside newspaper editor Charles Eade, Johns was the youngest and only woman judge. Ralph Thomas's 1954 Technicolor comedy film Mad About Men starred Johns alongside actors Donald Sinden and Anne Crawford in this sequel to Miranda. Johns starred as Jo Luton in Roy Boulting's 1955 comedy Josephine and Men, a romantic comedy film in which Jack Buchanan's Uncle Charles Luton examines his niece's relationships, and supported Danny Kaye in the musical comedy medieval romance costume drama film The Court Jester of the same year, playing Jean with "cunning precision". Despite having the highest budget of any comedy made at the time, The Court Jester was badly received at the box office. When the episode "Doctor's Orders" of Star Trek: Enterprise aired in 2004, Johns made a surprise guest appearance when a clip of The Court Jester was shown on screen. She was one of the many actors who made cameos in Around the World in 80 Days (1956), appearing alongside Hermione Gingold in the closing scenes. Alongside Cameron Mitchell, Johns starred in the 1957 Technicolor melodrama film All Mine to Give, based on the novel by Dale Eunson and his wife Katherine Albert. Johns returned to Britain to make Another Time, Another Place (1958) with Lana Turner and starred as Kitty Brady in Shake Hands with the Devil (1959). In the West End, Johns starred in two 1950 productions: Fools Rush In at the Fortune Theatre and The Way Things Go at the Phoenix Theatre. Johns returned to the United States in 1956 to again play the title role, this time in a Broadway revival production of George Bernard Shaw's Major Barbara.

1960-1969: Мэри Поппинс және басқа да рөлдер

1960 жылы Джонс Годфри Грейсонның «Қоянның желісі» фильмінде Клариса Хейлшам Браун рөлін ойнады. Бұл Агата Кристидің 1954 жылғы аттас пьесасының экрандастырылуы болды. Америкалық жазушы Мэтью Бунсон: «Өте шағын бюджетке қарамастан, «Қоянның желісі» Глинис Джонстың айтарлықтай талантын тарта алды» деп жазады. Джонс «The Sundowners» (1960) фильмінде көмекші рөлде ойнады, ал «Variety» газеті оның жайлы «Глинис Джонс – жанға қуаныш сыйлайтын актриса» деп жазды. «The New York Times» газетінің Босли Кроутер оның австралиялық үй иесі миссис Ферт рөлін (осы рөлі үшін ол «Оскар» сыйлығының «Үздік қосалқы актриса» номинациясына ие болды) «керемет ойнаған» және шаттыққа толы болған деп қосты. Джонс «Калигари кабинеті» (1962) фильмінің қайта түсірілімінде оңай ренжігіш және жиі қорқатын Джейн Линдстром рөлінде ойнады, сондай-ақ ол 1962 жылғы Technicolor драмалық фильмі «Чепмен баяндамасы» фильміндегі төрт жұлдыздың бірі болды. Режиссер Джордж Кукормен бірге «Чепмен баяндамасы» фильміндегі алғашқы сахнасын түсіргенде, ол оны тізесіне тепкен. Бұл «күтпеген шабуыл» деп сипатталды, ал Джонс оны «өте күтпегендіктен қатты ойға батқанмын» деді. Түсірілім алаңында шиеленіс жоғары болды, бірақ кейіннен Кукор екеуі осы оқиғаға күлді, ол оның «суретте керемет» екенін айтты. Келесі жылы Джонс Джеки Глисонды Джордж Маршаллдың Корин Гриффит мемуарлары негізінде түсірген «Папаның нәзік жағдайы» фильмінде қолдады, ал Джеффри Кауфман бұл рөлді «нақты шеберлікпен ойналған» деп сипаттады. «Мэри Поппинс» (1964) Уолт Диснейдің тікелей эфирдегі ең үлкен жетістігі болып саналады және оның өмірінде «Үздік фильм» номинациясын алған жалғыз фильмі. Фильмде Джонс Джордж Бэнкстің әйелі, Джейн мен Майклдың анасы және Эммелин Панкхерсттің «Әйелдерге дауыс беру құқығы» қозғалысының мүшесі Виннифред Бэнкс рөлін ойнайды, ол осы қозғалысқа толыққанды берілген. Джонсқа алғаш рет Уолт Дисней жүгінгенде, ол оған Мэри Поппинс рөлін (Дэм Джули Эндрюс ойнады) емес, миссис Банкс рөлін ойнауды ұсынды. Оның келісімін алу үшін ол түскі ас кезінде осы қателік туралы түсіндіріп, Шерман ағайындыларына оған музыкалық номер жазуды тапсырды: 1964 жылы оны ойда ұстап жазған «Sister Suffragette» әні, дауыс беру құқығын қолдайтын ән пастиші. «Джонс ана рөлінде әдемі», - деп жазды 1964 жылы «The Hollywood Reporter» газетінің Джеймс Пауэрс, «себебі ол шам бағанасына тізгінталғанда қуанышпен шаттанады, ол әнші актриса ретінде өте күшті». Осы рөлі үшін ол «Ең үздік әйел қосалқы рөлі» номинациясы бойынша «Лаурел» сыйлығын жеңіп алды. Келесі жылы Джонс Генри Костердің «DeLuxe Color» отбасылық комедиясы «Дарақ Бриджит» фильмінде әсемдікке құштар Вина рөлінде ойнады, ол Джеймс Стюарттың әйелі болды, ол 14 жыл бұрын «No Highway in the Sky» фильмінде алғаш рет ойнаған. Ол 1968 жылы Чарльз Уильямс жазған америкалық комедиялық фильмде «Don't Just Stand There!» және 1969 жылы Питер Коу режиссерлік жасаған британдық комедиялық фильмде «Lock Up Your Daughters» фильмдерінде түрлі кейіпкерлік рөлдерде пайда болды. Джонс 1961 жылы ABC / Warner Bros. қылмыс драмасында «Қыжырлы 20 жылдар» фильмінде Китти О'Мойн рөлін ойнады, ол АҚШ-қа келген кезде кемеден құлап, портқа түсетін ирланд иммигранты. Джонс 1962-1963 жылдарғы CBS антологиялық сериясында «Ллойд Бриджес шоуында» «Алмас дүйсенбілер үшін ойын» эпизодында жесір Леа Маркуанд рөлін ойнады, ал Лесли Хантер оның қызы Изабелла рөлінде ойнады. 1963 жылдың 5 тамызында «Vacation Playhouse» телешоуы «Сырғап-қою» эпизодын оның CBS телесериалы «Глинис» пилоты ретінде көрсетті. Сериалдың бастапқы жұмыс атауы «The Glynis Johns Show» болды; онда Джонс құпия жазушы және әуесқой детектив Глинис Гранвилл рөлін ойнады. Сол жылдың күзінде «Глинис» ресми түрде көрсетілді, онда Джонс және Кит Андс оның күйеуі, қылмыстық қорғаушы адвокат Кит Гранвилл рөлінде ойнады. NBC-дің «The Virginian» және Билл Калленнің «The Price Is Right» ойын-шоуының ABC-дегі қысымы салдарынан бағдарлама он үш сериядан кейін тоқтатылды. 1965 жылы CBS «The Lucy Show» бағдарламасының жазғы орнын алмастыру үшін сериалды қайта көрсеткенде, «Глинис» Нильсен рейтингінде #6 орын алды. Джонс экранда «Кім Марти Келсоны өлтірді?» эпизодында Стеффи Бернард рөлін ойнады. «Бурк заңы» детективтік сериясының авторы. Сахнада Джонс 1963 жылы Бродвейдің «Too True to Be Good» спектаклінде ауруға шалдыққан әйел рөлін ойнады. Ол 1966 жылы Лондонның Вест-Эндесіне оралып, Гаррик театрында Кит Мичеллмен бірге «Корольдің кобылы» спектаклінде ойнады, онда ол Кливс Аннасы және Мичелл Генрих VIII патшасы рөлін ойнады. Бұл қойылым туралы С. Стэнли Гордон: «Жаратылыс бізді жарылқаған болуы керек, өйткені біз Лондон театрының сүйікті қызы Глинис Джонстың біздің спектаклімізде ойнауға келіскенін естідік» деп жазды. Пьесаны сценарийші-романшылар Жан Каноль және Анита Лоус жазды. 1969 жылдан бастап 1970-ші жылдары Джонс сахналық жұмыстарға көбірек ден қойды, ол алғаш рет «A Talent to Amuse» (1969) спектаклінде пайда болды. 1973 жылы Джонс Стивен Сондхейм жазған «A Little Night Music» спектаклінің түпкілікті құрамында болды, ол 25 ақпан күні Нью-Йорктегі Шуберт театрында сағат 18:30-да көрсетілді. «Send In the Clowns» әні оны ойда ұстап жазылған. 1973 жылғы сұхбатта режиссер Гарольд Принц туралы айта келе, ол: «Оның басының артында көздері бар және шынайы қозғаушы күш, өмірлік күш бар. Сонымен қатар, ол өте кеңпейілді, ол бізді «экипаж» деп атайды, ал өзін «капитан» деп атайды, ал премьера аяқталғанда ол қайғыға толады, себебі ол бізден алыс болғысы келмейді. Менің ойымша, ол өзінің труппасына ғашық болады» деді. Сондхейм оның дауыстық қасиеттерін «жиі толқыған төсек» деп сипаттады.

In 1960, Johns starred as Clarissa Hailsham Brown in Godfrey Grayson's mystery film The Spider's Web, a screen adaptation of the eponymous 1954 play by Agatha Christie, and for which American author Matthew Bunson writes that "Despite its very modest budget, The Spider's Web was able to attract the considerable talents of Glynis Johns." Johns had a supporting role in The Sundowners (1960), for which Variety wrote that "Glynis Johns is a vivacious delight", with The New York Times Bosley Crowther adding that her role as the Australian landlady Mrs. Firth (which earned her an Oscar nomination for Best Supporting Actress) was "played richly" and with effervescence. Johns starred in the remake of The Cabinet of Caligari (1962) as the easily offended and oft frightened Jane Lindstrom, and she was one of four stars in the 1962 Technicolor drama film The Chapman Report. While filming her first scene in the Chapman Report with director George Cukor, he kicked her in the shin. Though a "subtle kick", it was described as an "unprovoked attack" and by Johns as "so unexpected that I did a terrible sort of double take." On the set, tensions were high, though she and Cukor later laughed about it and he noted she was "wonderful in the picture." The following year, Johns supported Jackie Gleason in George Marshall's adaptation of the eponymous Corinne Griffith memoir Papa's Delicate Condition, a role described by Jeffrey Kauffman as "neatly understated". Mary Poppins (1964) is considered Walt Disney's crowning live action achievement, and is the only one of his films which earned a Best Picture nomination during his lifetime. In the film, Johns plays Winifred Banks, the wife of George Banks, mother of Jane and Michael, and member of Emmeline Pankhurst's "Votes for Women" suffrage movement, to which she is completely dedicated. When first approached by Walt Disney, Johns thought it was to play the title role of Mary Poppins (played by Dame Julie Andrews), not Mrs. Banks. To ensure she accepted, he explained the mishap over lunch and arranged for the Sherman Brothers to write her a musical number: the song "Sister Suffragette", a pro suffrage protest song pastiche, was written in 1964 with her in mind. "Johns is endearing as the mother," wrote The Hollywood Reporters James Powers in 1964, "happy as a lark at getting chained to a lamp post for the cause she comes in strongly as a singing actor." The role earned her the Laurel Award for Best Female Supporting Performance. The following year, Johns was cast in Henry Koster's DeLuxe Color family comedy Dear Brigitte as the aesthete Vina, wife of James Stewart, whom she had first acted with 14 years earlier in No Highway in the Sky. She appeared in various character roles in the 1968 American comedy film Don't Just Stand There!, written by Charles Williams, and the 1969 British comedy film Lock Up Your Daughters, directed by Peter Coe. Johns was cast in 1961 in the ABC/Warner Bros. crime drama The Roaring 20s. She portrayed Kitty O'Moyne, an Irish immigrant who falls overboard into the harbour as she arrives in the United States. Johns guest starred in the CBS anthology series The Lloyd Bridges Show in the episode "A Game for Alternate Mondays" of the 1962–63 television season, playing widow Leah Marquand, with Leslye Hunter as her daughter Isabella. On 5 August 1963, Vacation Playhouse premiered the episode "Hide and Seek" as the pilot of her eponymous CBS television series Glynis. The original working title for the series was The Glynis Johns Show; in it, Johns played the neophyte mystery writer and amateur sleuth Glynis Granvile. In the autumn of that year, Glynis officially premiered, starring Johns and Keith Andes as her husband, Keith Granville, a criminal defence attorney. Due to pressure from NBC's The Virginian and Bill Cullen's The Price Is Right game show on ABC, the programme was cancelled after thirteen episodes. In 1965, when CBS reran the series as a summer replacement for The Lucy Show, Glynis ranked #6 in the Nielsen ratings. Johns remained busy on screen, appearing as Steffi Bernard in the episode "Who Killed Marty Kelso?" of ABC's detective series Burke's Law opposite Gene Barry. On stage, Johns played the invalided gentlewoman in Broadway's Too True to Be Good in 1963. She returned to London's West End in 1966 to star alongside Keith Michell in The King's Mare at the Garrick Theatre, in which she played Anne of Cleves and Michell King Henry VIII. Commenting on the production, S. Stanley Gordon writes that "The heavens must have blessed us, for we received the wonderful news that London theatre's favourite daughter, Glynis Johns, had agreed to come to London to star in our play." The play was written by screenwriter novelists Jean Canolle and Anita Loos. From 1969 and into the 1970s, Johns turned increasingly to stage work, appearing first in A Talent to Amuse (1969). In 1973, Johns was in the original cast of A Little Night Music, written by Stephen Sondheim, which premiered at 18:30 on 25 February at the Shubert Theatre in New York. The song "Send In the Clowns" was written with her in mind. Commenting on director Harold Prince in a 1973 interview, she says he "has eyes in the back of his head and a real driving force, a life force. And with it goes a great deal of loge. He calls us 'crew' and himself 'captain,"'and he's heartbroken when opening night is over, simply because he doesn't want to be away from us. I think he falls in love with his company." Sondheim referred to her vocal qualities as a "rumpled bed";

Соңында Джонс Джозеф Хардидің «Ring Round the Moon» спектаклінде Лос-Анджелестегі Center Theatre Group-та 1 сәуірден 10 мамырға дейін Майкл Йоркпен бірге ойнады. 17 наурыздан бастап ол Питер Дьюс режиссерлік жасаған «13 Rue de l'Amour» спектаклінде Лондонның Phoenix Theatre-ында кино және сахна актері Луи Журданмен бірге ойнады. Бұл қойылым Норвичтегі Theatre Royal-да қойылды, ол 8 мамырда аяқталды. 1977 жылдан наурыз 1978 жылға дейін Джонс «Cause Célèbre» спектаклінде Альма Раттенбури рөлінде ойнады, ол Лондонның Her Majesty's Theatre-ы мен Leicester Haymarket Theatre-ы және басқа да жерлерде гастрольдік сапарда болды. Ол «Жылдың жаңа пьесасындағы актриса» номинациясы бойынша «Лоуренс Оливье» сыйлығына ұсынылды және танылу үшін «Variety Club» сыйлығын жеңіп алды, ол «керемет пьеса» деп сипатталды, оның актерлік құрамының арқасында: «Глинис Джонс Альма Раттенбури рөлінде керемет болды, ал Ли Монтагю мен Бернард Арчард қарсы тұрған адвокаттар рөлінде фантастикалық болды». Джонстың 1970-ші жылдардағы фильмдерінің қатарында Эндрю Синклердің 1972 жылғы драмалық фильмі «Under Milk Wood» фильмінде Ричард Бертон мен Элизабет Тейлормен бірге ойнаған Майфанви Прайс, Рой Уорд Бейкердің 1973 жылғы антологиялық қорқыныш фильмі «The Vault of Horror» («The Neat Job» сегментінде, отбасылық жанжал туралы әңгіме) және 1974 жылғы Оскар Уайльдтың «The Happy Prince» әңгімесінің қысқаметражды фильмдегі Суоллоу рөлі бар. Оның миссис Эмворт рөліндегі 1975 жылғы қысқаметражды фильмдегі түпкілікті орындалуы туралы Wyrd Britain сайтындағы Иан Холлоуэй: «атақты ханым» «тамашалықпен ойналған» деп жазады.

Қоғамдық имидж

1946 жылдың қыркүйегінде, ол кәсіпке әлі жаңа келген кезде, Пауэлл мен Прессбургер Джонсты «британдық жас жұлдыздардың ең ізделістісінің бірі» деп атады. 1951 және 1952 жылдары британдық кинопрокаттаушылар оны ең танымал 10-шы жұлдыз деп дауыс берді. «Loser Takes All» (1956) фильміне дейін Джонс кассадағы ең табысты актрисалардың біріне айналды, бірақ ол американдық фильмдерде де ойнады. Ол 1940-шы жылдардағы Ұлыбританияда өзінің жұлдыздығын тапты (мұнда оның «көгілдір көзі мен керемет комедиялық шеберлігі британ киносының ең ізделісті әйел рөліне ие етті») және 1951 жылы түсірілген «No Highway in the Sky» британдық-американдық туындысы мен американдық кинодағы алғашқы рөліне дейін жұлдыз болып қалыптасты. Джонс Ұлыбритания мен Америка кино тарихының бір бөлігіне айналды, британдық және американдық мансабын бірдей сақтап қалды. «No Highway in the Sky» (1951) фильмінен кейін ол Америкада және басқа елдерде көбірек рөлдерді ойнады: оның телевизиялық жұмыстарының көп бөлігі американдық болды, соның ішінде 1963 жылғы «Glynis» атты комедиялық сериалы, бірақ оның кино және театрлық рөлдері (бірнеше ерекшеліктерден басқа) британдық болды. Ұзақ сот процесінен кейін, ол 1948 жылдың 25 маусымында «әйелінің адалдығын сақтамағаны үшін» ажырасуға қол жеткізді. Джонс продюсер Антони Дарнбороумен «Encore» (1951) фильмінде жұмыс істегеннен кейін танысты. Кейін «Daily Telegraph» газеті «олардың тойы шоу-бизнес әлемінің ең жарқын тойларының бірі болуға тиіс еді» деп жазды. «Gertie» (1951) оны Бродвейге алып барды, ал олардың тойы кейінге шегерілді; 1951 жылдың желтоқсанында той жоққа шығарылды. Бұрынғы жұбайлар «жақсы достар» болып қалды және ол 1953 жылы оның «Personal Affair» атты теледрамасында ойнады. 1952 жылдың 1 ақпанында Нью-Йорктің Манхэттен қаласында Джонс Корольдік теңіз күштерінің офицері және кейіннен Colgate Palmolive президенті болған Дэвид Фостерге тұрмысқа шықты. Олар 1956 жылдың 17 мамырында оның есімдері аталмаған әйелмен жасаған зинасы үшін ажырасты. Ол айыптауға қарсы шыққан жоқ. Джонс 1960 жылдың 10 қазанында Лондонның Вестминстер қаласында бизнесмен Сесил Хендерсонға үйленді. Джонстың төртінші және соңғы күйеуі жазушы және АҚШ Әуе күштерінің капитаны Эллиотт Арнольд болды. Олар 1964 жылдың 25 маусымында кездесіп, 1 қазан күні Лос-Анджелесте үйленді. Олар 1973 жылдың 4 қаңтарында ажырасты. 1973 жылы Роберт Берквистпен сұхбаттасқанда Джонс өзінің тәжірибесінде театр мен некенің үйлесімділігін былай сипаттады: «Актерлік – менің ең жоғары интеллектім, мен миымның ең жақсы бөлігін пайдаланатын уақыт. Менің үйленген достарым, мысалы, мен осы интеллектімді басқа нәрсеге, өмірдің басқа бір саласына қолдана аламын деді, бірақ мен олай ете алмаймын. Мен басқа нәрселерде сондай шабытқа ие емеспін». Бесінші неке туралы ойларымен бөлісе отырып, ол: «Мен бұл салада өте абайлап қадам басамын. Өте абайлап. Мен енді ешқашан асықпаймын және келесі рет үйленуге болатын адаммен көп ортақ нәрсеге ие болуым керек. Неге менің көп некем болды? Бұл менің консервативтілігім. Мен еркекке көңіл қойғың келсе, оған үйленесің деп тәрбиелендім. Менің достарым осы ережені ұстанса, қазірдің өзінде көптеген қағаздарды жинап алған болар еді». 1971 жылдың 1 қыркүйегінде Вестминстерде анасы Алис Стил Уорхэм қайтыс болғаннан кейін Джонстың әкесі Мервин Джонс 1976 жылдың 4 желтоқсанында Лондонның Хиллингдон қаласында актриса Диана Черчилльге үйленді. Джонстың немересі Томас Форвуд француз жазушысы және кинорежиссері. Джонс бұрын мигреньге ұшыраған. 1955 жылғы сұхбатта ол: «Мен жақында ғана қалай демалуға болатынын үйрендім. Осыдан кейін мені көп жылдар бойы мазалаған мигрень де тоқтады. Мен енді іштен тыныш болуға үйрендім. Бірде біреу маған: «Құдайға өз проблемаларыңды сеніп тапсырғанда, оны босатып, демаласың», - деді. Мен солай істедім және ол жұмыс істейтінін көрдім».

In September 1946, when she was still fairly new to the profession, Powell and Pressburger hailed Johns "one of the most sought after of all young British stars". She was voted by British exhibitors as the 10th most popular box office star in 1951 and 1952. By the time of Loser Takes All (1956), Johns was a top box office draw. though she still made some American films. She found her stardom in 1940s Britain (wherein her "glistening blue eyes and perfect comic timing made her British cinema's most sought after female lead") and was already a star by the time she was in No Highway in the Sky, a joint British and American production produced in 1951, and her first role in American cinema. Johns became an indelible part of the cinema histories of both Britain and America, maintaining her British and American careers simultaneously. Following No Highway in the Sky (1951), she took on increasingly more roles in America and elsewhere: the majority of her television credits were American, including her eponymous 1963 sitcom Glynis, though her film and theatre credits (with several notable exceptions) were British. Following a lengthy court proceeding, she was granted a divorce on 25 June 1948 "because of adultery by her husband." Johns began dating producer Antony Darnborough after working together on Encore (1951). The Daily Telegraph later said that "theirs was to have been one of the most glittering show business weddings," but it never took place. Gertie (1951) took her to Broadway and their wedding was postponed; in December 1951, it was called off. The former couple remained "good friends" and she appeared in his 1953 television drama Personal Affair. On 1 February 1952 in Manhattan, New York, Johns married David Foster, a Royal Navy officer and later president of Colgate Palmolive. They divorced on 17 May 1956 on the ground of his adultery with an unnamed woman. He did not contest the charge. Johns married Cecil Henderson, a businessman, on 10 October 1960 in Westminster, London. Johns's fourth and last husband was the writer and United States Air Force captain Elliott Arnold. They announced their engagement on 25 June 1964 and were married on 1 October in Los Angeles, California. They divorced on 4 January 1973. In a 1973 interview with Robert Berkvist, Johns described – in her experience – the compatibility of theatre and marriage: "Acting is my highest form of intelligence, the time when I use the best part of my brain. I was always told, by my married friends, for example, that I could apply that intelligence to something else, some other aspect of living, but I can't. I don't have the same flair in other things." On the subject of a fifth marriage, she reflected that "I'd tread very softly in that area. Very softly. I certainly wouldn't rush into anything again, and I'd have to have an awful lot in common with anyone I'd consider marrying next time. Why so many marriages? It was absolute conservatism on my part. I was brought up to feel that if you wanted to have an affair with a man, well, you married him. I have friends who, if they'd followed that rule, would have collected an awful lot of pieces of paper by now." Following the death of her mother, Alyce Steele Wareham, on 1 September 1971 in Westminster, Johns's father Mervyn Johns married actress Diana Churchill on 4 December 1976 in Hillingdon, London. Johns' grandson, Thomas Forwood, is a French writer and film director. Johns previously had severe migraines. In a 1955 interview she admitted that "Only recently have I learned how to relax. And since I have, the migraine headaches which have plagued me for years have disappeared. I've finally learned to be still inside. Someone told me once, 'When you let God in on your problems, you can let go and relax,' and I've found that it works."

Ұзақ өмір сүру және өлім

Джонс төрт күйеуінің бәрінен де бұрын қайтыс болды. Алғашқы қайтыс болған 1978 жылы үшінші күйеуі Сесил Хендерсон, одан кейін 1980 жылы төртінші күйеуі Эллиотт Арнольд, 1988 жылы бірінші күйеуі Энтони Форвуд және 2010 жылы екінші күйеуі Дэвид Фостер қайтыс болды. Оның ұлы Гарет Форвуд 2007 жылы қатерлі ісікпен емделу барысында жүрек талмасынан қайтыс болды. 2020 жылы Оливия де Гавилландтың қайтысымен Джонс актерлік санаттарының кез келгеніндегі ең ескі тірі Оскарға ие болған үміткер атанды. Джонс АҚШ-қа зейнетке шығып, кейін Лос-Анджелестегі Голливуд Боулдың жанында орналасқан, қарттарға арналған Белмонт Вилидж Голливуд Хайтс тұрғын үй кешенінде тұрды. Джонс 2024 жылдың 4 қаңтарында Лос-Анджелестегі медициналық көмек көрсетілетін үйде 100 жасында табиғи себептерден қайтыс болды.

Қолдау

Сер Крис Брайант, Ронддадан Лейборист партиясының депутаты, Джонсты "Ұлыбританиядағы және әсіресе Уэльстегі шығармашылық өнер саласының өмір бойына адал жақтасы" деп сипаттады.